Rewolucja na skarpie: bulwar z pięknym widokiem

[Gość: ``pukpuk``]

Reprezentacyjna aleja na skarpie nie może się nazywać bulwarem bo bulwar to
ulica/promenada/deptak biegnący wzdłuż brzegu rzeki/jeziora/kanału/morza.
Proszę o używanie słów zgodnie z ich znaczeniem.

Z tym poszatkowaniem arteriami to nie przesadzajmy

[koszatek]

Nad TŁ jest kładka, nad paroma innymi ulicami też. Gorzej omija się Muzeum
Narodowe, a przy UW nie ma nawet chodnika. Między Karową a Bednarską nie ma
przejścia wcale (budynki, kompleks "prezydencki").

[Gość: ja]

koszatek napisał:

> Nad TŁ jest kładka, nad paroma innymi ulicami też. Gorzej omija się
> Muzeum Narodowe, a przy UW nie ma nawet chodnika. Między Karową a
> Bednarską nie ma przejścia wcale (budynki, kompleks "prezydencki").

Można by było usunąć ten zakompleksiały pałac prezydencki ;)
Nic z takich wspaniałych punktów widokowych na tej skarpie, jak wszędzie zarasta
drzewami. Wszędzie na świecie dla atrakcyjności widoków usuwa się nadmiar drzew.
Już widzę, jak u nas rozwiną się protesty w tej kwestii...

[Gość: oto]

nie ma czegoś takiego jak nadmiar drzew, pacanku

[Gość: aaa]

no jak nie ma jak jest

[Gość: ja]

Gość portalu: aaa napisał(a):

> no jak nie ma jak jest

Ale niektórzy, jak widać, nie są zdolni, żeby to pojąć ;)

[Gość: nikt]

Merytoryczne różnice nie uzasadniają twego chamstwa. 1:0 dla ja.

[Gość: ja]

Gość portalu: nikt napisał(a):

> Merytoryczne różnice nie uzasadniają twego chamstwa. 1:0 dla ja.

Dziękuję serdecznie :)

[Gość: Ania]

Jest chodnik.

Rewolucja na skarpie: bulwar z pięknym widokiem

[admys]

Dawno tam nie byłem. Trzydziesci lat temu można było przejść od Karowej do Ogrodu Botanicznego, bo były kładki nad Tamką, Książęcą i Trasą Łazienkowską. Nawet pod wiaduktem mostu Poniatowskiego było przejście (zasikane, śmierdzące i ponure, ale było). Czy teraz ich nie ma?

[Gość: vdr]

Są, wszystkie są! Nie wszystkie niestety należycie zadbane.
Choć trochę się rusza - w tym roku remontują kładki nad Tamką i Książęcą. Ale
najbardziej brak właśnie przejścia przez Al. Jerozolimskie - bo przejście pod
wiaduktem mostu Poniatowskiego do najprzyjemniejszych nie należy.

[Gość: artur jerzy filip]

oczywiście, wymienione przejścia istnieją. Problemem jest jednak ich standard.

[Gość: KASIK]

przejścia są, to moja ulubiona trasa więc często z niej korzystam :)

niemniej jednak z przejściem pod jerozolimskimi wartoby coś zrobić,
oświetlić porządnie i żeby tak nie śmierdziało....

ja spaceruje najczęsciej od zamku ujazdowskiego aż do starówki, w
zasadzie to częsciej w odwrotnie ;p ale dla starszych ludzi albo z
wózkiem trasa cieżka do pokonania - dużo wchodzenia i schodzenia

[pavle]

> Nawet pod wiaduktem mostu Poniatowskiego było przejście
>(zasikane, śmierdzące i ponure, ale było).

Dalej jest, chyba od tych 30 lat nie sprzątane, bo wciąż tak
samo zasikane, śmierdzące i ponure. Mamy tamtędy puszczać
turystów? To może od razu kanałami? Jak w 1944!

[Gość: krótka pamięć]

Żadna rewolucja, już 75letnie plany magistrackie; zrywami
realizowane nawet w PRLu (kładki-mosty nad ulicami w wąwozach
skarpy).
Wszystko jest, mniej zasikane, a wycieczka zaczyna sie od pl.
Zamkowego, w dół na Mariensztat (nie wchodząc na Rynek) pod murem
oporowym, przez Bednarską do Karowej; potem ścieżka pod
Uniwersytetem (do lat 30. Al. na Skarpie rysowana była w planach
miasta przez tereny uniwersyteckie; pałac Kazimierzowski miałby
adres Al. na Skarpie); potem przez Sewerynów, albo skrajem skarpy,
albo ulicą stał tu wieżowiec ok 45 m zbudowany w 1924 r. i rozebrany
w 1945); następny odcinek to ul. Bartoszewicza (czyli d. Na
Skarpie); most nad Książęcą (właśnie sie modernizuje z powodu
Centrum Chopinowskiego przy Tamce); zieleniec pomiędzy Akademią
Muzyczną, a murowanym ogrodzeniem Zakladem sw. Kazimierza, do
Smolnej i przystanku PKP Powisle (też już przyjemny dla oka); obok
niego wspomniane przejście w wieżach przyczółka mostu
Poniatowskiego, i niestety dołem (w Muzeum WP, niebawem Narodowym
tylna brama permanentnie zamknięta), Książęce - most - Frascati,
tereny sejmowe, most nad Myśliwiecką, domki fińskie na Ujazdowie,
most nad trasą Ł. (Muzeum Historii Polski), Ujazdów i tu właściwie
koniec; chociaż dalej dla wytrwałych kilka górnych lub dolnych
szlaków, aż do Królikarni, gdzie Al. na Skarpie (plan w Magistarcie
wykonano w 1936 r.) się kończyła, bo za nią była kolej obwodowa i
granica miasta.

Piekna wizja

[Gość: b0b]

Byloby pieknie. Mamy piekna rzeke, ktora jest atutem Warszawy i
oczywiscie jest kompletnie niewykorzystana. Najwyzszy czas, zeby
szara i nudna warszawa odzyskala dawna swietnosc. Mimo tego, ze
niemcy zburzyli wiekszosc miasta, a komunisci uraczyli nas duza
iloscia ohydnej architektury, uwazam ze Warszawa ma bardzo duzy
potencjal, ktorego jak dotad nikt nie potrafi wykorzystac. Czas
odgrzebac przedwojenne plany i polaczyc wielkie pomysly z
wspolczesnoscia, zamiast robic z niego Nowy Jork dla ubogich
stawiajac bezmyslnie wiezowce.

Rewolucja na skarpie: bulwar z pięknym widokiem

[Gość: portalugość]

Wierszówka to straszna rzecz. Nie ważne czy z sensem, ważne żeby pisać.
Czy Arturowi Filipowi chodzi o to, by wzdłuż skarpy można było przejechać
samochodem? Przecież dla spacerowiczów od zawsze możliwe jest przejście od
Karowej po Gagarina/Spacerową bez kolizji z ruchem kołowym. Fakt, kładka nad
Książęcą jest aktualnie remontowana, a przejście pod wiaduktem Al.
Jerozolimskich koło Dworca Powiśle jest nieco moczem śmierdząca, ale cały ten
szum jakoś do tych drobnych niedogodności nie przystaje. Kilka dni temu jakiś
pięknoduch, na tych samych łamach kręcił nosem w sprawie wyremontowanych Al.
Ujazdowskich. Nie ważne, czy źle czy dobrze, ważne żeby był ruch w interesie.
Nawet mnie udało się sprowokować....

[Gość: nikt]

dokładnie masz rację. Problemem nie są przecinające szlak ulice. Po
stronie dworca Powiśle jest nawet platforma dla inwalidów.
Problemem są państwowe instytucje, które uniemożliwiają
wykorzystanie szlaku czasem cały dzień - pałac prezydencki, czasem w
pewnych godzinach - Muzeum Wojska Polskiego.
Nie dla przejścia na wysokości tegoż Muzeum. To byłyby dwa grzyby w
barszcz. Wystarczy platforma dla inwalidów po stronie muzeum i 2-4
kamery w przejściu. Tańsze niż sygnalizacja i wygodniejsze dla
wszystkich.
Co do widoków to tez mam mieszane uczucia. Czy przypadkiem to widok
NA Skarpę nie jest ciekawszy niz widok ze skarpy ?

[Gość: artur jerzy filip]

szanowni Państwo,
oczywiście, że przytoczone przez Was połączenia istnieją: są kładki, są
przejścia. Miasto jednak stanowi strukturę, która wymaga regularnie ponawianych
zabiegów planistycznych. Nawet jeśli chcielibyśmy zostawić wszystko tak jak
jest, to do tego też konieczne są odpowiednie plany. Najgorsze co może się
jakiemuś miejscu przydarzyć to zapomnienie. Dlatego konieczne jest przypominanie
o pewnych wartościach przestrzennych.

Użytkownik 'portalugosc' przytacza przykład Alei Ujazdowskich. Chciałby on,
żebyśmy cieszyli się samym faktem, że coś w ogóle zrobiono. Tak, dobrze, że
zrobiono. Ale można było lepiej. Problem w tym, że lepiej nie znaczy drożej. Nie
chodzi tu o droższe materiały, ale o jakieś minimum myśli planistycznej.
Krzysztof Domaradzki zwraca uwagę na brak wyeksponowania w posadzce osi pomniku
Chopina i podobne niedoróbki. O to chodzi. Tak wyjątkowo wartościowe miejsca w
mieście jak Aleje Ujazdowskie czy Skarpa wymagają czegoś więcej niż tylko
minimum wartości użytkowych. Jeśli ktoś dobrze czuje się na Krakowskim
Przedmieściu to między innymi dlatego, że ktoś tak tą ulicę projektuje (od
kilkuset lat), żeby była nie tylko użytkowa, ale również piękna i wyrazista.

[Gość: nikt]

myśl planistyczna ? hm ... Myśl to myśl.
Planowanie z pewnością obniża koszty. To fakt. Planowanie to także
wykorzystanie czegoś istniejącego do nowych celów. Czyli chcemy tam
coś nowego zaplanować ?
Po co ? Czy chcemy zmienić charakter szlaku (celowo używam tego
słowa), wprowadzić ruch kołowy na całej długości ?, budować nową
infrastrukturę dla turystów ? Może wreszcie zabudować Skarpę np.
domkami ? Jeżeli nie, to może w tej "dzikości" jest urok ? Można
poprawić nawierzchnię, przepuszczać turystów przez 24h przez Muzeum
WP, wyczyścić przejście pod wiaduktem mostu Poniatowskiego
instalując kamery i zasłaniając garaże oraz niedokończone
konstrukcje ? Bezpośrednio na szlaku nie ma infrastruktury
kojarzonej z turystą, poza okolicami placu na Rozdrożu. Nawet do
knajpy w SARPie nie ma wejścia od ogrodu (nigdy nie było).
Czyli najpierw należałoby wykreować wizję funkcji, którą szlak
miałby spełniać, stając się traktem, a dopiero póżniej planować co i
jak zmienić w realu.

[Gość: artur jerzy filip]

rozumiem to dokładnie tak jak napisałeś/łaś: "najpierw należałoby wykreować
wizję funkcji, którą szlak miałby spełniać, stając się traktem, a dopiero
póżniej planować co i jak zmienić w realu. "

Dlatego przyjąłem taki model pracy, w którym podkreślam wartość, aby rozwinąć na
jej temat dyskusję społeczną. Jest to inna sytuacja niż te, do których nas
miasto przyzwyczaiło, czyli że stawiani jesteśmy przed konkretną decyzją, którą
niby możemy skomentować, ale to i tak już nie ma większego znaczenia, bo ktoś
już wszystko zaprojektował. Tutaj opinia publiczna jest zaangażowana na wczesnym
etapie koncepcji. Na takim etapie KAŻDA uwaga ma znaczenie i szansę na bycie
wziętą pod uwagę.

[Gość: nikt]

chwali się.Ale dyskusja dla dyskusji nie będzie trwała długo. Wręcz
nie ma sensu. Czyli albo są inwestorzy, albo trzeba będzie ich
szukać pod "wyduskutowaną" funkcję. 3 wyjście zostawic wszystko tak
jak jest ulepszając powoli, bez rewolucji. Póki co jestem za tym 3
rozwiązaniem.

[Gość: artur jerzy filip]

haha, widzę, że pokutuje już pojęcie użyte przez redaktora Wojtczuka: rewolucja.
Ale to dobre określenie, bo rewolucją jest już dyskusja społeczna na temat Skarpy.

[Gość: wa_wa]

W latach słusznie minionych, zostały wydane przez KAW przewodniki
dokładnie opisujące spacer skarpą. Jeden - "Wiślana skarpa
warszawska" i drugi, nie bardzo pamiętam ale chyba o tytule -
"Warszawska skarpa żoliborska". Były w nich mapki i opisy trasy i
ciekawych miejsc. Może zamiast zaczynać wszystko od nowa, należy
sięgnąć do tych publikacji?

[Gość: j]

Panie Arturze, ukłony bardzo zależy mi na tym aby skarpa była pięknym szlakiem
spacerowym, w całości popieram pana starania, pozdrowienia i wytrwałości w
zabiegach!

A nie można wież widokowych?

[Gość: WiezeWidokowe]

Byłoby super gdyby w kilku miejscach były wandaloodporne wieże widokowe nieco ponad linię drzew.

Zostawcie tak jak jest. Po co drugie Krupówki?

[Gość: PW]

Jest sobie cudny ciąg spacerowy dla koneserów. Można pójść, pooglądać widoki,
nacieszyć się spokojem. Nie róbcie z niego drugich Krupówek, Krakowskiego
Przedmieścia czy innego zapchanego traktu. Zostawcie coś dla normalnych ludzi.
A ci co chodzą, to wiedzą, że pod al. Jerozolimskimi jest przejście przez
dworzec Powiśle - ostatnio wyremontowane i wysprzątane (no może trochę moczem
czuć). Największą przeszkodą są Muzeum Wojska + Narodowe - trzeba je obejść
naokoło. Gdyby Wojsko otworzyło furtkę od strony Królewskiej to byłoby
idealnie (kiedyś bywała otwarta) - wszak wstęp od alej jest...

[Gość: PW]

Oczywiście chodziło o wyjście od strony Książęcej :-)

[Gość: nikt]

Ot co. Dobrze pisze.

[eadingas]

No bez przesady, nie kazdy turysta to zmora i szatan. Ci co przyjada zwiedzac
szlak na skarpie, kulturalno-zabytkowo-przyrodniczy beda akurat na poziomie, a
takich nam trzeba. Chyba ze plan zagospodarowania uwzgledni glownie dyskoteki i
ogrodki piwne...

[Gość: artur jerzy filip]

Słusznie. Zwracasz uwagę na bardzo ważny aspekt. Ale dotyczy on nie tyle samej
idei eksponowania Skarpy co sposobu w jaki się tego dokona. Np. koncepcja
Andrzeja Kicińskiego stworzenia na Skarpie Narodowego Parku Sztuki bez wątpienia
nie doprowadziłaby do powstania Krupówek. Jasne, od czasu do czasu zorganizowane
byłoby większe wydarzenie kulturalne, ale na co dzień pozostałoby bez większych
zmian. Natomiast ważne są drobiazgi takie jak ogólna dostępność (winda dla
inwalidów to w żadnym wypadku nie jest ogólna dostępność). Trzeba położyć nacisk
na egalitarne kształtowanie przestrzeni. Trzeba też posprzątać takie fragmenty
jak np. parking przed stacją Powiśle.

Nie obawiałbym się tych Krupówek. Istnieje pewna hierarchia miejsc w mieście i
Skarpa na większości swoich fragmentów pozostanie cichym miejscem. Jednodniowi
turyści 'zwalać' się będą dalej w Parku Łazienkowskim, na Krakowskim itp... jak
to czynią dotychczas.

Rewolucja na skarpie: bulwar z pięknym widokiem

[eadingas]

Zgadzam sie ze skarpa to najwazniejsze i najpiekniejsze w Warszawie.
Powiedzialbym ze zadna stolica nie ma czegos takiego, ale nie bylem we
wszystkich wiec powiem tylko ze to rzadkosc i unikat. Miejscami robi ze
srodkowoeuropejskiego miasta na rowninie miasteczko niemal toskanskie :)
Trzeba ja cala chronic i udostepniac madrej turystyce. To nie tabuny turystow
zagroza Skarpie tylko brak kontroli, organizacji i zabudowywanie pieknych
widokow np. jakimis Swiatyniami Opatrznosci...

[Gość: nikt]

Logika, Logika i jeszcze raz logika.
Świątynia Opatrzności Bożej budowana jest w pewnej odległości od
Skarpy i gdyby autorowi chodziło o ten odcinek skarpy to z pewnością
poprawiałaby widok ZE Skarpy popsuty przez setki mieszkaniowych
pudełek, przyszłych slamsów.
Co do widoku Na Skarpę w tamtym odcinku (ile to km od opisywanego -
12? 15? ) to Skarpa ursynowska pozbawiona jest jekiegokolwiek
interesującego obiektu, który Świątynia mogłaby przesłaniać. Zresztą
przesłąnia w stopniu znacznie mniejszym niż wspomniane wyżej klocki
mieszkaniowe czy niedokończony ratusz wilanowski.
Tak naprawdę piękny widok ze skarpy jest w okolicach Góry Kalwarii -
rezydencja współwłaściciela ITI - Wejcherta. Gdyby nie on i jego
pola golfowe tam dopiero byłby super bulawar nad starorzeczem Wisły.

[eadingas]

Akurat wtret o Swiatyni dodalem jako osobisty przytyk, bo mieszkam w tamtej
okolicy od paru dobrych lat i cierpie :) Nie zgodze sie ze widok byl zaden - w
pogodny dzien widac ze Skarpy bardzo daleko, po i za Wilanow; pola i lasy
okoliczne to dosc odprezajacy i uspokajajacy widok sam w sobie, zawsze inny, i
choc sam bede pierwszy ktory powie "chcesz miec pole za oknem to przeprowadz sie
na wies" - czy naprawde zabudowac to pole trzeba bylo az takim koszmarem? :)

Rewolucja na skarpie: bulwar z pięknym widokiem

[Gość: kasia]

Jest przejście między Muzeum Narodowym i dawnym Domem Partii obecnie Giełdą.
Jest co prawda strażnik, ale zaprasza do przejscia do Książecej. Potem
niestety trzeba iść przez pasy przy Trzech Krzyży i na dół do przejścia koło
Muzeum Ziemi. Można też przez krzaki do Parku Rydza Śmigł. Leżą tam czasem
Panowie po przejściach, lecz da się po nich przejść :-)

[pavle]

> Potem niestety trzeba iść przez pasy przy Trzech Krzyży i na
> dół do przejścia koło Muzeum Ziemi.

A kładka nad Książęcą to się zawaliła?

[blinski]

obecnie w remoncie.

świetny pomysł!

[Gość: jacek]

Paryż, Nowy Jork i inne miasta mają 'spacerniaki' wzdłuż rzeki - czas na
Warszawę. Bardzo mi się ten pomysł podoba.

a Agrykola?

[Gość: a Agrykola?]

Kolega zapomniał chyba o projekcie mostu pieszego nad Agrykolą,
który to most przedłużyć miał ścieżkę aż do Łazienek...

Rewolucja na skarpie: bulwar z pięknym widokiem

[Gość: orlow]

Warszwa lezy na plaskim terenie, jej najwieksze atuty w tym wzgledzie to rzeka
i skarpa- polozone blisko Traktu krlewskiego- wizytowki stolicy. Gdyby nasze
wladze myslaly opracowalyby projekt jak te wszystkie elementy sensownie
polaczyc: Starowke, Trakt, Wisle i skarpe. Niestety przy remoncie Krakowskiego
nikt nie pomyslal o wyeksponowaniu ulicy Bednarskiej- jedynej, ktora laczy
sensownie Trakt z Wisla, zamiast tego Bednarska zostala zdominowana przez
skwer i turysci nie zdaja sobie sprawy, ze mozna tedy dojsc nad rezke. Miastu
prakuje sensownych projektuw, traktujacy miasto jako calosc.

inicjatywa studencka i bierność władz miasta

[Gość: GB]

Inicjatywa studenta Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej
jest wartościowa i godna uwagi. Jest ona kolejnym dowodem na to, że
Skarpa jest szczególnym elementem struktury funkcjonalno –
przestrzennej Warszawy, wymagającym ochrony i specjalnego
traktowania oraz lepszego udostępnienia mieszkańcom i turystom. Jest
też dowodem na to, że pomimo przyznania Skarpie wysokiej rangi w
polityce przestrzennej Warszawy zapisanej w Studium [cytat ze
Studium poniżej], bardziej wrażliwi na jej piękno są właśnie
studenci (a także deweloperzy !), niż radni i urzędnicy miejscy,
którzy powinni tę politykę przestrzenną miasta realizować,
zwłaszcza w odniesieniu do Skarpy. Tymczasem Skarpa nie jest
chroniona planistycznie przed tzw. „antropopresją” czyli
zamierzeniami komercyjnych inwestycji, brak jest planów jej zgodnego
z polityką przestrzenną zagospodarowania jako szczególnej
przestrzeni publicznej. Nic więc dziwnego, że na tę „pustkę
planistyczną” i bierność władz miasta odpowiedzią są różnego typu
indywidualne i społeczne inicjatywy dotyczące ochrony Skarpy i
właściwego wykorzystania jej unikalnych walorów.
„Główne elementy kształtujące strukturę przestrzenną i krajobraz
miasta to: - Skarpa Warszawska wraz z Wisłą i terenami zieleni
nadwiślańskiej oraz układem hydrograficznym – stanowiące o
indywidualnych cechach wizerunku miasta położonego nad rzeką; (…)”
„Głównym celem zmian i przekształceń w zakresie elementów
kształtujących strukturę przestrzenną i krajobraz miasta (…) jest: -
odbudowa tożsamości Warszawy w oparciu o jej dziedzictwo kulturowe i
przyrodnicze z podkreśleniem szczególnych walorów ekspozycyjnych
Skarpy Warszawskiej oraz Wisły wraz z terenami nadwiślańskimi; (…)”
[str. 96 tekstu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
przestrzennego m. st. Warszawy; rozdział XII. Kierunki zmian w
strukturze przestrzennej oraz w przeznaczeniu terenów]

GB

[Gość: artur jerzy filip]

Dziękuję Panu za trafny komentarz. Dodam więcej: studium jest oczywiście
dokumentem szczególnym, bo wyrażającym rzekome intencje władz i stąd na zapisy
ze studium powoływać się powinniśmy szczególnie. Ale co jest uderzające:
jakiekolwiek opracowanie na temat Warszawy nie weźmie się do rąk: prace naukowe,
doktoraty, badania socjologiczne nad tożsamością stolicy, prace historyków,
geografów i wszelkiej maści varsavianistów - wszędzie znajdziemy jedno:
Skarpa jest podawana jako najważniejszy, lub jeden z najważniejszych elementów
kształtujących miasto i stanowiących o jego tożsamości.

Efektem tych właśnie wniosków, do których dochodzą specjaliści wielu, wielu
branż, jest zapis w studium. Tylko, że na owym zapisie kończy się zaangażowanie
władz.

[Gość: Michał]

Gratulacje za pomysł dla p. Artura Filipa, Skarpa Warszawska jest unikatowa
chyba wręcz w skali europejskiej i należy z niej zrobić piękny salon spacerowy;-)))

zobowiązanie publiczne i partycypacja społeczna

[Gość: GB]

Polityka przestrzenna zapisana w Studium jest poważnym zobowiązaniem
publicznym administracji samorządowej. I bez znaczenia jest to, że
obecna "ekipa Ratusza" odziedziczyła to zobowiązanie po swoich
poprzednikach (Studium było uchwalone przez poprzednią Radę Warszawy
tuż przed wyborami samorządowymi jesienią 2006), gdyż nie było ono w
żaden sposób zakwestionowane przez obecne Władze Miasta.
Kilkakrotnie publicznie zadawałem pytanie, czy w tej kadencji będą
konsekwentnie realizowane strategiczne dokumenty planistyczne
uchwalone w poprzedniej kadencji (tj. Strategia rozwoju Wwy do 2020
roku oraz wspomniane Studium z jego polityką przestrzenną), czy
raczej będą zmieniane. Obecne władze zdają się mieć do
nich "stosunek ambiwaletny": raczej je ignorują niż realizują, ale
na pytanie czy Warszawa ma wizją rozwoju odpowiadają zwykle
twierdząco, zwłaszcza gdy taka odpowiedź jest niezbedna przy
ubieganiu się o dofinansowanie przez UE projektów, które muszą
być "osadzone" w jakiejś lokalnej strategii rozwoju i polityce
przestrzennej. Brak jakichkolwiek działań planistycznych i
realizacyjnych (a nawet ochronnych) w odniesieniu do Skarpy
Warszawskiej, która w Studium wymieniana jest na pierwszym miejscu
wśród wartościowych i charakterystycznych elementów ukształtowania
przestrzennego miasta jest probierzem stosunku Władz Warszawy do
obowiązujących strategicznych dokumentów rozwoju i zagospodarowania
naszego miasta. W takiej sytuacji pozostaje/najwłaściwsza jest
presja społeczna - partycypacja społeczna - działanie na rzecz
ochrony i poprawienia jakiści takich znakomitych miejsc w Warszawie
jakim jest właśnie Skarpa, czy też historycznie ukształtowane ulice
i place (bo "remontuje" się je - jak ostatnio Aleje Ujazdowskie - na
podstawie ... projektów drogowych, a nie wielobranżowych projektów
wykonywanych na podstawie planów miejscowych czy chociażby
konkursów).
Gratuluję inicjatywy i "wyczucia" tego bardzo ważnego
urbanistycznego problemu naszego maiasta, najwyraźniej ignorowanego
przez samorząd !
GB

Brawo Panie Arturze

[Gość: Sympatyk]

Warszawie naleza sie nowe pomysly, ktore przyspiesza jej pieknienie. Zachecam do budowania wielkiej koalicji tych ktorym bliska jest Pana idea. Cieszy ze tyle osob wlaczylo sie do dyskusji. Wiekszosc z forumowiczow z pewnoscia da sie zaprosic na spotkanie z Panem o ktorym mysli Stowarzyszenie Mieszkancow ul Smolnej.
Do zobaczenia wiec na Smolnej

Rewolucja na skarpie: bulwar z pięknym widokiem

[Gość: AD]

Warszawie potrzeba Prezydenta zakochanego w mieście, prawdziwego Warszawiaka - wtedy wszystko będzie możliwe.

Z Anina nie widać skarpy warszawskiej, a o poprzedniej prezydenturze lepiej zapomnieć.

Rewolucja na skarpie: smolna mowi nie!!!

[Gość: Mieszkaniec Smolne]

Kolejny hotel? Pewnie... kawałek wolnej przestrzeni to hotel wmontować w to!
Co za chory pomysł. Nie dość, ze komunikacyjnie juz nie wyrabia się na Smolnej
a i zaparkować nie mają gdzie mieszkańcy i warszawiacy to TEN HOTEL chce
stawiać! Mozę autor nie wpadł ze komuś to przysłoni widoki, bo ludzie juz tam
mieszkają. Nie wystarczy jakiś fajna instalacja? Przejść sie juz da... może
autor sie przejdzie a nie pisze bzdur... jest przejęcie pod mostem
poniatowskim...

[Gość: artur jerzy filip]

dziękuję bardzo za komentarz. Zupełnie niepotrzebnie sformułowany został w takim
nieprzyjemnym tonie.

Drogi Mieszkańcu Smolnej,
po to projekt realizowany jest w tak otwartej formie, aby wysłuchać opinii
mieszkańców (szczególnie tych, którzy mieszkają w bezpośrednim sąsiedztwie).
Twoja opinia jest dla mnie bardzo ważna, bardzo jestem ciekaw jak rozłożyły by
się głosy, gdyby takie pytanie zadać wszystkim mieszkającym przy ulicy Smolnej.
Być może potwierdziłyby Twoją krytykę.

Realizowana koncepcja to projekt studyjny, nie przeznaczony do realizacji. Ale
dyskusja jest już prowadzona na ogólnomiejskim forum. Dlatego słusznie
wykorzystujesz tę okazję, aby zaznaczyć swoje uwagi. Niestety, póki co, miasto
nie wykazuje się taką otwartością na mieszkańców i prawdopodobnie nikt nie
spytałby się mieszkańców Smolnej o zdanie, gdyby w grę wchodziły realne
inwestycje i realne, grube pieniądze. Parę lat temu zorganizowano konkurs na
'kwartał foksal'. Wiele pracowni zaproponowało tam zasłonięcie Twojego widoku z
okna, ale nikt wyników tego konkursu szeroko nie komentował, tym bardziej nie
spytał Was o zdanie.

Po to dziś dyskutujemy, aby poprawić naszą pozycję w owej GRZE W MIASTO, która
toczy się zwykle obok nas.

Wyjątkowo zaciekawiło mnie to, co napisałaś/łeś o widoku z okna. Zapraszam do
napisania o tym widoku więcej (z których okien, co widać, jaki ten widok jest).
Zapraszam do kontaktu bezpośredniego na mój adres mejlowy:
[e-mail]. Swoje studium miejsca wzbogacę o ten aspekt,
prawdopodobnie wpłynie to też na projekt. Jeśli ten widok jest na prawdę
wartościowy to tę wartość musimy wyartykułować, aby móc jej później bronić.
Zapraszam, artur

[Gość: gość]

" bulwar [fr.], urb. szeroka, zadrzewiona ulica miejska przeznaczona dla ruchu
pieszego oraz samochodowego; ulica nadbrzeżna łącznie z obmurowaniem
zabezpieczającym brzeg rzeki, morza, jeziora; droga spacerowa na umocnionym
nabrzeżu akwenu wodnego."[Słownik języka polskiego]

Rewolucja na skarpie: bulwar z pięknym widokiem

[Gość: zojka]

Zostawcie Skarpę w spokoju!!!

Rewolucja na skarpie: bulwar z pięknym widokiem

[Gość: Ania]

To miejsce powinno, a nawet musi, zachować swój kameralny charakter.

Rewolucja na skarpie: bulwar z pięknym widokiem

[partia]

Ogólne założenia to: szerokość co najmniej cztery metry. Żadnych schodów.
Spadki minimalne. Tak, żeby można się było na całej długości poruszać bez
wysiłku wózkiem inwalidzkim. Kawiarnie (czyli budki z piwem) co 50 metrów.
Również małe sklepy, galerie i co tam jeszcze w ilości nie odwracającej uwagi
spacerowiczów od tego co ważne. Powinny to być obiekty podobne w zamyśle do
tego co powstało na Skwerze Hoovera. Na część można ogłosić konkursy, Część
zlecić do zaprojektowania wybranym sławom lokalnym i światowym. Może w końcu
Ghery coś w Polsce zbuduje… Koniec i początek AnS powinny się znajdować nie
gdzieś w krzakach, ale w miejscach uczęszczanych już teraz. No i najlepiej,
żeby jej przebieg był jednocześnie jakąś metaforą. Jednolitość nawierzchni i
oświetlenia. Ale już ławki i śmietniki powinna to być symfonią form.
Bezpieczeństwo i porządek powinny być egzekwowane w takim standardzie jak w
przejściach podziemnych przy Dworcu Centralnym 24 godziny na dobę. AnsS
biegnie krawędzią skarpy a nie w oddaleniu od niej. Piesi, rowerzyści, jadący
na rolkach są na AnS równorzędnymi partnerami. Ewentualne ekscesy (zbyt szybka
jazda, nie zsiadanie z roweru kiedy tłum jest gęsty) powinny być moderowane
przez Siły Porządku i Harmonii (straż miejska?). Poza szczytem
spacerowo-turystycznym (nie wakacyjna pora roku, ranek, noc) AnS służyła by
jako idealna ścieżka rowerowa przez tą część śródmieścia. Obecność tłumu (a
jestem przekonany że ten tłum się będzie pojawiał jeżeli tylko AnS nie będzie
się zaczynała w krzakach) będzie ograniczać możliwość jazdy na rowerze czy na
rolkach.Moja AnS zaczyna się za plecami Prusa. Tam jest co prawda władztwo
Kościoła, ale w pasie czterech metrów od krawędzi skarpy nie ma tam żadnych
zabudowań. Nie oddadzą? Obecna prezydent ma dobre stosunki z hierarchami. To
tylko kilkaset metrów kwadratowych. Przechodzimy sobie na tyłach Tow.
Świadomego Macierzyństwa i mamy piękny widok na ślimaka ul. Karowej. Piękny
przykład secesji tak słabo widocznej w Warszawie. A teraz leżący zupełnie na
uboczu.Dalej idziemy na tyłach UW podziwiając widoczne za ogrodzeniem gmachy
całkiem niewidoczne od strony Traktu Królewskiego. Na tym odcinku (do
Browanrnej) sklepy i knajpy powinny się znajdować w niszach od strony
Uniwersytetu. Przekraczamy Browarną i kontynuujemy spacer na tym samym
poziomie, nie tak jak jest teraz. Aleja jest więc wcięta w Skarpę. Oczywiście
teren pomiędzy Aleją a domami stojącymi przy Sewerynów musi być uporządkowany
a śmietniki będące teraz jego główną ozdobą muszą być jakoś zakryte. Aleja
biegnie dalej obok i poniżej istniejącej ul Bartoszewicza. Obecnie są tam
schody którymi schodzi się do istniejącej kładki. Po jej przejściu trzeba się
znowu wspinać do poziomu skweru na tyłach AM (muzycznej, nie
medycznej).Tymczasem Nasza Aleja powinna nad Tamką przebiegać na wysokości
trochę mniejszej niż taras Pałacu Ostrogskich. I bliżej tych dwóch kamienic
których ślepe szczyty doskonale nadają się do tego, żeby tam dobudować coś na
długości 20- 30 m a ścieżkę poprowadzić środkiem tych dobudówek. To miejsce to
spiętrzenie różnych stylów i epok. Jeżeli się tam dołoży jeszcze jakąś
ekstrawagancję będzie tylko lepiej.Po przekroczeniu Tamki Aleja biegnie po
krawędzi skarpy, ale nie odsuwa się zbytnio od AM, więc i tak będzie słychać
ćwiczących muzyków. Latem robią to przy otwartych oknach… Efekt jest
niesamowity. Tu powinna być odnoga prowadząca do Instytutu Chopina. I
znajdującego się w nim muzeum. Czy przewidziano wejście z poziomu skarpy?
Pewnie nie. Szkoda. Instytut znalazł by się dzięki temu przy turystycznym
trakcie i wielu turystów którzy inaczej by do niego nie dotarli mogło by
zboczyć na chwilę z Alei i to muzeum odwiedzić.Plac zabaw dla dzieci trzeba by
trochę przesunąć, ale co zrobić z wąwozem prowadzącym do bramy w murze
okalającym Siostrzyczki? Jak długo żyję nie widziałem, żeby z tej bramy ktoś
korzystał. Ani nikt, kogo pytałem. Ale dobrze. Zróbmy tunel. Wjazd byłby o 100
na wschód a skwerek na tyłach AM połączył by się z ponurym laskiem na tyłach
Sarpu w jeden park. Dobrze też by było coś postawić przy Kopernika naprzeciwko
byłego Kina Skarpa. Teraz ta wyrwa tylko niepokoi.Na tyłach Sarpu trzeba
zmienić dwie rzeczy. Co najmniej. Zlikwidować ogrodzenie i umożliwić
wchodzenie do pawilony wystawowego od strony Alei. W ten sposób wystawy
odwiedzali by ci turyści, którzy inaczej w ogóle by nie dotarli w tą okolicę.
No i sarpiana knajpa zyskała by nowych klientów. Po drugie to ogrodzenie na
krawędzi. Niżej, tuż pod oknami Siostrzyczek (od strony Tamki) jest
standardowa balustrada. Taka powinna być i tu. A Aleja powinna się znaleźć na
tym samym poziomie co chodnik przy Alejach Jerozolimskich. Żeby nie było
schodów!Przez Jerozolimskie musi być przejście z sygnalizacją świetlną. Z
priorytetem dla tramwajów oczywiście. Spacerowicze znajdą się tu na chwilę w
strefie wielkomiejskiej. To przypomnienie, że to co widzieli wcześniej to
jednak jest fragment metropolii a nie coś poza nią. Poza tym zobaczą
perspektywę Mostu Poniatowskiego i MN, które też jest na uboczu i z Traktu
Królewskiego nie ma powodu zbaczać w jego kierunku. A tu proszę, jak na
wyciągnięcie ręki. Niestety samo Muzeum jest zawalidrogą gorszym niż Aleje.
Trzeba by przynajmniej uszczknąć z jego terytorium pas czterech metrów żeby
można było kontynuować spacer po skarpie. Ale najfajniej by było tę twierdzę
pozbawić ogrodzenia i pozwolić nam spacerować pomiędzy czołgami. A nawet
zrobić między nimi kawiarenkę. Niezwykłe miejsce. Może byłby to unikat na
skalę UE?Dalej wędrujemy po krawędzi. To co jest na tyłach MN i Giełdy trzeba
by jakoś ucywilizować, nawet zabudować częściowo.Nad Książęca przechodzimy
mostem wysuniętym na wschód. Istniejąca kładka może zostać, ale nie tędy
powinna przebiegać główna droga. Powinna biec skarpą po drugiej stronie Muzeum
Ziemi, a samo muzeum (znowu ukryte i peryferyjne) znalazło by się przy głównym
trakcie jako jeszcze jedna z jego atrakcji. Razem z kamieniami których teraz
zazdrośnie strzeże ogrodzenie. To już trzecie ogrodzenie, które bym
rozebrał…Dalej wędrujemy przez górny taras Parku Kultury i Wypoczynku który w
tej chwili w ogóle nie przewiduje takiego kierunku wędrówki. W moim pomyśle
AnS biegnie przez ten taras i przechodzi w drogę na tyłach Sejmu. Po czym na
tym samym poziomie przechodzi nad Myśliwiecką mostem na stronę Jazdowa znowu
nie zmieniając poziomu. Istniejąca kładka tyleż szkaradna co niewygodna
powinna zostać unicestwiona. Dalej przez Jazdów niemal w linii prostej
docieramy do wykopu Trasy Łazienkowskiej który pokonujemy na tym samym
poziomie prostym, nie wygiętym w łuk mostem (stara kładka może zostać, ale
pewnie i tak zostanie rozebrana. A Aleja stała by się wschodnim tarasem Muzeum
Historii Polski. Teraz, dalej po krawędzi Skarpy docieramy do… tarasu Qchni
Artystycznej dzięki czemu ten zasłużony zakład wychowawczy zamiast być na
jakimś wygwizdowie trafia na główną promenadę, a monumentalne schody po
których nikt prawie teraz nie chodzi nareszcie zyskały by uzasadnienie.I tu
najgorsze. Dalej po krawędzi skarpy docieramy nad Agricolę i…. znowu mostem
przechodzimy nad ogrodem Botanicznym UW do Łazienek. To przejście musiało by
być zamykane o tej samej porze co Park Łazienkowski. Aleja w tym miejscu by
się rozwidlała i prowadziła w stronę Alej i w stronę kawiarni Na Rozdrożu. Ale
za dnia spacerowicze docierali by aż do pomnika Szopena i Belwederu.

Ja ten tekst wysłałem do Artura Filipa i do Bartoszewicza z Gazety. Jeżeli
macie jakieś swoje pomysły bombardujcie ich nimi. Może powstanie coś z sensem
w końcu.

[Gość: artur jerzy filip]

popieram wniosek przedmówcy:
bombardujcie, bombardujcie nas swoimi pomysłami!

[s.fug]

...niestety, chyba za dużego bombardowania nie było. Niniejszy wątek po tym
apelu wygasł, a po kolejnych artykułach dyskusja była znacznie mniej ożywiona.

Nie trafiłem na wątek o Alei na Skarpie założony w innym dziale - jeśli taki
był, będę wdzięczny za jego wskazanie.
Swoją drogą, na podstawie powyższych postów dałoby się zredagować zapis ciekawej
dyskusji - szkoda, że Stołeczna nie zdecydowała się na taką publikację. W ogóle,
widziałem wydrukowany tylko jeden list od czytelnika - jeśli nie liczyć
"projektu Anonima" i wypowiedzi Pana Buczka.