Bagdad - witają syjonistów kwiatami?

[titus_flavius]

Ave,
niech się syjoniści przesadnie nie cieszą.
Jezusa także witano kwiatami w Jerozolimie w Niedzielę Palmową. Tydzień
później go ukrzyżowali.
Nie powinno się dawać posłuchu czczym głosom tłumu.
T.

Nowa tuba Ministerstwa Dezinformacji Iraku!

[Gość: Louis M.]

titus_flavius napisał:

> Ave,
> niech się syjoniści przesadnie nie cieszą.
> Jezusa także witano kwiatami w Jerozolimie w Niedzielę Palmową. Tydzień
> później go ukrzyżowali.
> Nie powinno się dawać posłuchu czczym głosom tłumu.
> T.

[fredzio54]

Nasz Patriarch Abram pochodzi z Urkasdim dziszejszy Irak i jakies 300 Tys Zydow
irackych mieszkaja w Izraelu.
Irak jest nasza ziemie od morza do eufrata i tigrisa
z wisly do jordanu

[Gość: -]

BUSZA I SZARONA POMNIKI BEDA STAWIAC NAD TYGRYSEM, A BILL GATES PRZYWIEZIE SWOJ
PALAC I TOALETE Z KALIFORNI. IZRAEL, JAK ZABOTYNSKI ZAPOWIEDZIAL, ROZCIAGIE SIE
OD NILU DO BAGDADU.
CORAZ WIECEJ LUDZI BEDZIE PRZEKONANYCH ZE WOLNOSC MOZNA BEDZIE ZDOBYC PRZY
POMOCY BRONI MASOWEJ ZAGLADY, MY WSZYSCY SLYSZYMY TYKANIE MECHANIZMU
WYBUCHOWEGO.
APOKALIPSA ?

[Gość: Marcin]

Ty bys dal tlumom posluch gdyby byli anty-amerykanscy.


titus_flavius napisał:

> Ave,
> niech się syjoniści przesadnie nie cieszą.
> Jezusa także witano kwiatami w Jerozolimie w Niedzielę Palmową. Tydzień
> później go ukrzyżowali.
> Nie powinno się dawać posłuchu czczym głosom tłumu.
> T.

jakie to jest uczucie Titusie kiedy zawsze

[v.c]

jestes po stronie tych co nic nie znacza i zawsze przegrywaja?

[Gość: afp]

AFP. 9 April 2003. Marines savour banned Iraqi war trophies.

BAGHDAD

jakie tojest uczucie Titusie kiedy zawsze wpoprzek

[wojo!!!!]

v.c napisała:

> jestes po stronie tych co nic nie znacza i zawsze przegrywaja?

Zawsze byc islamskim gnojkiem niedopasowanym w Europie i Polsce ???

Witają ich bombami!

[titus_flavius]

Ave,
taki jest los syjonistycznych okupantów.
T.

[Gość: -]

WITALES KWIATAMI HITLERA W 39 ROKU, W NAGRODE DOSTALES SIE DO OSWIECIMIA,
STALINA TEZ BARDZO KOCHALES BYLES JEGO BERIA, BERMANEM, DLA NIEGO MORDOWALES W
KATYNIU, ROBILES REWOLUCJE- W NAGRODE POKAZANO CI DRZWI DO EMIGROWANIA. TERAZ
ZBIERASZ PIENIADZE GDZIE SIE TYLKO ZA DA I ZA KOGO SIE DA PONIEWWAZ TWOJ NOWY
COWBOY ZWYCIEZCA DAL CI TYLE ZAUFANIA.
TEN NOWY ZWYCIEZCA NIE PRZEKARZE CI WSZYSTKICH LUPOW I WIECZNEGO PRAWA. MOZE
DLATEGO TAK ZWODZNICZO PATRZYSZ NA CHINY. TEN 1.5 MILIARDOWY NAROD MOZE CI
ZAPEWNIC WIECZNOSC, ZOSTANIESZ W KONCU MESJASZEM, A COWBOY PADNIE MARTWY W
SWOIM SALOONIE GDZIES W TEKSASIE.

WIOSNA TYSIACLECI 2003

[Gość: Schulz]

members.fortunecity.com/beket/spring.htm#spring
Tak nieobjęty jest horoskop wiosny! Kto może jej wziąć za złe, że uczy się ona
go czytać na raz na sto sposobów, kombinować na oślep, sylabizować we
wszystkich kierunkach, szczęśliwa, gdy jej się uda coś odcyfrować wśród
mylącego zgadywania ptaków. Czyta ona ten tekst w przód i na wspak, gubiąc
sens i podejmując go na nowo, we wszystkich wersjach, w tysiącznych
alternatywach, trelach i świergotach. Bo tekst wiosny znaczony jest cały w
domyślnikach, w niedomówieniach, w elipsach, wykropkowany bez liter w pustym
błękicie, i w wolne luki między sylabami ptaki wstawiają kapryśnie swe domysły
i swe odgadnienia. Dlatego będzie ta historia, wzorem tego tekstu, ciągnęła
się na wielu rozgałęzionych torach i cała przetykana będzie wiosennymi
myślnikami, westchnieniami i wielokropkami.
..............................................
Tak szliśmy pod przybierającą grawitacją księżyca. Ojciec i pan fotograf
wzięli mnie między siebie, gdyż padałem z nóg z wielkiej senności. Nasze kroki
chrzęściły w mokrym piasku. Dawno już spałem, idąc, i miałem już pod powiekami
całą fosforescencję nieba pełną świetlistych znaków, sygnałów i gwiezdnych
fenomenów, gdy wreszcie stanęliśmy w szczerym polu. Ojciec ułożył mnie na
płaszczu rozpostartym na ziemi. Z zamkniętymi oczami widziałem jak słońce,
księżyc i jedenaście gwiazd ustawiło się w paradzie na niebie, defilując
przede mną. – Brawo, Józefie – zawołał ojciec z uznaniem i klasnął w dłonie.

.......................................................................

Jasny i nieskończony przeciąg wiał przez całą szerokość horyzontu, ustawiał
szpalery i aleje pod czyste linie perspektywy, wygładzał się w wielkim i
pustym wianiu i stawał wreszcie zatchniony, ogromny i lustrzany, jak gdyby
chciał w swym wszechobejmującym zwierciadle zamknąć idealny obraz miasta,
fatamorganę przedłużoną w głąb jego świetlanej wklęsłości. Wtedy świat
nieruchomiał na chwilę, stawał bez tchu, olśniony, chcąc wejść cały w ten
złudny obraz, w tę prowizoryczną wieczność, którą mu otwierano. Ale szczęśliwa
oferta mijała, wiatr łamał swe zwierciadło i czas brał nas znów w swe
posiadanie.
....................................................................

Były to przedziwne skróty i formuły, recepty na cywilizacje, poręczne amulety,
w których można było ująć między dwa place esencję klimatów i prowincyj. Były
to przekazy na imperia i republiki, na archipelagi i kontynenty. Cóż więcej
mogli posiąść cesarze i uzurpatorowie, zdobywcy i dyktatorzy? Poznałem nagle
słodycz władzy nad ziemiami, kolec tego niedosytu, który tylko panowaniem
ukoić można. Z Aleksandrem Macedońskim zapragnąłem świata całego. I ani o
piędź ziemi mniej niż świata.
..................................................................
Wtedy to miało miejsce to objawienie, ta nagle ukazana wizja rozpłomienionej
piękności świata, wtedy to przyszła ta wieść szczęśliwa, posłanie tajemne, ta
misja specjalna o nieobjętych możliwościach bytu. Otworzyły się na oścież
horyzonty jaskrawe, srogie i zapierające oddech, świat drżał i migotał w swych
przegubach, przechylał się niebezpiecznie, grożąc wyłamaniem się z wszystkich
miar i reguł.

It was then that the revelation took place, that vision shown in a flash of
the incendiary beauty of the world; it was then that the cheerful news
arrived, the secret dispatch – that special announcement of the limitless
possibilities of being. Glaring, fierce and breathtaking horizons opened wide;
the world trembled and sparked in its joints – it tilted dangerously,
threatening to cut loose from all measures and rules.

Czym jest dla ciebie, drogi czytelniku, marka pocztowa? Czym jest ten profil
Franciszka Józefa I z łysiną uwieńczoną wieńcem wawrzynu? Czy nie jest on
symbolem codzienności, zdeterminowaniem wszystkich możliwości, rękojmią
nieprzekraczalnych granic, w których już raz na zawsze świat jest zamknięty?


www.geocities.com/miesiecznik_absurdalny/schulz_galeria.htm

Nazywam się Sindbad. Mieszkam stale w Bagdadzie.

[Gość: LasMan]

-------------------------------------------------------------------------------

http://monika.univ.gda.pl/~literat/sindbad/index.htm

PRZYGODA WSTĘPNA
Nazywam się Sindbad. Mieszkam stale w Bagdadzie. Rodzice moi umierając
zostawili mi w spadku tysiąc worów złota, tysiąc beczek srebra, sto pałaców,
sto ogrodów i jeden trzonowy ząb mego pradziadka, który ojciec mój
przechowywał w hebanowej szkatułce jako pamiątkę i osobliwość. Pradziadek mój
przez całe życie chorował na ból zębów i co pewien czas inny ząb musiał
wyrywać, tak że w końcu jeden mu tylko ząb trzonowy pozostał. Umierając kazał
sobie wyrwać i ten ostatni ząb trzonowy, który przeszedł w spadku od mego
dziada do mego ojca, a od ojca - do mnie. Był to zwyczajny, zepsuty i
sczerniały ząb. Jestem pewien, że na świecie znaleźć można bardzo wiele tak
samo zepsutych i sczerniałych zębów, lecz nie każdy z nich trafia do hebanowej
szkatułki, aby stanowić pamiątkę i osobliwość. Ten - trafił. Nieraz,
przyglądając mu się z ciekawością i szacunkiem, wyobrażałem sobie, jak ten ząb
bolał niegdyś mego pradziada.

Po śmierci rodziców zamieszkałem w pałacu wraz z jedynym moim wujem
Tarabukiem. Wuj Tarabuk był poetą. Co dzień niemal układał wiersze i
odczytywał potem tak głośno, że dostawał bólu gardła i musiał je starannie
przepłukiwać lekarstwem, które pilnie ukrywał przed okiem ludzkim, zachowując
ścisłą tajemnicę. Twierdził przy tym, że gardło go wcale nie boli i że nie ma
przeto potrzeby płukania gardła lekarstwem.

Wuj Tarabuk kochał poezję, lecz nienawidził gramatyki. Pisał z błędami i
zazwyczaj na jedno słowo dwa do trzech błędów popełniał. Wstydził się wszakże
swej błędnej pisowni i twierdził, że popełnia błędy umyślnie, ażeby potem mieć
sposobność i przyjemność poprawiania swych utworów. Nie zauważyłem jednak,
ażeby wuj Tarabuk raz napisany wiersz kiedykolwiek poprawiał.

Wuj Tarabuk miał stolik składany, srebrny kałamarz i złote pióro... Z tymi
przyborami chadzał na brzeg morza, siadał nad brzegiem i, wsłuchany w szumy
morskie, pisał swe wiersze.

Pewnego razu o poranku poszedł na brzeg morza. Ustawił stolik składany,
umoczył złote pióro w srebrnym kałamarzu i zaczął pisać jakiś wiersz na
różowym papierze.

Pisał i pisał, skrobał i skrobał, pocił się i pocił, sapał i sapał, aż
wreszcie po nieludzkich trudach i mękach ułożył wiersz następujący:



Morze - to nie rzeka, a ptak - to nie krowa!
Szczęśliwy, kto kocha rymowane słowa!
Rymuj mi się, rymuj, drogi mój wierszyku!
Stój w miejscu cierpliwie, składany stoliku!
Stoi stolik, stoi, zachwiewa się nieco,
Za stolikiem - morze, za morzem - Bóg wie co!



Napisawszy ten wiersz wuj Tarabuk odczytał go głośno i zawołał:

- Piękny wiersz! Jaki prawdziwy początek! Morze - to nie rzeka, a ptak - to
nie krowa. Któż zaprzeczy prawdzie tych słów! I jaki trafny koniec! Za
stolikiem morze - za morzem - Bóg wie co. Rzeczywiście, za morzem widać mgłę,
a w tej mgle dal nieznaną. Jeden Bóg wie, co się w tej dali kryje. Dlatego też
napisałem: za morzem - Bóg wie co.

Wuj Tarabuk zatarł ręce z zadowolenia i wyciągnął z kieszeni butelkę z
tajemniczym lekarstwem, ażeby przepłukać gardło, nadwerężone głośnym
odczytaniem świeżo napisanego wiersza.

Trudno uwierzyć, ile błędów ortograficznych zdążył popełnić wuj Tarabuk w tak
krótkim wierszyku! Zamiast "rzeka", pisał "żega", zamiast "ptak",
pisał "bdag". Nie chcę wszystkich błędów wyliczać, aby nie ośmieszać mego
wuja, którego kocham i poważam. Zresztą sam wuj Tarabuk czuł, że pisze
błędnie. A chociaż nie mógł swych własnych błędów zauważyć, wszakże powtórnie
wiersz przeglądając zaczął każde słowo o błąd podejrzewać. Szereg tych
nieustannych podejrzeń tak go zmęczył, że wreszcie poprawiwszy "bdaga"
na "bdacha" zasnął snem nagłym, smacznym i pokrzepiającym. Spał kiwając się
bezwolnie nad składanym stolikiem i co chwila pochrapując - bo wuj Tarabuk
chrapać lubił i umiał.

Chmury zgromadziły się na niebie, morze rozbłysło srebrnymi wstęgami
rozszumiałych pian, zerwała się burza.

Wuj Tarabuk spał.

Wicher uderzył w stolik składany, porwał srebrny kałamarz i złote pióro i
wrzucił je do morza.

Wuj Tarabuk spał.

Utonęło złote pióro i srebrny kałamarz. Po raz pierwszy obydwa te przedmioty
znalazły się na dnie morskim wśród dziwacznych ryb i potworów. Wicher
powtórnie uderzył w stolik składany i zwiał wszystkie papiery do morza. Były
to - niestety! - wszystkie wiersze wuja Tarabuka, które napisał od lat
dziecinnych aż do chwili ostatniej. Wiersze zakołysały się na wzburzonych
falach i zaczęły moknąć. Mokły, mokły, aż przemokły i, ociężałe od wypitej
wody, poszły na dno w ślad za kałamarzem i piórem.

Morze poczuwszy w swej głębi rymowane utwory wuja Tarabuka wzburzyło się
jeszcze bardziej, zaszumiało, zaryczało tak mocno, że wuj się nareszcie
zbudził.

Zbudził się i spojrzał na stolik. Nie ujrzawszy na stoliku swych skarbów
zaczął płakać i wrzeszczeć, i wyrywać sobie włosy z głowy. Płacząc,
wrzeszcząc, wyjąc, skomląc i wyrywając sobie pęki bujnych włosów, pobiegł z
powrotem do domu, pochwycił wędkę największą, wrócił z nią na brzeg morza i
zarzucił wędkę do wody. Myślał wuj Tarabuk, iż mu się uda wędką rękopisy z
głębiny morskiej powyławiać.

Odtąd wuj Tarabuk co dzień z wędką nad morze chadzał, lecz nadaremnie! Nigdy
bowiem nie udało mu się ani jednego rękopisu wyłowić!

Tymczasem wszystkie rękopisy wuja leżały na dnie. Zauważyła je pewna ryba,
zwana Diabłem Morskim. Jest to ryba z pękatym brzuchem, olbrzymią paszczą i
strasznymi oczyma. Ma wszakże tę zaletę, iż jest uczona. Umie czytać i pisać.
Otóż Diabeł Morski ujrzawszy rękopisy zbliżył się do nich i zaczął je uważnie
odczytywać. Po odczytaniu kilku rękopisów machnął gniewnie ogonem i zawołał:

- Nigdy jeszcze nie czytałem tak głupich, brzydkich i nieznośnych wierszy! Na
domiar złego, w każdym słowie dwa do trzech błędów się ukrywa. Domyślam się,
że autorem tych wierszy jest wuj Tarabuk, który co dzień nad brzegiem morza
wysiaduje przy składanym stoliku i suszy głowę nad rymami. Dobrze się stało,
że wicher zwiał mu ze stolika te rękopisy wraz ze srebrnym kałamarzem i złotym
piórem! Może przestanie wreszcie tworzyć te obrzydliwe wiersze! Ma on bardzo
miłego siostrzeńca, Sindbada, mieszka z nim razem w pałacu. Biedny to
siostrzeniec, który z takim wujem mieszkać musi pod jednym dachem! Skorzystam
z tego srebrnego kałamarza i złotego pióra, aby napisać list do Sindbada.
Poproszę mojej dobrej znajomej, Ryby Latającej, żeby ten list Sindbadowi
wręczyła.

Diabeł Morski zabrał się natychmiast do pisania listu. Wybrał rękopis, którego
jedna tylko strona była zapisana, a druga pusta, i zaczął szybko złotym piórem
pisać na pustej stronie.

Wiem o wszystkim, co się działo na dnie morza, gdyż pewnej nocy otrzymałem
list od Diabła Morskiego i z treści tego listu domyśliłem się, że działo się
właśnie tak, a nie inaczej.

Siedziałem w oknie otwartym i patrzyłem przez okno w niebiosy, na których
płonęła pełnia księżycowa. Nagle usłyszałem w powietrzu dziwny, suchy, ostry
szum skrzydeł. Był to szum osobliwy, do żadnych szumów niepodobny. Żaden ptak
nie szumi tak skrzydłami.

Wysunąłem głowę przez okno i zacząłem uważnie wpatrywać się w księżycową
jasność pogodnej nocy. Po chwili ujrzałem w powietrzu Rybę Latającą.

Jej skrzydła, podobne do ogromnych płetw, srebrzyły się w księżycu. Poruszała
nimi powoli i z trudem. Nie była snadź przyzwyczajona do lotu nad ziemią i
raził ją zapewne brak wody morskiej w powietrzu. Leciała jednak wytrwale,
mieniąc się w świetle księżyca łuską tęczową. Widziałem, jak szybko porusza
zmęczonym pyskiem, chwytając skrzelami dech, utrudniony brakiem wody. W pysku
trzymała kawał różowego papieru. Leciała wprost ku mnie.

Zbliżywszy się do okna, podała mi papier różowy. Zaledwo ten papier wyjąłem
jej z pyska, ryba natychmiast

DiabelMorski

[Gość: DM]

monika.univ.gda.pl/~literat/sindbad/index.htm

Ile osób cieszyło się z przybycia syjonistów?

[titus_flavius]

Ave,
z dostępnych danych wynikało, że tych osób było kilkaset. Zapewne są to
zakamulowani dotychczas miejscowi żydzi. A jakie są uczucia pozostałych 7 mln
Bagdadczyków?
Zapewne zapisują się do ruchu oporu.
T.

Syjonisci wrocili do Sumeru ;)))

[Gość: Jose De Spin]

titus_flavius napisał:

> Ave,
> z dostępnych danych wynikało, że tych osób było kilkaset. Zapewne są to
> zakamulowani dotychczas miejscowi żydzi. A jakie są uczucia pozostałych 7
mln
> Bagdadczyków?
> Zapewne zapisują się do ruchu oporu.
> T.

...Czytaj ten Babilonski Talmud ;)

[Gość: piotr23]

co to jest "zakamulowany żyd" ? ukamieniowany? ukrywajacy się w mule?
najprostsza odpowiedź - to żyd wymyślony przez zamulony umysł titusa

[titus_flavius]

Gość portalu: piotr23 napisał(a):

> co to jest "zakamulowany żyd" ? ukamieniowany? ukrywajacy się w mule?
> najprostsza odpowiedź - to żyd wymyślony przez zamulony umysł titusa

Ave,
nie wszystkich żydów udało się po 1948r. znaleść i zabezpieczyć. Jak widać
część z nich ukryła się i wstosownym momencie uaktywniła się, rabując dobra
irackie.
T.

[Gość: piotr23]

jasne to muszą być Żydzi.Przecież człowiek,który usłyszał kiedykolwiek słowa
z "mądrej księgi" zwanej koranem nigdy nie będzie kradł.Ani nie będzie bandytą.
Więc jeśli nie sumerowie i muzułmanie to kto? Zostają tylko i wyłącznie Żydzi.
Że ich tam brak? Tym gorzej dla nich. Sami widzicie jak się to tałatajstwo
zamaskowało. To chciałeś powiedzieć antysemito?

Bagdad - dzisaj padł kolejny syjonista

[titus_flavius]

Ave,
na punkcie kontrolnym.
T.

[titus_flavius]

titus_flavius napisał:

> Ave,
> na punkcie kontrolnym.
> T.

Ave,
i to nieostatni ...
T.

[Gość: hawk]

titus_flavius napisał:

> Ave,
> niech się syjoniści przesadnie nie cieszą.
> Jezusa także witano kwiatami w Jerozolimie w Niedzielę Palmową. Tydzień
> później go ukrzyżowali.
> Nie powinno się dawać posłuchu czczym głosom tłumu.
> T.


Wszyscy stamtad pochodzimy durniu!!! To nieznaczy ze musimy roscic sobie
pretensje do czyjegos.
Gdzies ty byl jak rozum rozdawano??

Dzisiaj syjoniści strzelają do demonstracji iracki

[titus_flavius]

Ave,
w ten sposób US ARmy szerzy w Iraku demokrację ...
T.

[titus_flavius]

titus_flavius napisał:

> Ave,
> niech się syjoniści przesadnie nie cieszą.
> Jezusa także witano kwiatami w Jerozolimie w Niedzielę Palmową. Tydzień
> później go ukrzyżowali.
> Nie powinno się dawać posłuchu czczym głosom tłumu.
> T.