cafe brama

[Gość: ewa]

znacie i co sadzicie

[illiterate]

Pamietam, ze brama byla pierwsza, nowa, inna. Kiedy wchodzilo sie do wnetrza
urzadzonego 'po prostu', zatykalo. Ta bezpretensjonalnosc! Zadnych rozyczek w
wazoniczkach, zadnych cholernych krakowskich dzierganych serweteczek, zadnych
ozdobnych zyrandoli, wyfiokowanych kelnerek i kelnerow z pretensjami, zadnego
taniego glamour, ktore gnebilo stoleczna gastronomie od lat. I to zarcie -
proste, pyszne, tanie. Pierwsza brama przy Rozmaitosciach stala sie w ciagu
miesiaca 'the place', gdzie wypadalo sie umawiac, gdzie pracowali najfajniejsza
obsluga, gdzie nie mozna bylo uzywac komorek. Łał. Wlasciciele otwierali
kolejne, i codziennie kontrolowali jakosc uslug i jedzenia, objezdzajac
wszystkie lokale.

I bum. Nagle z tajemniczych przyczyn zarcie zaczelo przypominac fakdonalda -
wszystko, pomijajac frytki i omlety, bylo dowozone w postaci zamrozonej i
odgrzewane w mikrofali. Znakomita podpalana tarta tatin zmienila sie w zenujacy
placek z jablczanym przecierem ze sloika. Pasty - w rozgotowany, pokruszony
makaron (jak mozna pokruszyc makaron?) w nijakich sosikach. Zmiane na gorsze
bylo widac, slychac i czuc. A brama nie byla juz ani taka nowa, ani odkrywcza -
konkurencja uczy sie bardzo szybko. I fajne miejsce szlag trafil.

Ostala sie chyba jedna - ta jedyna, w ktorej mozna bylo zamowic alkohol.
Bylismy tam dzisiaj o 21: troje gosci i smetny personel zaplecza poziewujacy i
przegladajacy gazety. W ladzie - nedzne resztki nieapetycznych plackow, menu
odbite na czaro-bialym xero, w okladkach jak z PRL (to akurat bylo cool ;). Z
ulga sie zmylismy do pobliskich numerow i liter.

Smutna historia z moralem dla knajpiarzy: w pogoni za zyskiem nie oszczedzaj na
jakosci, bo publika glosuje jezykami i nosami. RIP.