Truamtyczny porod... CZy kiedys zapomne?

[spragnienie]

Witam serdecznie...
jestem mama pieciomiesiecznego bobasa, zakochana po uszy we wlasnym synku...
Bardzo chcialabym miec przynajmniej dwojke dzieci, jednak nie wyonbrazam sobie
ponownego porodu... Nawet seksu sie boje... ogolnie mam bardzo negatywny
stosunek do siebie jako kobiety, do swoich narzadow rodnych. Wczesniej bylam
bezpruderyjna, otwarta... Obecnie wrecz przeciwnie... wiem, ze wiele kobiet ma
podobny problem, jednka ja martwie sie o siebie, bo 7 lipca moj synke skonczy
6 miesiac... A ja wciaz lzy w oczach na samo wspomnienie...

13 dni po terminie... rodzilam w UK - swietny szpital, super opieka, choc
polozna prowadza porod poplenila przynajmniej dwa bledy (swoja droga, ja tez
pare mam na sumieniu)... Porod w dniu indukcji rozpoczal sie samoistytnie;).
Nie potrzebowalismy pomocy... Nie balam sie wcale... CHCIALAM NATURALNIE, nie
wiedzialam nawet, ze jestem w satnie zniesc... MAly lezal glowka w dol, bardzo
nisko, tylko zle polozenie... myslelismy, ze sie obroci...
Do szpitala trafilam po 6 godzinach bolow, bilam piesciami w podloge... Mialam
4centymentrowe rozwarcie... 6 h chodzenia, lezenia, morfina... Potem zamiana
poloznej... Przebito mi pecherz... Okolo 15 h po przyjezdzie do szpitala, gdy
wrzeszczalam z bolu, ze chce umrzec stweiordzialam, ze nie zmiose wiecej bolu,
ze chce znieczulenie... 1.5 h pozniej dostalam je... kolejne dwie godziny
spokoju... dawka byla za mala, polozna nie zaaplikowala kolejnej (anestezjolog
pouczyl ja przy mnie, poplenila blad...)/.. Nie mialam sily przec... po 2 h
rozmowa z chirurgiem... Gdyby otwarte bylo okno wyskoczylabym z niego... Byla
mowa o pompce, szczypcach... Podpisalam wszystko... Ja juz nie myslalam wcale,
maz przerazony slyszac iw idzac moje cieprienie... Pojechalismy z mezem na
sale operacyjna... Pompka i kleszcze nieudane proby... Cesarka... Maly
przyszedl na swiat.... 10 punktow... Nie cieszylma sie nawet... nie mialam
sily... nie umialam nawet plakac...

Minelo od tego czasu sporo tygodni... Nie wyobrazam sobie kolejnego porodu...
Za dlugo cieprialam, powinnam miec wczesniej cesarke... TYLKO, ZE JA
PODKRESLAAM JAK IDIOTKA, ZE CHCE NATURALNIE. gdybym postawila sprawe inaczej
mysle, ze mialabym wczesniej cesarke...

Az tyle bledow?!? I gdzie w tym wszystkim ja?!? Ciesze sie, ze po porodzie
mialo mnie w opiece mnostwo aniolow... Kochane polozne, pielegniarki...
Inaczej dzisiaj na widok szpitala cueikalabym chyba...

[zacia-zona]

współczuję bardzo. na pewno nie możesz obwiniać siebie. lekarze być
może brali pod uwagę twoje życzenie porodu naturalnego, ale na pewno
mieli na uwadze zdrowie twoje i dziecka. gdyby szło bardzo źle,
raczej by cię nie słuchali. sam fakt, że mimo cieżkiego porodu mały
dostał 10 pktów. być moze też mieli nadzieję, ze się uda naturalnie.

6 miesięcy to już dosyć długo, pomyśl może o psychoterapii?

[spragnienie]

odwiedzilam psycholozke raz... Potrzebuje chyba wiecej sesji... Na bank...

[tama-ris]

Na prawde w szpitalu w UK morfine ci podali?!:)))
Pielegniarka ci 'dawkowala' znieczulenie?!:)))
Chyba jeszcze nie rodzilas...

[spragnienie]

Zastrzyk z morfiny dawala mi polozna... Dwukrotnie... Znajoma tazke dostala...
w tym samym szpitalu...
Znieczulenie anestezjolog... Zostawil CHYBA?!? c.d. plynu w pojemniczku z
instrukcja co i jak... Pierwsza dawka od razu ulga... Kolejna nie nadeszla... Bo
polozna nie zadzialala... Moze miala wezwac lekarza by dostapil zaszczytu...
Tego sie nie dowiem... Cos tam mialam przyczepione do plecow, jakis
zbiorniczek... Nie wiem do konca... Pisze to co pamietam... Strzepki... mAz
jeszcze mniej... Plakal czesto... Byl w szoku... MOj wielki misio nie jadl przez
ponad 20 h;)...

Za ta morfine nie dam sobie uciac reki, ale mysle, ze to byla wlasnie morfina...

Swoja droga... Paracetamol w UK jest dobry na wszytko... Takze w ciazy;)...

[spragnienie]

A ta morfina... Dobra na wszystko, podobnie do paracetamolu;)... MAz mial
przyjemnosc... Problmey z kamica nerkowa... wiem, wiem.. Inna historia...

[memphis90]

Z tego, co pamiętam przy kolce nerkowej właśnie nie podaje się morfiny, bo
potęguje dolegliwości...

[rach.ell]

memphis90 napisała:

> Z tego, co pamiętam przy kolce nerkowej właśnie nie podaje się
morfiny, bo
> potęguje dolegliwości...
Nie podaje sie morfiny przy kolce nerkowej, przy porodzie w UK tez
sie morfiny nie podaje, autorka watku prawdopodobnie opisuje nie to
co sie wydarzylo ale to czego sie obawia i o czym fantazjuje dlatego
wizyta u terapeuty bardzo by sie jej przydala.

Rach...ell... BLAGAM!!!!!!!! Wyluzuj dziewczyno;)

[spragnienie]

jesli chodzi o porod to reki sobie nie dam uciac czy byla to morfina czy nie,
bylam pewna, ze tak;)... ALe tak do konca nie pamietam... Wielu rzecyz juz nie
pamietam...

Meza kwestie jak najbardziej, bo stalam obok i balam sie szalenie o niego... W
NASZYM SZPITALU PODAWALI MORFINE NA JEGO BOL!!!!!!! Rozumiem, ze w Twoim sie
tego nie robi... Chyba, ze pracujesz w kazdym osrodku w UK... Russels Hall
rozumiem tez nalezy do Twojego regionu...
Nie znam sie na medycynie, nie jestem lekarka, pielegniarka, etc... Moze ich
dzialanie bylo zle z punktu medycznego... Wiem jednak, ze morfina byla...

Na psychologa albo wrozke sie nie nadajesz;0... ogolnie powinnam olac Twoj post,
ale mam dzisiaj bojowy nastroj... Nie spalam pol nocy, maluch jada bez
opamietania ostatnio, kolejny skok...

Aha, Rach.ell, we wotrek jestem w klinice onkologicznej, pewnie tam tez sie
spotkamy specko od medycyny w wielkiej Brytanii! do zobaczenia zatem;)....

rach.ell

[spragnienie]

Weszlam w wyszukiwarke... TROLICA... Poziom prowadzonych dyskusji mowi sam za
siebie... Ja z Toba skonczylam polemike dziewczynko;)... Milego dnia zycze;)!!!

[spragnienie]

MAz dostawal zastrzyk zmorfiny parokrotnie;)... Karetka ze dwa zastrzyki, byl
pod tlenem, ledwo zyl doslownie... w spzitalu tez kilka razy w udko;)...

Nie morfina!!!

[boo-boo]

W UK podają petydynę (pisząc po polsku)-a nie morfinę. Petydyna nie działa
znieczulająco tylko ogłupiająco.

[fifka01]

No to w takim razie ja tez nie wiem co mi dali (też w UK) dozylnie
podczas porodu, moze jakies placebo, bo nic nie zadziałało, ale
mówili wyraźnie, ze morfina...

[wanioliowa]

Jeśli macie takie wspomnienia i do tej pory tak strasznie cię to męczy, to po
prostu zdecyduj się na poród przez planowane cc. Nikt cię nie zmusza do
przechodzenia tego po raz kolejny. Innej opcji nie widzę :) masz potem kolejne
pół roku płakać, to lepiej od razu zaplanować cesarkę.

[katarzynaoles]

Z mojego punktu widzenia nie ma mowy o żadnych "błędach" z Pani
strony. Poród to dynamiczny proces i nie da się przewidzieć swojej
reakcji zanim nie bierze się w nim udziału. Myślę, że będzie Pani
znacznie łatwiej, jeśli zdecyduje się Pani na fachową pomoc
terapeuty - na forum naprawdę trudno pomóc w takich sprawach.
Pozdrawiam serdecznie :)

[icarium2009]

Nie wycierpiałam się nawet w połowie tyle co Ty, ale było zagrożenie
życia mojego i dziecka. Też mnie to strasznie męczyło. Przez pół
roku przeżywałam to co przeszłam na jawie, budziłam sie co noc i
znowu przeżywałam... Przez kolejne pół roku powoli przechodziło, aż
w końcu ze stresu tym wywołanego zaczęły się problemy ze zdrowiem.
Stwierdziłam, że albo dam spokój, albo się wykończę. I jakoś
przeszło, zdrowie się poprawiło... Chociaż co jakiś nadal
mam 'napady' i przeżywam znów i płaczę :/ Ciężko się od tego uwolnić.

[niuta_s]

hmm nie zapomina się, mam też traumatyczne wspomnienia za sobą, głęboką depresję
poporodową, i załamanie nerwowe, nawet mi świtały myśli samobójcze... swój poród
odbieram jako gwałt, wizyty u ginekologa wiążą się dla mnie z traumą, mam wstręt
na samą myśl że lakarz bedzie mnie dotykał, badał... brzydzę się...
moja córka ma 3,5 roku...
nie rezygnuj z psychologa, chodź na terapię, jeśli Ci zaproponuje leczenie, nie
walcz z Tym, to bardzo ważne i nie wstydź się tego, nie każdy poród to bajka, i
to nie TWOJA WINA!!!

[lilly811]

spragnienie-mój poród wyglądał właściwie bardzo podobnie
forum.gazeta.pl/forum/w,548,104798586,104798586,moj_niestety_n
iezbyt_dobry_porod.html, jedyna chyba różnica, że mi nie próbowali
zastosować kleszczy czy próżnociągu, bo uznali, że nie ma sensu, a
mąż nie płakał tylko klął aby mi zrobili natychmiast cesarkę.

Ale ja jednak już następnego dnia, choć fizycznie czułam się źle to
psychicznie nigdy nie byłam szczęśliwsza i mimo, że mój syn ma dziś
prawie 7 mies nie miałam depresji ani jakiejś traumy poporodowej-
poprostu wiem, że następny poród będzie przez cc.

Może to depresja poporodowa? Idź do lekarza, na terapię- powinno
pomóc. Pozdrawiam!

[spragnienie]

depresja to nie jest. Ja sie mieje, zyje normalnie, uwioelbiam opiekowac sie
synkiem... tylko ta mysl o porodzie odsuwam gdzies daleko...
Pojde do psychologa;0...

[atram-encik]

Myślę, że każda kobieta bedzie pamiętac swóje porody do końca życia.
Najważniejsze aby je zapamiętać od najlepszej strony. Spróbuj eliminować te
elementy, które były niefajne a wzmacniać dobre wspomnienia. Paradoksalnie drugi
poród, który będzie bez komplikacji może zmazac w twojej pamięci te złe
wspomnienia. Tak było w moim przypadku.

nie zapomnisz

[lyka]

Ja rodziłam przez cc ale koszmar tez przezyłam i nie zapomne do konca zycia

[pinkyone]

Minely juz 2 lata i 2 miesiace od narodzin mojej coreczki (ur. w
2008 r.). Czas leczy rany, a jednak wspomnienie porodu na
Inflanckiej w Warszawie nadal budzi we mnie zywe, negatywne emocje.
W szpitalnej gablotce znajduje sie informacja o uczestnictwie w
akcji 'Rodzic po ludzku', dlatego chce opisac jak to szumne 'po
ludzku' wyglada w wersji 'po Infalncku' czyli cos z perspektywy
rodzacej.

W szpitalu znalazlam sie tydzien przed porodem, juz po tzw.
terminie z powodu nadcisnienia.
Zaczne od takiej drobnostki jak wenflon. Oczywiscie bez paniki w tym
temacie, ale kazdy przyzna, ze zakladanie jego nie jest przyjemne.
W celu roznych zabiegow zakladano mi go, potem zdejmowano, potem
tego samego dnia znow zakladano, potem zostawiano i nosilam go np.
przez 3 dni niepotrzebnie, cackajac sie z nim przy kazdej czynnosci,
typu mycie i ubieranie.
Tu oczywiscie pretensji nie wnosze, bo rozumiem, ze w natloku spraw
i pacjentow tego tematu nie da sie ogarnac. Jednak w rezultacie
jeszcze przed porodem wiekszosc wygodnych do wklucia sie miejsc byla
juz, ze tak powiem 'zuzyta'.

Chcialam rodzic z mezem, wiec oplacilismy (koszt: 500 zl) porod
rodzinny w prywatnej salce.
Trafilam na nia z moim trzydniowym wenflonem. Polozna chciala
podlaczyc do niego oksytocyne. Wyrazilam watpliwosc, czy po tylu
dniach bedzie jeszcze drozny. Pewna siebie powiedziala: bedzie,
bedzie (czytaj: co Ty pacjentko/babo wiesz o mojej robocie).
Po chwili okazalo sie, ze nie dziala i trzeba zalozyc nowy. Po minie
poloznej zobaczylam, ze nie lubi tego robic lub prawdopodobnie, nie
jest to jej mocna strona. Dostalam reprymende, za stan moich
poklutych rak i zaczela sie wkluwac w zyly, znajdujace sie na
wierzchu moich dloni. Robila to nieudolnie kilkakrotnie, w
rezultacie szybko tez staly sie 'zuzyte', wiec probowala ponownie w
swiezo ponakluwanych miejscach, no... szczerze mowiac to juz dosc
bolalo, ale staralam sie zachowac twarz i nie dac tego po sobie
poznac.
W koncu wezwala kogos na pomoc i ufff... udalo sie.

Szlo mi dosc wolno, mimo przyspieszania procesu oksytocyna czas
trwania pierwszego okresu porodu wyniosl 9,5 godz. Na szczescie
otrzymywalam w tym czasie znieczulenie zewnatrzoponowe od bardzo
milego doktora, ktory zachowywal sie w mojej opinii wzorowo, tzn.
np. tlumaczyl co bedzie robil i jak mamy wspolpracowac.

Wreszcie nadszedl czas drugiego okresu porodu, dla
niewtajemniczonych, etapu kiedy
mozna zaczac przec. Od tego momentu zaprzestaje sie podawania
znieczulenia zewnatrzoponowego. Zbieglo sie to ze zmiana poloznych,
o czym nie zostalam poinformowana. Poprzednia Pani nie raczyla
powiedziec jednego zdania, ze konczy prace i przejmnie mnie inna
polozna, czyli jak dla mnie troche nie 'po ludzku' - znowu drobiazg.

Nowa polozna zaczela energicznie. Wyprosila mnie z mojej prywatnej
salki. Mezowi kazala zostac na korytarzu (porod rodzinny?) i
powiedziala, ze zawolamy go na koniec.
Powinnismy wowczas zaprotestowac, ale w obliczu jej pewnosci siebie
i naszej niepewnosci w tej sytuacji oboje nie zrobilismy nic.
Zabrala mnie do pomieszczenia (z mojej perspektywy)
wielofunkcyjnego. Znajdowaly sie w nim 2 komputery, dlugi rzad
szafek - cos a la kuchenny zestaw, lodowka i fotel ginekologiczny.
Dokonalysmy kilku prob parcia, poki mialam jeszcze skurcze parte.
Potem przestalam je miec. Polozna kazala sie poinformowac, gdy
zaczne znow je odczuwac. Pozwolono wejsc mojemu mezowi i wyznaczono
mu miejsce....na lodowce, a polozna udala sie do komputera. Z
relacji meza wiem, ze przekladala tam jakies karty, nie mylic z
kartami pacjentow - pasjansik ja pochlonal.

Niestety zamiast skurczy zaczelam odczuwac (przepraszam za
fizjologie) potrzebe wymiotowania. Moj maz postaral sie o jakis
pojemniczek, ktory znalazl w 'kuchennych' szafkach (na marginesie:
ha! - jednak wszystkie obiekty w pomieszczeniu byly potrzebne,
lodowka dla meza, komputery dla poloznej, dla mnie fotel
ginekologiczny i te szafki - musialam je niestety dzielic z osobami
postronnymi, ktore co jakis czas sie pojawialy i w 'moich' szafkach
grzebaly). Na tym etapie bylam juz doslownie polprzytomna z bolu.
Caly czas stalam i nie mialam sie o co oprzec. Miedzy falami bolu,
udalo mi sie to zakomunikowac mezowi, ktory zaczal organizowac
jakies miejsce. Padlo na fotel ginekologiczny, ktory nalezalo
odpowiednio do tego celu przystosowac, pochowac jakies wystajace
elementy i tu musze oddac honor poloznej: instuowala meza jak ma to
zrobic (nie wstajac znad komutera).

Minely kolejne 2 godziny, maz mi asystowal w bolach i wymiotowaniu,
a polozna siedziala przy komputerze. Ten etap porodu moze trwac
podobno tylko 2 godziny, wiec polozna udala sie po lekarza. Doktor
byl dosc konkretny, stwierdzil, ze dziecko jest zle ulozone i nie ma
mozliwosci urodzenia go naturalnie. Zaproponowal cesarke i zniknal.
(Nie rozumiem, czemu lekarz nie mogl obejrzec mnie wczesniej?)

Tu pojawila sie kolejna postac: mloda szczupla lekarka z krotka
ciemna fryzurka.
Miala zajac sie papierkowa robota, czyli formalnosciami zwiazanymi z
cesarskim cieciem.
W miedzyczasie snula do mnie, jakies bzdurne teorie, ze mam za duze
dziecko, bo pewnie jadlam w ciazy witaminy. Dodam, ze witamin nie
jadlam, a dziecko bylo normalnych rozmiarow,
ale wtedy juz praktycznie nie moglam mowic z bolu.
Cos tam powypelniala w druczkach (strasznie mi sie to dluzylo)
poproszono mnie o podpis.
Zlozylam go, ale okazalo sie, ze to byla karta innej pacjentki.
Wypelnianie zaczelo sie od nowa, a na koniec dostalam jeszcze
reprymende za nieczytelny podpis (pewnie trzeba sie bylo podpisac
'po ludzku', a nie jakies tam bazgroly rodzacej).

W efekcie na sali operacyjnej zlalazlam sie po kolejnych 45
minutach. Corka miala juz sine
wszystkie konczyny, ale poza tym wszystko bylo w porzadku i
oczywiscie jestem wdzieczna
blokowi operacyjnemu za dobra robote.
Na sali pooperacyjnej przyszlo mi spedzic noc. Pani, ktora tam
pracowala, byla naprawde
wspaniala i miala serce do tej roboty.

Potem moje dzieciatko mialo zoltaczke i spedzilam kolejny tydzien w
tym szpitalu, spotykajac,
tych po ciemnej i jasnej stronie mocy, ale to juz inna historia...

Kamila P.

[xeniaczek999]

Witam,
Doskonale Cię rozumiem, ja tez nie jestem w stanie zapomnieć o bólu który zgotował mi los, a urodziłam przecież przez cc.
Do dzisiaj przezywam traumę, mój synek za kilka dni kończy 6 miesięcy.A ja mimo powrotu do wagi sprzed ciąży czuję się brzydka , nieatrakcyjna, nie ta......kiedyś tak nie myślałam, poród zmienił wszystko. Dzisiaj dla mnie najważniejszy jest mój prześliczny synek, to jak się uśmiecha, jak bardzo jestem mu potrzebna. Mam nadzieję że kiedyś zapomnę o tym jak bardzo cierpiałam i postanowię z wyboru po raz kolejny być mamą,. Pozdrawiam serdecznie

[mar1114]

Ja czekałam z decyzja o drugim dzievcku 4 lata. Pierwszy poród
wpsominam fatalnie.
Miałam długie 23-godzinne bóle krzyżowe i brak postepu rozwarcia
szyjki. Obiecałam sobie w trkcie porodu, ze nigdy więcej naturalnie.
Ale teraz jestem w drugiej ciązy i zamierzam rodzić naturalnie i mam
nadzieję będzie szybciej i lepiej.