Morderstwo buldozerem

[Gość: A.D.]

>> Zdjecia i opis w jaki sposob zydzi traktuja nawet obywateli
amerykanskich, gdy ci staraja sie pomagac Palestybczykom.

>>electronicintifada.net/v2/article1248.shtml

no i co zarzygance a.d.

[net4]

swinska paczka odpoczywa?
=====================

n4

[Gość: Tysprowda]

net4 napisał:

> swinska paczka odpoczywa?
> =====================
>
> n4

Swinska paczka sie odzywa...

[Gość: kecaw]

Widzę ,iz zdecydowanie jesteś w zespole Flawiusza.Nie szkodzi i tak i tak darzę
was sympatią

kecaw

[Gość: A.D.]

Gość portalu: kecaw napisał(a):

> Widzę ,iz zdecydowanie jesteś w zespole Flawiusza.Nie szkodzi i tak i tak
darzę
>
> was sympatią
>
> kecaw

>> Twoje ..geny sie burza na widok PRAWDY?

[Gość: kecaw]

Co jest prawdą ?

[Gość: dana33]

nu, ad, tak bardzo chcesz twoje 5 minutes of fame, ze
ciagle odgrzewasz zimne kluski? to bylo dawno i tez nie
prawda, wiec wysil sie na cos nowego.

to arabowie przejechali biednego zyda mowi police

[Gość: jarek]

dowiadywalem sie na polizie i to byl zyd a ta kobieta arabka jezdzila tym
buldozerem

[Gość: jarek]

Tu masz racje..tak mowi policja ANP.

Slusznie!

[Gość: A.D.]

Gość portalu: dana33 napisał(a):

> nu, ad, tak bardzo chcesz twoje 5 minutes of fame, ze
> ciagle odgrzewasz zimne kluski? to bylo dawno i tez nie
> prawda, wiec wysil sie na cos nowego.


>>> Holokaust zydowski tez byl dawno temu, bardzo dawno.... Moze i wy
wysilicie sie na cos nowego? No ale zapewnie bedziesz sugerowac ze nie zabija
sie kury znoszacej zlote jaja, nieprawdaz?

>> A co, do...spowiedzi ostatnio chodzicie aby zapominac o grzechach? Sa tam
tacy milusinscy, ktorzy wam przypominaja ze zescie o ...rozgrzeszenie nie
poprosili i swoich drog nie zmieniliscie...

[maniekxxx]

sluchaj AD ten Jarek podpuszcza cie -niedaj sie wciagac w
takie zaczepki!.Kazdy wie ze masz racjie a w tym i Jarek o
tej smierc w strefie Gazy.Osobiscie w aktualnosciach podalem
ta informacjie pare tygodni temu-tu na forum.Faktem jest ze
wojska izraelskie zamordowaly kilku obcokrajowcow w strefie
Gazy i zaden rzad nieprotestowal przeciwko temu-czyz to
niedziwne?

Hmm...

[Gość: A.D.]

maniekxxx napisał:

> sluchaj AD ten Jarek podpuszcza cie -niedaj sie wciagac
w
> takie zaczepki!.Kazdy wie ze masz racjie a w tym i Jarek
o
> tej smierc w strefie Gazy.Osobiscie w aktualnosciach
podalem
> ta informacje pare tygodni temu - tu na forum. Faktem jest
ze
> wojska izraelskie zamordowaly kilku obcokrajowcow w strefie
> Gazy i zaden rzad nie protestowal przeciwko temu - czyz to
> nie dziwne?

>> Byla tez historia z Anglikiem, ktoremu po smierci ...ukradziono to i owo z
wewnatrz! Rodzice tego nieszczesnika protestowali do Foreign Office, ale
wyglada na to ze zgodnie z Talmudem, zydom morderstwa nie sa wliczane....

>> O reszte sie nie przejmuj, ja juz wiem kto i co tutaj.

[maniekxxx]

ja wiem ze okradli z organow mlodego chlopca
palestynskiego ,ktorego co dopiero zastrzelili soldaci izraelscy

[Gość: A.D.]

maniekxxx napisał:

> ja wiem ze okradli z organow mlodego chlopca
> palestynskiego ,ktorego co dopiero zastrzelili soldaci
izraelscy

>>Ponoc dzieje sie to tam nagminnie. No bo te organy sa prawie na wage
zlota.Cos na ten temat przytaczalem, ale jest tego tyle materialu na temat tej
Sodomy i Gomory ze nie sposob to wszystko magazynowac...

[maniekxxx]

zgadza sie ksiazki napisane na te tematy - wszystkie niepomiescily
by sie w najwiekszej biblotece na swiecie ,a wszystko zapewne
jako antysemickie hahahaha!

Do Dany33

[Gość: jarek]

Czy mozesz mi podac link o tym linczadziu 3 Israelskich Reserwistow, gdzies go zgubilem.
pozdrowienia

[viva.palestyna.pl]

co nie jest prawda?
Zdjecia ewidentnie wskazuja na umyslne przejechanie po Rachel!

Hmmm....

[Gość: A.D.]

Gość portalu: kecaw napisał(a):

> Co jest prawdą ?

>>>Kecaw, wypisz sobie wszystko w co wierzysz i to jest gwarantownym
KLAMSTWEM. Poczawszy od tego miejsca reszta jest PRAWDA!!!

[Gość: A.D.]

Gość portalu: A.D. napisał(a):

> >> Zdjecia i opis w jaki sposob zydzi traktuja nawet obywateli
> amerykanskich, gdy ci staraja sie pomagac Palestybczykom.
>
> >>electronicintifada.net/v2/article1248.shtml

[fredzio54]

Szkoda zginal Arabski materac !!! szkoda ze nie zginela w Harlem ?

[maniekxxx]

mowisz o Harlem- kolo Tel Avivu?

[fredzio54]

maniekxxx napisał:

> mowisz o Harlem- kolo Tel Avivu?
Nie w NJ kolo cibie 42nd street murzyny zabijaj cie z 10 $

[Gość: A.D.]

Gość portalu: A.D. napisał(a):

> >> Zdjecia i opis w jaki sposob zydzi traktuja nawet obywateli
> amerykanskich, gdy ci staraja sie pomagac Palestybczykom.
>
> >>electronicintifada.net/v2/article1248.shtml

[fredzio54]

Ja by ja kirowal budozerem to cala dzielince arabska bylby zbuzyl
Amen Izrael ze araby mnieli szczescie

[Gość: A.D.]

fredzio54 napisał:

> Ja by ja kirowal budozerem to cala dzielince arabska bylby zbuzyl
> Amen Izrael ze araby mnieli szczescie


>> Powiedz ty cholerny wszarzu, jakbys sie poczul gdyby ktos narzekac zaczal
na spierdolenie roboty przez sw.Adolfa?

[fredzio54]

Gość portalu: A.D. napisał(a):

> fredzio54 napisał:
>
> > Ja by ja kirowal budozerem to cala dzielince arabska bylby zbuzyl
> > Amen Izrael ze araby mnieli szczescie
>
>
> >> Powiedz ty cholerny wszarzu, jakbys sie poczul gdyby ktos narzekac za
> czal
> na spierdolenie roboty przez sw.Adolfa?
Adolf zdech Narod zydowski zyje i jest potega, ja beda dalej kierowal
buldozerem aby arabskie osiedli plaska ziemie robic

Moze jeszcze sie nie nauczyli od was.

[Gość: jarek]

W odroznieniu od "pokoj milujacych Palestynczykow" nie
zamorduja ich, nie wyrzuca ich cial przez okno i nie beda z duma pokazywac
swiatu rak poplamionych krwia.

W holdzie zamordowanej Rachel Corrie

[Gość: A.D.]

Edward W. Said 23.06.03
"The Meaning Of Rachel Corrie. Of Dignity And Solidarity"

Na początku maja byłem w Seattle wykładając przez parę dni. Zjadłem wówczas
obiad z rodzicami i siostrą Rachel Corrie, którzy wciąż nie mogli wyjść z
szoku po jej zabójstwie 16 maja w Gazie, przez izraelski buldożer. Pan Corrie
powiedział mi, że sam kierował buldożerami, jednak ten, którego operator
rozmyślnie zabił jej córkę, to 60-tonowy potwór wyprodukowany przez
Canterpillara specjalnie do wyburzania domów, maszyna o wiele większa niż
cokolwiek, co kiedykolwiek widział bądź czym kierował.

Dwie rzeczy uderzyły mnie podczas krótkiej wizyty u państwa Corrie. Pierwsza
to historia, jaką opowiedzieli o powrocie do Stanów wraz z ciałem ich córki.
Niezwłocznie spotkali się z reprezentującymi ich senatorkami, Patty Murray i
Mary Cantwell (obie Demokratki), opowiedzieli im swoją historię i odebrali
oczekiwane wyrazy szoku, wściekłości, gniewu oraz obietnicę śledztwa. Po tym
jak obie kobiety powróciły do Waszyngtonu, państwo Corrie nigdy już nie
otrzymali od nich wieści, a obiecane śledztwo najzwyczajniej nie zostało
wszczęte. Jak można było oczekiwać, izraelskie lobby wyjaśniło im
okoliczności, i obie po prostu wycofały się. Amerykańska obywatelka
zamordowana z premedytacją przez żołnierzy państwa-klienta USA bez wyjaśnienia
czy choćby śledztwa de rigeur obiecanego jej rodzinie.

Lecz drugi, o wiele ważniejszy dla mnie aspekt historii Rachel Corrie to samo
działanie młodej kobiety, heroicznej i pełnej godności. Urodzona i zamieszkała
w Olympii, małej miejscowości 60 km na południe od Seattle, dołączyła do
Międzynarodowego Ruchu Solidarności (International Solidarity Movement, ISM) i
wyruszyła do Gazy by wesprzeć cierpiących ludzi, z którymi nigdy dotąd nie
przebywała, nie miała kontaktu. Jej listy do rodziny to nadzwyczaj godne uwagi
dokumenty jej człowieczeństwa, wymagające trudu i zaangażowania w czytaniu,
szczególnie gdy przedstawia ona życzliwość i zainteresowanie okazane jej przez
Palestyńczyków o których walczyła, którzy po prostu przyjęli ją jako jedną z
nich, gdyż żyła jak oni, uczestnicząc w ich życiu i troskach, tak jak i
zgrozie izraelskiej okupacji, jej skutkach strasznych nawet dla najmniejszego
dziecka. Rozumiała los uchodźców, i to, co nazywała podstępnym dążeniem
izraelskiego rządu do swoistego ludobójstwa - przez uczynienie niemal całej
grupie ludzi niemalże niemożliwym przeżycia. Jakże poruszająca jest jej
solidarność, która kazała izraelskiemu rezerwiście, Danny'emu, który odmówił
służby, napisać i powiedzieć jej: "Czynisz dobro. Dziękuję Ci za to".

Tym, co bije po oczach we wszystkich listach, które pisała do domu, i które
zostały później opublikowane w londyńskim "Guardian", jest niesamowity opór,
jaki stawiają sami Palestyńczycy, zwykli ludzie, którzy znaleźli się na
najtrudniejszej możliwej pozycji cierpienia i rozpaczy, lecz potrafiący to
wszystko przetrwać. Usłyszeliśmy niedawno o "roadmap" i planach pokojowych, w
których nie zdołaliśmy znaleźć najważniejszego: tego, że Palestyńczycy
odmówili kapitulacji nawet w warunkach zbiorowej odpowiedzialności, z jaką
spotkali się ze strony połączonych sił USA i Izraela. To jest ten szczególny
fakt, dla którego pojawił się "roadmap" i niezliczone poprzednie "plany
pokojowe", bynajmniej nie dlatego, że USA, Izrael i wspólnota międzynarodowa
uznały przesłanki humanitarne, dla których zabijaniu i przemocy należy położyć
kres. Jeśli nie przyjmiemy tej prawdy o palestyńskim oporze (przez który nie
rozumiem zamachów samobójczych, przynoszących bez porównania więcej szkody niż
pożytku), bez względu na wszystkie jego potknięcia i błędy, przeoczymy
wszystko. Palestyńczycy zawsze byli problemem dla syjonistycznego planu, i
tzw. rozwiązania były proponowane bardziej po to, by minimalizować, nie
rozwiązywać, problem. Oficjalna polityka Izraela, bez względu na to, czy Ariel
Szaron używa słowa "okupacja", czy nie, czy rozmontowuje jedną czy dwie stare,
zardzewiałe, bezużyteczne wieżyczki czy nie, nigdy nie pozwalała na uznanie
Palestyńczyków za równych, a nawet uznać, że ich prawa były przez cały czas w
skandaliczny sposób łamane przez Izrael. Podczas gdy garstka odważnych
Izraelczyków przez te wszystkie lata próbowała zajmować się tym ukrytym
wątkiem historii, większość Izraelczyków, i - są powody by tak powiedzieć -
większość amerykańskich Żydów dokładała wszelkich starań, by zaprzeczyć,
pominąć, zanegować palestyńską rzeczywistość. This is why there is no peace.

Ponadto, "roadmap" nie wspomina słowem o "historycznej karze" jaka spotkała
Palestyńczyków przez niezliczone dekady. Co stało się jasne dzięki pracy
Rachel Corrie, jak dotąd, to ciężar żywej historii Palestyńczyków jako
narodowej wspólnoty, a nie ledwie jako grupki wydziedziczonych uchodźców. To z
nimi była solidarna. I musimy pamiętać, że ten rodzaj solidarności nie jest
już ograniczony do małej grupki nieustraszonych tu i tam, lecz zna ją cały
świat. W ostatnich sześciu miesiącach prowadziłem wykłady na czterech
kontynentach dla tysięcy ludzi. Co spaja ich, to Palestyna i walka
palestyńskiego ludu, dziś słowo-klucz emancypacji i oświecenia, nie dbają o
potwarze, jakimi zasypują ich wrogowie.

Gdziekolwiek znane są fakty, natychmiast następuje zrozumienie i wyrażana jest
najgłębsza solidarność ze słuszną palestyńską sprawą i mężną o nią walką
Palestyńczyków. To niezwykłe, że Palestyna była centralną sprawą tak podczas
spotkań antyglobalistów w Porto Alegre, jak spotkań w Davos i Ammanie, dwóch
biegunów światowego spektrum politycznego. Dlatego że nasi współobywatele w
tym kraju są karmieni okropnie stronniczą papką ignorancji i nadinterpretacji,
gdy nigdy się nie wspomina o okupacji podczas ponurych opisów ataków
samobójczych, wysoka na 25 stóp, szeroka na 5 stóp, długa na 350 km ściana
apartheidu, którą buduje Izrael, nigdy nie jest pokazywana w CNN i innych
stacjach (w każdym razie o wiele więcej uwagi zwraca się na martwą
prozę "roadmap"), a zbrodnie wojenne, nieuzasadnione zniszczenie i poniżenie,
okaleczenie, burzenie domów, niszczenie infrastruktury rolnej, śmierć zadawana
palestyńskim cywilom nigdy nie są pokazywane jako codzienne, całkowicie
rutynowe doświadczenie, nie można się dziwić, że większość Amerykanów ma
bardzo złą opinię o Arabach i Palestyńczykach. Poza wszystkim, proszę
pamiętać, że wszystkie główne organy prasowe establishmentu, od lewicowo-
liberalnych aż po skrajnie prawicowe, są bezsprzecznie antyarabskie,
antymuzułmańskie i antypalestyńskie. Spójrzcie na małoduszność mediów w czasie
przygotowań do nielegalnej i niesprawiedliwej wojny z Irakiem, spójrzcie jak
niewiele zwrócono uwagi na potężną szkodę, jaką irackiemu społeczeństwu
wyrządziły sankcje, i jak w sumie niewiele było sprawozdań na temat potężnego
światowego sprzeciwu wobec wojny. Niewielu dziennikarzy poza Helen Thomas
zarzuciło administracji zalew kłamstw i fabrykowanie "faktów", które puszczono
w obieg, by przedstawić Irak jako poważne militarne zagrożenie dla Stanów
przed wojną, gdy ci sami rządowi propagandyści, którzy cynicznie stworzyli i
manipulowali "faktami" o broni masowej zagłady, dziś w mniejszym czy większym
stopniu o tym zapomnieli bądź wzruszają ramionami, uznając to za nieistotne, a
media pozwalają im wybrnąć z kłopotów, gdy mówi się o okropnej, po prostu
niewypowiedzianej sytuacji narodu irackiego, którą na własną rękę i
nieodpowiedzialnie stworzyły Stany Zjednoczone. Jakkolwiek kto inny oskarża
Saddama Husajna jako obłąkanego tyrana, którym był, stworzył Irakijczykom
najlepszą w krajach arabskich infrastrukturę usług takich jak woda,
elektryczność, opieka medyczna, edukacja. Żadna z nich dziś nie działa
właściwie.

Nie dziwi, że, w tym dziwnym lęku przed zostaniem uznanym za antysemitę z
powodu krytyki Izraela za jego codzienne zbrodnie wojenne

[Gość: A.D.]

Nie dziwi, że, w tym dziwnym lęku przed zostaniem uznanym za antysemitę z
powodu krytyki Izraela za jego codzienne zbrodnie wojenne przeciw niewinnym,
nieuzbrojonym palestyńskim cywilom (for its daily crimes of war against
innocent unarmed Palestinian civilians) i przed zostaniem nazwanym "anti-
American" za nielegalną wojnę i przerażającą wojskową okupację, że chora
kampania mediów i rządu przeciw arabskiemu społeczeństwu, kulturze, historii i
mentalności prowadzona przez neandertalskich publicystów i orientalistów
takich jak Bernard Lewis i Daniel Pipes, przestraszyła tylu pośród nas i
sprawiła, że sądzimy, że Arabowie to naprawdę niedorozwinięci, niekompetentni,
skazani na klęskę ludzie, a przez wszystkie niepowodzenia demokracji i
rozwoju, jedni jedyni na tym świecie Arabowie są zapóźnieni, nie na czasie,
nienowocześni, głęboko reakcyjni. Tu właśnie godność i krytyczna historyczna
myśl muszą zostać pobudzone do działania, by dojrzeć, co jest czym, i by
oddzielić prawdę od propagandy.

Nikt nie zaprzeczy, że większość krajów arabskich jest dziś rządzona przez
niepopularne reżimy i że wielu biednych, niewyedukowanych młodych Arabów staje
się podatna na budzące grozę formy fundamentalistycznej religii. Jednak jest
zwykłym kłamstwem stwierdzenie, wciąż powtarzane przez "New York Times", że
arabskie społeczeństwa są pod całkowitą kontrolą, nie ma wolnej opinii,
cywilnych instytucji, funkcjonujących ruchów społecznych stworzonych przez i
dla ludzi. Bez względu na prawo prasowe, możecie udać się dziś do śródmieścia
Ammanu i kupić równie dobrze komunistyczny jak i islamistyczny dziennik; w
Egipcie i Libanie pełno jest czasopism i dzienników, które sugerują o wiele
głębszą dyskusję i debatę, niż obecnie dozwolona w tych społeczeństwach;
kanały satelitarne wybuchają przeciwstawnymi opiniami, których różnorodność
przyprawia o zawroty głowy; instytucje cywilne są, podejmując działania na
wielu płaszczyznach - służb społecznych, praw człowieka, związków zawodowych,
instytutów badawczych, bardzo żywe w całym świecie arabskim. Wiele trzeba
jeszcze uczynić, byśmy osiągnęli właściwy stopień demokracji, lecz jesteśmy na
właściwej drodze.

W samej Palestynie jest ponad 1000 organizacji pozarządowych (NGO's), i to
jest ta żywotność i ten rodzaj aktywności, który sprawia, że społeczeństwo się
rozwija, bez względu na każdą amerykańską czy izraelską próbę podjętą, by
spotwarzyć, zastopować czy zaszkodzić mu na codzień. W najgorszych możliwych
warunkach, palestyńskie społeczeństwo nigdy nie zostało pokonane czy skruszone
całkowicie. Dzieci wciąż chodzą do szkoły, lekarze i pielęgniarki wciąż
opiekują się pacjentami, mężczyźni i kobiety chodzą do pracy, stowarzyszenia
organizują spotkania, i ludzie wciąż żyją, co wydaje się być kamieniem obrazy
dla Szarona i innych ekstremistów, którzy chcieliby, by Palestyńczycy zostali
uwięzieni albo odeszli. Militarne rozwiązanie nie zadziałało w ogóle, i nigdy
nie zadziała. Dlaczego tak trudno to dostrzec Izraelczykom? Musimy pomóc im to
zrozumieć, nie przez zamachowców samobójców, lecz racjonalną argumentacją,
masowym obywatelskim nieposłuszeństwem, zorganizowanym sprzeciwem, tu i
wszędzie.

Chcę dowieść, że musimy spojrzeć na cały świat arabski i Palestyńczyków w
szczególności bardziej porównawczo i krytycznie niż płytkie i powierzchowne
książki takie jak "What Went Wrong" Lewisa i ignoranckie stwierdzenia Paula
Wolfowitza o przyniesieniu demokracji arabskiemu i islamskiemu światu w ogóle
sugerują. Którekolwiek ze stwierdzeń o Arabach nie byłoby prawdziwe, występuje
tam aktywna dynamika, gdyż jako prawdziwi ludzie żyją w prawdziwym
społeczeństwie ze wszelkiego rodzaju prądami i kontrprądami, które nie może
być łatwo skarykaturyzowane jako li tylko jedna wielka wrząca fanatyczna masa.
Palestyńska walka o sprawiedliwość jest w szczególności czymś, z czym można
czuć solidarność, bardziej niż niekończący się krytycyzm i wzrastającą,
frustrującą niechęć. Pamiętajcie o solidarności tu i wszędzie w Ameryce
Łacińskiej, Afryce, Europie, Azji i Australii, i pamiętajcie, że jest powód
dla którego wielu ludzi poświęciło samych siebie, nie zważając na trudności i
potworne przeszkody. Czemu? Bo to słuszna sprawa, szlachetny ideał, moralna
krucjata o równość i prawa człowieka. (Because it is a just cause, a noble
ideal, a moral quest for equality and human rights.)

Chciałbym teraz rzec o godności, która przecież zajmuje szczególne miejsce w
każdej kulturze znanej historykom, antropologom, socjologom i humanistom.
Zacznę od zdecydowanego stwierdzenia, że jest wyjątkowo błędną
orientalistyczną i oczywiście rasistowską propozycją uznanie że, w
przeciwieństwie do Europejczyków i Amerykanów, Arabowie nie posiadają poczucia
indywidualności, szacunku dla jednostkowego życia, wartości wyrażających
miłość, zażyłość i zrozumienie, które są przeznaczone, by być bogactwem tylko
takich kultur jak Europa i Ameryka, które posiadły Renesans, Reformację i
Oświecenie. Pośród wielu innych, to pospolity i bezpłodny Thomas Friedman,
który frymarczył tymi śmieciami, które niestety podchwycili równie ignoranccy
i samooszukujący się arabscy intelektualiści - nie uważam wymienienia nazwisk
za konieczne - który dojrzał w okrucieństwie 11 września znak, że światy
arabski i islamski są jakoś bardziej obumarłe i dysfunkcjonalne niż
jakikolwiek inny, i że terroryzm jest znakiem poważniejszego spaczenia niż
pojawiło się w jakiejkolwiek innej kulturze.

Zauważmy jednak, że to Europa i Stany - bez niczyjego innego udziału - mają na
swym koncie największą liczbę tragicznych śmierci w XX w., świat islamski
zaledwie ułamek tego. I za całym tym zwodniczym nienaukowym nonsensem czai się
groteskowy cień wielkiego fałszywego proroka Samuela Huntingtona, który
sprawił, że ludzie wierzą, iż świat może być podzielony na wyraźnie odmienne
cywilizacje, walczące ze sobą po wsze czasy. Przeciwnie, Huntington jest w
błędzie we wszystkim. Nie ma kultury czy cywilizacji, która istniałaby sama
przez się; nic nie wzięło się od indywidualności czy oświecenia całkowicie dla
niej wyłącznych; nikt nie żyje bez podstawowych ludzkich właściwości
wspólnoty, miłości, wartości życia i innych. Sugerowanie czego innego, tak jak
on czyni, to czysty nienawistny rasizm tego samego rodzaju, jaki prezentują
ludzie głoszący, że Afrykańczycy mają z natury pośledni mózg, bądź że Azjaci
są stworzeni do niewolnictwa, czy też, że Europejczycy to z natury wyższa
rasa. To gatunek parodii hitlerowskiej nauki, dziś skierowanej przeciw Arabom
i muzułmanom, i musimy twardo odrzucać nawet dążenie do zanegowania tego. To
czyste bzdury. (It is the purest drivel.) Z drugiej strony, istnieje o wiele
bardziej wiarygodne i poważne zastrzeżenie, że, jak każdy inny wyraz
człowieczeństwa, arabskie i muzułmańskie życie posiada przyrodzoną wartość,
godność, które Arabowie i muzułmanie wyrażają w swym unikalnym stylu, i nie
wymaga to upodabniania czy bycia kopią jakiegoś modelu, za którym wszyscy
muszą podążać.

Cała kwestia ludzkiej różnorodności polega w końcu na głębokim współistnieniu
wielu różnych rodzajów osobowości i doświadczeń, które nie mogą być
zredukowane do jednej najwyższej formy: to fałszywy argument narzucany nam
przez luminarzy, którzy opłakują brak rozwoju i wiedzy w świecie arabskim.
Wszystko, co trzeba uczynić, to spojrzeć na wielką różnorodność literatury,
kina, teatru, malarstwa, muzyki i kultury masowej stworzonej przez i dla
Arabów od Maroka po Zatokę Perską. Oczywiście należy oszacować, na ile
Arabowie są bądź nie są rozwinięci, nie tylko na tej zasadzie, czy pierwsza
lepsza tabela statystyczna dziennej produkcji przemysłowej wykazuje właściwy
poziom rozwoju czy jego brak.

Ważniejsze, co chciałbym podnieść, to to, że istnieje dziś potężna niezgodność
pomiędzy naszymi kulturami i społeczeństw

W holdzie zamordowanej Rachel Corrie cz.III

[Gość: A.D.]

Ważniejsze, co chciałbym podnieść, to to, że istnieje dziś potężna niezgodność
pomiędzy naszymi kulturami i społeczeństwami a małymi grupami ludzi, którzy
tymi społeczeństwami rządzą. Rzadko w historii taka siła była skoncentrowana w
tak wąskiej grupce różnych królów, generałów, sułtanów, i prezydentów, którzy
przewodzą dziś Arabom. Najgorsze, co o tej grupie niemal bez wyjątku można
powiedzieć, jest to, że nie reprezentują tego, co najlepsze u ich narodów. To
nie tylko sprawa demokracji. To także to, że wydają się wyjątkowo nie doceniać
siebie i własnych narodów, co sprawia, że odgradzają się od nich, czyni ich
nietolerancyjnymi i obawiającymi się zmian, bojącymi się otwarcia własnych
społeczeństw, a nade wszystko przerażonymi, że mogą rozsierdzić Wielkiego
Brata, to jest Stany Zjednoczone. Miast widzieć w obywatelach źródło bogactwa
narodu, traktują ich jak winnych spiskowców, rywalizujących o potęgę władcy.

Jest prawdziwą klęską, że podczas potwornej wojny przeciwko Irakijczykom żaden
przywódca arabski nie wykazał się osobistą godnością i śmiałością, by rzec
cokolwiek o grabieży i wojskowej okupacji jednego z najważniejszych państw
arabskich. Dobrze, to wspaniale, że nie ma już przerażającego reżimu Saddama
Husajna, lecz kto upoważnił Stany Zjednoczone do bycia arabskim mentorem? Kto
prosił Stany o zajęcie się światem arabskim i przyniesienie mu czegoś
zwanego "demokracją", szczególnie w czasie gdy szkolnictwo, lecznictwo, cała
amerykańska ekonomia znajdują się w najgorszym stanie od czasu Wielkiego
Kryzysu w 1929 r.? Czemu zbiorowy arabski głos NIE podniósł się przeciw
sromotnie nielegalnej interwencji, która przyniosła tyle szkód i takie
upokorzenie całemu arabskiemu narodowi? To doprawdy kolosalna klęska nerwów,
godności, wewnętrznej solidarności.

Przy całej gadaninie administracji Busha na temat przewodnictwa Najwyższego,
żaden arabski przywódca nie miał śmiałości rzec, że prowadzi nas nasza własna
światłość, tradycja, religia? Lecz nic, ani słowa, gdy biedni mieszkańcy Iraku
żyją w najpotworniejszych warunkach a reszta regionu trzęsie się w kolektywnej
żelaznej dziewicy, każdy przerażony, że może być następny. Cóż za nieszczęsne
objęcie George'a Busha, człowieka, którego wojna za friko zniszczyła kraj
arabski, przez przywództwo największych krajów arabskich w ubiegłym tygodniu.
Czy nie było tam nikogo, kto miałby jaja, by przypomnieć George'owi Walkerowi,
że doprowadził do upokorzenia i przyniósł więcej cierpienia Arabom niż
ktokolwiek przed nim, i musi on być zawsze witany uściskami, uśmiechami,
pocałunkami i niskimi ukłonami? Gdzie jest dyplomatyczne, ekonomiczne i
polityczne poparcie niezbędne by podtrzymać antyokupacyjny ruch na Zachodnim
Brzegu i w Gazie? Zamiast tego wciąż się słyszy, jak ministrowie spraw
zagranicznych pouczają Palestyńczyków, by spuścili z tonu, unikali przemocy,
kontynuowali negocjacje pokojowe, choć przecież oczywistym jest, że Szaron ma
właściwie zerowy interes w zaprowadzeniu pokoju. Nie było wspólnej arabskiej
odpowiedzi na odseparowujący mur, tylko garstka nużących clichés powtórzonych
za gładkimi formułkami autoryzowanymi przez Departament Stanu.

Chyba tym, co uderza mnie jako pessimum arabskiej niezdolności do ogarnięcia
godności palestyńskiej sprawy jest aktualny stan Autonomii Palestyńskiej. Abu
Mazen, powolny pionek z małym poparciem własnego narodu, został powołany przez
Arafata, Izrael i Stany Zjednoczone, gdyż nie posiada wyborców, nie jest mówcą
ani wielkim organizatorem, ani niczym szczególnym, jedynie sumiennym
adiutantem Jasera Arafata, i ponieważ, obawiam się, widzą w nim człowieka
który spełni rozkazy Izraela, skoro mógł nawet wypowiedzieć słowa napisane
dlań, jak dla kukiełki brzuchomówcy, przez jakiegoś urzędasa z Departamentu
Stanu, mówić na rozkaz o żydowskim cierpieniu, a potem nie wspomnieć słowem o
cierpieniu własnego narodu z rąk Izraela! Jak mógł zaakceptować tak niegodną i
zmanipulowaną rolę dla siebie, jak mógł zapomnieć o własnej godności jako
reprezentanta ludu, który heroicznie walczy o swe prawa od ponad wieku tylko
dlatego, że Izrael i Stany Zjednoczone powiedziały mu, że tak musi uczynić? A
gdy Izrael najzwyczajniej w świecie mówi, że będzie "prowizoryczne" państwo
palestyńskie, bez jakiejkolwiek skruchy za ogromne zniszczenia jakich dokonał,
za niezliczone zbrodnie wojenne, jawne, sadystyczne, systematyczne upokarzanie
każdego Palestyńczyka, mężczyzny, kobiety, dziecka, muszę wyznać brak
zrozumienia. Skoro przywódca czy reprezentant tego długo cierpiącego narodu
nie poczyni choćby tyle, by o tym wspomnieć. Czy całkowicie zatracił poczucie
godności?

Czy zapomniał, że nie jest już tylko jednostką, lecz także odpowiedzialnym za
los swego narodu, w jakże decydującym momencie? Czy ktokolwiek może nie być
totalnie zawiedziony tą całkowitą klęską, gdy miał on okazję wykazać się
godnością - godnością doświadczenia jego ludzi i sprawy - i dać temu
świadectwo z dumą, bez kompromisu, bez dwuznaczności, bez na poły
zaambarasowanego, na poły przepraszającego tonu, jaki przybierają palestyńscy
przywódcy żebrząc o odrobinę łaskawości u zupełnie tu niepotrzebnego białego
ojca?

Ale tak zachowywali się od Oslo i oczywiście od Haj Amin, kombinacji źle
pojętej szczeniackiej przekory i żałosnych błagań. Czemu do diabła uważają za
absolutnie niezbędne odczytywanie kawałków napisanych dla nich przez ich
własnych wrogów? Elementarna godność naszego życia jako Arabów w Palestynie,
poprzez cały świat arabski, i tu, w Ameryce, polega na tym, że należymy do
samych siebie, z naszym dziedzictwem, historią, tradycją i nade wszystko
językiem, który jest więcej niż odpowiedni, byśmy wyrażali nasze rzeczywiste
aspiracje, choć wywodzą się one z doświadczeń wydziedziczenia i cierpienia,
które dane było pozna każdemu Palestyńczykowi od 1948 r. Żaden, choćby jeden,
z naszych politycznych rzeczników - to samo można powiedzieć o Arabach od
czasu Abdela Nasera - nie przemawia nigdy z szacunkiem i godnością przynależną
temu czym jesteśmy, czego chcemy, co dokonaliśmy, i dokąd zamierzamy iść.

Jednakże sytuacja powoli się zmienia, stary reżim zbudowany przez Abu Mazenów
i Abu Ammarów tego świata odchodzi i będzie stopniowo zastępowany przez nowy
set wyłaniających się przywódców w całym świecie arabskim. Najbardziej
obiecujący są członkowie Narodowej Inicjatywy Palestyńskiej (National
Palestinian Initiative, NPI); są aktywistami oddolnej inicjatywy, którzy nie
koncentrują się na przyczepianiu odezw do tablicy, żonglerką przy kontach
bankowych, czy poszukiwaniem dziennikarzy, którzy zwróciliby na nich uwagę,
lecz wywodzą się z szeregów fachowców, klas pracujących, młodych
intelektualistów i działaczy, nauczycieli, lekarzy, prawników, ludzi pracy,
którzy utrzymali społeczeństwo w ruchu, zarazem broniąc się przed codziennymi
izraelskimi atakami. Po drugie, tym ludziom bliski jest ten rodzaj demokracji
i reprezentacji ludu, o jakim Autonomia nawet nie śniła. Wreszcie, zapewniają
społeczną pomoc bezrobotnym, pomoc zdrowotną nieubezpieczonym i biednym,
właściwą świecką edukację nowemu pokoleniu Palestyńczyków, które musi poznać
rzeczywistość nowoczesnego świata, nie tylko przeogromną wartość starego. Z
takim programem, NPI stwierdza kategorycznie, że tylko zrzucenie jarzma
okupacji jest drogą naprzód, i by to uczynić, reprezentatywne, zjednoczone
przywództwo narodu musi być wyłonione w wolnych wyborach i zastąpić zgrzybiałą
koterię, i nieudolność, która była plagą wśród palestyńskich przywódców w
ubiegłym stuleciu.

Tylko jeśli będziemy szanować samych siebie jako Arabów i Amerykanów, i
pojmiemy prawdziwą godność i słuszność naszej walki, tylko wtedy zdamy sobie
sprawę, dlaczego, poza nami, tylu ludzi na całym świecie, w tym Rachel Corrie
i dwóch innych członków ISM, rannych wraz z nią, Tom Hurndall i Brian Av

W holdzie zamordowanej Rachel Corrie cz.IV

[Gość: A.D.]

Tylko jeśli będziemy szanować samych siebie jako Arabów i Amerykanów, i
pojmiemy prawdziwą godność i słuszność naszej walki, tylko wtedy zdamy sobie
sprawę, dlaczego, poza nami, tylu ludzi na całym świecie, w tym Rachel Corrie
i dwóch innych członków ISM, rannych wraz z nią, Tom Hurndall i Brian Avery,
poczuło się do wyrażenia z nami solidarności.

Zakończę ironicznie. Czy to nie zadziwiające, że te wszystkie znaki
powszechnej solidarności, które otrzymuje Palestyna i Arabowie, nie współgrają
z podobnym znakiem solidarności i godności pośród nas, że inni podziwiają nas
i szanują bardziej niż my sami? Czy nie jest to czas, by określić swój własny
status i zapewnić to, by nasi przywódcy tu i wszędzie indziej pojęli, po
pierwsze, że walczą o słuszną i szlachetną sprawę, i że nie mają powodu
przepraszać czy czuć się zakłopotani? Przeciwnie, powinni być dumni z tego, co
dokonał ich naród i z tego, że go reprezentują.

Tłumaczenie - PMB

Uniewinnienie mordercow Rachel Corrie

[viva.palestyna.pl]

niestety Izraelski "wymiar sprawiedliwosci" uniewinnil Izraelskiego zolnierza,
ktory kierowal buldozerem :|

[Gość: A.D.]

viva.palestyna.pl napisał:

> niestety Izraelski "wymiar sprawiedliwosci" uniewinnil Izraelskiego
zolnierza,
> ktory kierowal buldozerem :|

>. To i tak sukces ze jakiekolwiek 'sledztwo'udawali ze przeprowadzaja. W tym
oryginalnym SS nie byloby to do pomyslenia...
>

[Gość: A.D.]

Gość portalu: A.D. napisał(a):

> >> Zdjecia i opis w jaki sposob zydzi traktuja nawet obywateli
> amerykanskich, gdy ci staraja sie pomagac Palestybczykom.
>
> >>electronicintifada.net/v2/article1248.shtml

[Gość: A.D.]

Gość portalu: A.D. napisał(a):

> >> Zdjecia i opis w jaki sposob zydzi traktuja nawet obywateli
> amerykanskich, gdy ci staraja sie pomagac Palestybczykom.
>
> >>electronicintifada.net/v2/article1248.shtml