A czy Ty poszedłbyś?

[Gość: harc mistrz]

Niewątpliwie tak!
Poszedłbym, bo innej możliwości i tak bym nie widział, a przychodzą takie
chwile w historii i w życiu, ŻE TRZEBA IŚĆ! Nawet jeśli byłoby to ryzykowne.
Kiedyś i tak trzeba umrzeć, a wiadomo, że nikt nie ma takiej gwarancji, żeby
żyć wiecznie. Lepiej np. zginąć w Powstaniu niż w zwyczajnym wypadku
samochodowym(!).
CZUWAJ!!!

[Gość: xieni]

Oczywiście!!!! To mój kraj i moje miasto - Warszawa. Za ten kraj moi przodkowie
wylewali krew na wszystkich frontach. A za to miasto walczyli w Powstaniu. Są
takie chwile, w których nie można stać z założonymi rękami. Trudno być
obojętnym na dramat wojny i żyć sobie jakby nic się nie działo. Pójście z
innymi wydaje mi się najbardziej naturalną reakcją.

Ale czy sensowną?

[Gość: LMB]

> Trudno być obojętnym na dramat wojny i żyć sobie jakby nic się nie działo.

Ale zginąć jest 10x głupiej! Po co nam marwy młody człowiek?

> Pójście z innymi wydaje mi się najbardziej naturalną reakcją.

Ale czy sensowną? Poszedłbyś - zginąłbyś. W prawdziwym powstaniu jeszcze zostało
zniszczone miasto. Martwy Warszawiak, pół centrum w gruzach - to jest poprawna
decyzja?

[roody102]

Na chłodno patrząc - masz rację.
Tylko że nie możesz wymagać, żeby warszawiak chłodno patrzył na rzeź swojego
miasta.
Na chłodno patrząc - chciałbym być od tego jak najdalej.
Tylko że nie mogę sobie wyobrazić, żebym chłodno patrzył...

________________________________________
Roody102

"Możemy spokojnie przyjąć, że autor nie umiejący myśli swych wyrazić jasno nie
umie też myśleć jasno, że więc myśli jego nie zasługują na to, by się silić na
ich odgadywanie."

[dbork]

poszedlbym!!! a co innego by mi zostalo?? czas stawia przed roznymi wyborami,
wtedy chyba wyjscia nie bylo?!?
"byl juz taki egzamin z historii ktory wszyscy uczniowie oblali i zostal po
nich tylko uroczysty cmentarz, nie ma pewnosci ze to byl egzamin, nie ma
pewnosci ze wszyscy oblali..." pzd damian

[Gość: marcin22]

Mieszkancy czeskiej Pragi na zadne powstanie sie nie wybrali i ich miasto stoi
do dzis.Warszawa jest dzis niby-miastem i mieszkaja w niej niby-warszawiacy.Ale
jakbym znalazl sie w takiej sytuacji, jak wielu mlodych warszawiakow w '44tym
to na pewno bym poszedl.Taka jest niestety nasza przypadlosc narodowa: zbieramy
sie w sobie i jednoczymy tylko w chwilach niechybnej kleski.

[werwolf1975]

Ja bym na pewno nie poszedl. Jak juz wczesniej pisalem, na pierwsza wiesc o
wybuchu wojny, sprzedalbym co by sie dalo, mieszkanie, jesli w tej sytuacji
znalazlby sie na nie nabywca, a jak nie, to trudno, zostawilbym w pizdu i
wyjechal czym predzej za granice.

[Gość: Polska.Walcząca!]

ja także
Już nie raz sie nad tym zastanawiałem...i chociaz jestem młodym człowiekiem mam
w sobie zaszczepiony patriotyzm.Pozatym kocham to miasto...kocham te stare
mury...stare bruki...i chociaż nie godze sie na wszechogarniajaca tandete...na
prózność i chciwość jego mieszkańców i dzisiaj bym poszedł.Nie watpie w to że
kazdy z nas by tak postąpił...to prawda ze my Polacy jestesmy przywiazani do
naszej ziemi...cenimy niezależność i wolność.Wystarczy sobie przypomniec
wszystkie fakty historyczne...chociazby te z lat 80 kiedy to w wodach strumieni
rwało sie bruk i miotało w pachołków Moskwy.

Pozdrawiam wszystkich Czeczeńskich i Palestyńskich partyzantów...nazywaja was
terrorystami bo to służy propagandzie...Walczcie o swoja Wolność! ale nie miecz
karajcie tylko ręke...szafot dla Putina,szafot dla Łukaszenki,szafot dla
Szarona! Viva Palestine!

[alex.4]

Róznica pomiędzy sowietami a amerykanami polegała na tym, że ci piwerwsi
szafowali życiem, a ci drudzy prowadzą tak akcje zbrojne aby nie tracić na
daremno ani jednego zycia.
W takim kontekscie powinno się mówić o powstaniu. Niestety powstania wykazywało
bardziej sowiecki punkt widzenia niż amerykańskie. łatwo jest zginać. Lepiej
powinno sie pomysleć czy skutki tego nie bedą tragiczne
pozdr

[Gość: kates]

Wiele rzay zastanawiałem się nad tym co bym zrobił w takiej sytuacji. Zwłaszcza
biorąc pod uwagę rodzinę. I myślę, że tak naprawdę jest to sytuacja bez
wyjścia. Trzeba iść. Bo Honor, bo Ojczyzna - to ważne. Ale przede wszystkim
dlatego, że pewne sytuacje nie dają wyboru. Przecież dalej trzeba żyć - jak
mógłbym żyć ze świadomością, że nie poszedłem gdy trzeba było iść? Co
przekazałbym dzieciom? Kim byłbym w oczach ich i własnych? Jest to typowy
przypadek, w którym wybór jest tylko pozorny

[Gość: ppp]

Tak , pewnie tak , ale zastanawiam się czy w czasach powszechnej znieczulicy ,
gdy w tramwaju młody człowiek dostaje nóż , gdy w autobusie biją kierowcę a
szanowne społeczeństwo udaje że nic nie widzi - nie wiem czy coś by z tego
wyszło . Nie umiemy już dziś się jednoczyć tak jak kiedyś , społeczeństwo jest
mocno rozpasane panującą demokracją , wszyscy mają wszystkich w dupie , nie
umiemy sobie pomóc na ulicy , w sklepie , nie chcemy ustąpić miejsca w
tramwaju , . Ale odpowiadając na pytanie: raczej tak.

[Gość: Pafcio]

Zdecydowanie nie... Polacy idealnie potrafia walczyc o niepodleglosc, ale jak
juz ja maja to rewelacyjnie ja traca... Jak dluga historia Polski, to zawsze Ci
zwykli obywatele krew przelewali, a cala gora spieprzala gdzie pieprz rosnie.
Juz wiem dlaczego w USA istnieje gleboko zakorzeniony patriotyzm, bo tamten
kraj dba o swoich obywateli, a Polska??? Jedynie trzeba placic na darmozjadow i
ich krzeselka, na Neumanow, ktorym w konta blokuja, itd. Jak to ma byc Polska,
to lepiej, zeby tego barachla na mapie nie bylo...

Neumann..

[Gość: ppp]

..jak sama nazwa wskazuje nie jest Polakiem jak większość w tej ekipie . więc
może my Polacy wreszcie ruszymy ale nie na Niemca tylko na Wiejską ?

A czy Ty poszedłbyś?

[izum]

Odpowiedź na to pytanie jest tylko jedna: TAK!!!... nawet jesli przyszłoby
zapłacić za nią wysoką cenę... bowiem jak napisała Wisława Szymborska w
"Gawędzie o ziemi ojczystej": "Można nie kochać jej - i żyć, ale nie można
owocować"... tylko wartości jakie wyznajemy nadają sens życiu...
Czuwaj!!!

[Gość: Anka33]

Rację mają Ci, którzy uważają, że cały ten zryw okazał się niepotrzebny i
pochłonął tysiące ofiar (plus zburzone miasto), że pomysłodawcy Powstania
popełnili ogromny błąd i chyba nie mieli sumienia wysyłając tylu młodych ludzi
na pewną śmierć.
Ale... zakładając, że nie uciekłabym ze strachu z kraju na poczatku wojny, to
pewnie bym poszla. Trudno byłoby stać bezczynnie obok, nawet ze świadomością
tego, że szanse na powodzenie Powstania są znikome.

[Gość: sceptyk]

a czy ktos mysli o konsekwencjach dla innych zwyklych ludzi po takim zrywie bez
szans na wygrana? jak sie przygotowuje powstanie, to z glowa, a nie na hurrra,
bo fajnie jest cos zaplanowac i wyslac mlodziez na wroga

mlodziez i Powstanie 1944

[Gość: lech, Boston USA]

Czytajac posty ludzi prawdopodobnie mlodych lub nawet bardzo mlodych, w zwiazku
z Powstaniem Warszawskim ogarnia mnie przerazenie! Ci ludzie, jesli wogole
slyszeli o tym wydarzeniu, wrecz opluwaja przywodcow Powstania biorac w obrone
Stalina. To pokazuje jakiej dewastacji umyslowej dokonaly lata zklamywania
historii Polski przez komunistow. Zastanawia mnie gdzie sa rodzice i wychowawcy
tych dzieci? Przeciez w nich nie ma za grosz patriotyzmu! W tym kontekscie
mlodziezy amerykanskiej, w sumie zlepku narodow, nie dorastaja do piet! Wstyd i
hanba nic wiecej!

[carrramba]

Poszłoby więcej jak myslisz. Szczególnie Warszawiakom, Powstanie jest bardzo
bliskie, mimo upływu lat.
Harc Mistrzu !
Niemodny tak patriotyzm, daje o sobie znać w chwilach zagrożenia. Na szczęście,
mamy pokój.
Pozdrawiam:)
Carrramba /wiadomo skąd :)/

[wj_gda]

Ja bym poszedł. Zostałem wychowany w duchu patryjotyzmu, romantyzmu. Poszedł bym
nie mając nadzieji być może, ale tak jak moi Przyjaciele zawsze mogą na mnei
liczyć tak i moj ojczyzna może na mnei liczyć. To nie oznacza, że w obecych
czasaach zgadzam się z naszymi politykami i że podoba mi się to co dzieje się w
polskiej polityce obecnie, ale rozdzielam Polskę jako moją ojczyznę od polityków
którzy nią rządzą. Ci na któych ja głosowałem nie rządzą nią, ale oddałem swój
głos więc w taki sposób w jaki mogę wpływam na moją własna sytuacje w tym kraju.

[Gość: ja19]

Zdecydowanie tak! Poszłabym. Jestem młoda. Dla wielu – bardzo młoda. Ale na
pewno nie za młoda na to, żeby kochać swój kraj, kochać swoje miasto –
Warszawę. Dlatego poszłabym. Nawet, jeśli wszyscy by to potępili. Nie
potrafiłabym siedzieć i patrzyć, jak inni giną właśnie przez tą miłość. Za
ojczyznę. Dla ojczyzny. Jestem pewna. Poszłabym.

[Gość: sebastian]

[Gość: void]

Ten harcmistrz z ZHR-u tez by poszedl walczyc tylko po czyjej stronie:
pomorze.zhr.pl/userinfo.php?uid=104

[Gość: spl]

Przeczytałem powyższe posty i ze zgrozą konstatuję, że Ci forumowicze nie
zastanowili się nad mechanizmami wojny i psychologii powstańczego zrywu.

Decyzja polityczna o Postaniu, jak najbardziej błędna ale broni się racją
ludzi, którzy brali w niej udział.

Wyobraź sobie, że wybijają Ci rodzinę, lub dowiedziałeś się, że twój nauczyciel
został rostrzelany pod murem w "ramach odwetu". Od czterech lat walczysz z
głodem i strachem. Nie masz pewności jutra. Drżysz o życie najbliższych. Serce
Ci kołacze, jak widzisz na ulicy esesmanów. Boisz się kroków na schodach, nie
mówiąc już o waleniu do drzwi...

Wokół Ciebie, szmalcownicy, folksdeutche, szabrownicy i kombinatorzy. Zawęża
się grono ludzi, ktorym możesz ufać. Część znajomych wywieziona na Pawiak.

Naturalna reakcja, to przerwać ten koszmar.

I raptem sygnał. 1 sierpnia o godz. 17 (godzina idiotyczna, w zasadzie w środku
dnia, do wieczora Niemcy zorientują się w siłacjh i uzbrojeniu powstańców. Nikt
nigdy nie zadał pytania dlaczego nie w nocy, kiedy zaskoczenie byłoby
pewniejsze).

I raptem widzisz uśmiechnięte twarze przyjaciól, przerażone miny folksdeutchów.
I chcesz uwierzyć, że teraz jesteś w stanie przerwać ten koszmar! Oczywiście
IDZIESZ!

I JA TEŻ BYM POSZEDŁ! I nie podpieram tego ideologicznym wywodem o
patriotyźmie. Robię to dla rodziny, dla przyjaciół, dla miasta i by POMŚCIĆ.

[bartw5]

Pewnie chciałbym "tylko" przeżyć skoro tak długo dopisywało mi szczęście.
Poza tym nie miałbym broni, więc jak miałbym zabijać wrogów? Zresztą tylko co
piąty powstaniec miał cokolwiek o ile się niemylę. A i wtedy nie zawsze był to
pistolet, znacznie częściej zaledwie pojedyncza butelka z benzyną.
Tylko powstanie w getcie miało sens. Żydzi wiedzieli, że nie ma dla nich
ratunku i walcząc mogą zabić choć paru Szkopów. W tak dramatycznej sytuacji nie
pozostaje nic innego.
W 44 jednak obraz nie był tak klarowny. Rosjanie zbliżali sie szybko, po
drodze wykańczając AK. Dlaczego mieliby pomagać zdobywać swym politycznym
przeciwnikom stolicę i komplikować sobie sytuację? Bo przecież wiadomo było, że
tam gdzie armia czarwona tam władza Stalina. A tu przynajmniej z początku
musieliby liczyć się z obcą sobie siłą (gdyby AK zajęła miasto i wystąpiła w
roli gospodarza). Zresztą relacje osób mieszkających wtedy w Warszawie
pokazują, że często akowcy lekceważyli naiwnie przed powstaniem Rosjan. Mówili,
że nie potrzebują pomocy czerwonych, bo pomocną dłon wyciągną do nich Anglicy i
zrzucą skoczków.
Naturalnie takie rozumowanie było bardzo naiwne. Sami alianci mieli nas w
nosie. Nie bardzo wiedzieli co z tą Polską zrobić. Nagle zaczęła im zawadzać.
Niemcy zaś tylko czekali żeby rozprawić się ze słabo uzbrojonymi Polakami, co
było na rękę Sowietom.
Ludność cywilna od pierwszych dni powstania płaciła wysoką cenę za
partyzanckie mrzonki. Wystarczy wspomnieć masakrę na Woli. Wielu ludzi już
wtedy zdawało sobie sprawę z zagrożenia i tego, że powstanie będzie tragedią.
Niestety, nie mogli nic na to poradzić.
P.S.
1. Czesi postąpili roztropniej nie walcząc o Pragę.
2. O polskim zrywie nikt na świecie nie ma pojęcia, nikogo on nie obchodzi.
Taka jest gorzka prawda.
3. Amerykanie wcale nie dbają przesadnie o swoich żołnierzy, których już wtedy
znaczna część wywodziła się z biedoty włoskiej, irlandzkiej czy murzyńskiej.

[Gość: wern]

Jesteś pewien że Czesi nie walczyli za Pragę? Bo ja pamiętam z podręczników coś innego. Może lepiej sprawdz.

[Gość: bartw5]

Owszem, sami nazywają powstaniem faktyczne przejęcie władzy gdy Niemcy się już
rzeczywiscie cofali. Punkt dla nich za wyczucie chwili i, jeśli można tak rzec,
chwyt marketingowy. Na podobnej zasadzie wmówili światu,że od aksamitnej
rewolucji zaczęto obalać komunizm w demoludach. Można się od nich uczyć.

[gawron7]

Czy bym poszedł?
A jakież mialbym wyjście, gdybym wiedział jedynie to co dowództwo wiedzieć
mogło. To była jedyna szansa tragicznego zamanifestowania, że Warszawa żyje, że
prosi o pomoc, że wyrzeka się terroru sowieckiego, że jest niezależna.
Oczywiście że bym poszedł, choć można zarzucać że tego typu fantastyczne, tyleż
co romantyczne wizje wygodnie jest snuć zza terminala komputera. Ale ja bym
poszedł. "When you have to go, you have to go" said Gorbachov and the Soviet
Union ceased to exist... Oni nie mieli wyjścia - musieli pójść; a tak nawiasem
mówiąc - Boże cóż to było za miasto!

szkopy won z Warszawy!!!

[Gość: nazi-killa]

po 60 latach warto sie pokusić o mały rewanżyk, na rogu puięknej i kruczej stoi
faszystowki bank rajfajzen dojcze szajze - rozpierdolić toto w pizdu, chwała
pokonanym.

[Gość: alek]

mając do wyboru walkę z okupantem bądź bezpłatny wyjazd na Kołymę serwowany
przez generalissimusa ( a tak by było gdyby nie było Powstania ) bez zawahania
poszedłbym!!!
Chwała i Cześć Poległym Żołnierzom AK i mieszkańcom Warszawy. Ich przelana krew
nie był daremna, ponieważ dała siłę duchową i wiarę dla dużej rzeszy
obywateli, którzy wystąpili przeciwko czerwonej tyranii, dzięki czemu mamy
dziś WOLNĄ POLSKĘ.

Bo od śmierci silniejszy był gniew

[Gość: warszawianka]

Takie są słowa piosenki o Monte Casino pięknie obrazują one dlaczego ludzie nie
tylko z AK masowo brali udział i popierali Powstanie. Po pięciu latach terroru
większość ludzi miała dosyć. Ja też bym poszła walczyć to była nie tylko walka
z okupantem ale też ze złem jakim był Nazizm. PPRZESTAŃMY JAKO POLACY SAMI SIĘ
OCZERNIAĆ WE WŁASNYCH OCZACH ŻE JESTEŚMY NAIWNI ITP. PODSTAWOWA ZASADA NIE MASZ
SZACUNKU DO SIEBIE SAM TO INNI (INNE NARODY) TEŻ CIE NIE BĘDĄ SZANOWAĆ.
Jak ktoś mówi że Powstanie było zbędne, że miasto było zniszczone ludzie
zgineli to niech sobie przypomni słowa: lepiej zginąć stojąc niż żyć na kolanch
My Polacy mamy piękną historię z której powinniśmy być dumni.

[Gość: wujek]

Nikt z uczestników Powstania nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji (Polak
głupi przed szkodą), ale mając dzisiejszą wiedzę zakładać że ochoczo "poszliby
w bój" to zwyczajny idiotyzm (Polak głupi również po szkodzie?). Nikt nie
zawdzięcza wolności Powstaniu! Polska i tak została za Żelazną Kurtyną, tyle że
ze skarlałą stolicą, zaludnioną chłoporobotnikami. Ot i "piękna historia".

[Gość: ala]

Moja babcia opowiedziała mi o swojej ciotecznej siostrze, która zginęła w
Powstaniu Warszawskim.Obu ich już nie ma, ale ja chcę dowiedzieć się więcej o
siostrze mojej babci.
Nazywała się Jadwiga Zalewska psełdonim "Goździk" jest pochowana na Powązkach,
nie wiem w którym miejscu. Może ktoś z Was wie jak znaleść jakiś ślad.

[Gość: lo]

poszłabym. ale nie dlatego ze"Lepiej np. zginąć w Powstaniu niż w zwyczajnym
wypadku samochodowym(!)", tylko po to by walczyc o moja ojczyzne. o moj kraj. o
moja rodzine.

[Gość: wujek2]

Nie poszedłbym, bo niestety potrafię wyciągać wnioski z tragicznych pomyłek.
Nikt z uczestników Powstania nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji (Polak
głupi przed szkodą), ale mając dzisiejszą wiedzę zakładać że ochoczo "poszliby
w bój" to zwyczajny idiotyzm (Polak głupi również po szkodzie?). Nikt nie
zawdzięcza wolności Powstaniu. Polska i tak została za Żelazną Kurtyną, tyle że
ze skarlałą stolicą, zaludnioną chłoporobotnikami. Ot i "piękna karta historii".

A jak by blokersi kopali twoją mamusię?

[nowytor]

Co byś zrobił?
1. uciekłbyś?
2. patrzyłbyś i udawał, że nie znasz?
3. pomógłbyś chopakom?
4. popuściłbyś w spodnie i stanął "słupka"?

chyba więcej możliwości nie ma.
Pozdrowienia dla towjej rodzinki
Nowy

[Gość: George]

Czas odkłamać mit o Powstaniu. Nie umniejszając heroizmu uczestników i
ludności , należy stwierdzić, że Powstanie było zupełnie niepotrzebnym dramatem
stolicy, wywołanym z beznadziejnie głupimi decyzjami jego dowódców, których
należy uznać pośrednio winnymi rzezi 200 tys. warszawian i zniszczeniu
miasta.Oddając im cześć czcimy głupotę i przerost politycznych ambicji. Tylko,
czy nasz naród dojrzał, by się do tego przyznać?

[carrramba]

Gość portalu: George napisał(a):

> Czas odkłamać mit o Powstaniu. Nie umniejszając heroizmu uczestników i
> ludności , należy stwierdzić, że Powstanie było zupełnie niepotrzebnym
dramatem
>
> stolicy, wywołanym z beznadziejnie głupimi decyzjami jego dowódców, których
> należy uznać pośrednio winnymi rzezi 200 tys. warszawian i zniszczeniu
> miasta.Oddając im cześć czcimy głupotę i przerost politycznych ambicji.
Tylko,
> czy nasz naród dojrzał, by się do tego przyznać?
Najlepiej sam się odkłam i nie szargaj pamięci Powstańców. Wszyscy wiemy, że
Powstanie było pomyłką. Ci ludzie , w większośći młodzi , zginęli bez potrzeby.
Nie zmienia to fatu, że zginęli za Polskę. Oddali życie, i za to należy im się
hołd.
Zweryfikuj swoje ambicje, kolego.

[Gość: Orkan]

Oczywiście że poszedłbym. Ojczyzna to dla mnie najwyższa świętość.