Gończy polski-czy sobie poradzimy?

[Gość: zainteresowana]

pod koniec roku mamy zamiar się przeprowadzić z bloku do domku pod lasem,z
ogrodem.Wczesnym latem chcielibyśmy kupić szczeniaka {nierasowego}właśnie
gończego,czy wLaSciciele tych psów mogliby podzielić się uwagami na temat ich
wychowania.Rodzina 5-osob.(troje dzieci-19,16,9 l.},ja cały czas praktycznie
w domu.

[Gość: avag]

jeśli gończy polski to przeciez rasowy...
Rodzice mają gończego słowackiego. Ma ksywkę "czort słowacki".
to mówi samo za siebie...

[Gość: zainteresowana]

chodzi oczywiście o szczenię bez rodowodu.

[lena_zienkiewicz]

To czy sobie poradzicie czy nie zależy tylko od was.Jak wychowanego psiaka
będziecie chcieli mieć w taki sposób go wychowujcie i na takiego wyrośnie.I
rasa nie ma tutaj znaczenia.
Powodzenia w wyborze psiaka.Dzieciaki go napewno rozpieszczą :-)

[Gość: BlueBerry]

wszytskim mysliwskie! a do tego z waska specjalizacja dzikunow czyli psow na
dziki. jest to pies dosc trudny w wychowywaniu i prowadzeniu. jest bardzo
samodzielny. wychowywany bez towarzystwa innych psow (podobnie jak ogar polski)
robi sie dosc ostry w stosunku do psow. szczegolnie samiec. po prostu nie
toleruje ich kompletnie w swoim otoczeniu. dosc ciezko nauczyc go posluszenstwa
na spacerze i karnego powrotu na kazde zawolanie. ma tendencje do urywania sie.
dodatkowo zezre wszytsko co napotka a co nie ucieknie. kazdy odpadek, smiec czy
stara kosc. jesli bedziecie mieszkac pod lasem, to przygotujcie sie na to ze
bedzie usilowal do tego lasu zwiewac. nawet za cene solidnego podkopu w
ogrodzeniu. to naprawde jest pies w ktorym geny mysliwego ciagle sa aktywne!!
jesli to w ogole wasz pierwszy pies to bardziej polecalabym sunie niz psa.
dziewczyne troche latwiej bedzie wychowac:)))
aktualnie moi znajomi maja gonczego, wlasnie sunie. cudowny pies z tym ze
rzeczywiscie czort wcielony:))) co sie jej naszukali i nagonili to ich.
gonczy bedzie akceptowal zwierzchnictwo tylko jednej osoby w rodzinie
(prawdopodobnie mezczyzny). nie liczcie na to ze bedzie sie sluchal dzieci.,
chyba ze po jakichs wspolnych szkoleniach.
tak czy inaczej to piekne psy, raczej zdrowe (miewaja problemy z oczami, z
wywinieciem powieki). przygotujcie sie jedynie na to ze naprawde trzeba bedzie
mu poswiecic sporo czasu w pierwszym roku zycia:)))

[izams]

Witam -
sprostowanie dotyczy ogara polskiego :
ogar polski musi miec towarzystwo ludzi - nie psów ( ale jak najbardziej - jak
przy psach potrzebne wspólne zabawy)
inne różnice - gończy polski : bardzo szczekający , hałaśliwy , wręcz
nadpobudliwy - wystarczy pójśc na wystawę lub na spotkanie - od razu rzuca się
w oczy, bez przerwy " podgryzający" inne psy i trudny do wychowania

ogar polski : spokojny , zrównoważony wręcz leniwy, bardzo mało szcekający ,ale
też trudny do ułożenia ( na hasło do mnie - musi obwąchać pare kwiatków zanim
dojdzie - czyli dla włascicieli cierpliwych)
a jednoczesnie bardzo kochający rodzine i dzieci -
zdecydowanie większy i masywniejszy od gończego
nie kopie ( istotne przy ogrodach )
poz Iza
posiadaczka dwóch ogarów - suniek

Gończy polski - poradzimy sobie, ale twardą ręką

[cattaraugus]

Odpowiada były właściciel gończego polskiego, jak również człowiek żyjący w
środowisku właścicieli gończych polskich i baczny obserwator tej rasy.

Wszelkie rady wobec gończego polskiego są podobne, jak wobec posokowca
bawarskiego. Nie są to łatwe psy do prowadzenia w warunkach amatorskiej,
domowej hodowli, chociaż znam egzemplarze, które w jakiejś częśc swojej
psychiki rzeczywiście przeistoczyły się w łagodne kanapowce. Bardzo wielu
myśliwych, a także część literatury mówi: "Posokowiec bawarski powinien trafiać
wyłącznie w ręce doświadczonego myśliwego" i twierdzę, że jest w tym bardzo
dużo racji, ponadto to samo można odnieść do gończego polskiego. To nie jest
rodzinny pies-przytulanka. Gończe polskie, nawet jeśli rodzina ma z nimi dobry
kontakt psychiczny (a nie zawsze jest to możliwe) są oziębłe, nie potrzebują
pieszczot, przytulania, szmerania za uchem. Nic z tych rzeczy - nie z tymi
psami. Mój pies wręcz tego nie cierpiał, a znam takich więcej.

Ja miałem kolosalne problemy ze swoim psem, choć był rodowodowym dzieckiem
najlepszej swego czasu pary rodziców (to nie snobizm - czysty przypadek). Znam
też ludzi, którzy również mieli bardzo duże problemy z psami tej rasy. Znam
wręcz jeden przypadek, gdy małżeństwu w trochę starszym wieku odebrano
gończego, który w ogóle nie przystosował się do życia w domu i np. siadywał na
stołach lub na tych stołach i kanapach dokonywał czynności fizjologicznych. Ale
to już ekstremum zjawiska i nie chcę, aby mimo wszystko postrzegać tę rasę
przez pryzmat takich faktów.

Przez lekarzy weterynarii hodowcy gończych polskich są oskarżani o wszelkie
wynaturzenia, z patologicznym inbredem na czele. Wśród 11 lekarzy wetereynarii,
jakich w życiu poznałem, tylko jeden miał w miarę dobrą opinię o tej rasie.
Cała reszta była przez gończe pogryziona.

I tak dalej - mógłbym napisać książkę na takie tematy. Jeśli Wasz pies nie
będzie miał długich spacerów, ale naprawdę długich wielogodzinnych, to problemy
będą jeszcze większe. Gończe mają wielkie tendencje do dominacji. Ja mojemu psu
w bardzo niemiły sposób musiałem wytłumaczyć, kto jest panem, a kto paziem w
tym związku, co gorsza trzeba mu to było regularnie przypominać.

Dlatego wychów szczenięcia gończego polskiego odbywa się za pomocą tego, co -
jak już zauważyłem wcześniej - wielu forumowiczom nie mieści się w głowach. A
zatem święta zasada:
- szczeniak patrzy, jak rodzina je.
- niech się ślini i piszczy z głodu - niczego nie może dostać do jedzenia przed
zakończonym posiłkiem ludzi.
- po posiłku ludzi pies dostaje miskę.
- w trakcie jedzenia miska jest psu na kilka sekund odebrana, ale zaraz oddana.

To oczywiście klasyka wychowania z zabiciem postaw dominacyjnych u psa, ale w
przypadku tej rasy to absolutny elementarz. Słowem - trzymamy gończego
polskiego z miłością ale i stanowczością większą, niż u innych ras. Dla
własnego i innych bezpieczeństwa.

Pozdrawiam

C.

[Gość: zainteresowana]

Wielkie dzięki za rady,chyba będziemy musieli dobrze przemyśleć czy akurat o
TAKI charakter psa nam chodzi.

[orvokki]

Może labradorka? lub goldena? Charakter cudowny, duża chęć uczenia się, kochają
dzieci i w ogóle cały świat.
Z tym że z góry mówię, że w przypadku tych ras lepiej sobie odpuścić
oszczędności (czyli zakup psa bez rodowodu) i poświęcić trochę czasu na
szukanie dobrej hodowli. W przypadku ras popularnych niestety
prawdopodobieństwo trafienia na pseudohodowlę wzrasta.

Gończy polski -czyli kupujemy labradora :-)

[cattaraugus]

orvokki napisała:

> Może labradorka? lub goldena? Charakter cudowny, duża chęć uczenia się,
kochają
>
> dzieci i w ogóle cały świat.
> Z tym że z góry mówię, że w przypadku tych ras lepiej sobie odpuścić
> oszczędności (czyli zakup psa bez rodowodu) i poświęcić trochę czasu na
> szukanie dobrej hodowli. W przypadku ras popularnych niestety
> prawdopodobieństwo trafienia na pseudohodowlę wzrasta.


Popieram i doradzam to samo. A czynię to jako obecny właściciel suczki marki
Labrador Retriever.

[Gość: zainteresowana]

no to proszę o kilka słów o zaletach i wadach labradora.

[Gość: Lena]

Wadach?Te psy mają jakieś wady?Nie sądzę... :-)

[Gość: Anowi]

Nie są obronne.

Wady i zalety

[cattaraugus]

Gość portalu: zainteresowana napisał(a):
> no to proszę o kilka słów o zaletach i wadach labradora.


Jak napisała poniżej Lena wady prawie nie występują, ale nie oszukujmy się -
nie jest tak, że już do niczego nie można się przyczepić, bo takich psów nie
ma. Zacznijmy od zalet (opisuję na podstawie literatury i wszystkich znanych mi
osobników, a zanam ich wiele):
Inteligencja własna - wybitna (mam na myśli zjawisko, gdy pies nie uczony
niektóych rzeczy sam wyciąga wnioski i działa w nim rewelacyjna wyobraźnia
sytuacyjna oraz zdolność przewidywania mniejszych lub większych faktów, które
dopiero wystąpią)
Podatność na naukę - w zasadzie nie ograniczona, jak u słoni;
Posłuszeństwo - bardzo duże (moja suczka-uparciuch trochę zaburza tę
klasyfikację, ale to raczej wyjątek);
Agresja - zerowa (ale to wielu poczytuje za wadę)
Przywiązanie do rodziny - najwyższe, aż do przesady, czyli do granic smutku
albo podenerwowania, gdy rodzina nie jest w komplecie;
Stosunek do dzieci - j.w. + anielska cierpliwość wobec takich
dziecięcych "pieszczot", jakie czasami mogą się zdarzyć w postaci pociągnięcia
za ucho, pacnięcie w nos, pociągnięcie za ogon itp. Gwarantowane, że labrador
nie odpłaci podobną "pieszczotą";
Tendencja do ucieczek - bardzo mała albo wręcz zerowa;
Wytrzymałość w terenie - nie ograniczona. Ja pokonuję pieszo 30 km, moja suczka
pewnie coś koło 32-34, a wraca na własnych nogach i nie jest jakoś
specjalnie "padnięta";
Zdrowie - bardzo dobre pod warunkiem zakupu psa w hodowli dbającej o własną
reputację (nie musi zaraz być wybitna, oby tylko dbała o brak dysplazji u
swoich psów);

Wady:
Nadreaktywność. Jest taka radosna nadpobudliwość oznaczająca np. to, że
labrador wita się z gościem w domu 2, 3, 4, 5 lub więcej godzin. W
nadreaktywności psu chodzi o to, aby coś się działo, wszystko jedno, czy
dostanie po tyłku, czy dostanie zabawkę, aby tylko coś się działo i aby tylko
zwrócić na siebie uwagę. Nawet jak dostanie burę za namolność to jest
zwycięzcą, bo coś się przecież dzieje. To niestey cała moja suczka. Jest to
bardzo męczące, ale można z tym walczyć różnymi metodami. No i oczywiście nie
każdy labrador na to cierpi, choć jest to dość popularne. Na drugim biegunie
jest kompletny brak zainteresowania światem i też znam takiego młodego
labradora, który tylko śpi. No, ale to już jest życiowa loteria - w chwili
zakupu szczenięcia, nawet jeśli zrobimy z nim testy zoopsychologiczne, jakie
powinno się w takim momencie przeprowadzić, i tak nie dokońca wiemy, co to tak
napradę za ziółko z tego wyrośnie.

Pozdrawiam

C.

[Gość: zainteresowana]

dzięki za wyczerpujące informacje,moje dzieci były wniebowzięte gdy głośno
czytałam im Twój post o labradorze.Chciałabym się zapytać,czy te psy reagują
jakoś na obcych(nie chodzi o znajomych domowników).Przeczytałam na stronie
poświęconej tej rasie.że jeżeli się nie chce aby labrador radośnie witał
złodzieja-lepiej z niego zrezygnować?

[cattaraugus]

Gość portalu: zainteresowana napisał(a):
> dzięki za wyczerpujące informacje,moje dzieci były wniebowzięte gdy głośno
> czytałam im Twój post o labradorze.Chciałabym się zapytać,czy te psy reagują
> jakoś na obcych(nie chodzi o znajomych domowników).Przeczytałam na stronie
> poświęconej tej rasie.że jeżeli się nie chce aby labrador radośnie witał
> złodzieja-lepiej z niego zrezygnować?


No więc to jest niestety to, o czym napomknąłem wcześniej. Mój ś.p. gończy
polski rozszarpałby złodzieja na kawałki, ale moja labradorka poda złodziejowi
obie łapy, ogon jej odpadnie z radości, że coś się dzieje i jeszcze bandziora
obliże.

Jeśli ktoś z Was marzy, aby mieć psa z tymi wszystkimi cechami, które opisałem
w poprzednim poście, ale zarazem psa, który obroni dom lub obroni człowieka na
ulicy - no to niestety nie labrador. W ramach olbrzymiej inteligencji tych psów
zapewne w toku jakiegoś wyjątkowego szkolenia można by nauczyć labradora
jakichś form ostrzegania przed niebezpieczeństwem, ale już chyba nie obrony.
Powiem szczerze - nie słyszałem o takim szkoleniu dla labradorów, bo to jest po
prostu kolosalna strata czasu dla tresera. Nie wiem ile miesięcy, a może lat,
trwałoby zabicie w labradorze jego łagodności i przeistoczenie go
w "psychicznego dobermana". Wśród wielu labradorów, jakie znam, znam także
jednego psa policyjnego i jednego psa straży pożarnej. Oba są wspaniale
wyszkolone, szczególnie ten strażacki, który jest jednym ze sławniejszych
labradorów w Europie, bo jest jednym z niewielu wyszkolonych bardzo wąsko i
specjalistycznie do pracy na gruzowiskach i w ogóle na terenach po trzęsieniach
ziemi. Wiele razy rozmawiałem o różnych szkoleniach labradorów, ale nikt nigdy
nie podejmował prób uczynienia z labradora psa obronnego.

Ponieważ bardzo interesuję się psami pracującymi w siłach zbrojnych świata,
więc wydaje mi się, że z labradora można by uczynić najwyżej coś takiego, co
mieli podczas II wojny Amerykanie i Brytyjczycy - psy do sygnalizowania różnego
rodzaju zagrożeń, ale już nie do likwidacji tychże zagrożeń.

[Gość: Sebastian]

Jestem właścicielem gończego polskiego. Cudowna rasa. Fakt, że gończy wymaga
czasu i konsekwencji oraz przestrzeni sprawia, że jest psem z charakterem a nie
pluszową zabawką kanapową. Ten pies potrafi kochać całym sobą, ale wymaga od
właściciela poświęcenia swojej uwagi. Może czasem goni jak szalony za tropem,
zje jakieś świństwo ale wiem, że mam psa kumpla a nie posłusznego psiaczka,
który chodzi przy nodze i i nie robi nic czego ja sobie nie wymyślę. Pies kocha
dzieci. wychowywany z dziećmi pozwala sobie na wszystko. proszę nie słuchać
bzdur o jego agresji. Jedynie w środowisku psów stara się czasem trochę
dominować, ale jest to zgodne z zasadami panującymi w świecie zwierząt. potrafi
bronić swojego terytorium i przytym jego głos jest piękny. Kazdy kto raz
usłuszał szczekanie gończego zakocha się w tej melodii. O tych psach można
pisać wiele. Gończy czy labrador ? GOŃCZY !!!! (nie obrażając labradorów)

[Gość: awe airam]

Witam,
Panie Sebastianie jesli ktos pisze o Gonczym ze bywa i moze byc agresywny - nie
jest to zadna bzdura... Cala dyskusja toczy sie o zakup pierwszego psa, przez
ludzi, ktorzy maja dzieci. To ze wsrod najspokojnieszej rasy (np. labrador)
zdarzaja sie psy agresywne (zle psychicznie lub zle wychowane) to tez nie jest
bzdura... To ze ludzie, ktorzy decyduja sie na zakup psa chca uslyszec rozne
glosy i opinie to jest dowod na to, ze zastanawiaja nad podjeciem waznej
decyzji z konsekwencjami na wiele lat.
Kazdy ma prawo napisac co sadzi, widzial i wie - Pan ma zrownowazonego psa i
umie go poprowadzic, ale faktem jest co pan sam napisal "stara sie torche
dominowac", dla niewprawnego hodowcy taka cecha moze okazac sie fatalna w
skutkach... Rodzina, dzieci, pieszczoty to otoczenie ktore moze rozpiescic psa.
Ja jestem wlascicielka Gonczego i mimo swojej spokojnej natury musialam byc
bardziej niz stanowcza w wychowaniu Gonczej, gdy tylko pozwolilam jej na zbyt
wiele, natychmiast to wykorzystywala, znam osobisice goncze ktore na dzien
dobry warcza zlowrogo i gdyby nie trzymane zdecydowanie na smyczy - kto wie?
Mozemy toczyc tu spor o to czy agresja u psow jest czyms dziec=dzicznym czy
nabytym i w jakim stopniu, ale nie o to chyba chodzi :-)
Jesli Panstwo zdecyduja sie na zakup gonczego (fantastyczny stroz, rowniez
przyjacielem dzieci moze sie stac - jak moja sunia) trzeba poswiecic mu rok
uwagi, pracy i szkolen, stanowczosci i konsekwencji, aby pies byl przyjacielem
rodziny i strozem domu - napewno warto kupic psa RODOWODOWEGO i z dobrej
hodowli, psy bez rodowodow, rozmnazane dla zysku (mizernego, bo cena tej rasy z
rodowdem to okolo 1000 PLN - chyba nie wygorowana) moga miec wady psychiczne co
u tej rasy byloby wysoce niewskazane.
Oczywiscie polecam goraco GONCZEGO - bo jest to fantastyczny pies - trzeba miec
tylko swiadomosc jego dominujacego harakteru i kontrolowac jego "agresywne"
zachowania.
Powodzenia w podjeciu trudnej decyzji
Ewa

Ewo - żeby tylko chcieli Cię słuchać...

[cattaraugus]

Gość portalu: awe airam napisał(a):
> Panie Sebastianie jesli ktos pisze o Gonczym ze bywa i moze byc agresywny -
nie jest to zadna bzdura... Cala dyskusja toczy sie o zakup pierwszego psa,
przez
> ludzi, ktorzy maja dzieci. To ze wsrod najspokojnieszej rasy (np. labrador)
> zdarzaja sie psy agresywne (zle psychicznie lub zle wychowane) to tez nie
jest
> bzdura... To ze ludzie, ktorzy decyduja sie na zakup psa chca uslyszec rozne
> glosy i opinie to jest dowod na to, ze zastanawiaja nad podjeciem waznej
> decyzji z konsekwencjami na wiele lat.
> Kazdy ma prawo napisac co sadzi, widzial i wie - Pan ma zrownowazonego psa i
> umie go poprowadzic, ale faktem jest co pan sam napisal "stara sie torche
> dominowac", dla niewprawnego hodowcy taka cecha moze okazac sie fatalna w
> skutkach... Rodzina, dzieci, pieszczoty to otoczenie ktore moze rozpiescic
psa.
> Ja jestem wlascicielka Gonczego i mimo swojej spokojnej natury musialam byc
> bardziej niz stanowcza w wychowaniu Gonczej, gdy tylko pozwolilam jej na zbyt
> wiele, natychmiast to wykorzystywala, znam osobisice goncze ktore na dzien
> dobry warcza zlowrogo i gdyby nie trzymane zdecydowanie na smyczy - kto wie?
> Mozemy toczyc tu spor o to czy agresja u psow jest czyms dziec=dzicznym czy
> nabytym i w jakim stopniu, ale nie o to chyba chodzi :-)
> Jesli Panstwo zdecyduja sie na zakup gonczego (fantastyczny stroz, rowniez
> przyjacielem dzieci moze sie stac - jak moja sunia) trzeba poswiecic mu rok
> uwagi, pracy i szkolen, stanowczosci i konsekwencji, aby pies byl
przyjacielem
> rodziny i strozem domu - napewno warto kupic psa RODOWODOWEGO i z dobrej
> hodowli, psy bez rodowodow, rozmnazane dla zysku (mizernego, bo cena tej rasy
z
>
> rodowdem to okolo 1000 PLN - chyba nie wygorowana) moga miec wady psychiczne
co
>
> u tej rasy byloby wysoce niewskazane.
> Oczywiscie polecam goraco GONCZEGO - bo jest to fantastyczny pies - trzeba
miec
>
> tylko swiadomosc jego dominujacego harakteru i kontrolowac jego "agresywne"
> zachowania.
> Powodzenia w podjeciu trudnej decyzji
> Ewa
--------------------------------------------------------------------------------

Ewo droga, mądrości Ty moje,

Dziękuję Ci za ten post raz jeszcze jako były właściciel gończego, miłośnik tej
rasy, człowiek żyjący w środowisku właścicieli psów tej rasy i ... wielokrotnie
pogryziony przez gończe, a jak gończy gryzie, to już sama wiesz, albo się
domyślasz najlepiej - wściekły esesmański doberman by się nie powstydził i
blizny po tych "bliskich spotkaniach III stopnia" będę już miał do końca życia.

Właśnie wczoraj moją labradorkę pogryzła gończa polska 8-miesięczny szczeniak.
Mimo całej mojej wiedzy na temat agresji tych psów, jeszcze czegoś takiego nie
widziałem. Tzn. nie widziałem tak strasznej agresji u tak młodego osobnika tej
rasy.

To jest niestety tak, że ta rasa nie nadaje się na to, aby był to pierwszy pies
w rodzinie. Prowdopodobnieństwo "wylosowania" osobnika zrównoważonego jest
bardzo małe. Dlaczego tak się dzieje, i jaki jest w to zjawisko wkład
patologicznych polskich pseudohodowców - to już tematy na książkę.

Dam tylko na zakończenie taki mały przykład z życia wzięty: Siedzę ze swoim
gończym polskim w poczekalni lecznicy weterynaryjnej. Pies jest oczywiście w
kagańcu. Idzie lekarz. Staje przede mną i mówi: "Tylko niech panu nie przyjdzie
do głowy zdejmowanie kagańca temu psu, bo my tu gończych polskich bez kagańca
nie obsługujemy". Wśród 9 lekarzy weterynarii, jakich znam, tylko 1 nie był
pogryziony przez gończego polskiego. Opinia polskiej weterynarii o hodowcach
gończych polskich, a głównie o ich patologicznym inbredzie, jest jak najgorsza.

Pozdrawiam

C.

[Gość: awea airam]

Cattaraugusie :-)
Wazne, zeby slychac bylo rozne glosy na jeden temat, bo tak jak w kazdym
aspekcie zycia... nie ma bieli, ani czerni - sa szarosci... W przypadku psow
tej malopopularnej polskiej rasy jest niestety tak, ze za wszelka cene chce sie
ja niewlasciwie spopularyzowac - stad wlasciciele nie mowia kupujacym o
wszystkich za i przeciw - nieprzygotowany wlasciciel, slyszac opis rasy np.: "W
domu nie sprawiają kłopotów, są łagodne, ale nieufne w stosunku do obcych i
wyśmienite jako psy stróżujące." - mysli... Oto i pies dla mnie! Lagodny, acz
waleczny... Problem polega w przypadku gonczych na tym, ze odsetek psow o
niezrownowazonych zachowaniach jest znacznie wiekszy niz np. u owczarkow
niemieckich, a opanowanie ich zajadlosci jesli juz sie rozwinie, jest tak
trudne jak chyba niemozliwe.
Zatem mowmy co wiemy, a nie majac pewnosci pytajmy, po to jest to forum :-)
Pozdrawiam serdecznie
Ewa

[proximacentaurib]

Ewo, Cattaraugusie,
Bardzo Wam dziękuje za wpisy. Jesteśmy posiadaczami małej GP. Wspaniały zwierzak i szybko się uczy. Również posłuszeństwa. Jeśli jednak chodzi o te sprawy, o których pisaliście to włos trochę mi się zjeżył - ze strachu:). W co ja być może nas wpakowałem. Choć dużo czytałem to przedstawione na różnych forach informacje nie były tak drastyczne jak te tutaj. Mój kuzyn myśliwy też służył mi radą i ocenił, że dam sobie radę. Niemniej teraz moja pewność siebie nieco stopniała. Jestem do niej łagodny i wymagający. Chcę jednak wiedzieć jak najwięcej o układaniu tego psa, więc proszę Was o informację gdzie takiej wiedzy szukać.

[wlodzimierz11]

"chcielibyśmy kupić szczeniaka {nierasowego}właśnie gończego"
Cudów nie ma... albo szczeniak rodowodowy rasy GOŃCZY POLSKI o odpowiednim wyglądzie i odpowiedniej psychice wg. ustalonego przez FCI wzorca, albo szczeniak wyglądający jak gończy polski (do końca nie ma gwarancji jak ostatecznie ukształtuje się jego wygląd i czy przypadkiem nie wyjdą jakieś wady np. genetyczne)j, o psychice niewiadomej! Rasowy szczeniak to największa gwarancja, że w przyszłości będzie odpowiadał i eksterierowi i psychice wg. wzorca tej rasy, ponieważ rodzice oprócz tego ze są rodowodowe zostali zakwalifikowani do hodowli czyli dopuszczeni do rozrodu. Nie każdy pies rodowodowy zostaje dopuszczony do rozmnażania!!! Albo rybka albo... :)