Pałac w Otwocku Wielkim wraca do właścicieli

[freemason]

miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34862,3068278.html
BTW - czy ktoś orientuje się kim była rzeczona rodzina Kurtzów?

pzdr.

Remont dobiega końca

[chinique]

Kurde, a miałem się tam wybrać na zwiedzanko po tym jak skończą remont, swoją
droga ciekawi, że sąd orzekł właśnie teraz, kiedy remont dobiega końca :).

www.mnw.art.pl/OddzialyMNW/otwock/body.html

[miszka44]

Myślę, że jeszcze nie jeden raz zdążysz tam pojechać. To dopiero I instancja, a
Narodowe na pewno nie odpuści tak łatwo.

Pzdr
M44
Warszawa subiektywnie

Prywatne muzeum

[chinique]

Wiele muzeów w cywilizowanym świecie bywa prywatnych, arystokratyczne rody lubią
się pokazać jako mecenasi sztuki. W Polsce raczej wygrywa model centrum
konferencyjne + boisko do pejntbolu.

Poufne dla: Freemason@

[fima]

freemason napisał:
> BTW - czy ktoś orientuje się kim była rzeczona rodzina Kurtzów?


Wiadomość od kogoś ważnego (doktor AR, wielki strażnik straszny):
ostatni z Kurtzów opisany przez Le Carrego w "Little Drummer Girl". Natomiast
jeden z Kurtzów linii otwockiej zmarł (rzekomo bezpotomnie...) pod koniec XIX
wieku w dorzeczu Konga.
Jego ostatnie słowa brzmiały: "Horror! Horror!"

To whom it may concern: memorize this message and eat or flush at your
convenience.

[przemyslaw.burkiewicz]

Za dużo Conrada się naczytałaś...

Był też Adolf Kurtz, właściciel bazaru na Granicznej. Pisała o tym bazarze
Małgorzata Omilanowska w "Świątyniach handlu".

Zygmunt Kurtz- wlasciciel dóbr otwockich

[andrzej_b2]

Zygmunt Kurtz (1848-1917) urodził się prawdopodobnie w Otwocku Wielkim w 1848 r.
Był synem Jana, właściciela majątku Otwock Wielki, Karczew i Ostrowiec w woj.
warszawskim i Anieli z Kurtzów. Rodzina Kurtzów pochodziła z Saksonii i
legitymowała się tytułem baronowskim. Przybyła do Polski na przełomie XVII i
XVIII w. i wkrótce uległa całkowitej polonizacji. Jeden z protoplastów rodu
baron Józef de Kurtz był właścicielem papierni zbudowanej na gruntach dóbr Obory
nad rzeką Jeziorką, która dała początek późniejszej papierni w Jeziornie. W 1827
r. dziad Zygmunta, Jan Jerzy - kupiec warszawski, radca województwa
warszawskiego kupił drogą licytacji folwark i wieś Otwock oraz Otwock Zagórny,
stanowiące fragment dawnej fortuny ziemskiej rodu Bielińskich. Niewiele wiadomo
o latach młodzieńczych Zygmunta Kurtza. Ze skąpych informacji wynika, że
studiował w Szwajcarii a w 1873 r. rozpoczął studia, prawdopodobnie rolnicze, w
Paryżu. Z powodu śmierci ojca, zmuszony był je przerwać i w 1875 r. powrócić do
kraju, by objąć odziedziczony majątek. W 1885 r. założył ogromny sad, liczący 20
tys. drzewek. (Sad wymarzł podczas ostrej zimy w 1929 r.) Uprawiał w nim wiele
nowych odmian śliw i jabłoni, prowadził też oryginalne próby szczepienia starych
grusz. Prowadził sad na bardzo wysokim poziomie, będąc poważnym dostawcą owoców
m in. dla Warszawy i Petersburga. Był to pierwszy i przez wiele lat jedyny w
Królestwie Polskim tego typu interes dochodowy. Liczne sady, jakie powstały
potem na okolicznych terenach wzorowane były na sadach otwockich. Jako jeden z
pierwszych założył sady na piaskach w Osinach pod Mińskiem Mazowieckim. Kurtz
był człowiekiem pełnym inicjatywy. Założył spółdzielnię koszykarską i uruchomił
przy niej niewielką szkołę tego rzemiosła. Zamierzał otworzyć w swym majątku
także szkołę ogrodniczą i w tym celu ofiarował Towarzystwu Ogrodniczemu
Warszawskiemu obszerne grunty wraz z zabudowaniami. Niestety do sfinalizowania
przedsięwzięcia nie doszło, ze względu na znaczne koszty. W 1884 r. był jednym z
założycieli Warszawskiego Towarzystwa Ogrodniczego i wieloletnim jego członkiem.
Mimo prowadzonych przez Kurtza różnych przedsięwzięć majątek otwocki nie dawał
spodziewanych dochodów. Od początku był bowiem zaniedbany i zadłużony. Doraźne
próby ratowania finansów polegały najczęsciej na sprzedaży drewna z lasów. Np.
w latach 1866 - 1887 w ten sposób uległo wycięciu ponad 2100 mórg lasu. Majątek
Kurtzów podlegał systematycznej parcelacji i sprzedaży. W końcu XIX w. obejmował
zaledwie 3600 mórg. Dzięki swej hojności Kurtz przyczynił się do rozwoju różnych
inicjatyw społecznych. Będąc inicjatorem budowy kościoła w Otwocku w 1889 r.
zapisał na rzecz powstającej parafii 9 mórg ziemi, co zdecydowanie przyspieszyło
załatwienie wszelkich formalności u władz kościelnych i państwowych. . w Genewie
i tam został pochowany. Ponieważ nie był żonaty, majątek odziedziczył po nim
siostrzeniec Władysław Jezierski. Wg innych źródeł Kurtz sprzedał zubożałe
włości w 1912 r. Franciszkowi Jezierskiemu. W 1905 r. ofiarował 1,5 morgi grutu
pod budowę szkoły z jęz. polskim nauczania, dla około 400 dzieci z ubogich
rodzin, zamieszkałych w Otwocku i Świdrze.
Poza sadownictwem Kurtz interesował się muzyką i posiadał duży zbiór nut, który
uległ zniszczeniu w czasie I wojny światowej. Z powodu złego stanu zdrowia
często przebywał na leczeniu w Szwajcarii, Austrii i Niemczech. Zmarł 4 maja
1917 r. w Genewie i tam został pochowany. Ponieważ nie był żonaty, majątek
odziedziczył po nim siostrzeniec Władysław Jezierski. Wg innych źródeł Kurtz
sprzedał zubożałe włości w 1912 r. Franciszkowi Jezierskiemu.
Pozdrawiam :-)

Nowy wlasciciel dóbr otwockich?

[andrzej_b2]

Rokokowy Pałac marszałka Franciszka Bielińskiego w Otwocku Wielkim dotrwał
naszych czasów tylko dzięki wysiłkowi społecznemu, i czyżby p. Jezierski o tym
nie wiedział? Zapewne zapomniał, że w latach swej młodości mieszkał w ruinach.
W 1938 r. Związek Propagandy Turystycznej m. st. Warszawy podjął starania o
zabezpieczenie i restaurację zabytku. Prace powierzono Janowi Marianowi
Koszczyc-Witkiewiczowi (1881-1958), bratankowi Stanisława Witkiewicza. Wszelkie
czynności przygotowawcze przerwała wojna i dopiero w 1946 r. mogły być
kontynuowane. Zadanie polegało w istocie na podniesieniu obiektu z ruin, do
czego doszło na skutek braku konserwacji przez kolejnych właścicieli obiektu
oraz dewastacji, której uległ pałac w czasie wojny. Czynności zostały
poprzedzone żmudnymi pracami badawczymi, projektowymi i restauracyjnymi.
Utrudniał je brak dawnych planów i jakiejkolwiek dokumentacji ikonograficznej a
dodatkową przeszkodą była przebudowa, dokonana przez ówczesnych właścicieli w
1847 r. Wszystkie pomieszczenia pałacu, z wyjątkiem piwnic otrzymały ogniotrwałe
stropy. Położono nowe dachy oraz wzmocniono popękane ściany i przesklepienia nad
otworami. W murach umieszczono ściągacze z belek żelaznych. Wewnątrz bardzo
zniszczonych i grożących zawaleniem wież założono grube cylindry betonowe,
będące jednocześnie oparciem dla klatek schodowych. Zabezpieczono również
freski i sztukaterie. W 1950 r. odrestaurowano parterową oficynę pochodzącą z
XVIII w. Koło pałacu, na dawnych fundamentach zbudował Witkiewicz dwie oficyny,
harmonizujące z całym otoczeniem. Całkowite zakończenie prac nastąpiło dopiero
na początku lat osiemdziesiątych.
Wyrok sądu w Otwocku bulwersuje nie tylko dyr. F. Ruszczyca, ale i wyszystkich
milośników zabytków Warszawy.

[fima]

Z przyjemnością się czyta, kolego Andrzeju. Dzięki.
O próbach restauracji pałacu pisały przed wojną bodajże ARKADY. Stan już wtedy
był tragiczny.

[andrzej_b2]

Są to fragmenty moich felietonów dla >Gazety Otwockiej< pisanych w latach
1995-98. Więcej o pałacach marsz. Fr. Bielińskiego w Warszawie i Otwocku Wielkim
tamże.

[sonsiadka]

czy "GAZETA OTWOCKA" jest dostępna gdzieś w sieci?

[andrzej_b2]

sonsiadka napisała:

> czy "GAZETA OTWOCKA" jest dostępna gdzieś w sieci?

Chyba nie? Dostęp do starszych nr Gazety Otwockiej jest w redakcji i na pewno w
BN. Stosowne artykuły są np. w numerach: Gaz. Otw. 1996, nr. 3, s. 30-31 i nr
9, s. 27 oraz w Barbakan 1998, nr 27, s. 50-52.