madohora Re: Legendy 22.09.25, 20:18 O nadzwyczajnej sile cielesnej jednego z przodków hrabi Gaszynów na Żyrowej pod Górą Chełm w powiecie wielko strzeleckim, w przeszłym stuleciu zmarłego, wspomina w odległych okolicach lud bardzo wiele, na przykład był on w stanie szynę żelaza człowiekowi o szyję niby powróz owinąć, powóz z czterema końmi, w najSpieszniejszym pojeździć za koło go chwytając, zatrzymać; na każdej wyciągniętej ręce trębacza trąbiącego utrzymać, furę z drzewem przez niską chałupę przerzucić. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 23.09.25, 10:56 O pochodzeniu Psar Bardzo dawno temu stał na górze Grójec potężny zamek, u podnóża którego pobudowane były liczne podgrodzia. Największe z nich, pełniące rolę osady targowej, do której zdążali kupcy z różnych krain, było tam gdzie dzisiejsza wioska Psary się znajduje. Bogacili się kupcy, obrastała dostatkiem osada, która stawała się ludniejsza i obszarem większa. Nieszczęście spadło nagle, jak grom z jasnego nieba, gdy zastępy skośnookich, niby z piekła rodem, tatarskich wojowników nie pozostawiły na tym miejscu kamienia na kamieniu, tylko głuchą pustkę i morze gruzu. Kto uniknął pogromu uprowadzony został w pętach na bezkresy azjatyckich stepów. Nieliczni, którzy ocaleli w ostępach leśnych, założyli nową osadę 1 zajęli się uprawą ziemi, bardzo urodzajną w tej okolicy. Po mieszkańcach podgrodzi i okolicznych osad pozostały stada bezpańskich psów, garnących się do nowo powstałej wioski. Kiedy książę opolski objeżdżał swoje ziemie, zauważył duże ilości dorodnych psów, które chętnie widział w swoim myśliwskim stadzie. Zwolnił tedy mieszkańców z wielu uciążliwych obowiązków, polecając natomiast hodowlę książęcego stada psów myśliwskich. Z biegiem czasu bezimienną, książęcą osadę służebną mieszkańcy innych okolicznych wiosek nazwali Psarami. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 23.09.25, 11:01 Siedziba templariuszy w Woźnikach Józef Lompa w swej zaginionej obecnie pracy o przeszłości Woźnik pisał, że w roku 1859 rozebrano stary zamek woźnicki, gdzie wcześniej była siedziba woźnickiego wójta. Według Lompy, budynek zawierał w swych grubych murach na parterze dużą salę, komorę z obszerną kuchnią zaś na piętrze dwa pokoje i komorę. Dach kryty był gontami a na nim wznosiła się smukła wieżyczka. Podczas rozbiórki znaleziono belkę z wyrzeźbioną datą: „1600 ”. Wskazywałoby to, że wtedy to budynek wzniesiono lub poddano przebudowie. Według Lompy, budynek pierwotnie przeznaczony był na cele religijne, na kościół. W przeszłości zamieszkany miał być przez trzech członków rycerskiego zakonu templariuszy. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 23.09.25, 11:08 Ptasia Góra W pobliżu prastarej drogi prowadzącej z Lubszy przez Sułów do Woźnik, niedaleko od Młynka znajduje się niewysokie wzgórze zwane Ptasią Górą. Na tymże wzniesieniu przed dawnymi czasy, każdej jesieni, odbywały się sejmiki ptasie przed ich wyprawami za morza, na przezimowanie do ciepłych krajów. Działo się tak przez cale wieki. Niedaleko od tego miejsca położona była bardzo ludna i bogata wieś, która od znajdującego się w tej miejscowości targu solnego nazywana była Sułowem. Mieszkańcy osady zadowoleni byli z ptasiego sąsiedztwa, gdyż ptasie trele umilały im codzienne życie. Ptasie odloty napawały smutkiem a przyloty z dalekich stron radością, stały się rytmem ich życia. Do chwili jednak, gdy w Sułowie zamieszkał niedobry człowiek, który z ptasiego sąsiedztwa chciał uczynić dobry interes. Sprowadził on łowców, którzy w saki poczęli łapać ptaki. W czasie jednego z takich polowań, w trakcie ptasiego sejmiku, nieszczęśliwie zginął ptasi książę. Rozpacz ptaków była tak wielka, że po jesiennym odlocie, wiosną, na Ptasiej Górze nie pojawił się żaden ptak. W Sułowie zapanowała pustka i głucha cisza. Wieś zaczęła podupadać a i kupcy poruszający się szlakiem handlowym zaczęli ją omijać. Leżąca na uboczu osada nie przypomina dziś dawnej świetności. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 23.09.25, 11:19 O warzeniu soli w Psarach Na ziemiach śląskich wydobywano różne minerały; brakowało tylko soli, która dawniej sprowadzano z Bochni i Wieliczki. Transportowano ja szlakami handlowymi od Bochni i Wieliczki przez Kraków - Bytom - Opole - Wrocław lub Olkusz - Siewierz - Woźniki - Lubszę - Lubecko - Oleśnicę - Wrocław i dalej na Zachód. Wysokiej ceny soli powodowały jedna, że poszukiwano jej usilnie także i na Górnym Śląsku. W Psarach niedaleko Woźnik, była łąka zwana Solamią. Jak zanotował Józef Lompa, starzy ludzie powiadali, że było tam źródło słonej wody, którą wydobywano a następnie warzono i sól z niej otrzymywano. ••• O pół mili dalej na zachód jest zaś łąka tegoż imienia, o której to samo mówią. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 23.09.25, 11:41 Lubszeckie piwo W okresie pierwszej wojny światowej wyburzono w lubszeckim dworze stary browar, prze wieki służący nie tylko okolicznej ludności. Z zapisów ksiąg metrykalnych kościoła parafialnego p.w. św. Jakuba Starszego Apostoła w Lubszy, znane są liczne nazwiska lubszeckich browamików. Kiedy powstał, nie wiadomo? Istnie jednak, znane nie tylko na Górnym Śląsku podanie, które informuje nas, że: „Gdy Kraków budowano, to do Lubszy po piwo jeżdżono.” W Siemoni, miejscowości nieodległej Będzinowi funkcjonuje legenda „O tym jak Krakusi przez Siemonię do Lubszy po piwo jeździli.” Według niej o starożytności Siemoni świadczyć ma stare podanie, znane ponoć także z zapisów starych śląskich kronik, które głosi, że: „kiedy Kraków budowano, to do Lubszy przez Siemonię po piwo jeżdżono” . Według Mariana Kantor - Mirskiego, zdarzenia prawdziwe musiały dać początek powieściom gminnym, przeto można wnioskować, że Siemonia starożytnością nie ustępuje grodowi Krakowa. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 23.09.25, 11:53 Józefa Lompy opisy Grójca i okolicy „Z dolin zielonych powolnie się unosząca góra w formie przewróconej misy, ozdoba całej okolicy, o pół ćwierci mili od wsi Lubszy oddalona, w pobliżu wysokim pagórkiem się wydająca, pod nazwą Grójec, zasługuje słusznie na nazwę góry, albowiem z niej można mieć widnokrąg przeszło sto mil wynoszący. Widzieć z niej bowiem bez szkieł oko uzbrajających na północ nieprzejrzane lasy szląskie i polskie, wyżyny ku Kłobucku się ciągnące, wspaniały klasztor jasnogórski ku Częstochowie; ku wschodowi - ruiny Olsztyna, pagórki obok Żarek, góry pilickie, miasteczko Woźniki; ku południu, nad lasami, kilka wsi polskich, Tatry, dymy fabryk żelaznych w Siemianowicach i na Królewskiej Hucie, las bytomski, sztucznie naśladowane ruiny zamkowe w Najdku*74, kościoły w Żyglinie i Niemieckich Piekarach, wieżę na Górach Tarnowskich; na zachód słońca - kościół w Lubi u, niedaleko Pyskowic, zamek Błaziejowice w pobliżu Toszka, za ogromnymi lasami Górę Świętej Anny, dawniej Chełm zwaną, wieś Kosęcin, kościół wsi Lubecko, a u samego podnóża wioski Piasek, Psary i Babienice. Wart więc jest Grójec, aby go w lecie odwiedzać. Cała prawie ta góra składa się z wapiennej skały i lubo jest tylko cienką warstwą czarnej ziemi pokryta, tak, że miejscami nagie kamienie z niej sterczą, wszakże jest gęstymi drzewami i krzewinami odziana, zaczem ją rozliczne zioła i kwiaty zdobią, a przy tym proste i kręte chodniki przeszywają i do wierzchołka prowadzą, gdzie sobie na ławkach darniowych spokojnie odetchnąć i o troskach i kłopotach ziemskich na chwilę zapomnieć można. Zaczem historia o tej górze nic nie wspomina, utrzymuje się o niej od niepamiętnych czasów następujące gminne podanie, że tu słynął gród warowny. Odwiedzający to powabne miejsce daremnie szukałby tu śladów byłego grodu. Na wierzchu góry znajduje się bowiem tylko dół, gruzami skał i kaliną otoczony, gdzie się mnogo bluszczu rozpina. W głębi miała być głęboka studnia, ale i ta już jest zawalona. Podając tu wysokość Grójca ponad zwierciadłem morza w roku 1827 przez P. de Kamall mierzoną, przytacza się i inne tejże okolicy: Wierzchołek Grójca -1186 stóp paryskich Wierzchołek góry wapiennej lubszyckiej -1187 stóp paryskich Najwyżej stojące domy w Psarach -1018 stóp paryskich Kosęcin - 1054 stopy paryskie Rynek w Lubieńcu - 852 stóp paryskich Rynek w Woźnikach - 1043 stopy paryskie Coglowa Góra w Woźnikach - 1173 stopy paryskie Góra zamkowa w Toszku - 856 stóp paryskich Wielkie Strzelce - 856 stóp paryskich Góry Tarnowskie - 1005 stóp paryskich Podwoje klasztoru Św. Anny - 1296 stóp paryskich Gdyby się nasz Grójec w bliskości miasta ludnością lub handlem albo siedliskiem nauk słynącego znajdował, dawno by już był za małą pomocą rąk ludzkich w najprzystojniejszy park przeistoczony. Piękniejszym byłby niezawodnie, gdyby u podnóża jego zdroik do kąpieli służący sączył i imię góry w odległych stronach rozsławiał. Mimo tego zostaje Grójec miłym tak, że właśnie z Wężykiem, opiewającym czarowne okolice Krakowa, zawołać muszę: Niechaj inny, nielubiący swej codziennej ziemi, Indian złote szaty chwali, niech Alpy wychwala itd., mnie się rodzinne miejsca podobają gdyż i nam przyroda macochą nie była. I tu można podziwiać twórcę w dziełach jego. Dawniej, kiedy granice Polski z tamtej strony ściśle zawarte nie były, przechodziły przez całe lato obok Grójca liczne kompanije pielgrzymujących na Jasną Górę, gromadzące się na dole około kaplicy, otoczonej wysokimi lipami, a głosy ich pobożnych pieśni rozlegały się z wdziękiem muzyki. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 23.09.25, 12:11 Podanie o górze Grójec77 U stóp góry Grójca, w cieniu lip rozłożystych, stoi murowana kapliczka Świętego Krzyża, podanie o przeszłości i dziejach tych miejsc, tkwi w ustach ludu, jako wspomnienie minionej świetności ojczyzny naszej. Kiedy około 1241 roku Tatarzy jak gdyby brzemienna nieszczęściem chmura spadli na ziemię naszą, pożogą i mordem naznaczyli miejsca swego przechodu, wtedy stał na Grójcu okazały gród warowny, a gdzie dziś wieś Psary, znaczne wznosiło się miasteczko. Gdyby palcem kary bożej dotknięte, upadły przed przybyciem Tatar mury tych grodów - a gdyby w drugiej Jerozolimie kamień na kamieniu nie został. Mieszkańcy, którym życie uratować się udało, podziemnym chodnikiem, czyli gankiem, uszli do miejsca, gdzie dziś przed miasteczkiem Woźnikiem stoi świątyńka św. Walentego. Już w tym miejscu obronne miasteczko budować poczęli, ale im się położenie bagnistym wydało, więc się dalej przewieźli i stąd się miasteczko Woźnikiem zwie. Więcej też z grojskiego zamku było takich podziemnych przechodów, z których jeden prowadził do wsi Psar, drugi do zamku w Lubszy, który dopiero przed 40 laty rozburzono. Do dziś jeszcze można oglądać zawalone szczątki tych ganków podziemnych. Lud mówi tak o rodzinie rycerza, co posiadał grójecki zamek: Rycerz ten miał córkę nadzwyczajnej piękności. Była pieścidełkiem swych rodziców, którzy ją nader kochali; to tylko rodzicom nie było do smaku i gniew ich na nią ściągało, iż nigdy namówić jej nie mogli, aby z nimi do kościoła udać się chciała. Pewnego razu, gdy ją tak matka do kościoła iść namawiała i prosiła, a ona jej woli powolną być nie chciała, rozgniewana matka wyrzekła straszne słowa przeklęctwa i oddaliła się sama do kościoła. I tą więc rażą po odejściu rodziców na tę tajemną schadzkę wybierać się poczęła. Aliści, o okropności! Gdy wrócili rodzice, zamiast zamku znaleźli gruzy zapadłe w głębiny góry. Nie chcieli więc stroskani rodzice budować się nowo na grobie swej córki, ale na drugiej górze zbudowali zamek, który na pamiątkę nieszczęsnych lubowników Lubszą się zwać począł. Podanie jeszcze dodaje, że w miejscu zapadłego zamku duch dziewicy unosi się o północy, a kto by górę Grójec od 11 do 1 godziny w nocy obszedł na kolanach, ten ową duszę z czyśćca wybawi. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 23.09.25, 12:25 Jak pozyskać skarby Grójca „Gdyby się kto obrał, co by Grójec o północy na kolanach trzy razy obszedł, mogłaby być dziewica zbawiona, a on by skarby zapadłe pozyskał. Mógłby się na to jakiś daremniś odważyć.”. °°° Czym był Grójec dla nas? Było dużo radości, ale i tajemniczości. Zawsze towarzyszyła nam świadomość tego, co opowiadano o tej górze. Również tu w Grójcu odbywały się zabawy. Żadna z tych zabaw nie kończyła się spokojnie, najczęściej zrywała się burza i rozpędzała wszystkich. Opowiadano, że w Grójcu są zakopane duże ilości złota. Legenda dokładnie mówi, jak można go odzyskać. Warunki są następujące: W Niedzielę Palmową dwu braci bliźniaków - Piotr i Paweł - powinno dwoma wołami, też bliźniakami, oborać cztery razy Grójec. Musi się to stać do czasu, aż ksiądz z organistą w czasie posesji będą się kłócić (był taki zwyczaj w liturgii Wielkiego Tygodnia Niedzieli Palmowej). Wtedy diabeł pilnujący grójeckiego złota wyda go braciom! Ponieważ te warunki w tej chwili trudno już spełnić, złoto na pewno pozostanie na zawsze pod władzą „czarnego" Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 23.09.25, 12:46 Chodniki podziemne pod kościołem św. Jakuba w Lubszy Wiele emocji budzą podania a nawet relacje naocznych świadków istnienia podziemnych lochów pod lubszeckim kościołem. Zdarzyło się nawet, że na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, grupa młodych ludzi z Woźnik podjęła się próby przebicia od strony kotłowni kościoła do krypty w nawie głównej, lecz przegonił ich ówczesny proboszcz, ks. Franciszek Kasperczyk. W czasie budowy tak zwanego nowego kościoła w 1930 roku, co wspomina w swych zapiskach ks. Michał Brzoza, na głębokości około 4 m natknięto się przy północno wschodnim narożniku nawy oraz przy północnej ścianie na podziemny sklepiony chodnik prowadzący w kierunku zachodnim, czyli w stronę Grojca. Według licznych relacji, chodnik ten miał być częściowo zawalony i brak w nim było powietrza. Wydaje się jednak, że przed penetracją lochu a być może przejścia do kolejnej, nieznanej kościelnej krypty, znajdującej się w zachodniej części podziemi, pod nawą kościoła, powstrzymał robotników budowlanych naturalny ludzki odruch, jakim był po prostu strach. *** Józef Lompa w swoich „Rozmaitościach śląskich” z 1844 roku notuje: „Z Grójca zaś, aż do kościoła lubszeckiego, miał prowadzić chodnik po ziemi dachem nakryty Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 23.09.25, 12:55 Ten lubszecki zamek stoi tam w dolinie Stoi tam kochanka, nie wiem, co jej. Płacze ona, płacze swojej urody, Miała złoty wianek, wpadł jej do wody Nie płacz, ty dzieweczko, stoję ja ci zoń, Mam ja dwóch labantów, popłyną ci poń. Wionek tynie, labąt płynie do samego dna Jezuś ty wionecka, dziewecko, niegodna. Jam ci go godna, ale go ty nic Darmo mie, złodzieju, darmo zwodzis. Ziołko moje ziołko, kiejbych cie znała Wszystkich bych młodzieńców poczarowała. Jeno jednego bych se szanowała, Cobych jo go sobie miłowała Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 24.09.25, 09:25 Tajemnicze światełko wskazuje miejsce powstania kościoła w Kamieńskich Młynach Wśród mieszkańców Kamieńskich Młynów, Huty Karola i Lubszy krąży wiele powiastek o Wawrzyńcu Badurze, pochodzącym z Kamieńskich Młynów krawcu, mieszkającym u swego brata w Lubszy. Byli tacy, którzy przypisywali „staremu Lorencowi” zdolności przepowiadania późniejszych wydarzeń. Miedzy innymi, on to od młodych lat, późną porą, wracając do domu „na Młynach” czy to z lubszeckiego kościoła, bądź od swojej rodziny w Lubszy, pieszo, przez Graniczną Górę, widywał w oddali dziwne migotanie palącego się światła. Widywał je wielokrotnie, zawsze jednak w tym samym miejscu. Okazało się, że tam to stała stara, nieczynna już od lat karczma. Nieznane są już dzisiaj przesłanki jego stanowczego twierdzenia, że w tym to miejscu, długoletnim siedlisku grzechu a niejednokrotnie i występku, zbudowany zostanie dla mieszkańców Kamieńskich Młynów, Huty Karola i Pakuł, katolicki kościół. Po kilkudziesięciu latach, ks. Michał Brzoza, ówczesny proboszcz w Lubszy wykupił zabudowania karczmy. Początkowo, sporadycznie odbywały się tam nabożeństwa, zaś po latach, mimo sprzeciwu władz, na miejscu starej karczmy stanął nowy kościół. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 24.09.25, 09:39 kościoła w Lubszy O Lubszy powiadają: Za wsiąjest pagórek, naprzeciw góry Grójec, kopcem zwany. Tam miał być kościół lubszecki wystawiony, ale się drzewo tam nawiezione każdej nocy (na pół ćwierci mili) do Lubsze stacowało, gdzie teraźni kościół stoi. ••• Przy głównym trakcie z Tarnowskich Gór do Częstochowy, mniej więcej w połowie drogi, znajduje się prastara wieś Lubsza, a w niej gotycki kościół pod wezwaniem świętego Jakuba Starszego. W tradycji lokalnej, z pokolenia na pokolenie przechodziła wiadomość, że obecna murowana świątynia zbudowana została na miejscu wiele starszego drewnianego kościółka. Jak głosi podanie, pierwotnie kościółek chciano wybudować na pobliskiej wyniosłej górze. Zwieziono tam przeto cały budulec, ale on, nie wiadomo dlaczego, sturlał się ze stoku w to miejsce, gdzie obecny kościół stoi. Zwieziono go więc ponownie i jeszcze kolejny raz, ale za każdą kolejna próbą sytuacja się powtarzała. Postanowiono wtedy wybudować kościółek w miejscu, do którego nieustannie staczało się drewno. Lubsza położona w pobliżu śląsko-małopolskiej granicy, narażona była w przeszłości, zwłaszcza w średniowieczu, na częste najazdy pograniczne. Właśnie w trakcie jednego z takich najazdów zgorzał drewniany kościółek. Aby lepiej zabezpieczyć lubszecką świątynię przed ogniem, zdecydowano wybudować kościół murowany, z polnego kamienia, który w znacznej ilości naniósł na okoliczne pola lodowiec. Kiedy wznoszono wieże, zauważył to diabeł, który akurat w tych stronach szukał nowych duszyczek. Nowo budowany kościół rozzłościł diabła nie na żarty. Złapał ogromny kamień i poleciał w stronę Lubszy, aby rozprawić się z prowadzoną budową. Gdy lecąc nad Lubszę, przelatywał nad Lublińcem, zapiał kur z wieży miejscowego zamku. Przestraszony diabeł wypuścił kamień, który spadł na Sadów i leży tam po dziś dzień. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 24.09.25, 09:47 Jak stary kościół w Lubszy pękł z żalu Miało to miejsce w szesnastym stuleciu, kiedy to dziedzicem Lubszy był Hieronim Kamieniec, pan na lubszeckim zamku. Z chwila jego przybycia do Lubszy, podobnie jak to w Woźnikach uczynił jego brat, wprowadził on protestantyzm. On to myśl zasady, czyja władza tego religia, odebrał miejscowej ludności kościół i przeznaczył go protestantom. Obdarty ze swych gotyckich ozdób, pozbawiony wyposażenia, stary murowany kościółek św. Jakuba Starszego pękł z żalu. Na wschodniej ścianie prezbiterium pokazała się rysa od sklepienia po posadzkę. Rysa pęknięcia wielokrotnie zamurowywana odnawia się, przypominając o dokonanej przed wiekami profanacji kościoła. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 24.09.25, 10:04 Zatopiony dzwon w Boronowie W Boronowie, wsi na milę od Lubszy w powiecie lublinieckim odległej, której kościół przed stu i kilku laty był filialnym lubszeckiego, ma się w stawie otaczającym z dwóch stron tamtejszy kościół dzwon kościelny, którego jednak nie można dobyć, lubo się dźwięk jego pod wodą czasem słyszeć daje. ••• Stare podanie głosi, że krótko po zawieszeniu dzwonu na wieży kościoła w Boronowie, rabusie zza pobliskiej granicy przybyli do Boronowa. Udało im się dzwon z wieży ściągnąć, lecz gdy się przez staw drewnianym mostem przeprawiali, ten się nagle pod nimi załamał. Głębiny pochłonęły świętokradców, ale i dzwon w toni przepadł. Nie udało się go wydobyć do dziś, chociaż podobno jego dźwięki słyszą ludzie o czystych sercach. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 24.09.25, 10:16 Jak szewca obrażono w kościele Wśród zachowanego w klasztorze Zgromadzenia Sióstr Służebniczek w Dębicy tak zwanego archiwum literatury Edmunda Bojanowskiego, pomiędzy zgromadzonymi tam także rękopisami Józefa Lompy, znajduje się manuskrypt: “Piosneczki i rozmaitości górnoszląskie zebrane w maju 1842 roku p. J. Lompę”. Lompa zanotował tamże tekst pastorałki, która miała być śpiewana w okresie bożonarodzeniowym w lubszeckim kościele Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 24.09.25, 10:26 O gadających zwierzętach w Wigilijny Wieczór. Ponieważ podług mniemania ludu w nocy przez Świętem Bożego Narodzenia, bydło społem ma rozmawiać, chciał się o tym pewien gospodarz przekonać. Udał się więc do obory a położywszy się pod żłobem nadstawiał ucha swego, co będzie bydło do siebie mówić. Wtem odezwał się jeden wół do drugiego: - Bracie! Ja mam takie przeczucie, że my obydwaj w trzech dniach gospodarza naszego do grobu zawieziemy. Zląkł się ciekawy podsłuchiwacz tak bardzo, że przyszedłszy zaledwie do izby i dygocąc po wszystkich członkach, na święcie zachorował i woły na cmentarz po trzech dniach go zaprowadziły. Odpowiedz Link
madohora Re: Legendy 24.09.25, 10:32 Stuletni Krzyż Niemal w połowie drogi pomiędzy Miotkiem a Żyglinkiem (Miasteczko Śląskie), w lesie nieopodal tak zwanej Stacji Pomp, stoi obecnie niepozorny, przydrożny krzyż. Wielokrotnie zmieniał on swój wygląd, jak i materiał, z którego był wykonywany. Najdłużej jednak był to krzyż drewniany. Okoliczna ludność od wieków zwała go „Stuletnim Krzyżem”, pomimo iż w dokumentach wzmiankowano go też, jako „Czerwony Krzyż". Miejsce jego posadowienia - zakręt drogi - związane było z licznymi tragediami, które tutaj przez wieki miały miejsce. Znaczne oddalenie od siedzib ludzkich, gęste i rozległe lasy oraz uczęszczany szlak, były znakomitą okazja do rozbójniczych działań. Właśnie w tym miejscu grasujące bandy dokonywały rozbojów na podróżujących drogą prowadzącą z Bytomia i Tarnowskich Gór w kierunku Woźnik, Lubszy i Boronowa w okrutny sposób mordując swoje ofiary. Nie gardzono nikim. Bogaci kupcy z towarem a często i biedni rolnicy, którzy wracali z placów targowych wspomnianych miast, stawali się ofiarami bandytów, którzy napadniętych pozostawiali w lesie na pożarcie wilkom. Celem zwiększenia bezpieczeństwa, woźnicy formowali kolumny wozów, furmanek, lecz często i to nie chroniło ich przed okrucieństwem bandytów. Napady ustały dopiero w połowie XX wieku z chwilą zaniku powolnego konnego. Odpowiedz Link
