Co się dzieje z nimi po śmierci?

[malwina121]

Jak myślicie skoro raj jest naprawde rajem to dlaczego naszych zwierzaczków
tam nie będzie?Czy to prawda że one nie mają duszy i już nigdy ich nie
zobaczymy?

[jaszczuria]

malwina121 napisała:

> Jak myślicie skoro raj jest naprawde rajem to dlaczego naszych zwierzaczków
> tam nie będzie?Czy to prawda że one nie mają duszy i już nigdy ich nie
> zobaczymy?

na forum Nasze zwierzeta [ a także na forum Planeta vege] pisałam o tekście
JPII o tym, że zwierzeta maja duszę, Jezus umarł także za nie.

homilia JPII wygłoszona w Zamościu w 1999 r.
fragmenty zamieszczono w czasopiśmie Przyroda Polska 5/2005
www.przyrodapolska.pl
(słowa Papieża JPII z tej homilii :

"..kontempluję piękno ojczystej ziemi, uprzytamniam sobie ten szczegolny wymiar
zbawczej misji Syna Bożego. tu z wyjątkową mocą zdaje się przemawiać błękit
nieba..,tu śpiew ptakow brzmi bardziej swojsko, a wszystko to swiadczy o
miłości Stwórcy, o odkupieniu, którego Syn Boży dokonał dla człowieka i dla
ŚWIATA . WSZYSTKIE TE ISTNIENIA MÓWIĄ O SWEJ ŚWIĘTOŚCI i GODNOŚCI...

. ..Degradacja środowiska godzi w dobro stworzenia ofiarowane człowiekowi przez
Stwórcę jako nieodzowne do jego życia i rozwoju. Istnieje powinność korzystania
z tego daru w duchu WDZIĘCZNOŚCI i SZACUNKU.
Wszelkie działania, które nie uwzględniaja prawa Boga do swego dzieła, ...
sprzeciwiają sie przykazaniu
miłości.

Istnieje GRZECH CIĘŻKI przeciwko środowisku naturalnemu, obciążający nasze
sumienie, rodzący poważną odpowiedzialność przed Bogiem- Stwórcą.....
To co najbardziej zagraża stworzeniu, to brak poszanowania dla praw natury i
zanik poczucia wartości życia....

Prawo, które zostało przez Boga wpisane w naturę
.... wyznacza pewien WEWNETRZNY PORZĄDEK, KTÓRY CZŁOWIEK POWINIEN SZANOWAĆ
(!!!!!)
Wszelkie działania, które sprzeciwia sie temu porządkowi, nieuchronnie uderza w
samego człowieka... "

a tu wizja św. Faustyny Kowalskiej :

w.777
dziś w duchu byłam w niebie i oglądałam te niepojęte piękności i szczęście,
jakie nas czeka po śmierci.
Widziałam, jak WSZYSTKIE STWORZENIA oddają cześć i chwałę nieustannie Bogu;
widziałam, jak wielkie jest szczęście w Bogu, które się rozlewa na wszystkie
stworzenia, uszczęśliwiając je i wraca do źródła wszelka chwała i cześć z
uszczęśliwienia, i wchodzą w głębie Boże, kontemplują życie wewnętrzne Boga,
Ojca, Syna i Ducha św., którego nigdy nie pojmą ani nie zgłębią.
To źródło szczęścia jest niezmienne w istocie swojej, lecz zawsze nowe,
tryskające uszczęśliwieniem wszelkiego stworzenia

[kabja]

Zgadzam sie z Tobą! Jestem teologiem i potwierdzam to, co napisałaś.
Pozdrawiam!
Ja

[titta]

Kiedys znajomemu zdech chomik. Stalo sie to pretekstem do studium biblijnego
(przeszukania bibli) o tym jakie jest miejsce zwierzat w swiecie i w planie
zbawienia. Trywializujac: czy chomik bedzie w rajiu? Znalismy, ze Pawel
napisal: "Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych.
Stworzenie bowiem zostało poddane marności - nie z własnej chęci, ale ze
względu na Tego, który je poddał - w nadziei, że również i ono zostanie
wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci
Bożych." Rz 8 (z Tysiaclatki).
Chyba nie trzeba komentowac.
..................
Kiedy moj pies przechodzil na druga strone nie smucilam sie: wiedzialam, ze
teraz bedzie biegal mogac juz zlapac oddech, wolny i szczesliwy jak w mlodosci
..................

[do.de]

Ta część nieba nazywana jest Tęczowym Mostem.

Kiedy odchodzi zwierzę, które było szczególnie bliskie komuś, kto pozostał po
tej stronie, udaje się na Tęczowy Most. Są tam łąki i wzgórza, na których
wszyscy nasi mali przyjaciele mogą bawić się i biegać razem. Mają tam dostatek
jedzenia, wody i słońca; jest im ciepło i przytulnie.
Wszystkie zwierzęta, które były chore i stare powracają w czasy młodości i
zdrowia; te które były ranne lub okaleczone są znów całe i silne, takie, jakimi
je pamiętamy marząc o czasach i dniach, które przeminęły. Zwierzęta są
szczęśliwe i zadowolone, z jednym małym wyjątkiem: każde z nich tęskni do tej
jedynej, wyjątkowej osoby, która pozostała po tamtej stronie.

Biegają i bawią się razem, lecz przychodzi taki dzień, gdy jedno z nich nagle
zatrzymuje się i spogląda w dal. Jego lśniące oczy są skupione, jego spragnione
ciało drży. Nagle opuszcza grupę, pędząc ponad zieloną trawą, a jego nogi
poruszają się wciąż prędzej i prędzej.

To ty zostałeś dostrzeżony, a kiedy ty i twój najlepszy przyjaciel wreszcie się
spotykacie, obejmujecie się w radosnym połączeniu, by nigdy już się nie
rozłączyć. Deszcz szczęśliwych pocałunków pada na twoją twarz, twoje ręce znów
pieszczą ukochany łeb; patrzysz znów w ufne oczy swego przyjaciela, który na
tak długo opuścił twe życie, ale nigdy nie opuścił twego serca.

A potem przekraczacie Tęczowy Most - już razem...

[bozena90]

Jest to piękne co napisałaś. Popłakałam się jak bóbr. Tak wiele istot w mojej
działalności przy bezdomnych zwierzętach przeszło po Tęczowym Moście a jednak
wszystkie są w moim sercu i zawsze zastanawiam się czy aby zrobiłam
wszystko ,żeby je uratować od śmierci.Bilans tych rozważań jest zawsze ujemny i
tylko myśl że je wszystkie kiedyś spotkam dodaje mi sił w walce o nastepne życie

[baskarek]

Moje wszystkie ukochane: Saba,seterka irlandzka, rak wątroby, uśpiona 13 lat(20
lat temu); Laki, piękny kundel ze schroniska, krzyżówka wilczura z haskim(8.5
lat),zginął w 2 minuty, pęknięty tętniak w głowie, chodził po domu jako duch
jeszcze przez tydzień; Ciapka, bernardyn po miesiącu leczenia galopującej
nosówki, kiedy już oslepła( 12 tyg.) uśpiona.
One wszystkie przychodzą do mnie razem w snach przynajniej raz na miesiąc.
Szczęsliwe, wybiegane, wiedzą, że są jedną rodziną z naszego domu.
Porozumiewają się ze mną myślami, pytają mnie zawsze jak się miewają moje
obecne stworzonka.
Bajka, bernardynka, ostatnia, która odeszła-4,5 roku, październik 2006. Ciężka
niewydolność krążenia, naczyniak aorty, który urósł w 2 tygodnie. O nią
walczyłam 2 miesiące, guza zmniejszyłam o 2/3. Gdyby miała zdrowe serce,
wyleczyłabym ją z nowtworu. niestety, nie udało się. Została uśpiona. Śniła mi
się tylko raz, ale jeszcze się tam nie odnalazła.
Jestem numerologiczną jedenastką, Wrażliwą na sygnały z tamtej strony.
Wierzcie mi ,nasze zwierzaki mają swoje niebo, świetnie się tam bawią i wiem,
że jak tam trafię,to mnie znajdą.

baskarku, dziekuje ci

[scindapsus]

za ten wpis

[fidziaczek]

muszę was z przykrością poinformować że Biblia nie przewiduje istnienia
nieśmiertelnej duszy aniu u zwierząt ani nawet u ludzi
jak ktoś umarł to nie żyje
według Biblii dopiero na końcu świata Bóg pozwoli zmartwychwstać tym którzy
według niego na to zasługują
tak mówi Biblia
howgh!

do.de dziękuję

[hanwar]

dzięki Tobie mam już iskierkę nadziei, której mogę się kurczowo złapać...

[mamonka01]

Już św. Franciszek nazwał tych naszych podopiecznych braćmi mniejszymi. A czyż
braciom nie przynależy się ten sam los po śmierci?
Zresztą wszyscy psiarze i kociarze, wszyscy miłośnicy i opiekunowie braci
mniejszych potwierdzą ,że nasi milusińscy mają serce i duszę :))

[bondziovit]

Ja głęboko wierzę w to że one (3 chomiki, pies a nawet rybki i patyczaki) gdzieś
czekają pełne radości w ciepłym przytulnym domu gdzie kiedyś będziemy wszyscy
wraz z rodziną wspólnie się bawić.

[gabiolka]

Tylko wiara, że spotkam moje zwierzątka po tamtej stronie, trzyma mnie jeszcze
przy życiu. Kiedy moja psinka umarła, ogarnęła mnie czarna rozpacz, też chciałam
umrzeć. Teraz jest trochę lepiej, ale wciąż o Niej myślę. Mam jeszcze drugiego
psiaka i obecnie On jest jedynym sensem w moim życiu. Najbardziej na świecie
kocham zwierzaki, bo są takie bezbronne i kochane. Muszą tam być! Muszą Tam na
nas czekać! I ja nie mogę już się doczekać, gdy zobaczę moją Mikunię.

[tamsin]

wczoraj odszedl moj Rex i mam nadzieje, ze kiedys spotkamy sie na
teczowym moscie. Ta mala duszyczka nie mogla tak po prostu rozplynac
sie w nicosc, bo za duzo miala charakteru, determinacji i checi
zycia. Jezeli jest jakies niebo to ja chce dostac sie do tego ze
zwierzetami.

[annb]

> Jezeli jest jakies niebo to ja chce dostac sie do tego ze
> zwierzetami.

ja tez

[chiton]

Ja wierzę,że spotkam kiedyś mojego kochanego jamniczka
Chipusia,który zmarł 23 stycznia 2008 roku o godzinie 2
trzydziesci.Był moim szczęsciem i radoscią mojego życia.Teraz pustka
jest tak wielka,że wyję z bólu i rozpaczy.Wszędzie,gdzie zwrócę oczy
widzę mojego maluśkiego pieska,jego czarne wpatrzone we mnie
ślipka.Był taki mądry i dobry.Boże jak mi ciężko,pęka mi serce z
bólu.

[gabiolka]

chilton bardzo Ci współczuję;( Mam nadzieję, że się pozbierasz. Jest jeszcze
bardzo wcześnie. Jeśli tylko wierzysz, że nasze małe (i duże) pociechy tam są,
to przyjdzie lepszy dzień.
Ja sobie mówię, że moja Mikunia jest tam z moim Tatą i dziadkami. Nie jest sama.
Że tak długo nie widziała swojego pana, że teraz musi się nacieszyć jego
towarzystwem. Czasem to nie wystarcza, i znów ogarnia mnie bezgraniczna
tęsknota... Już powiedziałam znajomym, że chcę być koniecznie pochowana ze
smyczami itp moich psiaków. No i jeszcze pluszakami. Moje pieski były, są i będą
dla mnie całym światem. Nawet jak ich zabraknie tu na ziemi.
Kurczę, zaczynam znów tęsknić;(
Trzymaj się!

[chiton]

gabiolka,dziękuję Ci za te słowa,ale z każdym dniem jest
gorzej.Bardzo smutno,strasznie tęsknię.Ty też przezyłaś to co
ja ,więc wiesz,że czas jak na razie nie koi tej rany.Dobrze
chociaż,ze masz jeszcze psinkę,do której możesz się przytulić.Ja
idąc teraz ulicą rozgladam się,czy nie błąka sie jakiś porzucony
piesek,bo tylko taka nieszczęsliwa sierota mogłaby zająć miejsce
Chipusia.Ale jestem sama,dzieci mają swoie życie,a ja jestem
schorowana,boję sie,że już mogę nie podołac,biorąc nowego
pieska.Chipusia przez całe jego życie nosiłam na rękach po
schodach/miał chory kręgosłup/,ostatnio było mi już bardzo
ciężko,ledwo dawałam radę.Nie wiem czy w moim wieku i przy kiepskim
zdrowiu mogę mogę miec jeszcze pieska, co się stanie z nim jakby
mnie zabrakło.Może trafiłby do schroniska,to dopiero byłaby
tragedia.Nie wiem co robić,ale w pustym domu można
zwariować.Pozdrowienia dla Ciebie.

[tamsin]

przeczytalam Twoj post i tak pomyslalam, ze mozesz dac szczescie
wielu starszym psom, niekoniecznie sa one schorowane i duze, ale
czesto pies powyzej 6 roku zycia nawet nie ma szansy na adopcje bo
jest juz "stary". Mysle, ze dajac szanse temu co zadnej szansy juz
nie ma, moze wypelnic choc troche pustke w sercu.

Witajcie. Odpowiem krótko...

[geospiza]

Witajcie. Dopiero zgłębiam to forum, ale już wiem, że są tu Ludzie, którzy
pojmują to cierpienie po stracie naszych zwierzęcych Przyjaciół tak mocno, jak i
ja.. I razem je możemy opłakiwać..

Nie jestem ani teologiem, ani osobą zbyt religijną (ba, Kościoła unikam wręcz),
ale też jestem czystym teoretycznym biologiem, znającym i biochemię i genetykę i
wszelkie mechanizmy które odpowiadają za życie. I nie wyobrażam sobie wręcz, jak
jakiś naukowiec, tak samo jak ja - doskonały w biochemii, genetyce, fizjologii -
mógłby powiedzieć, że za tym wszystkim nie stoi siła wyższa, Bóg ? Nic tak
skomplikowanego, jak życie, nie powstało jeszcze we wszechświecie.. No, może
przemiany fizykochemiczne na poziomie kwantowym w tak zwanej makro-przyrodzie
(Wszechświecie), ale to już pozostawmy pomiędzy fizykami a biologami...
Wracając do tematu. Zgłębiając biologie przekonałam się, jak te wszystkie
procesy są bardzo skomplikowane, jak super-mądrze wymyślone, że my nawet do
dzisiaj nie wiemy, jaka jest granica pomiędzy nieożywioną materią a życiem...
A co z duszą? Świadomością ? Obcując ze zwierzętami skłaniam się do pewnego
teoretycznego założenia pewnego pisarza i publicysty science-fiction. Nie chodzi
bowiem o to, jaki gatunek dany organizm reprezentuje, ale o rozwój
psychologiczny. Reasumując, chodzi o połączenia nerwowe, o to, że w takiej sieci
neuronów może się zagnieździć... dusza... Jakie są tego dowody ? Chociażby
samoświadomość istnienia... Nikt mi nie udowodni, że koty czy psy nie mają tej
świadomości... Po drugie - inteligencja - zdolność do kreatywnego myślenia
reprezentują zarówno ptaki, jak i ssaki, być może w przeszłości również i
bardziej rozwinięte formy gadów. Po trzecie - zdolnośc do uczuć wyższych. Kto
nie widział radości, szczęścia, miłości, rozpaczy lub smutku w oczach zwierząt,
ten chyba nie jest po prostu wrażliwy...
A tak szczerze mówiąc, nie uważam, aby istniała ścisła granica pomiędzy istotą
bez duszy, a tą z duszą... To są może raczej poszczególne poziomy świadomości -
może wszyscy je przechodzimy ? A może na każdym etapie mamy prawo do dalszego
życia po śmierci w naszym wyobrażeniu świata ? Dla psa będzie to szczęśliwe psie
życie, dla nas - ludzkie - bo cóż innego potrafimy sobie wyobrazić w tych
naszych wąskich umysłach ?
My też jesteśmy, niestety, ograniczeni, a to, że potrafimy działać twórczo, czy
też przelewać myśli na papier, używać narzędzi, doskonalić technologię... To
pikuś w porównaniu z tym, co mogłyby robić istoty wyżej postawione od nas...
Może takie są ?

[watanabe.miharu]

malwina121 napisała:

> Co się dzieje z nimi po śmierci?

To samo, co ludźmi - przestają istnieć..

malwina121 napisała:

> Czy to prawda że one nie mają duszy i już nigdy ich nie
> zobaczymy?

Nie zobaczymy ich, bo one już nie istnieją. Zresztą tak jak i my po śmierci także przestaniemy istnieć. Nasze psiaki pozostaną jednak w naszych wspomnieniach, w sercu. Dopóki będziemy żyć, będziemy o nich pamiętać, i to się liczy..