czy Polska zawetuje konstytucje UE?

[marcus_crassus]

hmmm - z jednej strony byloby to zadziwiajace ze nowy kraj spowoduje masakre
calego planu UE..

z drugiej strony jesli tak to mozemy zawdzieczac to tylko jednej osobie - i
to paradoksalnie ktora chyba do Polakow najcieplej nie podchodzi - Erice
Steinbach...

doslownie nie wierze znajac charakter naszego narodu ze po tej awanturze
ktokolwiek zgodzilby sie na ograniczanie znaczenia Polski na rzecz niemiec...

po prostu wydaje sie to obecnie niemozliwe...

partia ktora zgodzi sie na ustepstwa spotka sie w kraju z totalna jak sie
wydaje krytyka - a opozycja tylko na to czeka...

jednym slowem - kazda zgoda na ustepstwo to nie tylko przypuszczalnie zgoda
wirtualna poniewaz w kraju to nie przejdzie ale po prostu totalna kleska
wyborcza i byc moze upadek rzadu.

jeszcze Polska nie jest członkiem UE

[titus_flavius]

Ave,
a już polscy syjoniści na zlecenie USA chcą ją rozbić. Zapominają przy tym, że
jeszcze wszystkie państwa UE nie ratyfikowały przyjęcia Polski do UE.
Francja jeszcze nie wyraziła zgody na akcesję Polski ...
T.



marcus_crassus napisał:

> hmmm - z jednej strony byloby to zadziwiajace ze nowy kraj spowoduje masakre
> calego planu UE..
>
> z drugiej strony jesli tak to mozemy zawdzieczac to tylko jednej osobie - i
> to paradoksalnie ktora chyba do Polakow najcieplej nie podchodzi - Erice
> Steinbach...
>
> doslownie nie wierze znajac charakter naszego narodu ze po tej awanturze
> ktokolwiek zgodzilby sie na ograniczanie znaczenia Polski na rzecz niemiec...
>
> po prostu wydaje sie to obecnie niemozliwe...
>
> partia ktora zgodzi sie na ustepstwa spotka sie w kraju z totalna jak sie
> wydaje krytyka - a opozycja tylko na to czeka...
>
> jednym slowem - kazda zgoda na ustepstwo to nie tylko przypuszczalnie zgoda
> wirtualna poniewaz w kraju to nie przejdzie ale po prostu totalna kleska
> wyborcza i byc moze upadek rzadu.
>

[Gość: JOrl]

Znowu marcus Strateg. A wiec mozna z Polska "po dobroci". Jako ze Ty drogi
marcusie bardzo lubisz kiedy PLN nie dewaluuje sie w stosunku do walut
zachodnich, a budzet polski jest w stanie rozpaczliwym, wiec sie troche (tez i
z mojej kieszeni bo place podatki w Niemczech!) Tobie podrzuci abyscie sie na
wszystko zgodzili. Bo inaczej bedzie 1 € np. 8 PLN. I wtedy bedziesz
wrzeszczal, prawda marcusie? Bo przeciez Ty zyjesz w Polsce na garnuszku
zwlszcza Niemiec.
A jak sie uprzecie, to ta Konstytucja przejdze pozniej. Ale Ty przestaniesz
korzystac z uciech zachodnich. Bo PLN poleci na leb.
No coz, ciekawe co tam u was w Polsce przewazy? Chciwosc na pieniadza? Czy
honor? Mysle ze chciwosc. Bo tak sie juz dzieje 14 lat.
Pozdrowienia

co za megalomania

[titus_flavius]

Ave,
swoją drogą, podobnie jak klice Millera, tak i Tobie woda sodowa uderza do
głowy. Naprawdę myślisz, że Polska może stwarzać przeszkody Francji, Niemcom i
ich sojusznikom?
O znaczeniu danego kraju świadczy potencjał gospodarczy i szacunek sąsiadów. Na
Polskę sąsiedzi patrzą niechętnie, a PKB Polski jest 15 razy mniejsze od
niemieckiego.
Co najwyżej Polska może uzyskać tyle, że UE pozostanie wyłącznie strefą wolnego
handlu, a integracja polityczna będzie sie odbywała bez Polski. Starci na tym
wyłącznie Polska, bo w handlu nie ma sentymentów i nikt nie zgodzi się na
dopłacanie do Polski. Obawiam się, że te 10 mld Euro Niemcy i Francja będą
wolały wydać na modernizację swej armii.
T.


marcus_crassus napisał:

> hmmm - z jednej strony byloby to zadziwiajace ze nowy kraj spowoduje masakre
> calego planu UE..
>
> z drugiej strony jesli tak to mozemy zawdzieczac to tylko jednej osobie - i
> to paradoksalnie ktora chyba do Polakow najcieplej nie podchodzi - Erice
> Steinbach...
>
> doslownie nie wierze znajac charakter naszego narodu ze po tej awanturze
> ktokolwiek zgodzilby sie na ograniczanie znaczenia Polski na rzecz niemiec...
>
> po prostu wydaje sie to obecnie niemozliwe...
>
> partia ktora zgodzi sie na ustepstwa spotka sie w kraju z totalna jak sie
> wydaje krytyka - a opozycja tylko na to czeka...
>
> jednym slowem - kazda zgoda na ustepstwo to nie tylko przypuszczalnie zgoda
> wirtualna poniewaz w kraju to nie przejdzie ale po prostu totalna kleska
> wyborcza i byc moze upadek rzadu.
>

ps-kto na tym straci - proba szantazu Polski w

[marcus_crassus]

jakikolwiek sposob to Polska bardziej amerykanska od USA :)))),jak tego ktos
chce to czemu nie ;))))

[Gość: JOrl]

Niezaleznie od Polski Niemcy/Francja beda w scislym sojuszu. I tak naprawde
mysle ze nastapi gleboki podzial pomiedzy zintegrowanymi krajami d/Fr/Belgia i
obrzezem, gdze sie bedzie stawialo tylko tzw. montownie Balcerowicza. Co i sie
juz dzieje.
Zreszta dlatego ten rozpaczliwy skok politykow polski na strone USA. Niestety
wynikajacy z falszywych przeslanek o stosunku sil w Swiecie.
A z drugiej strony czeka Rosja!
Polska w tych ostatnich latach robila wszystko aby Rosji szkodzic no i jak sie
okaze np. w Iraqu, ze krol (czyli USA) jest nagi to cala postawa polityki
zagranicznej Polski runie.
Stad ta nerwowosc w pracie polskiej. Np. jesli chodzi o Niemcy.
Pozdrowienia

Kto popiera Francję-Niemcy?

[titus_flavius]

Ave,
na pewno Belgia i Luksemburg. Zapewne jeszcze Grecja, Cypr, Malta i może
Austria i Irlandia.
T.



Gość portalu: JOrl napisał(a):

> Niezaleznie od Polski Niemcy/Francja beda w scislym sojuszu. I tak naprawde
> mysle ze nastapi gleboki podzial pomiedzy zintegrowanymi krajami d/Fr/Belgia
i
> obrzezem, gdze sie bedzie stawialo tylko tzw. montownie Balcerowicza. Co i
sie
> juz dzieje.
> Zreszta dlatego ten rozpaczliwy skok politykow polski na strone USA. Niestety
> wynikajacy z falszywych przeslanek o stosunku sil w Swiecie.
> A z drugiej strony czeka Rosja!
> Polska w tych ostatnich latach robila wszystko aby Rosji szkodzic no i jak
sie
> okaze np. w Iraqu, ze krol (czyli USA) jest nagi to cala postawa polityki
> zagranicznej Polski runie.
> Stad ta nerwowosc w pracie polskiej. Np. jesli chodzi o Niemcy.
> Pozdrowienia

Polska wystarczy zepowie "veto" i koniec

[marcus_crassus]

nie ma zadnej procedury prawnej na ominiecie tego.jakakolwiek proba dzialania
na druga furtke to poczatek rozpadu UE gdzie niektore kraje po prostu sie
wycofaja (i mowie tutaj o Europie Wschodniej) a dzieki pani Steinbach (hehe,z
nieba nam spadla - moze mossad ja namowil)?po prostu ustapstwo ze strony
negocjatorow rownaloby sie politycznemu samobojstwu w Polsce - PiS juz czeka
na taki podarunek...

nie ma jak sie wydaje mozliwosci na akceptacje tego - i niewazne co powiedza
niemcy i francja - nasz negocjator po prostu moze pokazac swoj tylek i wyjsc.

takie mamy prawo titus,a ty czego sie wypowiadasz???

pytanie bylo do Polakow a nie do palestynow

PAP/Francja: najpierw Konstytucja, potem Polska

[titus_flavius]

Większość państw UE nie ratyfikowała jeszcze jej poszerzenia


(PAP) 21-09-2003, ostatnia aktualizacja 21-09-2003 16:46

21.9.Bruksela (PAP) - Po sobotnim referendum na Łotwie zgoda 10 przyszłych
państw członkowskich Unii Europejskiej na przystąpienie do niej nie budzi już
wątpliwości, ale poszerzenie UE wymaga jeszcze ratyfikacji w 13 obecnych
państwach członkowskich

Według zestawienia sporządzonego w połowie września przez sekretariat
Parlamentu Europejskiego, jedynymi państwami Unii, które ratyfikowały do tego
czasu Traktat Akcesyjny o przystąpieniu 10 nowych państw, były Dania (w
czerwcu) i Niemcy (w lipcu)

Procedury ratyfikacji traktatu, podpisanego w kwietniu w Atenach, rozpoczęto w
większości państw członkowskich, ale w Belgii, Irlandii, Luksemburgu i
Portugalii nie wyznaczono nawet jeszcze orientacyjnego terminu zakończenia
ratyfikacji

Tymczasem wśród eurodeputowanych, eurokratów i dziennikarzy francuskich
pojawiła się "koncepcja", że Francja powinna poczekać z zakończeniem
ratyfikacji na wyniki konferencji międzyrządowej w sprawie przyszłej unijnej
konstytucji, która rozpoczyna się w przyszłym miesiącu w Rzymie

Oficjalnie przedstawiciele Francji nie chcą tego potwierdzić, ale "prywatnie
ostrzegają", że niektórzy politycy w tym kraju chcieliby się najpierw przekonać
o "dobrej woli" Polski i innych krajów przystępujących do Unii w sprawie
konstytucji, zanim zatwierdzą Traktat Akcesyjny

Burzliwej debaty ratyfikacyjnej oczekuje się także w Holandii, w której gorąca
dyskusja, nieprzyjemna wobec kandydatów, odbywała się w tej sprawie w
październiku 2002 roku przed zakończeniem negocjacji członkowskich

Współrządzący z chadekami liberałowie ostro krytykowali wtedy opóźnienia w
dostosowaniu kandydatów i korupcję w Polsce, Czechach, na Łotwie i Słowacji.
Według informacji Parlamentu Europejskiego, w Holandii przewiduje się
zakończenie ratyfikacji dopiero w styczniu 2004 roku

Krajem, w którym ratyfikacja może się przeciągnąć ze względów
czysto "technicznych", jest natomiast Belgia. Zatwierdzić Traktat Akcesyjny
musi tu bowiem aż siedem izb - prócz federalnego Senatu i Izby Reprezentantów
także pięć parlamentów regionalnych i wspólnotowych

W najbliższym czasie - do początków listopada - ratyfikację planowały
parlamenty Austrii, Finlandii, Grecji, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii. Na późną
jesień (przełom listopada i grudnia) zaplanowano ją w Szwecji i we Włoszech

Jacek Safuta (PAP) ap/ itm/

[ed_]

I znowu nasz mały arabek łże jak nawiedzony dając linki do newsów z września.
Przeczytaj sobie tutaj obszczymurze.
www1.gazeta.pl/swiat/1,34209,1796658.html

dla Polaków można zrobić wiele ....

[titus_flavius]

Ave,
z Polakami nic. Któż to powiedział?
Francja i Niemcy lepiej by zrobiły wspierając w Polsce konkretne projekty i
dając subsydia w zamian za stałe poparcie polityczne.
Na przyjęcie Polski do UE jest za wcześnie, gdyż polskie elity nie rozumieją
sensu integracji europejskiej. Mylą jedność europejską z poddaństwem wobec USA!
T.

moj maly arabie - my tutaj dyskutujemy jesli nie

[marcus_crassus]

zauwazyles o tym co jest najlepsze dla Polski - a wiec Polacy moga porozmawiac
co byloby najlepszym wyjsciem dla nas i dla naszego kraju...

natomiast ty znow gadasz z punktu widzenia hmmm...araba albo czegos w tym
stylu nawet za bardzo sie nie kryjac ze zupelnie nie rozpatrujesz sprawy z
punktu widzenia tego co jest dobre dla Polakow...

nie dziw sie wiec na drugi raz jak ktos bedzie cie ganial po ulicach ze jestes
tylko brudnym smierdzielem - sam jak widzisz przyczyniasz sie swietnie do tego
ze taka mamy w Polsce opinie o ludziach o arabskich rysach twarzy...

jak jakas mniejszosc chce zeby inni ich nie lubili to latwo to zrobia...

wiec zrob nie wszczynaj jeszcze wiekszych odruchow nienawisci wzgledem siebie
ze strony Polakow - bo jak ciebie czytam (nie w postach antysemickich ani
proarabskich bo to tylko hobby dla mnie ale w postach antypolskich) to staje
sie nieco rasista...

i jest to dla mnie bardzo przykre bo rasizmem pogardzam...

ale moja sugestia slowami Adama Miskiewicza(on to napisal o zydach):

bylo to jakos tak:

"nie pchaj palcy miedzy drzwi <arabie>(tutaj bylo "zydzie" w oryginale)
nie o ciebie tutaj idzie"

rozumiem, że masz jedną ojczyznę ...

[titus_flawius]

Ave,
ale dlaczego właśnie Izrael? Nie myśl, że zapomniałem o Twoich planach
zrobienia w Polsce II Izraela, z Polakami w roli Palestyńczyków.
Czy takim jak Ty się to podoba, czy nie, Europa jest projektem politycznym. A
rządzi w niej Francja-Niemcy, którzy są istnym słoniem politycznym. Gdy Polska
będzie im mieszać zostanie rozdeptana niczym pchła. A USA temu przyklasną za
koneksje na Bliskim Wschodzie. Mogą też bez wysiłku zgnieść Polskę gospodarczo,
albo też odwołać się do Polaków ponad głowami polskiej syjonistycznej "elity".
Ze wszystkich badań opinii publicznej w Polsce wynika, że do niezależności od
UE najbardziej są przywiązani politycy, którym silna UE ograniczy możliwość
kradzieży z publicznej kasy.
T.




marcus_crassus napisał:

> zauwazyles o tym co jest najlepsze dla Polski - a wiec Polacy moga
porozmawiac
> co byloby najlepszym wyjsciem dla nas i dla naszego kraju...
>
> natomiast ty znow gadasz z punktu widzenia hmmm...araba albo czegos w tym
> stylu nawet za bardzo sie nie kryjac ze zupelnie nie rozpatrujesz sprawy z
> punktu widzenia tego co jest dobre dla Polakow...
>
> nie dziw sie wiec na drugi raz jak ktos bedzie cie ganial po ulicach ze
jestes
> tylko brudnym smierdzielem - sam jak widzisz przyczyniasz sie swietnie do
tego
> ze taka mamy w Polsce opinie o ludziach o arabskich rysach twarzy...
>
> jak jakas mniejszosc chce zeby inni ich nie lubili to latwo to zrobia...
>
> wiec zrob nie wszczynaj jeszcze wiekszych odruchow nienawisci wzgledem siebie
> ze strony Polakow - bo jak ciebie czytam (nie w postach antysemickich ani
> proarabskich bo to tylko hobby dla mnie ale w postach antypolskich) to staje
> sie nieco rasista...
>
> i jest to dla mnie bardzo przykre bo rasizmem pogardzam...
>
> ale moja sugestia slowami Adama Miskiewicza(on to napisal o zydach):
>
> bylo to jakos tak:
>
> "nie pchaj palcy miedzy drzwi <arabie>(tutaj bylo "zydzie" w oryginale)
> nie o ciebie tutaj idzie"

"ty mały arabie..." - jaka głębia, jaki dowcip, oh

[Gość: Wqrwiony2]

Crassus - nie odpowiedziałeś mi, czy rodzice pozwalali ci się bawić
żołnierzykami, kiedy byłeś mały?

jak sie przyjezdza w gosci to sie nie poucza

[marcus_crassus]

gospodarza co dobre dla jego domu...

jak sie komus ten dom nie podoba to won do Palestyny.

wystarczy..

ps-pozwalali :)

A NIE MOWILEM? :D

[Gość: mirmil]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=50&w=8087627&a=8093399
sa ludzie ktorzy potrafia myslec wylacznie w kategoriach: zyd/arab :)

A najlepsze, że on tak na poważnie.

[Gość: wqrwiony2]

a co to ma niby byc?pytanie bylo "co bedzie dobre

[marcus_crassus]

dla Polski,a jakas szmata mi tutaj opowiada jak nalezy z Polska postepowac
zeby realizowala interesy nie jej obywateli ale hmmm...francji???palestyny???
syrii???

no to moze przypomne w takim razie ze -

dyskusja miala byc miedzy Polakami
o tym co jest dobre dla Polski


a jakas menda mi przychodzi i mowi jak Polske nalezy "usadzac"

to gospodarz toleruje goscia jak dlugo jest mily a nie na odwrot..jak sie do
kogos przychodzi,sra mu na srodku mieszkania,bije wazony a na koniec
wrzeszczy "ratunku,ratunku,bija" to niech mi nie probuje wmowic ze jest
poszkodowany...

kapisz mirmil?

jak ci sie Polska nie podoba to won do syrii,palestyny czy gdzie indziej i tam
sobie gadaj co Polska musi zrobic zeby bylo dobrze arabom...

i tam masz do tego prawo - ale nie tutaj...

jasne??czy cos wytlumaczyc?

przepraszam, nie zauwazylem:

[Gość: mirmil]

zdaje mi sie, ze tytusik mowil tutaj o niemczech i francji. a ty do niego cos
tam o arabach?

tobie sie wszystko z jednym kojarzy.

taaa???to poczytaj sobie forum...mi sie titus

[marcus_crassus]

stanowczo z arabami kojarzy...no,chyba ze tym razem wystapil w interesie
francji...:)

Mirmił miał rację - masz "arabiki w oczach" -

[Gość: wqrwiony2]

Jak tylko ktoś ci się nie podoba, to Arab (bliżej - Palestyńczyk).
A wszystko wyrasta z pospolitego braku wykształcenia i kultury.

nie,nie podoba mi sie ze ktos mi sra na srodek

[marcus_crassus]

pokoju w moim domu,jak ktos by do mnie przyszedl i chocby zbil wazon i sie
zaczal cieszyc dostalby w morde i wylecial z obitym pyskiem :))))

to chyba logiczne???czy tolerancja polega na tolerowaniu srania???

Tytus, w twoich bratnich arabskich krajach

[barnaba7]

elity polityczne skutecznie okradaja wlasne narody od jakis 50-ciu lat.

Ani USA, ani ZSRR, ani teraz Unia nie sa w stanie
temu haniebnemu procederowi przeszkodzic.
Mam nadzieje, ze ta uwaga da Ci cos do myslenia.

[titus_flavius]

Ave,
owszem - to jest prawda, ale zważ, że są to rządy wzorowane na zachodnich! Nie
mają nic wspólnego z tradycją islamską.
Są jednak wyjątki: Iran oraz przede wszytskim Hezbollah i Hamas, które na
podległych sobie terenach rządzą bardzo sprawnie i bez korupcji. Liczą bowiem
na nagrodę w niebie. I to jest właśnie przyszłość rządów w krajach islamskich.
T.


barnaba7 napisał:

> elity polityczne skutecznie okradaja wlasne narody od jakis 50-ciu lat.
>
> Ani USA, ani ZSRR, ani teraz Unia nie sa w stanie
> temu haniebnemu procederowi przeszkodzic.
> Mam nadzieje, ze ta uwaga da Ci cos do myslenia.

POLSKA MOZE ZAWETOWAC.........

[Gość: US]

....SWOJA GLUPOTE......NIC WIECEJ.....NIKT SIE Z polska NIE LICZY......NAWET
ALBANIA :))))))

Jakiej UE potrzebują Polacy?

[titus_flavius]

Ave,
zacznijmy od końca. Niewątpliwie Polacy chcą żyć w kraju zamożnym,z dobrą
infrastrukturą, sprawnie rządzonym przez uczciwą władzę.
To zaś może zapewnić jedynie silna UE: taka w której bogatsze części będą
dopłacać do biedniejszych, a złodziejstwo i nieudolność polskich talmudystów u
władzy będzie powściągane przez brukselskie wędzidło.
W tej sytuacji wszystko co sprzyja budowie silnej UE jest w interesie Polaków,
a to co ją osłabia wbrew nim.
Jeżeli ktoś więc sprzeciwia się budowie silnej UE występuje wbrew interesom
Polaków, a że Konstytucja UE ją umacnia - to przeciwnicy jej są eo ipso wrogami
Polaków.
Owszem, jest grupa mieszkańców Polski którym silna UE jest nie w smak. Sa to
wspomniani talmudyści, którzy trzymają w Polsce władzę. Oni są jedyną grupą
społeczną, która straci na znaczeniu dzięki silnej UE. Nie będą mieli okazji do
kradzieży, ani do frymarczeniu polską krwią w zamian za pańskie skinienie głową
i stanowiska w NATO.
I odnośnie siły głosu Polski w UE. Oby był jak najsłabszy. W imieniu Polski
mówiliby bowiem talmudyści, którzy lekceważą sobie interes Polaków,
przedkładając nań dyrektywy z Tel-Avivu via Waszyngton.
T.

[titus_flavius]

titus_flavius napisał:

> Ave,
> zacznijmy od końca. Niewątpliwie Polacy chcą żyć w kraju zamożnym,z dobrą
> infrastrukturą, sprawnie rządzonym przez uczciwą władzę.
> To zaś może zapewnić jedynie silna UE: taka w której bogatsze części będą
> dopłacać do biedniejszych, a złodziejstwo i nieudolność polskich talmudystów
u
> władzy będzie powściągane przez brukselskie wędzidło.
> W tej sytuacji wszystko co sprzyja budowie silnej UE jest w interesie
Polaków,
> a to co ją osłabia wbrew nim.
> Jeżeli ktoś więc sprzeciwia się budowie silnej UE występuje wbrew interesom
> Polaków, a że Konstytucja UE ją umacnia - to przeciwnicy jej są eo ipso
wrogami
>
> Polaków.
> Owszem, jest grupa mieszkańców Polski którym silna UE jest nie w smak. Sa to
> wspomniani talmudyści, którzy trzymają w Polsce władzę. Oni są jedyną grupą
> społeczną, która straci na znaczeniu dzięki silnej UE. Nie będą mieli okazji
do
>
> kradzieży, ani do frymarczeniu polską krwią w zamian za pańskie skinienie
głową
>
> i stanowiska w NATO.
> I odnośnie siły głosu Polski w UE. Oby był jak najsłabszy. W imieniu
Polski
>
> mówiliby bowiem talmudyści, którzy lekceważą sobie interes Polaków,
> przedkładając nań dyrektywy z Tel-Avivu via Waszyngton.
> T.

"Nicea o muerte"

[indris]

"Nicea albo śmierć" Dokładniej: śmierć OBECNEGO projektu Konstytucji
Europejskiej. Chociaż nie osobiście nie lubię Rokity i prawie nigdy się z nim
nie zgadzam, to tu popieram go całkowicie.
Polska nie musi tu - wbrew sugestiom wciskanym przez "elyty" - szukać
sojuszników. Traktat MUSI być zatwierdzony przez WSZYSTKIE rządy. JEDEN
sprzeciw wystarczy, żeby uwalić całe dzieło.
A zasady nicejskie JUŻ są prawem unijnym. Nie trzeba "zabiegać" o nie, a tylko
sprzeciwić się ich zmianie.

[titus_flavius]

Ave,
nie zauważyłe jednak, że Nicea moze wejść bez Polski ...
T.


indris napisał:

> "Nicea albo śmierć" Dokładniej: śmierć OBECNEGO projektu Konstytucji
> Europejskiej. Chociaż nie osobiście nie lubię Rokity i prawie nigdy się z nim
> nie zgadzam, to tu popieram go całkowicie.
> Polska nie musi tu - wbrew sugestiom wciskanym przez "elyty" - szukać
> sojuszników. Traktat MUSI być zatwierdzony przez WSZYSTKIE rządy. JEDEN
> sprzeciw wystarczy, żeby uwalić całe dzieło.
> A zasady nicejskie JUŻ są prawem unijnym. Nie trzeba "zabiegać" o nie, a
tylko
> sprzeciwić się ich zmianie.

Od tego są negocjacje!

[Gość: Tomson]

Gdyby nasi politycy mieli choć trochę oleju w głowie, to przechandlowaliby
traktaty nicejskie (bez szans na ich pozostanie) i odniesienie do Boga
(skończony debilizm) na jakieś korzyści dla swojego kraju. M.in. własnie na
zapisy stawiające całkowitą tamę przyszłym bandyckim rządaniom wypędzonych i
ewentualnie jakieś zapiski o większym wspieraniu najbiedniejszych krajów UE
(Polska i kraje bałtyckie to będą najbiedniejsi z biednych w UE).
Jednak ta banda kretynów (bez znaczenia że SLD bo każda inna partia jeszcze
bardziej by przy tym obstawała) woli beziteresownie bronić skrajnie debilnego
odwołania do irracjonalnego tworu. Nowy podział głosów też będzie się nam
bardziej opłacał, bo jesteśmy 5-6 krajem UE na ponad 20, poza tym takie coś
jest bardziej sprawiedliwe i oczywiście zmninimalizuje szkodliwe działania
małych,nieodpowiedzialnych państw przekupionych przez USA.

Schroeder; Nicea albo rozszerzenie

[titus_flavius]

Ave,
za dzisiejszą Rzepą:
T.

(...)
Niemiecki kanclerz uważa, że propozycje zapisane w projekcie europejskiej
konstytucji są rozwiązaniem demokratycznym, gdyż dają bardziej znaczący wpływ
na podejmowanie decyzji krajom o większej liczbie mieszkańców. Przy obecnych
rozwiązaniach - powiedział Schröder - 80 procent krajów reprezentujących
zaledwie 20 procent ludności UE mogłoby narzucić swoją wolę państwom, w których
będzie mieszkać 80 procent obywateli powiększonej Unii. Zdaniem kanclerza
trzeba zrobić wszystko, aby dojść do porozumienia w grudniu tego roku, w
Rzymie, gdyż od tego zależeć może "punktualne przyjęcie 10 nowych członków UE.
Nie chcemy żadnego opóźnienia i będziemy robić wszystko, aby tego uniknąć".

Analiza Graczyka

[titus_flawius]

Ave,
z jutrzejszej GW.
T.


Polska w Europie: po co?


Roman Graczyk 23-09-2003, ostatnia aktualizacja 23-09-2003 19:53

Skąd się bierze entuzjazm, z jakim nasza opinia publiczna wita twarde
stanowisko rządu przed negocjacjami w Rzymie? Mam wrażenie, że Polakom chodzi o
jakąś inną, obcą mi Europę. O Europę, z której można dostać trochę kasy, ale
która nas do niczego nie zobowiązuje

Polski rząd sposobi się do udziału w rozpoczynającej się 4 października w
Rzymie konferencji międzyrządowej. Ściśle biorąc, rząd pręży muskuły. Nie tylko
rząd - dawno już nie było tak szerokiego konsensusu politycznego ani takiego
patriotycznego zadęcia, jakie obserwujemy w sprawie polskiego stanowiska na tę
konferencję.

My, mocarstwo

„Dla niektórych sił politycznych mocarstwowa pozycja Polski była podstawowym
powodem »tak « w referendum” - mówił w Sejmie 18 września Jarosław Kaczyński.
Zdaniem szefa PiS Polska stała się „mocarstwem” dzięki swej pozycji w Radzie
Europejskiej, jaką uzyskaliśmy podczas szczytu Unii w Nicei w 2000 r. Obecny
projekt konstytucji europejskiej pozbawia nas tej pozycji. Dla Kaczyńskiego i
jego formacji jest to wystarczający powód nie tylko do tego, by się tej
konstytucji twardo przeciwstawić, ale też wezwać do rozpisania w tej sprawie
referendum.

PiS jest tu radykalny, podobnie jak LPR i Samoobrona, ale w gruncie rzeczy całe
spectrum w naszym Sejmie ma do konstytucji poważne zastrzeżenia. Niezależnie od
racji merytorycznych nie od rzeczy byłoby zauważyć, że na taką całościową
krytykę jest trochę za późno.

Przez 16 miesięcy pewne szacowne gremium debatowało w Brukseli nad traktatem
konstytucyjnym dla rozszerzonej Unii. To gremium nazywało się Konwent, a
zasiadało w nim troje polskich delegatów. W trakcie debaty było wiele ostrych
sporów, śmiałych koncepcji, spektakularnych wystąpień. Ale nasi delegaci niczym
specjalnie się nie wyróżniali. Nikt nie przewodniczył grupie roboczej, nikt się
nie wsławił jakimś porywającym wystąpieniem. Słowem, w Konwencie Polacy nie
mieli wiele do powiedzenia. Dali o sobie słyszeć tylko dwa razy - najpierw
zgłosili projekt preambuły wzorowany na naszej ustawie zasadniczej, a
następnie, pod koniec prac, oprotestowali propozycje prezydium Konwentu
dotyczące reformy instytucjonalnej. W pierwszej sprawie niewiele uzyskali,
chociaż projekt końcowy jest znacznie bliższy naszym oczekiwaniom niż
wyjściowy. W sprawie drugiej dostali całkiem sporo - propozycje prezydium
zostały w wielu punktach złagodzone, a najważniejszym ustępstwem było odłożenie
zmiany nicejskiego systemu liczenia głosów w Radzie aż do roku 2009. Po tych
ustępstwach polscy delegaci wycofali sprzeciw i 16 czerwca oklaskiwali
Valéry'ego Giscarda d'Estaing, gdy ten uroczyście zamykał prace nad konstytucją.

Konwent pracował na zasadzie konsensusu. Tak długo debatował, negocjował,
przekonywał - lecz także zmieniał kolejne sformułowania projektu - aż oponenci
uznali, że osiągnęli zadowalające ich minimum. W tej sytuacji nie powiemy pacta
sunt servanda, bo formalnie nie było głosowań. Jednak zwykłe poczucie
przyzwoitości nakazywałoby nie przewracać do góry nogami dokumentu, który się -
w takim właśnie trybie - zaakceptowało. Czym innym są zmiany drobne, a czym
innym takie, które rozsadzają całą konstrukcję.

Niektóre polskie postulaty na konferencję międzyrządową należą do tych drugich.

Nasze na wierzchu

Nasi politycy - i z rządu, i z opozycji - mówią o swoich zastrzeżeniach do
projektu Konwentu z taką determinacją, że nasuwają się dwa możliwe wyjaśnienia.

Albo nie wierzą, że uda się w tej konstytucji zmienić cokolwiek istotnego i
traktują swe filipiki czysto demonstracyjnie. Wtedy sprawa konstytucji
służyłaby w istocie rozgrywkom na krajowej scenie politycznej. Jeśli założyć,
że rząd (a może nawet część opozycji, np. PO) po wszystkich - daremnych -
gestach koniec końców przyjmie projekt mniej więcej taki, jaki dziś znamy, to
dla PiS, głoszącego stanowisko radykalne, otworzyłaby się szansa na efektowny
początek kampanii przed wyborami parlamentarnymi i europejskimi. Taka właśnie
może być kalkulacja polityczna Kaczyńskiego.

Albo też nasi politycy wierzą, że głos Polski wiele znaczy i w Rzymie uda się
niemało wytargować. Jeśli tak rzeczywiście myślą, pod koniec roku czeka ich
przykra niespodzianka. Patrząc na rozkład sił w europejskiej debacie o
konstytucji, spodziewam się, że uzyskają niewiele.

A przecież, w imię polskiej racji stanu, nasi politycy będą w grudniu bronić
tej konstytucji - mimo wszystko. Innymi słowy: szykują sobie polityczną klęskę,
a nam wszystkim rządy radykałów.

Konferencja międzyrządowa ma przed sobą zasadniczo dwie perspektywy - albo
zaakceptuje z niewielkimi zmianami tekst, który Giscard przedstawił po koniec
czerwca w Salonikach przywódcom Piętnastki i Dziesiątki, albo też rozerwie go
na strzępy, ale wówczas nie zdoła już na nowo go posklejać.

Zapewne ta konstytucja ma wady. Pytanie jednak: czy wszyscy członkowie Unii,
włącznie z nowo przystępującymi, zgodzą się, co mianowicie jest w niej złe?
Francuzi woleliby silniejsze niż obecnie podstawy dla wspólnej polityki
obronnej, Anglicy - podstawy słabsze. Podobnie w dziesiątkach spornych kwestii.
Projekt jest, jaki jest - strony sporu spotykają się w połowie drogi. Wiadomo,
że kiedy trzeba się porozumieć w dużym gronie, każdy z uczestników odnajdzie w
porozumieniu końcowym tylko cząstkę swoich oryginalnych pomysłów. Dlatego
wyobrażać sobie, że to, czego nie udało się poprawić na drodze szerokiego
konsensusu w Brukseli, zostanie poprawione wedle zasady jednomyślności w
Rzymie, jest wielce naiwne.

Jeśli my wystąpimy z poważnymi obiekcjami, swoje bardzo poważne obiekcje wyłożą
też inni. Kanclerz Schröder ma rację, przestrzegając przed otwieraniem w Rzymie
puszki Pandory.

Chrześcijaństwo - tak

Stosunkowo najlepiej spośród naszych postulatów broni się ten dotyczący
preambuły. Bo rzeczywiście, jeśli preambuła ma ambicję nawiązania do duchowego
dziedzictwa Europy, to pominięcie chrześcijaństwa robi dziwaczne wrażenie.

Oponenci replikują, że obecna formuła jest szersza - obejmuje wszelkie tradycje
religijne, jakie przyczyniły się do rozwoju Europy. To prawda - i dlatego
uważam, że nie należy tej sprawy traktować jako polskiego sine qua non dla
poparcia konstytucji. Ale Polska powinna przypomnieć w Rzymie swoje zdanie. Nie
ma powodu, by nie nazwać obecnego stanowiska pokrętnym - i to w imię zwykłego
zdrowego rozsądku, nie chrześcijaństwa.

Preambuły mogłoby w ogóle nie być. Można by też przemilczeć kwestię dziedzictwa
duchowego kontynentu, ograniczając się do dnia dzisiejszego - a współczesna
Europa jest wielowyznaniowa, i szerzej: wieloświatopoglądowa. Jednak preambuła,
która mówi i o duchowości, i o historii, a równocześnie nie wspomina w tym
kontekście słowa "chrześcijaństwo", robi jakiś unik. Można się z tym zgodzić,
gdyż - powtórzę - formuła szersza implicite ogarnia także chrześcijaństwo. Ale
właśnie: implicite, a więc unikowo.

Pozostałe dezyderaty polskiego rządu nie dają się już tak życzliwie
potraktować.

[titus_flawius]

Polska w Europie: po co? (2)



Najważniejsza jest, oczywiście, kwestia podziału głosów w Radzie. System
nicejski dawał nam (i Hiszpanom) pozycję niemal równą najsilniejszej czwórce -
Niemcom, Francji, Wielkiej Brytanii i Włochom. Konstytucja, wprowadzając system
podwójnej większości, odbiera nam tę zdobycz. Trudno oczekiwać, byśmy przyjęli
to z radością. Jednak argument, że poprzednie rozwiązanie było dla nas
korzystniejsze, w Rzymie nie zrobi wielkiego wrażenia. Konstytucja europejska -
powiedzą przedstawiciele innych państw - ma cele ważniejsze niż sprawiać
przyjemność jednemu członkowi Unii. Musi pogodzić interesy 25 krajów.

Dostaliśmy ten prezent przypadkiem, na skutek niesnasek francusko-niemieckich i
ze szkodą dla państw o większej liczbie ludności. Kiedy więc teraz ma być
wprowadzony nowy system - bardziej przejrzysty i bardziej sprawiedliwy - możemy
z nim walczyć jedynie w imię naszego interesu partykularnego. A to jest w
Europie, szczególnie w debacie konstytucyjnej, bardzo niefortunna metoda.

Nasz człowiek w Komisji?

Polska domaga się rezygnacji z nowego kształtu Komisji. Projekt konstytucji
zakłada, że przy 15 komisarzach nie każde z 25 państw członkowskich będzie w
Komisji "reprezentowane" przez cały czas, lecz będzie obowiązywać rotacja.
Mówiąc o reprezentowaniu, mam na myśli tylko tyle, że dany komisarz zgłaszany
jest przez "swoje" państwo. I nic poza tym. Art. 157 Traktatu Rzymskiego mówi
jasno: "Członkowie Komisji wykonują swe funkcje w pełnej niezależności, w
ogólnym interesie Wspólnoty. W wykonywaniu swoich zadań nie ubiegają się ani
nie akceptują instrukcji żadnego rządu, ani żadnego innego ciała. Każde państwo
członkowskie zobowiązuje się respektować ten charakter funkcji komisarza i nie
podejmować prób wpływania na członków Komisji wykonujących swoje zadania".

W Radzie obowiązuje logika międzyrządowa, na tym forum targi o interesy
partykularne są więc dopuszczalne. Ale nie w Komisji, która rządzi się logiką
wspólnotową. Polska nie jest pierwszym krajem, który o tym zapomina. Niedawno
Pascal Lamy, komisarz ds. handlu, zgłoszony do Komisji przez Francję, skarcił
właśnie Francję za chroniczny deficyt budżetowy, za co został przywołany do
porządku przez francuskiego premiera. Jest jednak oczywiste, że w tej
kontrowersji to Jean-Pierre Raffarin, a nie Lamy wykroczył poza ramy swojego
mandatu.

Także Romano Prodi, domagając się ostatnio zwiększenia liczby komisarzy,
wspomniał o potrzebie "reprezentacji" - co, jak na szefa Komisji, jest poglądem
dość zdumiewającym.

Tak więc, głosząc hasło: "jeden kraj - jeden komisarz", obracamy się w dobrym
towarzystwie. W niczym nie zmienia to regresywnego, antywspólnotowego
charakteru naszej propozycji.

Polska domaga się też zmiany modelu kierowania Radą. Do tej pory obowiązywało
przewodnictwo rotacyjne (premier lub prezydent jednego z państw członkowskich
kierował Radą przez kolejne sześć miesięcy). Był to model niewydolny, a w
perspektywie rozszerzenia UE o dziesięciu nowych członków potrzeba zmiany staje
się coraz bardziej paląca. Projekt konstytucji przewiduje stałego
przewodniczącego Rady, wybieranego na kadencję dwuipółletnią.

Co zaś proponuje Polska? Przewodnictwo rotacyjne, na dodatek kolektywne -
sprawowane równocześnie przez cztery państwa. Słowem, sprzeciwiamy się
reformie, której Unia potrzebuje jak powietrza, ale proponujemy nawet nie
utrzymanie marnego status quo, lecz mechanizm gwarantujący jeszcze większy
chaos. Jak wytłumaczyć innym krajom, że w istocie Polska pragnie zwiększenia
sprawności decyzyjnej Unii - dalibóg, nie wiem.

Nie lepiej wypada ocenić pomysł kolejny: wpisanie do konstytucji wzmianki, że
Unia pozostaje w sojuszu z NATO. Jest w tym - nie przymierzając - taka logika
jak niegdysiejsze wpisanie do konstytucji PRL, że Polska pozostaje w sojuszu ze
Związkiem Radzieckim. W tej analogii nie chodzi o jednakową ocenę Sojuszu
Atlantyckiego i państwa Lenina, lecz o takie samo potraktowanie konstytucji -
jako dokumentu programowo określającego pożądany kierunek polityki
zagranicznej. Otóż tego się nie robi w żadnej przyzwoitej konstytucji. Ustawa
zasadnicza określa wartości, którymi dana społeczność chce się kierować,
mechanizmy, wedle których funkcjonować będą jej władze, a nade wszystko
bariery, których żadna władza nie może przekroczyć. Przyzwoita konstytucja nie
mówi natomiast, jakimi środkami (czyli: prowadząc jaką politykę) władze
zobowiązane są zmierzać do określonych wartości.

Polska ma dobre stosunki z NATO, ale np. Belgia - nie bardzo. Polska ma dobre
stosunki dziś, ale może mieć kiepskie np. za lat dziesięć. Jeśli któregoś dnia
w roku 2013 (do tego czasu wiele może się wydarzyć...) NATO podjęłoby operację
przeciw Białorusi, nasi żołnierze niekoniecznie muszą brać w niej udział, a
Polska niekoniecznie powinna wspierać politycznie tę operację. Zaś przepis,
który polski rząd proponuje wpisać do konstytucji, wiązałby ręce nam - i całej
Unii.

Jaka Europa nas kręci

Entuzjazm, z jakim polska opinia publiczna wita twarde stanowisko rządu przed
negocjacjami, jest dla mnie zastanawiający. Nie uważam, by jedynym kryterium w
tej sprawie miał być stopień pryncypialności rządu. Są jeszcze inne względy -
kwestia poparcia naszych postulatów przez inne kraje, kwestia spójności i
legislacyjnej jakości konstytucji, wreszcie - może najważniejsza - kwestia
sensowności nowo tworzonych instytucji dla całej Unii, czyli, mówiąc nieco
górnolotnie, jej dobra wspólnego.

Mam wrażenie, że rządowi i ogromnej większości opinii publicznej chodzi o jakąś
inną, obcą mi Europę. O Europę, z której można dostać trochę kasy, ale która
nas do niczego nie zobowiązuje.

Moje wyobrażenie jest inne. Unia powinna być wspólnotą - a to oznacza stopniowe
integrowanie szczegółowych polityk i stopniowe zmierzanie do rzeczywistej
jedności europejskiej, nie wyłączając dziedzin, w których integracja będzie
postępować najtrudniej i zajmie najwięcej czasu, takich jak wspólna polityka
zagraniczna i obronna. Nie obawiam się europejskiego zglajszachtowania Polski.
Nie są zglajszachtowane Niemcy z całą różnorodnością ich landów, nie przydarzy
się to Polsce w Unii, która jest i pozostanie czymś mniej niż państwo
federalne.

Unia powinna być - a w każdym razie stawać się - samodzielnym podmiotem także w
polityce zagranicznej. Nie będzie to możliwe bez podstawowego instrumentu owej
polityki - wspólnej obrony.

Polski rząd jest de facto przeciwny wspólnej obronie. Nie chcąc tego przyznać
otwarcie, szuka rozpaczliwie jakichś dróg okrężnych w rodzaju zapisu o sojuszu
Unii z NATO. A przecież bez wspólnej obrony cały projekt Unii jako rzeczywistej
wspólnoty bierze w łeb. Wspólna obrona oznaczały nareszcie dla Europy
rzeczywistą niezależność w tej dziedzinie od Stanów Zjednoczonych. Podminowując
ów projekt, opowiadamy się za tym, by Europa dalej była bezbronna jak dziecko i
nawet w kwestiach bezpieczeństwa na starym kontynencie musiała się odwoływać do
pomocy USA (casus Bałkany).

Problem, który spędza sen z oczu polskim politykom, da się rozwiązać. Kraj
członkowski Unii, który nie chciałby uczestniczyć w jakiejś wspólnej operacji
wojskowej, po prostu by w niej nie uczestniczył. Europejskie siły zbrojne
przystępowałyby do działań dopiero wtedy, gdy byłoby to w interesie wszystkich
członków UE. Jednak dopóki nie będzie europejskiej armii, Unia pozostanie
potęgą na glinianych nogach. Czy tego na pewno chcemy?

W dniu, w którym w Sejmie PiS wzywał do odrzucenia konstytucji europejskiej, a
PO wraz z rządem wypracowywała nasze pryncypialne stanowisko na rzymską
konferencję, w Berlinie odbyło się wspólne posiedzenie rządów niemieckiego i
francuskiego. Nie dwustronne spotkanie ministrów, lecz wspólna Rada Ministrów,
na której ministrowie poszczególnych resortów występowali w "tandemach".
Podję

[titus_flavius]

titus_flawius napisał:

) Polska w Europie: po co? (2)
)
)
)
) Najważniejsza jest, oczywiście, kwestia podziału głosów w Radzie. System
) nicejski dawał nam (i Hiszpanom) pozycję niemal równą najsilniejszej czwórce -

) Niemcom, Francji, Wielkiej Brytanii i Włochom. Konstytucja, wprowadzając
system
)
) podwójnej większości, odbiera nam tę zdobycz. Trudno oczekiwać, byśmy
przyjęli
) to z radością. Jednak argument, że poprzednie rozwiązanie było dla nas
) korzystniejsze, w Rzymie nie zrobi wielkiego wrażenia. Konstytucja
europejska -
)
) powiedzą przedstawiciele innych państw - ma cele ważniejsze niż sprawiać
) przyjemność jednemu członkowi Unii. Musi pogodzić interesy 25 krajów.
)
) Dostaliśmy ten prezent przypadkiem, na skutek niesnasek francusko-niemieckich
i
)
) ze szkodą dla państw o większej liczbie ludności. Kiedy więc teraz ma być
) wprowadzony nowy system - bardziej przejrzysty i bardziej sprawiedliwy -
możemy
)
) z nim walczyć jedynie w imię naszego interesu partykularnego. A to jest w
) Europie, szczególnie w debacie konstytucyjnej, bardzo niefortunna metoda.
)
) Nasz człowiek w Komisji?
)
) Polska domaga się rezygnacji z nowego kształtu Komisji. Projekt konstytucji
) zakłada, że przy 15 komisarzach nie każde z 25 państw członkowskich będzie w
) Komisji "reprezentowane" przez cały czas, lecz będzie obowiązywać rotacja.
) Mówiąc o reprezentowaniu, mam na myśli tylko tyle, że dany komisarz zgłaszany
) jest przez "swoje" państwo. I nic poza tym. Art. 157 Traktatu Rzymskiego mówi
) jasno: "Członkowie Komisji wykonują swe funkcje w pełnej niezależności, w
) ogólnym interesie Wspólnoty. W wykonywaniu swoich zadań nie ubiegają się ani
) nie akceptują instrukcji żadnego rządu, ani żadnego innego ciała. Każde
państwo
)
) członkowskie zobowiązuje się respektować ten charakter funkcji komisarza i
nie
) podejmować prób wpływania na członków Komisji wykonujących swoje zadania".
)
) W Radzie obowiązuje logika międzyrządowa, na tym forum targi o interesy
) partykularne są więc dopuszczalne. Ale nie w Komisji, która rządzi się logiką
) wspólnotową. Polska nie jest pierwszym krajem, który o tym zapomina. Niedawno
) Pascal Lamy, komisarz ds. handlu, zgłoszony do Komisji przez Francję, skarcił
) właśnie Francję za chroniczny deficyt budżetowy, za co został przywołany do
) porządku przez francuskiego premiera. Jest jednak oczywiste, że w tej
) kontrowersji to Jean-Pierre Raffarin, a nie Lamy wykroczył poza ramy swojego
) mandatu.
)
) Także Romano Prodi, domagając się ostatnio zwiększenia liczby komisarzy,
) wspomniał o potrzebie "reprezentacji" - co, jak na szefa Komisji, jest
poglądem
)
) dość zdumiewającym.
)
) Tak więc, głosząc hasło: "jeden kraj - jeden komisarz", obracamy się w dobrym
) towarzystwie. W niczym nie zmienia to regresywnego, antywspólnotowego
) charakteru naszej propozycji.
)
) Polska domaga się też zmiany modelu kierowania Radą. Do tej pory obowiązywało
) przewodnictwo rotacyjne (premier lub prezydent jednego z państw członkowskich
) kierował Radą przez kolejne sześć miesięcy). Był to model niewydolny, a w
) perspektywie rozszerzenia UE o dziesięciu nowych członków potrzeba zmiany
staje
)
) się coraz bardziej paląca. Projekt konstytucji przewiduje stałego
) przewodniczącego Rady, wybieranego na kadencję dwuipółletnią.
)
) Co zaś proponuje Polska? Przewodnictwo rotacyjne, na dodatek kolektywne -
) sprawowane równocześnie przez cztery państwa. Słowem, sprzeciwiamy się
) reformie, której Unia potrzebuje jak powietrza, ale proponujemy nawet nie
) utrzymanie marnego status quo, lecz mechanizm gwarantujący jeszcze większy
) chaos. Jak wytłumaczyć innym krajom, że w istocie Polska pragnie zwiększenia
) sprawności decyzyjnej Unii - dalibóg, nie wiem.
)
) Nie lepiej wypada ocenić pomysł kolejny: wpisanie do konstytucji wzmianki, że
) Unia pozostaje w sojuszu z NATO. Jest w tym - nie przymierzając - taka logika
) jak niegdysiejsze wpisanie do konstytucji PRL, że Polska pozostaje w sojuszu
ze
)
) Związkiem Radzieckim. W tej analogii nie chodzi o jednakową ocenę Sojuszu
) Atlantyckiego i państwa Lenina, lecz o takie samo potraktowanie konstytucji -
) jako dokumentu programowo określającego pożądany kierunek polityki
) zagranicznej. Otóż tego się nie robi w żadnej przyzwoitej konstytucji. Ustawa
) zasadnicza określa wartości, którymi dana społeczność chce się kierować,
) mechanizmy, wedle których funkcjonować będą jej władze, a nade wszystko
) bariery, których żadna władza nie może przekroczyć. Przyzwoita konstytucja
nie
) mówi natomiast, jakimi środkami (czyli: prowadząc jaką politykę) władze
) zobowiązane są zmierzać do określonych wartości.
)
) Polska ma dobre stosunki z NATO, ale np. Belgia - nie bardzo. Polska ma dobre
) stosunki dziś, ale może mieć kiepskie np. za lat dziesięć. Jeśli któregoś
dnia
) w roku 2013 (do tego czasu wiele może się wydarzyć...) NATO podjęłoby
operację
) przeciw Białorusi, nasi żołnierze niekoniecznie muszą brać w niej udział, a
) Polska niekoniecznie powinna wspierać politycznie tę operację. Zaś przepis,
) który polski rząd proponuje wpisać do konstytucji, wiązałby ręce nam - i
całej
) Unii.
)
) Jaka Europa nas kręci
)
) Entuzjazm, z jakim polska opinia publiczna wita twarde stanowisko rządu przed
) negocjacjami, jest dla mnie zastanawiający. Nie uważam, by jedynym kryterium
w
) tej sprawie miał być stopień pryncypialności rządu. Są jeszcze inne względy -
) kwestia poparcia naszych postulatów przez inne kraje, kwestia spójności i
) legislacyjnej jakości konstytucji, wreszcie - może najważniejsza - kwestia
) sensowności nowo tworzonych instytucji dla całej Unii, czyli, mówiąc nieco
) górnolotnie, jej dobra wspólnego.
)
) Mam wrażenie, że rządowi i ogromnej większości opinii publicznej chodzi o
jakąś
)
) inną, obcą mi Europę. O Europę, z której można dostać trochę kasy, ale która
) nas do niczego nie zobowiązuje.
)
) Moje wyobrażenie jest inne. Unia powinna być wspólnotą - a to oznacza
stopniowe
)
) integrowanie szczegółowych polityk i stopniowe zmierzanie do rzeczywistej
) jedności europejskiej, nie wyłączając dziedzin, w których integracja będzie
) postępować najtrudniej i zajmie najwięcej czasu, takich jak wspólna polityka
) zagraniczna i obronna. Nie obawiam się europejskiego zglajszachtowania
Polski.
) Nie są zglajszachtowane Niemcy z całą różnorodnością ich landów, nie
przydarzy
) się to Polsce w Unii, która jest i pozostanie czymś mniej niż państwo
) federalne.
)
) Unia powinna być - a w każdym razie stawać się - samodzielnym podmiotem także
w
)
) polityce zagranicznej. Nie będzie to możliwe bez podstawowego instrumentu
owej
) polityki - wspólnej obrony.
)
) Polski rząd jest de facto przeciwny wspólnej obronie. Nie chcąc tego przyznać
) otwarcie, szuka rozpaczliwie jakichś dróg okrężnych w rodzaju zapisu o
sojuszu
) Unii z NATO. A przecież bez wspólnej obrony cały projekt Unii jako
rzeczywistej
)
) wspólnoty bierze w łeb. Wspólna obrona oznaczały nareszcie dla Europy
) rzeczywistą niezależność w tej dziedzinie od Stanów Zjednoczonych.
Podminowując
)
) ów projekt, opowiadamy się za tym, by Europa dalej była bezbronna jak dziecko
i
)
) nawet w kwestiach bezpieczeństwa na starym kontynencie musiała się odwoływać
do
)
) pomocy USA (casus Bałkany).
)
) Problem, który spędza sen z oczu polskim politykom, da się rozwiązać. Kraj
) członkowski Unii, który nie chciałby uczestniczyć w jakiejś wspólnej operacji
) wojskowej, po prostu by w niej nie uczestniczył. Europejskie siły zbrojne
&g

talmudysci milczycie?

[titus_flavius]

titus_flawius napisał:

) Ave,
) z jutrzejszej GW.
) T.
)
)
) Polska w Europie: po co?
)
)
) Roman Graczyk 23-09-2003, ostatnia aktualizacja 23-09-2003 19:53
)
) Skąd się bierze entuzjazm, z jakim nasza opinia publiczna wita twarde
) stanowisko rządu przed negocjacjami w Rzymie? Mam wrażenie, że Polakom chodzi
o
)
) jakąś inną, obcą mi Europę. O Europę, z której można dostać trochę kasy, ale
) która nas do niczego nie zobowiązuje
)
) Polski rząd sposobi się do udziału w rozpoczynającej się 4 października w
) Rzymie konferencji międzyrządowej. Ściśle biorąc, rząd pręży muskuły. Nie
tylko
)
) rząd - dawno już nie było tak szerokiego konsensusu politycznego ani takiego
) patriotycznego zadęcia, jakie obserwujemy w sprawie polskiego stanowiska na
tę
) konferencję.
)
) My, mocarstwo
)
) „Dla niektórych sił politycznych mocarstwowa pozycja Polski była podstawo
) wym
) powodem »tak « w referendum” - mówił w Sejmie 18 września Jar
) osław Kaczyński.
) Zdaniem szefa PiS Polska stała się „mocarstwem” dzięki swej pozycji
) w Radzie
) Europejskiej, jaką uzyskaliśmy podczas szczytu Unii w Nicei w 2000 r. Obecny
) projekt konstytucji europejskiej pozbawia nas tej pozycji. Dla Kaczyńskiego i
) jego formacji jest to wystarczający powód nie tylko do tego, by się tej
) konstytucji twardo przeciwstawić, ale też wezwać do rozpisania w tej sprawie
) referendum.
)
) PiS jest tu radykalny, podobnie jak LPR i Samoobrona, ale w gruncie rzeczy
całe
)
) spectrum w naszym Sejmie ma do konstytucji poważne zastrzeżenia. Niezależnie
od
)
) racji merytorycznych nie od rzeczy byłoby zauważyć, że na taką całościową
) krytykę jest trochę za późno.
)
) Przez 16 miesięcy pewne szacowne gremium debatowało w Brukseli nad traktatem
) konstytucyjnym dla rozszerzonej Unii. To gremium nazywało się Konwent, a
) zasiadało w nim troje polskich delegatów. W trakcie debaty było wiele ostrych
) sporów, śmiałych koncepcji, spektakularnych wystąpień. Ale nasi delegaci
niczym
)
) specjalnie się nie wyróżniali. Nikt nie przewodniczył grupie roboczej, nikt
się
)
) nie wsławił jakimś porywającym wystąpieniem. Słowem, w Konwencie Polacy nie
) mieli wiele do powiedzenia. Dali o sobie słyszeć tylko dwa razy - najpierw
) zgłosili projekt preambuły wzorowany na naszej ustawie zasadniczej, a
) następnie, pod koniec prac, oprotestowali propozycje prezydium Konwentu
) dotyczące reformy instytucjonalnej. W pierwszej sprawie niewiele uzyskali,
) chociaż projekt końcowy jest znacznie bliższy naszym oczekiwaniom niż
) wyjściowy. W sprawie drugiej dostali całkiem sporo - propozycje prezydium
) zostały w wielu punktach złagodzone, a najważniejszym ustępstwem było
odłożenie
)
) zmiany nicejskiego systemu liczenia głosów w Radzie aż do roku 2009. Po tych
) ustępstwach polscy delegaci wycofali sprzeciw i 16 czerwca oklaskiwali
) Valéry'ego Giscarda d'Estaing, gdy ten uroczyście zamykał prace nad
konstytucją
) .
)
) Konwent pracował na zasadzie konsensusu. Tak długo debatował, negocjował,
) przekonywał - lecz także zmieniał kolejne sformułowania projektu - aż
oponenci
) uznali, że osiągnęli zadowalające ich minimum. W tej sytuacji nie powiemy
pacta
)
) sunt servanda, bo formalnie nie było głosowań. Jednak zwykłe poczucie
) przyzwoitości nakazywałoby nie przewracać do góry nogami dokumentu, który
się -
)
) w takim właśnie trybie - zaakceptowało. Czym innym są zmiany drobne, a czym
) innym takie, które rozsadzają całą konstrukcję.
)
) Niektóre polskie postulaty na konferencję międzyrządową należą do tych
drugich.
)
)
) Nasze na wierzchu
)
) Nasi politycy - i z rządu, i z opozycji - mówią o swoich zastrzeżeniach do
) projektu Konwentu z taką determinacją, że nasuwają się dwa możliwe
wyjaśnienia.
)
)
) Albo nie wierzą, że uda się w tej konstytucji zmienić cokolwiek istotnego i
) traktują swe filipiki czysto demonstracyjnie. Wtedy sprawa konstytucji
) służyłaby w istocie rozgrywkom na krajowej scenie politycznej. Jeśli założyć,
) że rząd (a może nawet część opozycji, np. PO) po wszystkich - daremnych -
) gestach koniec końców przyjmie projekt mniej więcej taki, jaki dziś znamy, to
) dla PiS, głoszącego stanowisko radykalne, otworzyłaby się szansa na efektowny
) początek kampanii przed wyborami parlamentarnymi i europejskimi. Taka właśnie
) może być kalkulacja polityczna Kaczyńskiego.
)
) Albo też nasi politycy wierzą, że głos Polski wiele znaczy i w Rzymie uda się
) niemało wytargować. Jeśli tak rzeczywiście myślą, pod koniec roku czeka ich
) przykra niespodzianka. Patrząc na rozkład sił w europejskiej debacie o
) konstytucji, spodziewam się, że uzyskają niewiele.
)
) A przecież, w imię polskiej racji stanu, nasi politycy będą w grudniu bronić
) tej konstytucji - mimo wszystko. Innymi słowy: szykują sobie polityczną
klęskę,
)
) a nam wszystkim rządy radykałów.
)
) Konferencja międzyrządowa ma przed sobą zasadniczo dwie perspektywy - albo
) zaakceptuje z niewielkimi zmianami tekst, który Giscard przedstawił po koniec
) czerwca w Salonikach przywódcom Piętnastki i Dziesiątki, albo też rozerwie go
) na strzępy, ale wówczas nie zdoła już na nowo go posklejać.
)
) Zapewne ta konstytucja ma wady. Pytanie jednak: czy wszyscy członkowie Unii,
) włącznie z nowo przystępującymi, zgodzą się, co mianowicie jest w niej złe?
) Francuzi woleliby silniejsze niż obecnie podstawy dla wspólnej polityki
) obronnej, Anglicy - podstawy słabsze. Podobnie w dziesiątkach spornych
kwestii.
)
) Projekt jest, jaki jest - strony sporu spotykają się w połowie drogi.
Wiadomo,
) że kiedy trzeba się porozumieć w dużym gronie, każdy z uczestników odnajdzie
w
) porozumieniu końcowym tylko cząstkę swoich oryginalnych pomysłów. Dlatego
) wyobrażać sobie, że to, czego nie udało się poprawić na drodze szerokiego
) konsensusu w Brukseli, zostanie poprawione wedle zasady jednomyślności w
) Rzymie, jest wielce naiwne.
)
) Jeśli my wystąpimy z poważnymi obiekcjami, swoje bardzo poważne obiekcje
wyłożą
)
) też inni. Kanclerz Schröder ma rację, przestrzegając przed otwieraniem w
Rzymie
)
) puszki Pandory.
)
) Chrześcijaństwo - tak
)
) Stosunkowo najlepiej spośród naszych postulatów broni się ten dotyczący
) preambuły. Bo rzeczywiście, jeśli preambuła ma ambicję nawiązania do
duchowego
) dziedzictwa Europy, to pominięcie chrześcijaństwa robi dziwaczne wrażenie.
)
) Oponenci replikują, że obecna formuła jest szersza - obejmuje wszelkie
tradycje
)
) religijne, jakie przyczyniły się do rozwoju Europy. To prawda - i dlatego
) uważam, że nie należy tej sprawy traktować jako polskiego sine qua non dla
) poparcia konstytucji. Ale Polska powinna przypomnieć w Rzymie swoje zdanie.
Nie
)
) ma powodu, by nie nazwać obecnego stanowiska pokrętnym - i to w imię zwykłego
) zdrowego rozsądku, nie chrześcijaństwa.
)
) Preambuły mogłoby w ogóle nie być. Można by też przemilczeć kwestię
dziedzictwa
)
) duchowego kontynentu, ograniczając się do dnia dzisiejszego - a współczesna
) Europa jest wielowyznaniowa, i szerzej: wieloświatopoglądowa. Jednak
preambuła,
)
) która mówi i o duchowości, i o historii, a równocześnie nie wspomina w tym
) kontekście słowa "chrześcijaństwo", robi jakiś unik. Można się z tym zgodzić,
) gdyż - powtórzę - formuła szersza implicite ogarnia także chrześcijaństwo.
Ale
) właśnie: implicite, a więc unikowo.
)
) Pozostałe dezyderaty polskiego rządu nie dają się już tak życzliwie
) potraktować.

[titus_flavius]

titus_flavius napisał:

) titus_flawius napisał:
)
) ) Ave,
) ) z jutrzejszej GW.
) ) T.
) )
) )
) ) Polska w Europie: po co?
) )
) )
) ) Roman Graczyk 23-09-2003, ostatnia aktualizacja 23-09-2003 19:53
) )
) ) Skąd się bierze entuzjazm, z jakim nasza opinia publiczna wita twarde
) ) stanowisko rządu przed negocjacjami w Rzymie? Mam wrażenie, że Polakom
chodzi
)
) o
) )
) ) jakąś inną, obcą mi Europę. O Europę, z której można dostać trochę kasy,
ale
) ) która nas do niczego nie zobowiązuje
) )
) ) Polski rząd sposobi się do udziału w rozpoczynającej się 4 października w
) ) Rzymie konferencji międzyrządowej. Ściśle biorąc, rząd pręży muskuły. Nie
) tylko
) )
) ) rząd - dawno już nie było tak szerokiego konsensusu politycznego ani
takiego
) ) patriotycznego zadęcia, jakie obserwujemy w sprawie polskiego stanowiska na
) tę
) ) konferencję.
) )
) ) My, mocarstwo
) )
) ) „Dla niektórych sił politycznych mocarstwowa pozycja Polski była podsta
) wo
) ) wym
) ) powodem »tak « w referendum” - mówił w Sejmie 18 września J
) ar
) ) osław Kaczyński.
) ) Zdaniem szefa PiS Polska stała się „mocarstwem” dzięki swej pozyc
) ji
) ) w Radzie
) ) Europejskiej, jaką uzyskaliśmy podczas szczytu Unii w Nicei w 2000 r.
Obecny
) ) projekt konstytucji europejskiej pozbawia nas tej pozycji. Dla Kaczyńskiego
i
)
) ) jego formacji jest to wystarczający powód nie tylko do tego, by się tej
) ) konstytucji twardo przeciwstawić, ale też wezwać do rozpisania w tej
sprawie
) ) referendum.
) )
) ) PiS jest tu radykalny, podobnie jak LPR i Samoobrona, ale w gruncie rzeczy
) całe
) )
) ) spectrum w naszym Sejmie ma do konstytucji poważne zastrzeżenia.
Niezależnie
) od
) )
) ) racji merytorycznych nie od rzeczy byłoby zauważyć, że na taką całościową
) ) krytykę jest trochę za późno.
) )
) ) Przez 16 miesięcy pewne szacowne gremium debatowało w Brukseli nad
traktatem
) ) konstytucyjnym dla rozszerzonej Unii. To gremium nazywało się Konwent, a
) ) zasiadało w nim troje polskich delegatów. W trakcie debaty było wiele
ostrych
)
) ) sporów, śmiałych koncepcji, spektakularnych wystąpień. Ale nasi delegaci
) niczym
) )
) ) specjalnie się nie wyróżniali. Nikt nie przewodniczył grupie roboczej, nikt
) się
) )
) ) nie wsławił jakimś porywającym wystąpieniem. Słowem, w Konwencie Polacy nie
) ) mieli wiele do powiedzenia. Dali o sobie słyszeć tylko dwa razy - najpierw
) ) zgłosili projekt preambuły wzorowany na naszej ustawie zasadniczej, a
) ) następnie, pod koniec prac, oprotestowali propozycje prezydium Konwentu
) ) dotyczące reformy instytucjonalnej. W pierwszej sprawie niewiele uzyskali,
) ) chociaż projekt końcowy jest znacznie bliższy naszym oczekiwaniom niż
) ) wyjściowy. W sprawie drugiej dostali całkiem sporo - propozycje prezydium
) ) zostały w wielu punktach złagodzone, a najważniejszym ustępstwem było
) odłożenie
) )
) ) zmiany nicejskiego systemu liczenia głosów w Radzie aż do roku 2009. Po
tych
) ) ustępstwach polscy delegaci wycofali sprzeciw i 16 czerwca oklaskiwali
) ) Valéry'ego Giscarda d'Estaing, gdy ten uroczyście zamykał prace nad
) konstytucją
) ) .
) )
) ) Konwent pracował na zasadzie konsensusu. Tak długo debatował, negocjował,
) ) przekonywał - lecz także zmieniał kolejne sformułowania projektu - aż
) oponenci
) ) uznali, że osiągnęli zadowalające ich minimum. W tej sytuacji nie powiemy
) pacta
) )
) ) sunt servanda, bo formalnie nie było głosowań. Jednak zwykłe poczucie
) ) przyzwoitości nakazywałoby nie przewracać do góry nogami dokumentu, który
) się -
) )
) ) w takim właśnie trybie - zaakceptowało. Czym innym są zmiany drobne, a czym
) ) innym takie, które rozsadzają całą konstrukcję.
) )
) ) Niektóre polskie postulaty na konferencję międzyrządową należą do tych
) drugich.
) )
) )
) ) Nasze na wierzchu
) )
) ) Nasi politycy - i z rządu, i z opozycji - mówią o swoich zastrzeżeniach do
) ) projektu Konwentu z taką determinacją, że nasuwają się dwa możliwe
) wyjaśnienia.
) )
) )
) ) Albo nie wierzą, że uda się w tej konstytucji zmienić cokolwiek istotnego i
) ) traktują swe filipiki czysto demonstracyjnie. Wtedy sprawa konstytucji
) ) służyłaby w istocie rozgrywkom na krajowej scenie politycznej. Jeśli
założyć,
)
) ) że rząd (a może nawet część opozycji, np. PO) po wszystkich - daremnych -
) ) gestach koniec końców przyjmie projekt mniej więcej taki, jaki dziś znamy,
to
)
) ) dla PiS, głoszącego stanowisko radykalne, otworzyłaby się szansa na
efektowny
)
) ) początek kampanii przed wyborami parlamentarnymi i europejskimi. Taka
właśnie
)
) ) może być kalkulacja polityczna Kaczyńskiego.
) )
) ) Albo też nasi politycy wierzą, że głos Polski wiele znaczy i w Rzymie uda
się
)
) ) niemało wytargować. Jeśli tak rzeczywiście myślą, pod koniec roku czeka ich
) ) przykra niespodzianka. Patrząc na rozkład sił w europejskiej debacie o
) ) konstytucji, spodziewam się, że uzyskają niewiele.
) )
) ) A przecież, w imię polskiej racji stanu, nasi politycy będą w grudniu
bronić
) ) tej konstytucji - mimo wszystko. Innymi słowy: szykują sobie polityczną
) klęskę,
) )
) ) a nam wszystkim rządy radykałów.
) )
) ) Konferencja międzyrządowa ma przed sobą zasadniczo dwie perspektywy - albo
) ) zaakceptuje z niewielkimi zmianami tekst, który Giscard przedstawił po
koniec
)
) ) czerwca w Salonikach przywódcom Piętnastki i Dziesiątki, albo też rozerwie
go
)
) ) na strzępy, ale wówczas nie zdoła już na nowo go posklejać.
) )
) ) Zapewne ta konstytucja ma wady. Pytanie jednak: czy wszyscy członkowie
Unii,
) ) włącznie z nowo przystępującymi, zgodzą się, co mianowicie jest w niej złe?
) ) Francuzi woleliby silniejsze niż obecnie podstawy dla wspólnej polityki
) ) obronnej, Anglicy - podstawy słabsze. Podobnie w dziesiątkach spornych
) kwestii.
) )
) ) Projekt jest, jaki jest - strony sporu spotykają się w połowie drogi.
) Wiadomo,
) ) że kiedy trzeba się porozumieć w dużym gronie, każdy z uczestników
odnajdzie
) w
) ) porozumieniu końcowym tylko cząstkę swoich oryginalnych pomysłów. Dlatego
) ) wyobrażać sobie, że to, czego nie udało się poprawić na drodze szerokiego
) ) konsensusu w Brukseli, zostanie poprawione wedle zasady jednomyślności w
) ) Rzymie, jest wielce naiwne.
) )
) ) Jeśli my wystąpimy z poważnymi obiekcjami, swoje bardzo poważne obiekcje
) wyłożą
) )
) ) też inni. Kanclerz Schröder ma rację, przestrzegając przed otwieraniem w
) Rzymie
) )
) ) puszki Pandory.
) )
) ) Chrześcijaństwo - tak
) )
) ) Stosunkowo najlepiej spośród naszych postulatów broni się ten dotyczący
) ) preambuły. Bo rzeczywiście, jeśli preambuła ma ambicję nawiązania do
) duchowego
) ) dziedzictwa Europy, to pominięcie chrześcijaństwa robi dziwaczne wrażenie.
) )
) ) Oponenci replikują, że obecna formuła jest szersza - obejmuje wszelkie
) tradycje
) )
) ) religijne, jakie przyczyniły się do rozwoju Europy. To prawda - i dlatego
) ) uważam, że nie należy tej sprawy traktować jako polskiego sine qua non dla
) ) poparcia konstytucji. Ale Polska powinna przypomnieć w Rzymie swoje zdanie.
) Nie
) )
) ) ma powodu, by nie nazwać obecnego stanowiska pokrętnym - i to w imię
zwykłego
)
) ) zdrowego rozsądku, nie chrześcijaństwa.
) )
) ) Preambuły mogłoby w ogóle nie być. Można by też przemilczeć kwestię
) dziedzictwa
) )
) ) duchowego kontynentu, ograniczając się do dnia dzisiejs