A ja czy poszedłbym? - plakaty powstańcze Rafał...

Z ZAGRANICY

[Gość: waw]

Oczywiscie. Mieszkalem kilka lat w Warszawie - kocham to miasto. Kocham ten kraj.
Mieszkam za granica. Poznalem starszych Polakow, ktorzy brali udzial w wojnie. Z roznych
powodow zostali na Zachodzie. Placza czesto.
Plakac i mi sie chce, kiedy ogladam zachlannych pajacow w telewizji.
Powstanie? Mialo sens. Mialoby dzisiaj? W bezsensie?
Pozdrawiam

[Gość: coolka24]

Trudne pytanie? Nie dla mnie. Ja nie muszę się nad tym zastanwiać. Poszłabym
bez chwili wahania, nawet, gdyby przyszło mi złożyć najwyższą ofiarę. Tak
zostałam wychowana - w poszanowaniu najwyższych wartości - wolności, godła,
flagi, języka, hymnu.

Poszedłbym

[Gość: rrj]

jako dziecko przysłuchiwałem się dyskusjom, tych z mojej rodziny, którzy
przeżyli - rzeź Woli, Mokotów, Śródmieście. Przy wielu imieninach i kolacach ten
temat powracał. Raczej uważali, że to było bez sensu. Nie mieli broni, mieli po
16, 18 lat, ich bracia poginęli.

Ale bym poszedł.

[Gość: Temporary]

Godło, flaga i hymn - te wartości są NICZYM, jeżeli nie stoi za nimi człowiek.
Za godło nigdy bym nie umarł, za flagę też nie, a hymn moge mieć inny, ale
jeżeli te symbole jednoczą mnie z moją rodziną, z moim narodem, to gotów byłbym
nie ginąć (bo to robią samobójcy), ale zabić. Żołnierz, który jest gotów zginąć
jest szaleńcem, żołnierz musi przede wszystkim zabijać... by przeżyć (jako
reprezentant narodu zjednoczonego pod tym godłem, flagą i hymnem).

[Gość: Łodzianin]

TAK! mimo że urodziłem i wychowałem się w Łodzi.

[Gość: Ania]

ja też bym poszła. taka pewność jest we mnie od dawna - gdy byłam młodą
dziewczyną. teraz jestem mamą szesnastoletniego chłopaka, i trochę ciężej mi
powiedzieć, że on też by poszedł, raczej że ja bym go w taki oczywisty sposób
puściła - ale pewno zrobiłby to co uważałby za słuszne.

[Gość: piter86]

poszedlbym

[Gość: Norbert]

Tak. Nic więcej nie mam do dodania.

[Gość: emigrant- pytanie!]

walczyc trzeba i dzisiaj o ojczyzne, czy komunista "polski" kupiony przez obce
mocarstwo / czytaj. NKWD KGB/ jest POLAKIEM ? zapomnieliscie KKP, PZPR, UB,
SB,a co sadzicie o SLD ? poczytajcie zyciorysy tych ludzi !!!

[Gość: Maria]

Poszlabym, oczywiscie ze bym poszla. Namawialabym takze innych. Tu chodzi o
wartosci, patiotyczne wychowanie ale BYCIE!! Ludzie, dajcie spokoj szukaniem
nie-Polakow, co to w ogole znaczy???

[Gość: M. Dabrowski]

Pochylam glowe w szacunku przed wszystkimi, ktorzy walczyli przeciwko okupantom
w Powstaniu!Nie jest istotne jakie byly prawdziwe zakulisowe czy polityczne
powody jego wybuchu, dla mnie ci ludzie sa prawdziwymi bohaterami i ja, gdyby
zaistniala taka koniecznosc, nie zastanawialbym sie ani minuty. Od wielu lat
mieszkam za granica i dopiero na obczyznie poznalem, co znaczy kochac swoja
ojczyzne! Jestem dumny, ze jestem Polakiem, jestem dumny z heroicznego czynu
warszawiakow, dumny z historii mojego kraju i dziekuje Panu Bogu, ze pozwolil
mi przynalezec do tego wielkiego narodu!! POLACY WE WSZYSTKICH KRAJACH LACZCIE
SIE!!!!!

[rutar]

Ja też bym poszedł-niechciałbym być tchurzem

P O S Z E D Ł B Y M !!!!!!!

[Gość: pwd. Jarek]

Poszedłbym !!!!!!!!!!!!
Komentarz przecież zbyteczny i oczywisty.

NIE!!!

[Gość: lisek]

w tym momencie i za taki kraj jak teraz - nigdy !!!

Brawo

[Gość: pwd. Jarek]

Brawo

pwd.Jarek Kępno, 38 lat

Jan Karski

[Gość: m]

"Można dobrze mówić o powstaniu, tylko cena, jaką przyszło za nie zapłacić była
zbyt wielka. Taką cenę naród płacił od pokoleń. Może nam pomogły te powstania,
może dzięki nim zachowaliśmy tożsamość narodową, nie zrusyfikował się nasz
naród, nie zniemczył. (...) To są jednak mity tworzone przez tych, którzy
przeżyli. A ja myślę, o tych, którzy zginęli".

DO WSZYSTKICH WYPOWIADAJACYCH SIE TUTAJ!!!!

[Gość: Darek Warszawa]

Przeczytalem wszystkie posty (powaznie!!!) Chce wyrazic tutaj swoje skromne
zdanie po tej lekturze... Pytanie bylo jedno: czy ja poszedlbym...????
Moja odpowiedz brzmi - tak!!! Wystarczy postawic sie w sytuacji owczesnej. Z
jednej strony niemcy, Pawiak, aleja Szucha, wywozki, rozstrzelania, lapanki,
gwalty, morderstwa i co tylko czlowiek moze wymyslec. Z drugiej strony
sowietyzacja... ktora nadchodzi wielkimi krokami... Wiec decyzja jest jedna,
chce zyc w SWOJEJ WOLNEJ OJCZYZNIE... dlatego powtarzam poszedlbym walczyc.

Uwaga do 80% forumowiczow, ktorzy sie tu wypowiadaja... Nie napinajcie sie tak
bardzo, nie skaczcie sobie do oczu...
Pytanie bylo proste: CZY POSZEDLBYS/POSZLABYS???
Wszystko w temacie.

Wielki szacunek i pamiec dla Tych co oddali swe zycie...

[Gość: Damian]

Myślę że tak i nawet Ci którzy mówią nie lub nie wiem też w większości by
poszli.Bo jakieś zasady i wartości obowiązują.Nikt nie mógłby bezczynnie
siedzieć gdy była okazja na odwet za lata prześladowań i krzywd.A o wartościach
typu Bóg Honor Ojczyzna nie muszę chyba przypominać

[Gość: pawel_k]

"Czy Powstanie Warszawskie obchodzi młodych ludzi?
Czy dziś, mając kilkanaście, dwadzieścia parę lat, poszliby walczyć za
ojczyznę?"

Odpowiadajac na pierwsza czesc pytania - malo mnie obchodzi. Gdyby nie media,
pewnie nie obchodzilo by mnie wcale. Dla mnie to zbyt dawno sie stalo, z
historii znam zdarzenie dosc pobieznie. Wiadomo ze historii nie zmienimy, wiec
skoro juz Powstanie mialo miejsce, to znaczy ze bylo warto - bo teraz jest
dobrze.

A czy poszedl bym?
Dlugo zastanawialem sie nad tym pytaniem, az w koncu utwierdzilem sie w tym, ze
na pewno TAK.

Walczyc za ojczyzne? musialem najpierw zdefiniowac sobie to pojecie... cos co
moglbym nazwac ojczyzna nie wynika z tego co mam wypisane w papierach, nie jest
ograniczone obszarem politycznym ani demograficznym, czy tez jezykowym. I z
cala pewnoscia nie jest opisane rozpoznawalnymi symbolami.
To raczej pewien stan, ktory wynika z mojego poczucia wspolnoty z tym co mnie
aktualnie otacza - miastem, panstwem w ktorym przebywam, ludzmi ktorych znam
lubmijam na ulicach... Niezaleznie od tego czy mieszkal bym w Warszawie czy,
dajmy na to, Madrycie - majac poczucie ze jestem czescia tego miejsca, ze jest
dla mnie czyms wiecej niz tylko miejscem pracy i zamieszkania (co wynika z
mojego stosunku do otoczenia oraz otoczenia do mnie, jedno wplywa na drugie) -
gdyby temu miejscu i ludziom ktorzy mnie otaczaja zagrazalo niebezpieczenstwo,
poszedl bym walczyc z nimi o ocalenie tego co kocham. Raczej nie podejmowal bym
sie dokonywania racjonalnych kalkulacji.
Poki co szczesliwie nie musze stawac przed taka decyzja. Jszczesliwy tu gdzie
jestem (Wrocław, Polska, Europa) i czuje sie zwiazany z otoczeniem ktore daje
mi radosc z zycia, bezpieczenstwo, ludzi i ciekawe zycie.
Tak, jestwm szczesliwym Polakiem. Lubie tu zyc i jak bedzie trzeba to pojde
tego zycia bronic, dla mnie i dla innych.
Mam nadzieje ze nikt sie nie obrazi i nie zwyzywa mnie od zlodziei,
kombinatorow, cwaniakow i wogole najgorszych dlatego ze wylamalem sie z
powszechnie przyjetej konwencji i nie ponarzekalem na to jak tu jest zle. Bo
nie jest.

pozdrawiam.

[Gość: Marecki]

A czy poszliby ci wszyscy, którzy dziś dla łatwego chleba bez wahania
zostawiają ojczyznę i wyjeżdżają szukać szczęścia w innych krajach, wywożąc to,
co od niej zyskali? Wątpię. Dziś walczymy o to, by Polska znów stała się krajem
silnym, a szczury uciekają... Na takich bym w Powstaniu nie liczył.

[Gość: Greqi]

Gdy oglądałem relacje z obchodów rocznicy powstania byłem poruszony i
wzruszony, łezka sama kręciła się w oku i sam nie wiem dokładnie dlaczego. Coś
ściskało za gardło, gdy uświadomiłem sobie jak wielką ofiarę ponieśli ci, co
walczyli za wartości najwyższe dla każdego człowieka: za wolność, honor i
godność. Jestem dumny, że jestem Polakiem, że żyję w kraju o tak bogatych
tradycjach patriotycznych, o tak silnym, mimo wszystko, duchu narodowej
tożsamości. Za to, czego dokonali powstańcy i wszyscy walczący o naszą ojczyznę
należą się im słowa szczególnego uznania i podziękowania, należy złożyć im hołd
należny bohaterom. Walczyli i ginęli dla siebie, dla przyszłych pokoleń, po to
by Polska mogła nadal istnieć. Wspaniałe karty naszej tragicznej historii,
którą teraz banda paru oszołomów w tak bezczelny sposób opluwa. Ręce opadają,
gdy czyta się niektóre posty. Zgroza, że dla wielu słowo patriotyzm jest już
tylko bardzo wyświechtanym frazesem, a jeszcze gorzej, gdy w narodzie są i
tacy, dla których symbole narodowe już kompletnie nic nie znaczą. Czy to tylko
gówniarska poza, czy znak (niestety) naszych czasów? Mimo wszystko cieszę się,
że są też i tacy, którzy bez wahania poszliby walczyć za ojczyznę. Oprócz
zadeklarowanych kosmopolistów jesteśmy w stanie udowodnić światu, że stać nas
na to by się zjednoczyć i stawić czoła zagrożeniu i to jest piękne.
A co do samego pytania - z pewnością decyzja byłaby trudna dzisiaj, tak jak i
trudna była też wtedy, tyle, że wówczas inne były realia. Myślę, że wielu
mówiących dziś nie, w tamtych okrutnych nieludzkich czasach mimo wszystko
wzięłoby broń do ręki. To rzeczywiście była ciężka decyzja, każdy miał jakąś
tam rodzinę, bliskich, obawiał się o swoje życie. Ale chyba nie było innego
wyjścia. Nawet jeśliby znało się dokładnie ówczesne realia polityczne, to i tak
powstanie miało sens. Pokazało po prostu światu, że jeszcze Polska nie zginęła.
I dlatego właśnie poszedłbym za to walczyć...

[Gość: Andrzej]

Przeczytałem wszystkie posty i cieszę się, że wiele osób chciało by walczyć za
Ojczyznę. Śwadczy to, że patriotyzm dla wielu to nie puste słowo. Ale
patroiotyzm przejawia się nie tylko w czasie wojny ale również w czasie pokoju.
Zastanówmy się czy mamy tyle odwagi aby stanąć w obronie staruszki lub innej
osoby napadniętej przez bandytów, złapać złodzieja itp. czy tchórzliwie
udajemy, że nic nie widzimy. Zastanówmy się też czy jesteśmy patriotami dbająć
o rozwój Ojczyzny w każdym dniu np. czy dajemy łapówki, czy przestrzegamy
prawa, czy zachowyjemy się godnie będąc sędzią, policjantem, lekarzem,
nauczycielem, księdzem, politykiem itd. Jeżeli na codzień nie jesteśmy
patriotami, to wszystkie deklaracje typu "ja bym poszedł" są nic nie warte.
Andrzej

[Gość: żaneta]

Podpisuję się pod Twoim listem obiema rękami. Choć jestem kobietą i nie żyłam w
tamtych czasach, znam historię powstania od moich bliskich oraz od wspaniałych
nauczycieli histori, których miałam mieć zaszczyt- /niestety nie dożyli tej
chwili/.Krótko mówiąc poszłabym bez mrugnięcia okiem.

[Gość: Leszek]

Ponieważ znacznie łatwiej jest składać deklaracje niż je wypełniać, to powiem -
chcę wierzyć, że poszedłbym.

[kasia.zakroczymska]

Bardzo często zadaję sobie pytanie: czy poszłabym? I te plakaty trafiają w
sedno moich myśli. 1 sierpnia zawsze był w naszej rodzinie dniem szczególnym,
bo pokolenie moich dziadków brało czynny udział w Powstaniu. I dla mnie 1
sierpnia od lat jest bardzo osobistym dniem, bo czuję, że ja tez bym poszła, bo
tak postępowali ludzie w mojej rodzinie, w tym środowisku. Dlatego też tak
bardzo chcieliśmy z mężem, żeby nasze dzieci uznały ten dzień za "swój". I
udało nam się... Nasi synowie (10 i 8 lat) nie chcą wyjechać na wakacje, jeśli
nie zapewnimy, że 1 sierpnia będziemy w Warszawie. I to nie tylko podczas 60
Rocznicy...

[Gość: E1980]

Boje sie śmierci i bólu. Nie doświadczyłam nigdy okropieństw wojny i nie wiem
czy mam moralne prawo mówić co bym zrobiła w takiej chwili. Myśle że jednak
obok woli życia mam wolę godnej śmierci. Mam nadzieje że nigdy nie będę musiała
stanąć przed takim wyborem. Wojna zmienia ludzi z miłych sąsiadów w
szmalcowników i ludzi, których byśmy o to nie podejrzewali w bohaterów. Dla
mnie bohaterami byli powstańcy. Poszłabym, bo to była jedyna możliwość żeby
pokazać okupantowi że nie zniszczył wszystkiego tego o co walczyły poprzednie
pokolenia. Wiary w wolność i godność.

[Gość: Radek_30 lat]

To nie jest pytanie, które mógłbym rozważać. Oczywiście, że TAK! To nie
dlatego, że dziadkowie walczyli, że jeden z nich zginął i byłoby mi cholernie
wstyd
Są takie wartości, które są nadrzędne, których nie można zignorować i
przesiedzieć wyrachowanie w cichym kącie
Strach? Na pewno … Nikt, aż do momentu znalezienia się w skrajnym
niebezpieczeństwie, zagrożenia życia nie jest w stanie powiedzieć czy by nie
stchórzył. Ale to nie chodzi o rozważenie czy byłbym tak odważny, ale pytanie o
nadrzędne wartości, o przeciwstawienie się ohydzie ….
Jestem dumny z Warszawy, jestem dumny z Powstańców!