warszawa-moja stolica

[Gość: ewka]

jestem warszawianką i nie rozumiem planów zagospodarowania Pl.Defilad.nasze
miasto tyle przeżyło w ostatnim wieku,że zasługuje na odbudowę.to czego nie
spalili hitlerowcy,zniszczyli komuniści.warto napisać,że część kamienic
ocalała po powstaniu warszawskim,a decyzja o ich zniszczeni zapadła gdy nasz
'brat' postanowił nam sprezentować pałac kultury.marzy mi się więc Warszawa
piękna -odbudowana.dlaczego np.budując stację metro-centrum powyżej
powierzchni nikt nie pomyślał o odtworzeniu wyglądu dworca
wiedeńskiego?dlaczego ekipa pani Prezydent stara nam się zafundować w miejscu
pl. Defilad drugi Manhatan?Warszawa była jedną z najpiękniejszych stolic
europejskich-teraz straszy pseudo nowoczesnymi wieżowcami,które powstają bez
ładu i składu.i jeszcze jedna myśl. w latach 80-tych XX w. były pomysły
właśnie zabudowania pl.Defilad wieżowcami tyle tylko ,że geolodzy
wypowiadający się w tej sprawie byli sceptycznie nastawieni do tego projektu.a
mianowicie lewobrzeżna warszawa położona jest na skarpie w dodatku
piaszczystej i wkopywanie głębokich fundamentów grozi osuwaniem tejże
skarpy.więc się pytam-czy przez 20-lat ziemia pod stolicą zmieniła się?

[warzaw_bike_killerz]

Przedwojenne kamienice byly prywatne. Z powodu wymarcia kultury prywatnych
"kamienicznikow", tego sie nie da odtworzyc. Obecnie mamy tylko roboli
budowalnych, co potrafia kloce stawiac i wciskac je po horrendalnych cenach.
Wybacz mi, ale nie wierze, ze ktorykolwiek wyzszy w hierarchii tych
przekretniczych businesow chcialby zamieszkac w wybudowanym przez siebie koszmarze.
Dlatego niech buduja Manhatan. Tylko niech nie zapomna o miejscach parkingowych :)

[zgred-zisko]

Ja też nie za bardzo rozumiem. Natomiast co do Twojej oceny starej i nowej
Warszawy, to niestety zgodzić się nie mogę. Miałem "przyjemność" mieszkać na
tzw. Dzikim Zachodzie, czyli paręset metrów na zachód od Pałacu Kultury. A od
ładnych paru lat mieszkam w "pudełku" i czuję się jak w niebie. Tam mieszkałem
na dnie studni z której z trudem udawało się zobaczyć wycinek nieba. Tu mam
otwarty widok na tereny zielone. Tam od okien sąsiadów po drugiej stronie studni
dzieliło mnie jakieś 10 metrów, a tu 200. Tam miałem piece opalane węglem a tu
mam co. Tam chcąc coś zjeść lub umyć się w ciepłej wodzie, paliłem pod kuchnią a
tu mam kuchnię gazową iciepłą wodę z kranu. Tam przez 24 godziny musiałem
słuchać rumoru setek ludzi schodzących po drewnianych, skrzypiących schodach, a
tu mam ciszę. itd. itp.

Nie żałujmy więc tak przesadnie tych "pięknych przedwojennych kamieniczek".

[Gość: Ania]

Tak, po wyburzeniu resztek zabudowy i ruin dawnych kamienic powstał
największy plac w Europie. To zaszczytne miano przysługuje mu do
dzisiaj, ale kosztem ulic: Chmielnej, Złotej, Zielnej, Siennej,
Śliskiej i Wielkiej. Był potrzebny pod budowę Pałacu, więc w ten
sposób robiono miejsce. Sam plac powstał w 1955 roku, a więc wtedy,
kiedy odbudowa znajdujących się tam domów była jeszcze możliwa. O
przebiegu i obecności ww. ulic informują nas jedynie tablice
umieszczone na placu i wmontowane w bruk. Natomiast jeśli chodzi o
Dworzec Warszawsko-Wiedeński, to jedynym śladem jego obecności
również jest tablica pamiątkowa, umieszczona w bruku placu Defilad,
w miejscu zdemontowanej wieży. Tylko tyle nam pozostawiono. Warszawa
była ładna, a teraz upychane gdzie popadnie wieżowce mają nam
udowodnić, że weszliśmy w XXI wiek. Tylko że, jakoś inne miasta w
Europie, mające większość architektury zabytkowej w centrum, uchodzą
za perełki. I nic przy takiej architekturze nie tracą - wręcz
przeciwnie - wystarczy zapytać turystów.