łożysko przodujące-dotrwać do końca

[niutek1979]

Dzień dobry
jestem w 32 tyg.ciąży (pierwsza ciąża) i właśnie stwierdzono na badaniu usg, że łożysko od ujścia szyjki macicy jest zaledwie 6 mm. Lekarz powiedział, że jestem jak tykająca bomba zegarowa - w każdej chwili mogę zacząć krwawić i w takiej sytuacji polecił mi natychmiastowe stawienie się w szpitalu. Kazał się oszczędzać, dużo leżeć (najlepiej ciągle) by dotrwać do 35-37 tyg. gdy cc będzie można wykonać bez obawy. Proszę o porady - co zrobić by dotrwać jeszcze te 4-5 tyg.? Czy powinnam leżeć, czy mogę się krzatać po domu? - czuję się b. dobrze. Czy może powinnam się uprzeć i trafić już teraz do szpitala (nie chce tego, ale dla dobra malucha...)? Będę wdzieczna za podpowiedzi i bardzo pozdrawiam.
aniela

[dominikanj1]

odradzam krzątanie...
ja byłam już w szpitalu od 28 tyg
krwawienia i krótkie hospitalizacje z nakazem bezwzględnego oszczędzania miałam w 21, 24, 26 i później w 28 tyg ciąży i za ostatnim razem zostałam już w szpitalu do planowego cc w 37 tyg.
dotrwać nie było łatwo, ale pobyt w szpitalu oddalonym o niemal 2 godziny drogi od domu w moim przypadku dał mi komfort psychiczny, że jestem "bezpieczna" i w razie nagłego silnego krwotoku nie będę musiała sama rozcinać brzucha by ocalić choć dziecko(tak, miałam takie myśli).
w szpitali był zakaz odwiedzin i przez 2 miesiące byłam nieco odseparowana od rodziny.
z okazji świat Bożego narodzenia były 3 dniowe odwiedziny.
miałam trochę cięższą sytuację, bo cały czas miałam skurcze co 10 min i przyjmowałam fenoterol również w kroplówce, co w domu było by nie realne.
jak tylko przekroczyłam próg szpitala poczułam się bezpieczna i spokojna. w domu szalałam ze strachu.
mimo wielu nieudogodnień szpitalnych tj: mój stan fizyczny=niedołężna, zgarbiona drepcząca staruszka z co 10 minutowymi skurczami, brak kontaktu z najbliższymi, strach o dziecko, 2 miesiące bezsenności w niewygodnym łóżku(pobudka o 6-bez możliwości drzemki w dzień-spanko po 21, ale budzenie co półtora godz na tabletkę, co godzinę na siku, co pół godziny z powodu zgagi lub obolałych bioder lub sprawdzania, czy kroplówka kapie czy może żyła jest niedrożna) nowy wenflon co ok 20 godzin-nienawidzę wenflonów i wiele innych wspominam ten czas w miarę dobrze, bo dzięki temu wszystkiemu dowiedziałam się że niedołężność po cc jest wspaniała w porównaniu do tego co przechodziłam i czas już parę godzin po cieciu wspominam jako najlepszy okres pobytu w szpitalu, bo mimo bólu fizycznego synek i ja byliśmy bezpieczni, mogłam się sprawnie poruszać itp.
do dziś nocna opieka nad synkiem, liczne budzenia w nocy na podanie piersi są dla mnie niczym w porównaniu z snem przerywanym w szpitalu.
ja wolałam szpital.
pewnie pozostaniesz w domu do pierwszego(oby jednak go nie było) epizodu z krwawieniem, a później kto wie, może już będziesz wyczekiwać w szpitalu.
u mnie najpierw była kosmówka nisko schodząca, później łożysko nisko usadowione jak u ciebie teraz, następnie przodujące brzeżnie a później już tylko centralnie.
istniało spore ryzyko nagłego rozwiązania ciąży cc, dlatego dostaliśmy celeston aby w płuckach dziecka wytworzył się surfaktant, ale udało nam się dotrwać do planu, choć na kilkanaście godzin przed planowanym cc dostałam największego krwotoku.

czy nie dają ci nadziei na podniesienie się łożyska?
o zakazie współżycia pewnie wiesz, dodam jeszcze unikanie gwałtownych ruchów i ZAPARĆ!
z jakiej części polski jesteś?
pozdrawiam placenta previa...

[katarzynaoles]

Myślę, że jest Pani w dość dobrej sytuacji biorąc pod uwagę wiek dziecka oraz brak epizodów krwawienia - przed Panią niezbyt długie czekanie. Zdecydowanie odradzałabym wszelkie wysiłki - czyli raczej siedząco-leżący tryb życia przez następne kilka tygodni. Lekarz już uczulił Panią co należy zrobić w razie krwawienia - ja dodatkowo sugerowałabym transport karetką pogotowia w wypadku, gdyby cokolwiek zaczęło się dziać. Trzymam kciuki! Pozdrawiam serdecznie :)

[niutek1979]

Dziękuję za odpowiedzi, milczałam kilka dni bo z powodu siedząco-leżącego trybu życia zbyt ciężko pracował mój komputer i się popsuł:) Dziękuję p. Katarzynie za dodanie otuchy, mamie, która przeszła podobne stany również bardzo dziękuję - ja mam szpitale oddalone od domu o 5 (wojewódzki) i 10 minut (miejski) drogi więc spokój ducha potrzebny w tym stanie mam. Ciągle czuję się dobrze więc mam nadzieję, że wszystko dobrze się skończy.
Pozdrawiam Wszystkich
aniela