BEDDERMANN DO POLAKÓW O UE

[Gość: Polak-wolnynajmita]

Były unijny urzędnik w Polsce
Carl Beddermann
w audycji: “Rozmowy niedokończone” w Radiu Maryja
19.10.2002

KOMISJA EUROPEJSKA PRZYSŁAŁA MNIE Z NIEMIEC

Bardzo dziękuję Radiu Maryja za danie mi możliwości powiedzenia dzisiaj kilku
słów w związku z nadchodzącym referendum na temat przyłączenia Polski do Unii
Europejskiej.

Bardzo się cieszę, że mogę tu wyrazić moje przekonanie na temat roli, jaką
mogłaby odegrać Polska w przyszłej Europie. Chciałbym też powiedzieć nieco o
tym, co teraz dzieje się w Unii. Pozwolą Państwo, że najpierw się
przedstawię.
Komisja Europejska przysłała mnie do Polski. Moim zadaniem było przygotować

Wasz kraj do planowanego przystąpienia do Unii w ramach tzw. projektów
screeningowych. Projekty screeningowe są to przygotowania Polski do
przystąpienia do Unii, z tym, że UE sama nic przy nich bezpośrednio nie robi.
Komisja Europejska wybiera dla tych celów urzędników z administracji
Piętnastki, w moim wypadku z Niemiec. Obecnie pracuję w Ministerstwie Ochrony
Środowiska, przedtem w Ministerstwie Rolnictwa w Hanowerze, w Dolnej
Saksonii.

USUNIĘTO MNIE ZE STANOWISKA DORADCY
Moja działalność dla Unii w Polsce skończyła się nagle w sierpniu 2002 r.,
kiedy w wywiadzie dla gazety "Super Express" powiedziałem, że pieniądze,
które w Polsce zarabiają unijni eksperci, można było lepiej spożytkować, dla
korzystnych inwestycji w tym kraju. Unia zareagowała natychmiast. Pan
ambasador Dethomas, szef delegacji Komisji Europejskiej w Polsce, sam
zdecydował o usunięciu mnie ze stanowiska doradcy. Nie omieszkam w tym
miejscu bardzo serdecznie podziękować panu ambasadorowi, wiem teraz, że to
była dobra decyzja.

Nie muszę więcej symulować, że unijne projekty screeningowe stanowią dla
Polski właściwą pomoc, którą nie są, bo mają tylko na celu udawać pomoc i
ukryć fakt, że dla właściwego wsparcia brakuje Unii pieniędzy.

MOJE POŻYTECZNE RADY
Myślę, że dzięki decyzji pana ambasadora mogę teraz udzielić Polakom kilku
rzeczywiście pożytecznych rad. I w tym kontekście pozwolą Państwo, że powiem
najpierw parę słów na temat samego Radia Maryja. Fundatorzy i współpracownicy
tego radia to, według mnie, bohaterowie naszych czasów. Defensores fidei -
obrońcy wiary, reprezentanci Polski duchowej. O istnieniu tej Polski duchowej
wiemy u nas, na Zachodzie. Często to jest jedyne, co niektórzy wiedzą o
Polsce. Zwykli ludzie u nas, którzy nigdy nie byli i nie zamierzają jechać do
Polski, wiedzą o niej jednak to, że świątynie są tu jeszcze pełne, i w
przeciwieństwie do całego Zachodu Kościół odgrywa istotną rolę w życiu
publicznym i prywatnym. To porusza wielu, nawet niewierzących.

ZALEW PROPAGANDY
Tak samo jest z Radiem Maryja. Fala różnorodnych informacji zalewa nas na
Zachodzie. Większość z nich nie jest przyswajana, ale o Radiu Maryja wielu
już coś słyszało. Nieważne, czy są oni wierzący, czy nie. Wywiera ono na nich
takie wrażenie, że Polska to niezwykły kraj, że najwyraźniej jest tam inaczej
niż u nas.

POLSKA DUCHOWA
Mówiąc o Polsce duchowej, jesteśmy zaraz przy Papieżu Janie Pawle II. Chyba
nie powiem Państwu nic nowego, powtarzając, że nic nie wpłynęło tak na obraz
Polski na Zachodzie, jak wystąpienia tego niezwykłego Papieża na całym
świecie. Oczywiście obserwowaliśmy również ostatnią pielgrzymkę Ojca Świętego
do Polski.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Sam fakt, że prawie trzy miliony wiernych zebrało się pod gołym niebem na
Błoniach - więcej niż kiedykolwiek dotąd - zrobił u nas ogromne wrażenie.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
To byłoby na Zachodzie nie do pomyślenia. Ale to nie wszystko i nie to było
najważniejsze w wystąpieniu Papieża Jana Pawła II. Najistotniejsze jest to,
że jego przesłanie, które rozpowszechnia na cały świat, jest skoncentrowane
do faktycznej esencji chrześcijańskiej wiary, wiary w człowieka, który nie
jest tylko wyżej rozwiniętym zwierzęciem, ale istotą mającą do spełnienia na
tym świecie ważne duchowe zadanie. Fakt, że Papież bezustannie i
bezkompromisowo w swoich wystąpieniach powtarza to posłanie spowodował, że
zostało to zrozumiane na Zachodzie, niezależnie od wyznania. A Papież,
przedstawiciel całego chrześcijaństwa, jest zawsze kojarzony z Polską.

Dlatego duchowa zachodnia Europa, ta nielibertyńska zachodnia Europa, patrzy
z radością na Polskę i cieszy się, widząc, jak duchowa Polska wdaje się w
walkę z zachodnią dekadencją i zachodnim libertynizmem.

Niestety, to jest tylko jedna strona medalu. Równolegle do tego spojrzenia na
Polskę, o którym mówiłem, istnieje jeszcze inne, które nazwałbym:
systematyczne eksploatowanie ekonomiczne Polski przez Zachód. Formy tej
eksploatacji przybrały ogromne wymiary i bardzo zagrażają Polsce. Dlatego
musi się natychmiast coś wydarzyć, w przeciwnym razie Polska straci wkrótce
zdolność pełnienia swojej misji w Europie.

Tymczasowym punktem szczytowym tej eksploatacji jest przystąpienie Polski do
Unii Europejskiej, do czego ma być ona zmuszona wszystkimi siłami i na
niekorzystnych dla niej warunkach.

Referendum o przystąpieniu do Unii będzie ostatnią okazją dla Polaków, aby
się zbuntować i powiedzieć NIE, położyć wreszcie kres tym fałszywym
opowieściom o wspólnym domu, Europie, o wspólnej rodzinie europejskiej;
powiedzieć dobitnie, że Polacy przejrzeli tę fałszywą grę Zachodu, któremu
chodzi wyłącznie o nowe rynki zbytu dla własnych towarów na polską
niekorzyść.

Zatrzymajcie waszą jałmużnę, wasze przynęty, Polacy poradzą sobie sami! Tak
powinna brzmieć odpowiedź Polaków wobec Unii.

Jako były doradca przedakcesyjny, którego Unia przysłała do Polski, aby
przygotować ją do akcesji, aby tu szerzyć prounijną propagandę, jestem
szczęśliwy, że zmieniłem front, bo nie mogę dłużej ścierpieć tego hałasu,
tego prounijnego tralala, które ma tylko jeden cel: wzbogacić Zachód kosztem
Polski.

Zrozumiałem, dlaczego przysłano właśnie mnie tutaj, jakie właściwie ma być
moje zadanie w Polsce: tłumaczyć Polakom, co rzeczywiście kryje się za tą
Unią Europejską i pomóc Wam znaleźć słuszną odpowiedź w referendum. I ta
odpowiedź może brzmieć tylko NIE.

NIE na takich warunkach i NIE pod przymusem. l jeszcze coś. W Niemczech w
szkole uczymy się, że pierwszy rozbiór Polski był wynalazkiem Polaków, że
Wasi magnaci sami zaproponowali to Rosji i Prusom. Dotąd nie chciałem w to
wierzyć. Dzisiaj, widząc, jak Wasza tak zwana elita propaguje przystąpienie
do Unii, przekonałem się, że ta historia może być prawdziwa... Kiedy słyszę
powtarzane bezustannie przez tak zwaną elitę i przez sterowane przez nią
media hasła takie jak: "Dla Unii nie ma alternatywy", "Unia to jedyna
cywilizacyjna szansa", "Jak nie Unia, to Białoruś", zastanawiam się, czy ci
ludzie są ślepi, łatwowierni czy skorumpowani, a może wszystko razem.
Odpowiedzi na to pytanie jeszcze nie znalazłem, mimo że wciąż jej szukam. Do
dzisiaj nie znalazłem też odpowiedzi na pytanie, dlaczego Polacy nie buntują
się przeciw takiej płytkiej propagandzie, jak ta pana Wołoszańskiego. Prawie
co wieczór w porze największej oglądalności pojawia się on w telewizji,
pokazując filmy o targach warzywnych we Włoszech, o budowaniu dróg w
Finlandii, o hodowli owiec w Hiszpanii, mówiąc: to wszystko zasługa Unii -
nas to też czeka po przystąpieniu.

My na Zachodzie jesteśmy często traktowani przez nasze rządy jak głupcy, ale
nie w takim stylu. Gdyby nam trąbiono od rana do wieczora taką prymitywną
prounijną propagandę, nasz rząd musiałby się obawiać, że chociażby z tego
powodu większość zagłosowałaby NIE.

Dlatego bardzo się cieszę z dzisiejszego wieczoru i z możliwości rozmowy ze
słuchaczami, bo jestem ciekawy, co Polacy naprawdę sądzą o takim stylu
propagandy, jaki uprawia się obecnie w Polsce.


O UNII NA ZACHODZIE
Ale wrócę teraz do mojego zadania opowiadania Pol

[Gość: Polak-wolnynajmita]

O UNII NA ZACHODZIE
Ale wrócę teraz do mojego zadania opowiadania Polakom o Unii i o Zachodzie. W
ramach mojej działalności z polecenia Unii w Polsce miałem informować o
zachodnich standardach finansowych, technicznych, politycznych, handlowych,
przemysłowych. O tym, jak są one świetne, jakie są wypróbowane, jak konieczne
dla Polski, jak szybko muszą zostać przejęte. Tylko o jednym standardzie
zachodnim nigdzie nie było mowy, a właściwie to on jest najważniejszy. Standard
mówiący mianowicie o tym, jak kraje Piętnastki dbają o swoje interesy w
obcowaniu z sąsiadami. Po zakończeniu mojej działalności jako doradcy unijnego
wiem, że Polska właśnie w tej dziedzinie - dbania o własne interesy wobec
Piętnastki - musi się jeszcze dużo nauczyć i to bardzo szybko. Również i od
Niemców, na co chciałbym podać następujący przykład. Załóżmy, że agresorem
drugiej wojny światowej byłaby Francja, a Hitler byłby Francuzem. Przyjmijmy
też, że Francuzi mieliby dwa razy tyle mieszkańców co Niemcy (relacje jak
między Niemcami a Polską). Załóżmy teraz, że Niemcy stają teraz po stronie
aliantów. Najpierw mamy u nas francuską okupację, później wielkie zwycięstwo.
Niemcy jako odszkodowanie dostają Alzację i Lotaryngię, Szampanię, Artois,
powiedzmy jedną czwartą starej Francji. Na tej ziemi odzyskanej mieszka więcej
niż jedna czwarta naszej niemieckiej ludności. Później całe Niemcy, nie tylko
NRD, zostają członkiem bloku wschodniego. Następstwem tego jest ubóstwo,
zniszczony przemysł i handel. Nagle nadchodzi wielki przełom - obalenie
komunizmu.

Co następuje potem? Zachód na czele z Francuzami zjawia się w Niemczech i mówi:
Gratujemy obalenia komunizmu, szkoda, że tacy jesteście biedni! Ale my wam
pomożemy. Będziemy razem z wami budować piękny, nowy kraj, było, nie było,
wszyscy jesteśmy tu, w Europie jedną wielką rodziną. Wkrótce będziecie tak samo
bogaci, jak my. My wiemy, jak to się robi, powiemy wam, jak to funkcjonuje.
Najpierw jednak musicie sprzedać nam wasz przemysł, wasze centra handlowe,
wasze media i przede wszystkim waszą ziemię. Oczywiście za grosze, bo to
wszystko przecież nic niewarte! Ażeby zademonstrować wam, jak to dobrze może
funkcjonować, już podjęliśmy pierwsze kroki: na waszej tzw. ziemi odzyskanej,
gdzie my, Francuzi mieszkaliśmy 50 lat temu, wydzierżawiliśmy już tysiące
hektarów! Nie macie z pewnością nic przeciw temu, że wkrótce zamienimy to na
własność. Wiecie Pastwo, co w tym przypadku stałoby się w Niemczech? Alarm,
dyskusje od rana do wieczora, agitacja. Aż w końcu Francuzi nie dostaliby ani
metra kwadratowego, a z pewnością nie na ziemiach odzyskanych! Tak z pewnością
postąpiliby Niemcy, którzy bynajmniej nie są znani na świecie jako buntownicy.

POLACY W RĘKACH OBCOKRAJOWCÓW
Ale Wy, Polacy, jesteście postrzegani w świecie jako naród dumny, kochający
wolność. Bohaterowie "Solidarności" lat osiemdziesiątych, którzy spowodowali
upadek komunizmu bez rozlewu krwi, bohaterowie spod Wiednia, broniący
chrześcijańskiej Europy, bohaterowie znad Wisły zatrzymujący napór sowiecki, z
Somosierry i Monte Cassino... Wy, Polacy robiliście dokładnie to, czego my,
Niemcy nigdy byśmy nie zrobili.

Prawie 90 procent Waszych banków jest już w rękach obcokrajowców. Tak samo
kluczowe pozycje w handlu i przemyśle. Polski przemysł spożywczy jest prawie
całkowicie wyprzedany. To samo czeka wkrótce całą gospodarkę energetyczną,
telekomunikację.

Prasa regionalna na obszarach ziem odzyskanych pozostaje prawie bez wyjątku w
rękach akurat Niemców.

Wiele tysięcy hektarów Waszej ziemi jest w rękach Holendrów, Niemców,
Duńczyków, Anglików, Belgów. Już nie jesteście panami we własnym domu!

I teraz najokropniejsze, dla mnie najbardziej nie do wiary: istnieją w Polsce
świetne sprawozdania, w których wszystko to, o czym mówiłem, jest analizowane;
reportaże, w których godni zaufania profesorowie pierwszej klasy ostrzegają,
żeby naród się wreszcie obudził, ale co się dzieje? Jest to albo przemilczane,
albo autorzy słyszą epitety w stylu: niedouki, ksenofoby, ciemniaki.

I teraz sprawa przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Dla krajów Piętnastki
ma to być wielkie żniwo tego, co zasiały w Polsce w ciągu ostatnich dwunastu
lat. Opieka nad ich inwestycjami i ochrona świeżo przez nich opanowanych rynków
zbytu. Polska ma zadecydować o tej sprawie w referendum.

I znów, jak w kwestii wyprzedaży polskiego przemysłu i ziemi
NIE MA OTWARTEJ DYSKUSJI PRZED PRZYSTĄPIENIEM DO UNII.
Tylko hałaśliwa prounijna propaganda. Ci, którzy są przeciw, słyszą znów takie
epitety, jak: niedouki, ksenofoby, ciemniaki.

W kwestii przystąpienia Polski do Unii wróćmy do mojego wstępnego przykładu i
załóżmy, że Francja będzie w roli Niemiec, a Niemcy w roli Polski. Przyjmijmy,
że niemiecka ziemia odzyskana obejmuje jedną czwartą starej przedwojennej
Francji. Przyjmijmy, że Francuzi mówią do nas, Niemców, tak: my jako
najsilniejszy członek Unii zbudujemy tam razem wspólny europejski dom, gdzie
granice nie mają już tej samej wagi, jak dawniej. Jeżeli w tym samym czasie
kanclerz Francji powiedziałby na spotkaniu wysiedleńców francuskich: pogódźcie
się z nowymi granicami, bo wy i wasi potomkowie, w ramach przystąpienia Niemiec
do Unii, możecie się osiedlać na dawnych francuskich obszarach (tak mówił
Schroeder).

Wiecie Państwo, co w tym przypadku stałoby się w Niemczech? Znów stan alarmowy.
Znów wielka narodowa debata, w której wziąłby udział każdy Niemiec. Zakończenie
tej debaty byłoby bardzo niepewne ze względu na to, czy większość Niemców nie
zagłosowałaby chociażby z tego powodu w referendum NIE. Niemcy na pewno też nie
zaproponowaliby budowy pomnika wysiedlonym Francuzom na ziemiach odzyskanych. A
dokładnie coś takiego proponuje Niemcom Adam Michnik i jego prounijna "Gazeta
Wyborcza". Według Michnika, wielki pomnik dla niemieckich wysiedlonych, o
którym aktualnie tyle mówi się w Niemczech, ma stanąć we Wrocławiu. Sama taka
propozycja to prowokacja. To prawda, że narody muszą zbliżyć się do siebie, ale
chyba nie w ten sposób, że jeden upokarza drugiego.

Dlaczego akurat teraz organizacje wysiedlonych wciąż powtarzają, że Układ
Poczdamski nie jest zgodny z prawem międzynarodowym? Nikt w Niemczech,
przynajmniej nie w tym pokoleniu, nie myśli poważnie o rewizji granic znad Odry
i Nysy; nikt z przesiedleńców nie myśli poważnie o tym, że Polska zgodzi się im
wypłacić odszkodowanie za utracone mienie. Ale to nie o to teraz chodzi.
Chodzi o to, aby zdezorientować Polaków speszyć ich, mentalnie ulepić tak, aby
umożliwić ich lepsze wyzyskanie. Naturalnie wszyscy uczestniczą w tej grze. U
nas nie tylko rząd, lecz także opozycja. U was skruszeni przedstawiciele
polityczni, którzy w trakcie wizyt u nas chętnie powtarzają, jak głęboko
współczują niemieckim wysiedleńcom. Oczywiście trzeba o tym wszystkim otwarcie
mówić, ale nie w ten sposób, że to epokowe wydarzenie, jakim było przesunięcie
Polski na zachód, już nie jest uważane jako sprawiedliwa kara za niemiecki amok
z czasów drugiej wojny światowej. Nagle w tej historycznej kwestii,
rozstrzygającej o losie narodu, mają się wypowiadać jacyś prawnicy z Unii z ich
żabiej perspektywy.

Ostrzegam Polaków: niech nie próbują zaczynać dyskusji na tym poziomie. Tu
chodzi tylko o to, aby złamać waszą dumę, zgnieść was moralnie.

Czesi najwyraźniej zaczynają to rozumieć. Tam wsparcie dla Unii właśnie spadło
poniżej 50 proc. Jednym z głównych powodów jest to, że niemieccy wysiedleńcy
wymagają od nich anulowania dekretów Benesza przed przystąpieniem do Unii. Czyż
nie jest to dobry powód dla Polaków, aby się wzorować na Czechach?

[Gość: Polak-wolnynajmita]

.
A teraz chciałbym powiedzieć o Unii i jej entuzjastach w Polsce.

1.
Zacznę od tych ostatnich. Szefem propagandy na temat przystąpienia Polski do
Unii jest pan Leszek Miller. Pamiętamy, że oznajmił on głośno: "Zrobię
wszystko, aby Polacy głosowali TAK w referendum i zwiążę los mojego rządu z
jego pozytywnym wynikiem".

To niedobry znak, że od premiera nie ma co oczekiwać prawdziwej, dwustronnej i
obiektywnej dyskusji na temat przystąpienia do Unii i przeciwko niemu.



2.
Po drugie, to znaczy - i to już lepiej - że jeśli ktoś chce się pozbyć
premiera, to wystarczy, że zagłosuje NIE w referendum. Polacy powinni to
odnotować.
Macie piękne przysłowie: "trzymać dwie sroki za ogon". W związku z panem
premierem Millerem jest jeszcze coś, co nas na Zachodzie bardzo dziwi. Nie
możemy zrozumieć, że Polacy, którzy bohatersko obalili komunizm, nie mają nic
przeciwko temu, że ich premier to były członek kierownictwa dawnego PZPR?

My w Niemczech też mamy postkomunistów, partię PDS, ale żeby osoba eksponowana
w czasach czerwonej dyktatury po przełomie wysunęła się na czoło państwa - to u
nas nie jest możliwe, nawet w byłym NRD.

I jeżeli ta sama osoba, z tym samym uśmiechem na ustach, tymi samymi słowami,
jak wtedy, gdy przymilała się Moskwie i RWPG, dzisiaj chwali Brukselę i Unię
Europejską, to musicie Państwo przyznać, że jest to nie tylko paradoksalne, to,
jak mówimy w Niemczech, mocna sztuka. Oficjalny pełnomocnik dla prounijnej
propagandy Sławomir Wiatr jest - w porównaniu z Millerem - ulepiony z miękkiej
gliny. Samo jego nazwisko powinno już Polakom powiedzieć, czego mogą oczekiwać
po jego propagandzie.

Swoją przeszłość byłego współpracownika SB próbował ukryć aż do ostatniego
momentu; aż ujawniła ją ustawa lustracyjna. Szkoda, że jego reportaże, które
pisał wówczas o Zachodzie, nie są dziś publikowane. Szkoda, że nie możemy
porównać tego, co wtedy pisał dla swoich komunistycznych pracodawców o Unii
Europejskiej.

3.
Podobnie główny negocjator Polski w rozmowach z Unią w Brukseli Jan
Truszczyński, poprzednio szef Biura Integracji Europejskiej w Kancelarii
Prezydenta. Również on był współpracownikiem wywiadu PRL. To typ gorliwego
wysokiego urzędnika ? la Unia Europejska. Najwyraźniej tylko z trudem może się
doczekać obsadzenia go na jednym z lukratywnych stanowisk w Brukseli.
Występując przed kamerami, może już wyliczać trzy czy cztery fundusze unijne,
nie tylko po polsku, ale i po angielsku.

4.
I jeszcze jedna wysoka osobistość, którą muszę tu wymienić - to prezydent
Kwaśniewski. Znamy u nas na Zachodzie to zdjęcie, na którym siedzi on przy
Okrągłym Stole naprzeciw Wałęsy, po stronie komunistów. Dobrze, zapomnijmy o
tym. Także i inni, którzy wtedy myśleli, że są powołani do wielkich rzeczy, nie
przeczuwali, że komunizm stał już na progu jego obalenia.

Ale, Panie Prezydencie, człowiek musi rosnąć w swoim zadaniu. To jest Pana
ostatnia kadencja. Pozycja Pana jest niezależna i nietykalna. Dlaczego włącza
się Pan do chóru tych, którzy twierdzą, że dla Polski nie ma innej alternatywy
poza Unią, że Unia to jedyna cywilizacyjna szansa? Chętnie Pan przytacza w tym
kontekście Wyspiańskiego: "Miałeś chamie złoty róg, ostał ci się jeno
sznur...". Złotym rogiem jest, Pana zdaniem, przystąpienie do Unii. Naprawdę?
Czy nie jest raczej odwrotnie?

Gdzie się podziała kwota 15-20 miliardów euro rocznie, obiecywana przez Unię
jako rekompensata za zbyt szybkie otwarcie granic celnych? PIENIĘDZY Z UNII NIE
BYŁO I NIE BĘDZIE - oprócz zwykłej jałmużny, ale DEFICYT HANDLOWY Z
PIĘTNASTKĄ W WYSOKOŚCI PONAD PIĘTNASTU MILIARDÓW EURO ZOSTANIE I STALE SIĘ
POWIĘKSZA.

5.
Nie ma ulgi dla składki członkowskiej, nie ma pełnych dopłat bezpośrednich dla
rolników, nie ma koncesji przy używaniu funduszy unijnych, nie ma absolutnie
nic. I to ma być złoty róg? Gdyby przynajmniej Unia była unią celną i była w
stanie zabronić Polsce wstępu na jej rynki. Ale ona nią nie jest, więc nie może
w niczym przeszkodzić! Polacy muszą ten ważny fakt zrozumieć: swoboda handlu
jest już zagwarantowana postanowieniami Światowej Organizacji Handlu (WTO).

Szwajcarzy, Norwegowie, Japończycy, Koreańczycy, wszyscy oni nie są członkami
Unii, a jednak prowadzą ożywiony handel z krajami Piętnastki. Polska przecież
też już to robi. Nieprzystąpienie do Unii niczego tu nie pogorszy,
przystąpienie niczego nie poprawi. Ten, kto mówi Wam co innego, po prostu
kłamie.

6.
Wyjątkiem jest rynek rolny. Unia różnymi środkami stosuje u siebie
protekcjonizm Są to dopłaty bezpośrednie, subwencje eksportowe, gwarantowane
ceny skupu i przede wszystkim ochrona celna. Problem w tym, że większość
polskich rolników nie otrzyma z tego nic. Mają zniknąć, w całym tego słowa
znaczeniu, mają po prostu zniknąć. To, co się tutaj dzieje i co jest dopiero
przygotowywane, jest tak ogromną tragedią, jest takim skandalem wołającym o
pomstę do nieba, że chociażby z tego jednego powodu Polacy powinni powstać i
gremialnie głosować w referendum NIE.

U nas w Niemczech mamy przysłowie: rolnika nie da się zniszczyć, chyba że
obetnie mu się stopę i rękę. Od kilku lat dodajemy do tego: albo wystawić go na
pastwę polityki rolnej Unii Europejskiej. I właśnie to zaczyna się w Polsce
dziać na wielką skalę. Za unijnymi planami tak zwanej restrukturyzacji i
modernizacji rolnictwa kryje się tylko jeden cel: polski rolnik ma w
przyszłości przejąć rolę taniego producenta i dostawcy surowców rolnych dla
przemysłu przetwórstwa spożywczego i handlu. Według Unii i sterujących nią grup
interesów, istnieje tylko jedna droga prowadząca do tego celu: usunięcie małych
i średnich gospodarstw, aby ich grunty mogły być wykorzystane do wzmocnienia
większych, czyli tzw. zdolnych do przeżycia gospodarstw.

Spośród 10 mln Polaków, którzy obecnie żyją bezpośrednio lub pośrednio z
rolnictwa, według Unii, 8 mln ma być odcięte od obecnego źródła utrzymania. Z
wolnych rolników zamierza się zrobić robotników bez ziemi z bardzo miernymi
rentami za oddanie ziemi. Ofiary polityki agrarnej Unii, miliony polskich
małych i średnich rolników, tak długo jak to możliwe mają pozostać nieświadome
prawdziwych celów Unii.

Służy temu intensywna akcja propagandowa, w której Unia osiągnęła już duże
sukcesy. Dzięki pomocy w większości euroentuzjastycznych pracowników polskich
mediów udało się zatuszować objawy zbliżającej się katastrofy socjalnej, którą
byłaby tzw. restrukturyzacja polskiego rolnictwa. Spośród dwóch milionów
gospodarstw rolnych w Polsce ma pozostać zaledwie 200-300 tys. (dwieście do
trzystu tysięcy). Do tego Bruksela przyznaje się otwarcie.

Na przynajmniej 2, a możliwe, że na 3 miliony, szacuje się tam liczbę
przyszłych bezrobotnych pracowników rolnych, jeśli wszystko przebiegnie według
planu. Jakież naiwne są odpowiedzi z Brukseli (ale i ze strony polskich
euroentuzjastów) na pytanie, co stanie się z ludźmi: "mają szukać sobie nowych
miejsc pracy w przemyśle" albo "dajcie im możliwość rozwijania polskiej wsi
poprzez tworzenie nowych zakładów usługowych"! Rolnicza polityka Unii
osiągnęłaby w ten sposób to, czego nie udało się osiągnąć gospodarce
socjalistycznej w ciągu 45 lat.

7.
Koniec z rolnictwem opartym na własności ziemi, koniec wsi polskiej i jej
kultury. Koniec również z unikalną na skalę Europy naturą.

W Niemczech mamy jeszcze inne przysłowie: kto chce zniszczyć rolników, ten musi
postawić jednego NAD drugim. Również i to pod kierunkiem Unii zaczyna mieć w
Polsce miejsce.

Zamierza się najpierw wyszukać te gospodarstwa, które ze względu na ich
wielkość i wyposażenie mają szansę na przetrwanie w warunkach unijnych. Ich
właściciele zostaną zapoznani z podstawami rolniczej polityki Unii, według
której wszystkie unijne programy pomocy koncentrują się na gospodarstwach
dużych, zmechanizowanych i o większym kapitale.

Między ic

[Gość: Polak-wolnynajmita]

według której wszystkie unijne programy pomocy koncentrują się na
gospodarstwach dużych, zmechanizowanych i o większym kapitale.

Między ich właścicieli zostaną rozdzielone najbardziej wpływowe posady w
związkach rolniczych, aby stamtąd prowadzili propagandę na rzecz nowej polityki
Unii. To wszystko będzie się działo w ścisłym powiązaniu z wielkim agrobiznesem.

Po analizie Twoich postow....

[mgrimbaum]

... stwierdzam, ze jest mi b przykro, ze tak malo osob interesuja Twoje watki,
aczlowiek pragne Cie zapewnic, ze mi osobiscie b sie podobaja (najbardziej te
o 'globalnym rzadzie zydowskiem'). Zycze Ci sukcesow w dalszej tworczosci i
zapraszam na piwko jak juz zostaniesz wypuszczony na wolnosc (bo chyba nikt Ci
nie pozwala chodzic normalnie po ulicy?). Jezeli utworzysz jakas liste
dystrybucyjna z Twoimi przemysleniami chetnie sie do niej zapisze.

pozdrawiam

marcin