Schroniska dla zwierząt.

[mimose]

Dlaczego ludzie, którzy chcą mieć psa, nie idą do schroniska? Dlaczego musi to
być koniecznie szczeniak, najlepiej jeszcze ładny i żeby nie robił problemów?
Czy okazanie ciepła, karmienie i wyjścia na spacer to naprawdę taka wysoka
cena za wiernego przyjaciela? Dlaczego odrzuca się np. starsze psy, albo mniej
ładne? Ludzie chyba nie mają uczuć, albo zastanowią się nad tym jak sami będą
starzy, będą się czuli niepotrzebni i odrzuceni, siedząc w Domu Starców. Pies
to nie zabawka, którą można wybrać z katalogu na podstawie selekcji. Dlaczego
nie potraficie kochać bezwarunkowo, po prostu, bo to też istota, której należy
się ciepło.

[angelfree]

Bo lubię psa wychować - ze schroniska moglabym wziąć szczeniaka.
Bo lubię miec psa o okreslonych cechach - wiedzieć jak wyglądali i,
przede wszystkim, jaki temperament mieli rodzice (chociaż
temperament mojego teriera pzekroczył moje najśmielsze oczekiwania).

To nie znaczy, że psy schroniskowe odrzucam - ale są to często psy
po przejściach, a nie każdy potrafi, ma ochotę i nadaje się do
resocjalizowania takiego psa. Syn znajomej ma dwadzieścia szwów na
twarzy po schroniskowym psie.

> Dlaczego
> nie potraficie kochać bezwarunkowo, po prostu, bo to też istota,
której należy
> się ciepło.

Zapewniam Cię, że mojego psa kocham bezwarunkowo, chociaż ma trudny
charakter. Nie kocham go za to, jak wygląda, bo nie chadzam z nim na
wystawy.
Nie każdy, kto kocha dzieci, nadaje się na adopcyjnego rodzica. Nie
każdy miłośnik kwiatów ma działkę. Nie każdy psiarz weźmie psa ze
schroniska.

[Gość: Wilia]

Komuś kto chce wziąć psa ze schroniska radziłabym, zeby najpierw
zerknął na stronę DOGOMANII. Wolontariuszki z dogomanii, zanim
oddadzą psa nowemu opiekunowi, biorą go do siebie na tzw. dom
tymczasowy, gdzie pies poddawany jest socjalizacj i obserwacji co do
tego czy nadaje się do domu z dziecmi, z innymi zwierzętami, czego
się boi, pod jakim względem może sprawiac kłopoty, jak sobie z nimi
radzić , a przede wszystkim nowy opiekun ma gwarantowane, ze jak
zwierzak się nie sprawdzi, to moze go oddać osobie adoptującej. Psy
ze schroniska, to faktycznie rodzaj loterii, ale na tej loterii
bardzo częśto wygrywa się jednak dobre losy...

[majkelowna]

Postanowiłam sobie, że gdy już będę miała swoje mieszkanie bądź dom to wezmę psa
ze schroniska. Jadąc z domu do Krakowa pociągiem zawsze mijam schronisko pod
Katowicami i strasznie ściska mnie za serce widok tych biednych zwierzaków
bestialsko przypiętych łańcuchami do obskurnych bud. To niehumanitarne trzymać
zwierzęta w takich warunkach.
Ale co zrobić... ja mogę wziąć jednego psa czy kota, ale i tak ich sporo w
schroniskach pozostanie :(

[po.prostu.ona]

Ja też bywałam domem tymczasowym. Ludzie rzeczywiście niechętnie
biorą zwierzaki prosto ze "schronu", bo boją się nieprzewidywalnych
zachowań, tego, że zwierzak nie jest zsocjalizowany, nie umie
zachować się w mieszkaniu, albo ma jakieś ukryte choroby.
Tymczasowanie pozwala zwierzakowi odpocząć psychicznie od
schroniska - pobyt w nawet najlepszym, to duża trauma.

[default]

Twoje pytanie jest równie emocjonalne co bezsensowne. Sporo ludzi
jednak idzie do schroniska i adoptuje psa, chociaż - jak to pisali
poprzednicy w tym wątku - wiąże się to z różnorakim ryzykiem. Trudno
jest pokochać bezwarunkowo psa starego, schorowanego, z problemami
psychicznymi, nie umiejącego się przystosować do życia np. w bloku.
Ponadto: są osoby posiadające/hodujące psy rasowe. Są osoby, które
wchodzą w posiadanie psa bezdomnego/niczyjego/porzuconego,w inny
sposób niż wzięcie ze schroniska.
A ile Ty, Mimose , przygarnęłaś psów ze schroniska ?

[majenkir]

mimose napisała:
> Dlaczego ludzie, którzy chcą mieć psa, nie idą do schroniska?

Bo to nie jest modne. W Stanach np. wrecz glupio powiedziec, ze sie
ma psa z hodowli ;). Szanujacy sie czlowiek bierze psa ze
schronu ;)).

[semi-dolce]

Wybieram psy rasowe, bowiem mam co do nich konkretne oczekiwania.

Owszem, miałam psa ze schroniska - doga. Jak najbardziej rasowego. Gdy go
wzięłam miał 8 lat - to dużo jak na doga. Żył jeszcze niespełna rok. Był psem
mojego życia.

Ale ludzie nie chcą starych psów - bo za szybko umrą. Boją się psów
schroniskowych, po przejściach - że sobie z nimi nie poradzą, że będą chore.
Często także mają konkretne oczekiwania i co do wyglądu i przede wszystkim
charakteru przyszłego psa. Schroniska nijak psów nie socjalizują i nie szkolą,
pozwalają im zwyczajnie dziczeć, z leczeniem kiepsko i rzadko kiedy pracownicy
potrafią powiedzieć cokolwiek o charakterze psa. To takie kupowanie kota w worku.

Drugi mój pies ze schroniska był prawie cocker spanielem. Wzięłam bo mnie
zauroczył, gdy pojechałam do schronu z karmą. Oczywiście jak chciałam wziąc, to
wciskano mi na siłę i opowiadano jaki wspaniały. Cóż - nie był taki wspaniały,
ponadto był ciężko chory, o czym nikt mnie nie poinformował. Kocham psy, mam
psy, sporo psów odratowałam, sporo było u mnie na tymczasie itd - ale nigdy
więcej nie wezmę w ciemno psa ze schronu. No, chyba, że będzie dogiem.
Zdecydowanie wolę wybierać z katalogu - wolę słono zapłacić za dobre szczenię
chcianej przeze mnie rasy.

[po.prostu.ona]

Nie do końca można liczyć na to, że pies z dobrej hodowli jest
nieśmiertelny i nie do zdarcia. Wśród moich znajomyc, kilka osób ma
psy z rodowodem, po utytułowanych rodzicach, z dobrych hodowli,
kupione za czterocyfrowe kwoty - i od lat leczą je na schorzenia
skórne, metaboliczne lub ortopedyczne.
I są to różne rasy - buldożek angielski, beauceron, berneńczyk.
Za każdym razem zakup był planowany od lat, przemyślany, hodowla
wybrana po długich poszukiwaniach...
A znajomemu od owczarka niemieckiego trafił się szczeniak z wadą
serca - zmarł po pół roku, hodowca "przyjął reklamację" i ofiarował
za darmo szczenię z innego miotu - z którym na szczęście wszystko
było w porządku. Ale co przeżyły dzieci tego znajomego, gdy piesek,
do którego zdążyły już się przywiązać nagle umarł...

[blue.berry]

nikt nie jest "nieśmiertelny i nie do zdarcia". zarówno zwierzęta jak i ludzie.
tutaj chodzi o kwestie psów starszych i chorych. a takich w schronach jest
bardzo dużo. nie każdego stać na to (i tutaj nawet bardziej myślę o kosztach
psychicznych niż fizyczno-finansowych) bo przygarnąć starego, chorego psa. bo
często to jest parę miesięcy walki ze wszystkimi chorobami świata a później
wielki gigantyczny smutek po odejściu psa o którego tak bardzo się walczyło. nie
każdy będzie umiał sobie z tym poradzić.
niestety nasze schroniska to miejsca w których robi się wszystko aby adopcje
utrudnić. psy nie są leczone, nie są socjalizowane, nie są w żaden sposób
ogłaszane. do schronu potrafi trafić zadbany, zdrowy pies a po roku jest to
schorowany wrak zwierzęcia. i wtedy niestety trzeba mieć wiedzę, siłę i wiele
samozaparcia aby z tego wraka wydobyć na nowo wspaniałego psa.
na szczęście dla tych zwierzaków mamy wspaniałe fundacje i wspaniałych ludzi
którzy właśnie zajmują się taką działalnością.
pomagają psom porzuconym i znalezionym ale również tym ze schronisk - aby
ułatwić im znalezienie domu. aby wykonać tą tytaniczną pracę by komuś było
łatwiej dac dom psu starszemu czy choremu.
zajrzyjcie choćby tutaj:
www.fundacja-ast.pl/
www.fundacja-bokserywpotrzebie.pl/index.php
a w temacie dawania domu starszym psom zapraszam do obejrzenia filmów:
www.youtube.com/watch?v=S7J2MetLrA0&feature=related
www.youtube.com/watch?v=L_QNNfwsA58&feature=related

[po.prostu.ona]

Smutne jest to, że wiele schronisk prowadzonych jest na
zasadzie "firma X" wygrywa przetarg - bo zobowiązuje się utrzymywać
schronisko za absurdalnie niską kwotę, a potem zwierzęta umierają
tam z głodu, za to kilka osób ma pracę z kasy gminy.
Najtragiczniejsza jest dola kotów - wiele schronisk nawet nie wie,
ile ich ma, nie są prowadzone żadne sensowne statystyki. A w
tych "przyzwoitszych", które taką ewidencję prowadzą - procent
umierających, lub jak to się ładnie eufemistycznie nazywa "upadków" -
dochodzi do 70 proc. kotów przyjmowanych.
Strach pomyśleć, co dzieje się w tych gorszych.

[mist3]

Nie mam psa, ale mam koty - znajdy wzięte z ulicy. Bywam DT dla
kotów również, choć to utrudnione ze względu na charakter mojegu
buraska.
Mój sąsiad natomiast 'specjalizuje się' w psach ze schroniska -
zabiera te niechciane, stare i daje im kilka lat albo kilka miesięcy
życia. To fakt - stać go na to (na szczęście) i ma ku temu warunki
(pracuje w domu, ma sporo czasu). Dlaczego to robi? Pytałam go o to -
powiedział, że swoje pierwsze zwierzę wziął z pseudohodowli i jak
dowiedział się jakiemu sk..... dał zarobić, obiecał sobie, że nigdy
więcej nie zapłaci za zwierzę.

[algod]

Przy okazji tego wątku podzielę się swoimi doświadczeniami, a mam akurat bardzo
dobre doświadczenia z kontaktem ze schroniskami - wzięłam dwa psy ze schroniska,
jednego z Milanówka, drugiego z Palucha. W obu przypadkach dostałam pełną i
zgodną z rzeczywistością informację o psie. Na Paluchu np. stanowczo odradzono
mi wzięcie dużej suki z uszkodzonym stawem, ponieważ musiałaby do naszego domu
wchodzić po schodach i w tej sytuacji jej stan szybciej by się pogarszał.
Zupełnie nie było atmosfery wciskania chorego psa na siłę. Pies, którego
wzięłam, akurat też kulał, ale weterynarz powiedział, że jest bardzo dokładnie
przebadany i uważają, że to na tle nerwowym. Faktycznie, zaczął chodzić
normalnie niemal natychmiast po przyjeździe do domu.
No i dodałabym, że w obu schroniskach, w czasie, kiedy tam byłam, były do
wzięcia nie tylko dorosłe psy, ale także szczeniaki.
Fakt, że nie miałam sielankowo po wzięciu drugiego psa, ostro mi się oba
zwierzaki skłóciły, pisałam o tym zresztą na forum. Przypisuję to jednak mniej
schroniskowym doświadczeniom moich psów, a bardziej własnej głupocie polegającej
na wzięciu dorosłego wielkiego psa płci męskiej do drugiego dorosłego wielkiego
psa takiejże płci.
Zgodnie z forumową radą, za którą przy okazji bardzo dziękuję (zwłaszcza nn7),
poszłam z panami na szkolenie i teraz jest naprawdę świetnie (nawet się nie
spodziewałam, że szkolenie nie tylko da nam kontrolę nad psami, ale też jakoś
tak wzmocni i pogłębi więź, jaką z nimi mamy).
Uważam, że moje psy akurat oba mają dobry charakter, ale to pewnie faktycznie
loteria w przypadku kundli. Nie wiem natomiast, czy nie ma jakiegoś związku z
tym, że są właśnie kundlami, fakt, że wydają się, póki co, bardzo mało delikatne
zdrowotnie.

[suche]

Ja mam dwa psy, jednego ze schroniska (wzięty w 2001 roku) i rasowego, ma
obecnie 8,5 miesiąca.
Zawsze lubiłam kundelki i nadal lubię, ale...szukałam psa do sportu, w sumie już
ten ze schroniska miał go uprawiać, ale totalnie się do tego nie nadawał.
Częściowo była to moja wina, ale jego samodzielny charakter, niechęć do
współpracy z człowiekiem i życie w swoim świecie nie ułatwiało sprawy.
Dlatego teraz jest rasowy, wymarzony, z bardzo dużymi predyspozycjami do sportu,
dodatkowo ma ciekawy rodowód, może wniesie kiedyś trochę nowych genów do
polskiej populacji rasy :)

Natomiast moje doświadczenie z rozmów z przypadkowo spotkanymi psiarzami jest
takie, że większość z nich bierze psy rasowe tylko ze względu na wygląd. O
charakterze na ogół nie mają pojęcia, może poza labkami które są uważane za
zawsze super łagodne, a ich życiowym celem jest pomaganie niewidomym ( to jest
autentyczny tekst posiadacza pseudo labka :lo: ) Poza tym ludzie promienieją
dumą gdy mogą się pochwalić przynależnością swego psa do jakieś rasy- doprawdy
ciężko mi to zrozumieć i cieszę się że na ogół oba moje psy są brane za kundelki :)

do algod

[mist3]

Generalnie kundelki uważane są za zdrowsze (nie mówimy tu o psach
nierodowodowych, tylko takich 'zwykłych' kundelkach) od psów
rasowych, ponieważ nie kumulują się w nich negatywne geny, no i
zazwyczaj po prostu przeżywają najsilniejsze.
Jednak zwierzęta, które były w tak dużej grupie w schronisku mogą
się nabawić tam różnych chorób, nie zawsze też wiadomo jaki był los
zwierzęcia (lub jego mamy) zanim trafił on do schroniska.
Poza tym u zwierząt wziętych ze schroniska obserwuje się
czasem 'syndrom odchorowywania stresu schroniskowego' - w schronisku
nie mogą sobie pozwolić na chorobę, bo by zginęły, więc mobilizują
wszystkie swoje siły obronne by zwalczać lub maskować chorobe, to
samo w pierwszych kilku miesiącach u właściciela. Natomiast jak
tylko poczują się bezpieczne w nowym domu, mogą sobie 'pozwolić' na
chorobę - wiedzą, że teraz ktoś im pomoże i nie muszą same walczyć o
przetrwanie.
Ludzie którzy o tym nie wiedzą, często przychodzą do schroniska
z 'reklamacją' - przynoszą chorego psa czy kota np. po roku i mówią
(sama byłam świadkiem) - 'dawaliście mu coś, żeby choroba nie wyszła
na jaw, a jak to przestało działać to kot/pies zaczął chorować'

[algod]

Dzięki za wyjaśnienia:)
Tak mi się właśnie majaczyło, że mieszanie się genów u
kundelków (moje psy to właśnie kundelki, niepodobne do żadnej
konkretnej rasy) jest czynnikiem, który sprzyja zdrowiu.
Z drugiej strony, jasne jest też dla mnie, że psa ze schroniska
bierze się z pewnym bagażem i należy mieć świadomość tego ryzyka.
Ja akurat miałam chyba szczęście i póki co żadne choroby czy ostre
skrzywienia charakteru nie wylazły (jednego psa mam ponad rok,
drugiego - dwa lata), ale nie wątpię, że tak się zdarza.
Generalnie powiedziałabym, że biorąc psa ze schroniska, należy mieć
możliwie pełną świadomość korzyści i zagrożeń i na tej podstawie
podejmować decyzję.
Dlatego też właśnie uważam, że mam bardzo dobre doświadczenia z
lekarzami z Palucha. Nie byli mili, ale zachowywali się bardzo
sensownie. Sytuację zdrowotną psa przedstawiali realistycznie, nawet
z tendencją do pesymizmu, z góry apelowali o odpowiedzialność i
uprzedzali, że nikt mi nie zaręczy, czy nie będę miała ze
zwierzakiem kłopotów.