PCHŁA I RABIN

[adam.mickiewicz]

PCHŁA I RABIN
Adam Mickiewicz

Pewny rabin w Talmudzie kąpiąc się po uszy,
Cierpiąc, że go pchła gryzła; w końcu się obruszy:
Dalej czatować, złowił. Siedzi przyciśnięta,
Kręci się, wyciągając główkę i nożęta:
"Daruj, Rabi, mądremu nie godzi się gniewać:
Potomkowi Lewitów możnaż krew przelewać?"
"Krew za krew! - wrzasnął Rabin - Belijala płodzie!
Filistynko, na cudzej wytuczona szkodzie!
Mrówki snują szpichlerze; pracowite roje
Znoszą miody i woski, a trucień napoje:
Ty się jedna śród ludzi z liwarem uwijasz,
Pijaczko tym szkodliwsza, iż cudze wypijasz".
Zakończył, i gdy więźnia bez litości dłabi,
Pchła konając pisnęła: "A czym żyje rabi?"

[fredzio54]

Polskie szlachcicy mniali tak dozy plychy ze polska w 1772-1795 zginela
:)))) ostanio w 1939

[Gość: Heinz]

encyklopedia.pwn.pl/61612_1.html

RABIN, w judaizmie osoba, która zdobyła w jesziwie wykształcenie w dziedzinie
znajomości Tory i Talmudu, i ma kwalifikacje (potwierdzone obrzędem
wyświęcenia — smicha) do rel. i duchowego przewodzenia lokalnej społeczności
żyd. lub kongregacji; nazwa rabin, wywodząca się od hebr. rabi, rabbi [‘mój
mistrz’], pojawiła się w I w. n.e. w Palestynie jako tytuł znawcy Tory, a w
okresie talmudycznym jako interpretatora Biblii hebr. i Prawa ustnego,
spisanego następnie w Talmudzie; od średniowiecza do rabina należała
interpretacja przepisów tradycyjnego prawa żyd. (halacha); mógł także pełnić
funkcje nauczyciela rel., kaznodziei, sędziego, przewodził modłom w synagodze
itp.; bywał także, z upoważnienia gminy żyd., jej reprezentantem; znaczenie i
funkcje rabina zmieniały się na przestrzeni wieków i w zależności od kraju
osiedlenia. Tytuł rabi, rabbi, jako wyrażający szacunek, używany jest także w
stosunku do nauczycieli lub (w formie raw ‘pan’) do szczególnie poważanych
członków wspólnoty.

to autentyk mickiewicza czy pofróbka :-)

[Gość: aki]

tak czy siak smieszne

co za antysemityzm,he,he

[Gość: rachelka]

Stanislaw Staszic - Przestroga dla Polski, 1770 r.

"Zydostwo to letnia i zimowa szarancza naszego kraju. która zaraza powietrze
zgnilizna, roznosi prózniaczego ducha swych ojców, wsród pracowitego ludu
utrzymac sie nie moze i tam tylko sie gniezdzi i mnozy, gdzie prózniactwo ma
ochrone".

O PRZYCZYNACH SZKODLIWOŚCI ŻYDÓW - Stanislaw Stasic, 1818r.

"Do przyczyn wielkich nieszczesc narodu polskiego, naleza bezsprzecznie zydzi.

Niebaczni przodkowie nasi nie zwazali na podstep cywilizacji Europy, ani
uzytkowali z doswiadczen innych narodów.

Kiedy ludy europejskie wychodzac z feudalizmu, ustalaly u siebie dziedzictwo
tronów, oni wtedy dziedzictwo korony od niepamietnych czasów w Polsce
ustanowione, wstrzasneli i oslabili, nie przestajac tego istotnego punktu
jednosci spoleczenstwa dalej oslabiac i burzyc.

Kiedy w Europie gotowe wojska stawaly sie jedyna obrona trwalosci panstwa, kiedy
w czasach Ludwika XIV, Fryderyka II juz nie poteznial wzrost malych wojsk, w
Polsce wojsko z ówczesnych najwieksze, najwybitniejsze i laurami zwyciestw
okryte, zwinieto pod Augustem II.

Kiedy zydów, jak zaraze niszczacego postep cywilizacji narodów, wypedzono z
Hiszpanii, z Francji, z Niemiec i z innych krajów Europy, a pod kara smierci
jako wyjetych spod wszelkiego prawa, nie wpuszczono do Moskwy, wtedy Polacy
otworzyli wszystkie im granice, dali przytulek i wieksza swobode niz rodowitym
mieszczanom i rolnikom.

Dwa pierwsze bledy przywiodly nasz naród do upadku i do podzialu.

W tym nieszczesciu jeszcze bysmy przez oswiecenie, przez cywilizacje mogli
wzniesc sie i ratowac, lecz blad trzeci - zydzi byli ZARAZA WEWNATRZ, zaraza
ciagle polityczne cialo oslabiajaca i nedzniejaca.

[Gość: staszek]

hmmmmmmmmmm

[Gość: rachelka]

cholera ten staszic,taki madry czlowiek i takie mial poglady. popatrz dzisiaj
juz by nie mogl tego opublikowac. czy my zrobilismy jakis postep w wolnosci
slowa?wot zagwozdka. dzisiaj na pewno bylby wyklety i nie moglby na pewno
zajmowac tak zaszczytnej pozycji:)))))

Raczej nowotwór nie zaraza

[Gość: .]

Bardziej celne.

[bigobserver]

adam.mickiewicz napisał:

> PCHŁA I RABIN
> Adam Mickiewicz
>
> Pewny rabin w Talmudzie kąpiąc się po uszy,
> Cierpiąc, że go pchła gryzła; w końcu się obruszy:
> Dalej czatować, złowił. Siedzi przyciśnięta,
> Kręci się, wyciągając główkę i nożęta:
> "Daruj, Rabi, mądremu nie godzi się gniewać:
> Potomkowi Lewitów możnaż krew przelewać?"
> "Krew za krew! - wrzasnął Rabin - Belijala płodzie!
> Filistynko, na cudzej wytuczona szkodzie!
> Mrówki snują szpichlerze; pracowite roje
> Znoszą miody i woski, a trucień napoje:
> Ty się jedna śród ludzi z liwarem uwijasz,
> Pijaczko tym szkodliwsza, iż cudze wypijasz".
> Zakończył, i gdy więźnia bez litości dłabi,
> Pchła konając pisnęła: "A czym żyje rabi?"
>
>
"Pchła i Rabin"

Rabin pchełkę, co w zad go ugryzła głeboko
dławił mrucząc: ząb za ząb, a oko za oko!
Błaga pchełka, w okrutne schwytana potrzaski:
"?miercią karzesz mą winę? mam rodzinę, łaski...
Chcesz słusznej zemsty? Bierz ją, lecz nie przekręć śrubki
i tak jak ja ciebie - ugryś mnie w półdupki!!!!"

S.P.

To oryginał Mickiewicza??

[Gość: .]

jasne

[krystian71]