chory charakter

[Gość: xxx]

Czy macie tez tak, że sami meczycie sie z własnych charakterem?nie jestescie
zdecydowani, 150 razy zastanawiacie sie czy zrobiliscie dobrze?a i tek nie
znajdujecie odpowiedzi?niedawno rozstalam sie z chlopakiem op 4 latach bycia
razem i 3 latach mieszkania.moja decyzja.i do teraz nie potrafie sie
pozbierac.myslalam ze sluszna, ale kazdy wieczor, poranek mysle ,
rozpamietuje i chyba sama nie wiem czegio chce. dobija mnie to...

[Gość: iza]

po prostu taka jestes i nie zmienisz tego.ja znowu mam zmiany nastrojow,od totalnej euforii do prawie depresji oraz wkurzam sie strasznie jak nie moge miec tego czego chce

muszę to wyrzucić

[Gość: ida]

a ja kocham dwóch facetów jednocześnie i nie mogę pojąć o co w tym chodzi

[Gość: xxx]

ida musisz sie zdecydowac na jednego bo ci psychika wysiadzie

[Gość: do xxx]

żeby to było takie proste. ot zdecydowalam się od wielu lat jestem z jednym ale
co z tego. wystarczy przypadkowe spotkanie z tym drugim, wspolny znajomy,
miejsce gdzie bywaliśmy razem i jakiś taki dziwny smutek i ciepło po sercu się
miota. czy to znaczy że nie kocham swojego obecnego?nie sądzę

[Gość: haha]

dr feelgood a zapłaciłes za usługi????a moze ty ten drugi ???

[Gość: ida]

wiecie też tak sobie czasem mówie że to ku..kie, tyle że ja się jakoś nie
puszczam z obojgiem. jeden jest moim wieloletnim facetem, pierwszym i ostatnim
z jakim w łóżku byłam. kocham go i podziwam.a o drugim po prostu nie mogę
zapomnieć bo on był moim pierwszym facetem, w którym tak naprawdę się
zakochałam. jest mi bardzo bliski , zerwałam z nim nie z braku miłośći ale z
powodów bardziej złożonych, skomplikowanych.nie umiem o nim zapomnieć a kiedy
go spotykam to mam wrażenie że widzieliśmy się wczoraj. kurcze tego się nie da
opisać.po prostu jest częścią mojego serca i zawsze w nim pozostanie

[Gość: bo tak!]

Ida - zaryzykuj bo kto wie, czy ten drugi nie będzie lepszy i ... dostępny, a i
w takiej niepwenej zastanawialności też żal! Ten obecny, pewnie zrozumie i
wybaczy, jeśłi będziesz chciała wrócić, choć pewnie nie będziesz chciała...

[Gość: ida]

Oj wiesz "bo tak",ja mam poczucie że i tak już dużo razy w życiu raniłam
facetów, nie chcę znów tego robić. tłumaczę sobie że to rozdwojenie to jakiś
mój schiz, mój problem być może z osobowością.kłopotem nie jest to że nie umiem
się wyrwać ze złego związku.bo mój obecny facet jest wyjątkowy, cudowny i wiem
że bardzo mnie kocha.sęk w tym że podobnie mogę powiedzieć o tym poprzednim, że
jest najlepszym facetem pod słońcem. kiedyś go zostawiłam i czuję że nie mam
prawa bawić się już jego uczuciami. dawać mu nadzei by potem go np. rozczarować.

[Gość: bo tak!]

Nie namawiam ale ... olej ich i weź trzeciego (podam Ci szyfrem mó numer)!
A tak serio, to (oczywiście nie namawiam!) nic tak nie wpłynęło na trzeźwość
mojego spojrzenia na te sprawy (mimo alkoholu), jak zdrowa samotność - choć
mogłaby już nie wpływać (muszę się namówić na zmiany ... tylko jak;)

[Gość: ida]

ja chyba już się pogodziłam z tym że tu nie ma rozwiązania...
a ty co chcesz w sobie zmieniać i czemu nadal jesteś samotna?

[Gość: bo tak!]

Nie jestem samotna - jestem samotny! Się wie, że z wyboru (dopóki mnie która
nie zechce). Czasami nie wiem, czego tak naprawdę chcę i może ta samotność
dobrze mi robi (?)

do bo tak!

[Gość: ida]

tak piszesz jakbyś był towarem na półce po który mogą sięgać kobiety. a
przecież wiele tu od ciebie zależy! rozumiem , że mogłeś po prostu jeszcze nie
spotkać tej swoje połówki szczęścia i pewnie po takich głupotach jak ja
wypisuję nie chce ci się nawet za bardzo szukać. wierzę jednak, że być może na
rogu którejś z ulic zupełnie przypadkiem , choć pewnie z planem Sił Wyższych,
pewnego dnia znajdziesz tą, której szukałeś i wtedy wszystkie wahania po prostu
znikną

[Gość: bo tak!]

Gdybym na rogu którejś z ulic spotkał tę właściwą... to bym się... ucieszył,
pożenił, udzieckował...etc. (ale to może jeszcze nie dziś). KIedyś myślałem, że
taką spotkałem ... dopóki(śmy) się nie rozłączyli - no i teraz już nie wiem,
czy takie istnieją (i czy istnieją tacy, co im psasują ... i czy w ogóle można
się spasować - bo zawsze ... "coś"!).

[Gość: ida]

Masz rację "zawsze jest coś i zawsze będzie", tylko kiedy spotkasz tę jedyną, a
ona spotka ciebie,to to "coś" zejdzie na dalszy plan. Miłość nie jest łatwa,
ale chyba właśnie dlatego tak bardzo nas fascynauje i jej poświęcamy znaczną
część życia.

do idy

[Gość: bo tak!]

A czy miłość, taka zdrowa, czysta i ... wieczna, jest woóle możliwa na tym
świecie!? TO miłe, że mi jej życzysz (nie mówię, że przestałem w nią wierzyć),
ale przecież sama też masz dylemat między dwoma, z których jeden "zakazany
owoc", a drugi "lepszy wróbel w garści" tak samo uspokoić sumienia nie
pozwalają.

[Gość: Zielona trawka]

Życie jest kwestią wyboru. Zawsze będziesz żałować i mieć wątpliwości, że się
podjęło złą decyzję. Idziesz drogą prostą do pewnego momentu, potem jest
skrzyżowanie, którędy iść? Podejmujesz decyzję i żałujesz, że nie wybrałaś tej
drugiej, myślisz, że fajniejszej drogi. A skąd wiemy, że akurat ta niewybrana
droga będzie fajniejsza?
Uważam, że podjęłaś słuszną decyzję. Nie znam sprawy, ale jeśli doszło do
rozstania, to były ku temu poważne podstawy. Nie zadręczaj się, wszystko przed
Tobą.

[Gość: ida]

Dzięki za to co napisałaś. Dylematy są wpisane w człowieczeństwo ot i tyle...
Tylko ja wiem,że ta droga której nie wybrałam wcale nie jest fajniejsza i mimo
tej wiedze tęsknie za nią. To chyba jest moja niedokończona historia a ponieważ
jej nie dokończyłam już zawsze będzie mi towarzyszyć. Chcę też dodać, że nie
żałuje mojego wyboru. Żałuję tylko, że kiedyś kogoś zraniłam, kogoś kogo
kochałam i nadal kocham. Hihi, chyba sobie sama odpowiedziałam na nurtujące
mnie pytanie:Można kochać dwóch facetów, ale tylko z jednym można być.

[Gość: bo tak!]

INACZEJ patrząc, to nawet lepiej mieć coś (kogoś), do czego ciągle się wzdycha -
takie marzenie nie do spełnienia, co warunkuje miłe marzenia! Ale to ...
INACZEJ patrząc!
Konieczność WYBORU to jest ta gorsza strona z decyzją między dwoma ...
rozwiązaniami - jakkolwiek by nie wybrać, zawsze będzie dysonans i jakiś
taki ... żal! Wtedy chyba najlepiej wmawiać se, że taki werdykt (skoro już
podjęty), na pewno jest tym właściwszym - a wyrzuty... albo zniką, albo
prędzej, czy później doprowadzą do odważnych zmian!

do bo tak

[Gość: ida]

To wcale nie jest miłe marzenie.Miłe marzenia uskrzydlają a nie uziemiają.
Trochę się pogubiłam w świecie własych odczuć i tyle. Nie chcę się
usprawiadliwia ani nie szukam aprobaty.Chciałam się wygadać.Powiedzieć o tym co
tak bardzo we mnie siedzi.

[Gość: bo tak!]

Może ja jestem niestatecznym ryzykantem w tym pionie, ale skoro coś Cię
uziemia, dlaczego nie spróbujesz się z tego wykopać!? Nawet za pewną cenę! Kto
nie kradnie, ten nie siedzi - kto nie siedzi, ten nie wie...! Czy nie
ważniejsza może być pogoń za prawdziwym szczęściem od pozornego obecnego
szczęścia? Póki nie masz 100 lat, dzieci i innych tych...tradycji
antyrozwodowych, nie musisz chyba zawsze postępować skrajnie zdroworozsądkowo
(chyba, że naprawdę masz coś wielkiego do stracenia). Wygadanie się jest fajne -
czasami obcemu (a fora czkają i stygną), czasami bliskiemu (bo jest bliski i
HEJ!)

[Gość: kiramana]

sluchaj glosu intuicji!!Pozdrawiam :)

[Gość: ida]

Dobrze rozumiem czemu mi tak piszesz. Pewnie mówiąc do potencjalnego innego też
bym mu wkładała do głowy, że trzeba żyć prawdziwie, umieć ryzykować, słuchać
serca, nie oglądać się za siebie. Tylko widzisz teoria i praktyka lubią się
rozmijać. A przynajmniej tak u mnie teraz jest.
Wiele razy ryzykowałam w życiu a zdroworozsądkowe podejśćie było mi często
obce.Nie mówie, że intuicja mnie zawsze zawodziła. Wręcz przeciwnie, często
pokazywała mi wspaniałe drogi. Tyle, że teraz najzwyczajniej w świecie się
boję. Przeraża mnie myśl, że mogę stracić kogoś bardzo ważnego w moim życiu, że
mogę zostać sama. Wiem, że jak już wybrałabym drogę to nie miałabym z niej
powrotu. Tak, jestem słaba i pewnie kierują mną niskie egoistyczne pobudki choć
czasem sobie mówie, że nie chce ranić innych...

[Gość: Mistrz Yoda]

Przepraszam, w poprzedniej wypowiedzi miało być : niech moc będzie z Tobą.

[Gość: aga]

ida czuje jakbym to ja pisala to co ty napisalas, mam identyczna sytuacje i
chyba sobie z nia nigdy nie poradze

[Gość: ida]

a jak sobie radzisz teraz?napisz aga, może wspólnie znajdziemy drogę a może po
prostu werbalizacja da choć chwilowa ulge

[Gość: bo tak!]

Jeśli się boisz, nie ryzykuj. ALe jeśli masz potem tulić się codziennie do
dziwnego poczucia, że coś jest nie tak ... ??? Sam fakt myślenia o jakimś
gdzieś-tam sygnalizuje chyba, że nie wszystko jest idealne ... a przecież takie
byćpowinno! Ja nie namawiam, ale pókiś młoda...

poszukiwania

[Gość: ida]

to zabawne...piszesz, że "idealne być powinno" a kilka postów wcześniej
pisałeś, że zawsze jest "coś"

[Gość: bo tak!]

No właśnie niestety jest i ... kupa zbita - pewnie, że nie zawsze, ale często!
Mnie bardziej chodziło o to, żeby (strategizując) szukać nowego, nie poznanego,
może właśnie lepszego (nawiązując do Twojego tytułu). Zakładanie z góry, że
skoro "zawsze jest coś", będzie i tym razem, rzeczywiście może zniechęcić, ale
nie danie sobie szansy nie zaowocuje. Fajna z Ciebie kobicinka i fajnie mi się
z Tobą ... filozuje - gdybyśmy nie sklikali się przed Wielkanocą - życzę
spokojnej przerwy w tym ... dylemacie, choćby na czas świąt i cóż ... Jajcarsko
mokrego zajączka!

poszukiwania

[Gość: ida]

Bardzo mi miło, że pamiętałeś o życzeniach dla towarzyszki potyczek słownych.
Właśnie pozbyłam się ostatnich gości rodzinnych i przyznam,że największym
plusem tych Świąt jest fakt, że minęły. Być może dlatego,że nie umiem poczuć
ducha Wielkiej Nocy(skojarzenie z komercyjną machiną?).
Wracając do tematu gramy w grę "tak ale"(analiza transakcyjna).
Cokolwiek nie powiesz, ja to podważę, podając swoje racje. Wiem, że chciałeś
mnie natchnąć, pokazać inną drogę, drogę jasną, prawdziwą. Czy jednak taka
droga istnieje? Bo skoro tak , to czemu Ty nią nie podążasz?Czemu wybierasz
niezdecydowanie i bezczynność zamiast "dać sobie szansę". To chyba trochę jak w
przysłowiu: Prowadził ślepy kulawego.
PS. Dałam sobie szansę (albo tak mi się wydawało)i... teraz mam jeszcze większy
bałagan w głowie i życiu :(

[Gość: tola]

u mnie tez wszyscy poszli a sytuacje mam taka jak Ty ehh to zycie

[Gość: bo tak!]

Pytasz - Czy „taka droga istnieje”? No jak nie, jak tak! Każde nowe, choć
ryzykowne posunięcie nią jest.
A czym jest ów … „szansa”? Powiedz mi to Cię ozłocę. Jest pójściem na
ryby, „Grą w ciemno”, zakładem sportowym i inną niewiadomą. Przecież dałem
sobie szansę na nowe, rezygnując ze starego – i na razie bezowocnie! To chyba
nie jest „wybieranie bezczynności i niezdecydowania”, choć może z
niezdecydowania się zrodziło – w końcu trudna decyzja podjęta, czasami
odżałowana, ale skoro „po ptokach”, lepiej czerpać już z niej jakąś wiedzę. Mój
problem polega raczej na braku konkretnego celu, Twój chyba bardziej na
strachu – i nie wiadomo kto z nas ma większe powody do kapryszenia – Ty nie
czujesz dosytu, ale masz kogoś przy sobie, ja … mam wolną rękę (ale nie samą
ręką człowiek żyje;) Załóżmy frakcję JUŻ NIE TAKICH MŁODYCH-GNIEWNYCH!!!

[Gość: ida]

Hihihi... Powiadasz "już nie takich młodych"?. Czyżby życie samą ręką tak Cię
postarzyło?
Odnośnie drogi to nadal obstaję przy swoim, bo pytałam o drogę idealną, która
dla mnie jest utopią.
Szansą nie jest tylko rezygnacja ze starego,ale jeszcze dostrzeżenie nowego i
podążenie za nim.Nie podążanie(podobnie jak break celu) nazywam zaś
bezczynnością i niezdecydowaniem. Cóż sama z tym miałam problemy nie raz.
Co do frakcji, to może zacznijmy od wykrzyczenia o co możemy być gniewni.
Zaczynaj!

Ta pełna połowa szklanki

[Gość: ida]

Tola jak nie możę być gorzej to zawsze możę być lepiej! Przyłącz się do naszej
frakcji gniewnych.Podziel się tym co Cię tak zgniata

[Gość: bo tak!]

Z tymi „niemłodymi” tak sobie strzelałem, choć nie powiem, czasami wydaje mi
się, że się okłamuję, mówiąc swoiemu dziecku, że szybko biegam, ale dzisiaj mi
się nie chce.
Co do pogoni … Czyli nie podążając za nowym i pozostając przy swoim …
bezpiecznym, też jesteś bezczynnie niezdecydowana tak? Nie zgodzę się, że brak
celu jest bezczynnością – brak celu może być równie doświadczalny przy wielkiej
czynności, a i niekiedy, choć to papka maślana, można go dziwnie odczuwać,
mając pozorny cel (czyż nie?)
Żartowałem z tymi dziećmi;)

[Gość: ida]

Myśle czasem, że większość celów jest pozornych i istnieją one tylko po to żeby
w ogóle gdzieś iść a nie wegetować i stać w miejscu. Wiadomo, że zwykle się
dochodzi gdzie indziej niż dojść się chciało. Masz rację czasem lepiej sobie
usiąść niż kręcić się w kółko. Tylko jak długo zamierzasz siedzieć "niemłody
gniewny"?
Nie twierdze,że ja mam lepszy patent na życie.Pytania do Ciebie równie dobrze
mogę zadawać samej sobie.

[Gość: bo tak!]

Pytasz, czy długo zamierzam siedzieć niemłody gniewny? Nie wiem! Pewnie dotąd,
aż nie będę się rozglądał i zastanawiał, czy inne życie jest lepsze, niż to.
Może to jeszcze jakiś nieokreślony bunt, a może to już parcie na coś stałego,
pewnego i spełniającego?! „Myśle czasem, że większość celów jest pozornych i
istnieją one tylko po to żeby w ogóle gdzieś iść a nie wegetować i stać w
miejscu” – to brzmi trochę, jak tłumaczenie zrezygnowanego – a przecież
jesteśmy „zagniewani”, dlatego parówkowym skrytożercom powiedzmy stanowcze nie!
Jakeśmy Polococtowcy!

prawda o niej

[Gość: ida]

No i ot wracamy do domu.Chyba czas przyznać,że nie jestem gniewna a raczej
zrezygnowana.

[Gość: bo tak!]

Czyli czegoś musisz się obawiać, coś stawiać nad coś? Dlaczego? Czy naprawdę
jesteś zdania, że w pewnych kwestiach już nic się nie zmieni i nie jest do
zmienienia?

[Gość: tymon]

Skąd pewność, że do tego pierwszego mogłabyś jeszcze wrócić, przecież do końca nie możesz wiedzieć czy On coś jeszcze czuje do Ciebie. To, że stosunki między wami są dobre nie oznacza jeszcze, że On jest otwarty na związek z Tobą. Paradoksalnie wydaje mi się nawet, że skoro jest z Tobą w dobrych stosunkach wiedząc, że jesteś w innym związku, to prawdopodobnie nie odczuwa zazdrości i akceptuje taki właśnie stan rzeczy. Jeżeli obecny facet jest wspaniały i kochacie się, to nie ryzykuj bo możesz pozostać z przysłowiową ręką w nocniku. Obecny związek masz już sprawdzony a tamten niedoszły mógłby nie być taki fajny jak sobie wyobrażasz, i z Twojej lub Jego woli mógłby się dawno rozlecieć. "Wszędzie dobrze gdzie nas nie ma". Gdyby wszystko było między wami OK, bylibyście razem do dziś, a skoro nie jesteście tzn., ze nie było OK i nie ma czego żałować.

[Gość: bo tak!]

A gdzie tu parcie na kafel, pozostawianie niepewności i cała ta ... hakuna-
matata!? Trwać w czymś i (ewentualnie) do końca życia zastanawiać się, czy
decyzja jest słuszna, albo zaryzykować jeden związek i żałować lub się radować -
oto jest dylemat!

[Gość: tymon]

Ale ida jest chyba przekonana o słuszności swojej decyzji, tylko nie potrafi (albo nie chce) uwolnić się od miłych wspomnień. I może nie warto się uwalniać. Może te wspomnienia są piękne właśnie dlatego, że są tylko wspomnieniami, i niech takimi pozostaną.

[Gość: bo tak!]

Wiele w tym racji! Może i te wspomnienia w końcu miną i wygra stałość obecnego
uczucia? Nie wiem w sumie, jak to jest w braniu sprawy "na rozsądek"...

[Gość: tymon]

Ale ja niewiem bo tak!'u drogi czy ida wzięła sprawę na rozsądek. Napisała, że kocha obecnego faceta. Gdyby kochała wyłącznie poprzedniego a z obecnym była jedynie poprzez pragmatyzm, moglibyśmy mówić o "braniu na rozsądek". Aby związek był trwały i udany, rozumu nie należy przedkładać nad serce, ani serca nad rozum. Muszą one iść w parze. Krótko mówiąc wybór serca należy poddać jeszcze ocenie rozumu. Jest to w przypadku silnej miłości tak trudne, że dla wielu wręcz niewykonalne, dlatego tyle nieudanych związków.

[Gość: bo tak!]

Znasz takie osoby, które łącząc rozum, pożądanie, miłość (tak nieskorą do
odwiedzin) i inne te… nietruizmy, zdołały się poznać? Szukamy i szukamy, a gdy
znajdziemy, to szukamy. Wydaje mi się, że teoretyzujesz, mówiąc jak to pięknie
być powinno. A przecież dziewczyna napisała, że coś jest teraz nie tak – jeśli
to ma związek wyłącznie z przywoływaniem wspomnień byłego, to spoko (choć i tak
niezaprzeczalnie dotyczy to rozsądku). Ale jeśli coś innego, wtedy na pewno już
mowa o rozsądku!

[Gość: tymon]

Jeśli jak napisałeś, "gdy już znajdziemy to nadal szukamy", tzn., że nie znaleźliśmy. Czy znam takie osoby, które zdołały to połączyć? Rzeczywiście niewiele, mniej więcej tyle ile jest naprawde udanych związków, takich związków w których obydwie strony już nie szukają i są szczęśliwe. Mówiąc jak pięknie być powinno istotnie teoretyzuję, ale nie jest to teoria nieosiągalna w praktyce, choć niezmiernie trudna do urzeczywistnienia. Co gorsza, nawet konsekwentnie zmierzając do tak wyznaczonego celu możemy go nigdy nie osiągnąć. Wiele na tym świecie, ale nie wszystko, zależy od nas. Kwestią indywidualnego wyboru jest czy lepiej zadowolić się półśrodkami, czy bezkompromisowo i konsekwentnie dążyć do tego, na osiągnięcie czego nie ma żadnej gwarancji, a co mogłoby zapewnić nam pełną satysfakcję z dokonanego wyboru i poczucie całkowitego (przynajmniej w tej sprawie) spełnienia. Dla niektórych lepsze jest nic, niż rydz.

ambiwalencja

[Gość: ida]

Oj Panowie...I jeden i drugi ma w pewnym stopniu rację.
Tak bo tak! zgadzam się,cząstka mnie wierzy,że nie ma sytuacji bez wyjścia, że
zawsze coś można jeszcze zrobić, postanowić,zmienić, a przynajmniej
spróbować.Zgodnie z tym co sugerujesz, czegoś się obawiam, coś jest priorytetem
i dlatego tkwię w takim nie innym układzie. Pytasz dlaczego.Chyba już
udzielałam odpowiedzi na to pytanie , ale mogę powtórzyć. Kocham mojego
obecnego faceta. Podziwiam go, szanuję. Jesteśmy ze sobą już kilka lat, wiele
razem przeszliśmy, zarówno tych wspaniałych momentów uniesień jak i chwil
klęski złości czy smutku. Z jednej strony te wspólne doświadczenia bardzo nas
zbliżyły z drugiej po tylu latach siłą rzeczy pojawia się już jakaś rutyna.
I tu dochodzą do głosu Twoje racje tymonie.Mogę sobie wiecznie szukać stanu
idealnego szczęścia i nigdy go nie odnaleźć bo i jaką mam pewność że coś
takiego istnieje.Jeśli nawet tego doświadczę, to za pare chwil mogę przecież
wyczuć w tym nutę fałszu. Poza tym, czy ludzie którzy mówią o sobie, że są
spełnieni tak naprawdę nimi są, czy tylko zamykają oczy, uszy i serca na dostęp
jakiejkolwiek informacji, która mogłaby zburzyć ten ich błogostan.
Co do mojego poprzedniego chłopaka...Wiem,że ja ciągle jestem mu bliska i nie
tylko jako przyjaciółak.Wiem, że mnie kocha i pozwoliłby mi wrócić mimo, że
zadałam mu duży cios odchodząc wiele lat temu.Tak naprawdę on nigdy nie
zaakceptował tego stanu rzeczy a raczej uszanował moją decyzję. Kiedyś byłam mu
za to bardzo wdzięczna. Ostatnio jednak chodzi mi po głowie pytanie: Czemu nie
walczył o nas, skoro mnie kochał i ciągle kocha.Choć pewnie odpowiedź jest
prosta:walczył tak długo i w taki sposób jak potrafił.
Wiem, że mój problem jest jednoczenie moim szczęściem:
Znam dwóch diametralnie różnych a jednocześnie najwspanialszych facetów pod
słońcem.
Myśl o każdym z nich wywołuje we mnie gorące i tkliwe uczucia. Świadomość, że
będąc szczęśliwą z jednym myśle jednocześnie o drugim, wywołuje we mnie złość
na siebie samą.
Może najlepiej w tej sytuacj byłoby zamknąć się z jednym z nich pod szklanym
kloszem zrobić sobie pranie mózgu, skutecznie wmówić, że przeżywam apogeum
szczęścia a drugiego usunąć z myśli. Kto wie, gdyby poszperać w mózgu, to może
nawet znalazłabym jakiś obszar odpowiedzialny za myślenie o tamtym i po prostu
wycieła.
Są sytuacje gdzie nie ma dobrego rozwiązania a można jedynie przewidzieć lub
założyć, co będzie mniej złym rozwiązaniem.

[Gość: bo tak!]

Nie zapomnisz! Można zaakceptować, przyzwyczaić się, nawet nie podchodzić do
tego emocjonalnie, ale – teraz już to wiem - nie da się zapomnieć! Jeśli ten
były jest sam to jeszcze „pół bidy”, ale jeżeli widzisz go w towarzystwie
innej, klejącej się do niego, pięknej niewiasty oraz jego radość (bolesną, bo z
wiecznym uśmiechem), i nie będziesz miała podłego nastroju, ni wyrzutów
sumienia przez najbliższy miesiąc, dopiero wtedy można sobie powiedzieć, że
dobrze jest, jak jest. Wspomnienia z czasów beztroskiej jedności to taki
sztylecik!
Też jestem zdania, że czasami spełnienie może być jeno wmawianiem sobie,
że już nic nie potrzebuję, ale skoro to wmawianie szczerze działa – niech mu
się działanie nie psuje! Inna sprawa, gdy pytania pojawiają się często, a
niechciane myśli są podwójnie grzeszne, bo nieświadomie ranią tego, co dobrym,
wciąż starającym się partnerem jest i pojęcia nie ma, że świeżość związku
zaczyna „stęchać”.
Zastanawiałaś się kiedyś, czy wasze „wieloletnie wspólne doświadczenia”,
które „bardzo was do siebie zbliżyły”, są miłością, czy przyzwyczajeniem? I nie
chodzi mi wyłącznie o świadome pozbycie się tego, co znam i jakoś sobie rzeźbię
od lat, więc wara innym. Czasem obawa przed nowym, wciąż przedłużającym
poznawaniem się i sztuczną, początkową atmosferą, zakłóca parcie na
poszukiwania – z wygody, niemocy, czy strachu?
Pytasz się, dlaczego były nie walczył … ja kiedyś walczyłem i się tylko
poniżyłem, doczekawszy się czegoś w stylu „męczysz mnie swoim pierdzeniem”,
więc może on też ma jakieś repulsje?! Zresztą… zapytaj go – przecież
zostaliście przyjaciółmi – nie bój się rozmowy, to nie zdrada!
Tymonie, w kwestii „indywidualnego wyboru, czy lepiej zadowolić się
półśrodkami, czy bezkompromisowo i konsekwentnie dążyć do tego, na osiągnięcie
czego nie ma żadnej gwarancji, a co mogłoby zapewnić nam pełną satysfakcję z
dokonanego wyboru i poczucie całkowitego (przynajmniej w tej sprawie)
spełnienia”, po której stronie staniesz? Z tą pełną satysfakcją też chyba nie
jest tak do końca, bo wybierając między dwoma, podobnie atrakcyjnymi
werdyktami, dysonans jest naturalny. Niestety! Ehhh związki!

[Gość: ida]

Właściwie od początku miałam wrażenie, że sam znasz sprawe z autopsji.
Zastanawia mnie czemu nie ma w Tobie złości i niechęci do mnie.Wszak wychodzi
na to, że jestem z tych co serca nie mają.
Jak zrozumiałam sam nie możesz zapomnieć i a kiedy wracają wspomnienia
cierpisz.A co byś zrobił gdyby któregoś dnia ona do Twoich drzwi zapukała?
Otworzył czy mocniej zaryglował?
Pytasz czy moja miłośc nie jest przyzwyczajeniem. Tak, nieraz się nad tym
zastanawiam. Każdego dnia budze się z wieloma pytaniami a nocą one mi spać nie
dają. I co z tego...Odpowiedzi na nie wcale nie czynią mnie spokojniejszą i
pewniejszą. Po czasie często miłość łaaczy się z przyzwyczajeniem i nie widzę w
tym nic patologicznego.
Mój były nie ma innej kobiety choć niejeden raz prosiłam niebiosa żeby znalazł
swoją dobrą boginię, bo wiem, że zasłużył na to co najlepsze, na to, czego ja
nie byłam mu w stanie dać.
Mówisz, że powinnam z nim porozmawiać. Ale po co...Skoro ja i tak znam
większość odpowiedzi. Piszesz, że rozmowa to nie zdrada. Tylko ile zdrad
zaczynało się od rozmów. A ja najzwyczajniej w świecie boję się rozmawiać , być
blisko niego. Obawiam się, że emocje zapanują nad rozumem. Łatwo jest kogoś
skrzywdzić. A ja już nie chcę nieść cierpienia.

[Gość: tymon]

Nie byłaś w stanie mu dać, czy nie chciałaś? Chyba raczej to drugie skoro napisałaś wcześniej, że z pewnych względów Ty go zostawiłaś. Może się mylę, ale na tyle na ile znam życie, to skoro wzajemnie się kochaliście a mimo to zdecydowałaś się na kogoś innego, to z niemałym prawdopodobieństwem można przyjąć, że były to względy finansowe. Jeśli nawet tak było to też nie czynię Ci z tego zarzutu, ponieważ te sprawy też mogą być dla ludzi priorytetem. Ale może były to inne względy. Ale oczywiście nie to jest ważne. Zadajesz sobie pytanie dlaczego ten pierwszy nie walczył? Może tak jak napisałaś, walczył tak jak potrafił a może wyszedł z założenia, że taka walka pozbawiona jest sensu. Ja np. uważam, że walka o czyjeś uczucia lub o kogoś mija się z celem. Dlaczego on miałby zabiegać o Ciebie w większym stopniu, niż Ty o niego? W takiej delikatnej materii niczego nie można robić na siłę, a jeśli się nawet spróbuje, to efekt może być nawet odwrotny do założonego. Potwierdza to zresztą opisane wyżej doświadczenie bo tak!'a. Jeżeli ktoś w związku ma trwałą ochotę na odejście, to moim zdaniem powinien to zrobić jak najszybciej, dla dobra obojga. No chyba, że są dzieci, bo tu pojawia się oczywiście kwestia odpowiedzialności i miłości do nich.
Zgadzam się z Wami, że to poczucie pełnego zadowolenia z reguły jest związane z uwierzeniem w to, że to co mamy jest już wystarczająco dobre. Pisząc o całkowitym spełnieniu nie miałem na myśli znalezienia ideału, bo to jest oczywiście niemożliwe, tylko raczej znalezienie tego co nas już satysfakcjonuje w takim stopniu, który zapewnia nam komfort i poczucie harmonii w związku. Ludzie wiecznie poszukujący czegoś lepszego nie mają predyspozycji do tworzenia związków trwałych.
Podzielam także zdanie idy, że przyzwyczajenie nie jest niczym patologicznym w związku, choć wolałbym, żeby było to bardziej przywiązanie. Każdy długotrwały związek składa się z różnych faz. Po okresie silnej namiętności przychodzi właśnie pora na przywiązanie. Silna więź psychiczna jest trwalszym spoiwem aniżeli namiętność.

wywnętrznienia

[Gość: ida]

Nie były to względy finansowe. Cóż jednak nie każda wojna jest o kasę a
przynajmniej nie każda z tych w sercu toczonych.
Nie byłam w stanie raczej dać mu szczęścia. A przyczyną ...cóż była chyba
głównie moja choroba i towarzysząca jej depresja.Na szczęście udało mi się
wyrwać z jej objęć.
Odnośnie walki masz rację. Walczył jak umiał a ja nie potrafiłam tego przyjąć.
A mmoże nie chciałam?A potem on doszedł do wniosku że do miłości nie da się
przymusić.
Wraz z powracaniem do świata żywych pojawił się mój obecny facet, który tchnął
we mnie siłę i radość. Zakochałam się i cały świat mi zawirował.
Przyzwyczajenie o którym pisałam wiąże się dla mnie z przywiązaniem.
I wszystko byłoby w porządku gdyby nie to, że co jakiś czas moje drogi krzyżują
się ze ścieżkami mojego poprzedniego chłopaka, który kiedyś, dawno temu, dał mi
do zrozumienia, że będzie na mnie czekał tak długo jak trzeba i da radę.A we
mnie teraz nie wiedzieć czemu jakiś ognik tlić się zaczął mimo, że w ręku mam
cudną pochodnię która mi drogę oświeca. Ehhhh

[Gość: tymon]

No cóż, w sumie jesteś szczęściarą skoro udało Ci się poznać aż dwóch wspaniałych, jak twierdzisz panów. Tylko paradoksalnie ten nadmiar szczęścia stał się dla Ciebie problemem. To, że odczuwasz pewien dyskomfort psychiczny świadczy jedynie o Twojej wrażliwości. Nie jest Ci obca również empatia. To świadczy o Tobie jak najlepiej. Ludzie mają oczywiście prawo czynić z pieniędzy priorytet również w związku, ale to, że w Twoim przypadku nie były one priorytetem, powoduje jednak zwiększenie mojej sympatii do Ciebie. Mam nadzieję, że ten Twój poprzedni facet zostanie wreszcie przez jakąś fajną dziewczynę doceniony i też będzie szczęsliwy, bo z tego co piszesz wynika, że zasługuje na to. Tobie też wtedy zrobiłoby się prawdopodobnie lżej na sercu. Chyba, że jednak pojawiłaby się jakaś zazdrość? Tak czy inaczej pozdrawiam i idę spać.

takie maleńkie życzenie

[Gość: ida]

Dzięki! To było naprawdę miło przeczytać i chyba nieźle połechtało moją kobiecą
próżność:).
Też mam taką cichą nadzieję ,że wszystko się dobrze ułoży, że każde z naszej
trójki znajdzie najlepsze dla siebie miejsce w tym szalonym i pięknym
jednocześnie świecie a wspomnienia będą dodawały siły i wzbudzały radość a nie
mąciły spokój.

[Gość: Majka]

Masz racje, drogi BO TAKu, nie da sie zapomnieć. Można pewne rzeczy przeboleć,
wytłumaczyć sobie, wziąć na rozsądek, ale nie zapomnieć. Czytam ten wasz wątek
i już kilka razy chciałam sie włączyć, tylko co tu dodać? Jak to napisałeś
ehh,związki, a może ehh życie? rozumiem Idę, sama byłam na 'rozdrożu' pomiędzy
dwoma mężczyznami, wybór był nie końca mój, i- jak to ujęła Ida- z powodów
skomplikowanych. Do dziś nie mogę zapomnieć i jestem pewna nie zapomnę. Te
wspomnienia są tylko moje i jak to ktoś pwiedział: lepiej żałować niż nie mieć
czego żałować. Tylko że ja nie żałuję. To co przeżyłam jest moje i nikt mi tego
nie zabierze. A życie jest jednym wielkim kompromisem, nigdy nie jest do końca
tak jakbyśmy sobie to wymyslili. Tylko że co by nam pozostało gdybyśmy nie
starali się walczyć o swoje, szukać tego czego nam brakuje. Ida ma problem-
musi wybrać (tylko pytanie czy rzeczywiscie wybór leży po jej stronie? ), ale
brzydko mówiąc "od przybytku głowa nie boli" .
Ale Ty masz większy, brak bliskiej osoby nie jest tym czego pragniemy
najbardziej. Nie rezygnuj, to głupie, bojąc sie poznawania, sztuczności
początków, a potem odrzucenia, niedobrania itd. daleko nie zajedziemy. Z
drugiej strony pomyśl jakie to super : poznawać się, te motylki.. itp
duperelki...
pozdrawiam, to jeden z ciekawszych wątków na tym forum od b. dawna

[Gość: bo tak!]

To nie jest tak, że nie mogę zapomnieć i cierpię. Owszem, przez „trochę”
cierpiałem, popadając w deprechę (teraz się fajnie o tym mówi - na szczęście -
ale wtedy to rzeczywiście były parcia) – musiałem pozbyć się wszystkiego, co mi
ją przypominało (bo bolało), wszędzie czułem jej zapach, nie było nocy, żeby mi
się nie śniła i ciągle wyobrażałem sobie, jak przychodzę do niej z jej
ulubionymi cukierkami, a ona mięknie, kochając znowu … i inne naiwności –
niestety nie zmiękła, a ja z długim czasem nabyłem pokory i w końcu musiałem
sobie uświadomić, że nikogo nie można posiąść na własność, jak mi się wcześniej
wydawało. Najgorzej wspominam chwilę, gdy zobaczyłem jej nowego… typa – głupia
taka niemoc i nie wiadomo, czy się zapić, czy wziąć za siebie, czy może tak
go „po męsku” ubłagać, co by jej nie dotykał (przecież ona nie jest dla niego,
ale dla mnie! To ja wiem, co ją śmieszy i jak to wywołać, ja wiem gdzie
najczęściej staje w kościele i w jaki sposób lubi trzymać długopis; ja znam
wszystkie jej smutki, radości, czy nawet pieprzyki – więc jakim prawem???).
Gdy emocje opadły i nie miałem już drgawek podczas każdego z nią
spotkania, mogliśmy zostać, jak to się rzecze, przyjaciółmi. Pewnie jęczałbym
nad tym, może i do teraz, ale w końcu i na mojej drodze stanął ktoś, potem
znowu ktoś… i jakoś się wykochać zdołałem. Zapomnieć nie zapomnę, czasem
powraca sentyment, niemniej teraz, gdy czasami chce mi się do jakiejś wzdychać,
nie myślę o niej – i to chyba dowód. Jestem zdania, że ludzie fascynujący nas
bardziej, niż ci „nie do zapomnienia”, są w stanie wybić nam byłych i byłe z
głowy – trzeba tylko odkryć, gdzie się ich wydobywa i eksploatować dla wspólnej
korzyści, napełniając się nowymi, surowymi i nieznanymi wspomnieniami – a fe!
Nie wiem Ido, czy Twoja sytuacja nie grozi zranieniem obu. Ufasz sobie?
Bojąc się wzajemnej szczerości, bo „ile zdrad zaczynało się od rozmów”, albo
że „emocje zapanują nad rozumem”, czy masz pewność, że zdołasz wytrwać w
obecnej sytuacji? Powiedz, na co czekasz – aż były znajdzie se kogoś a Ty
skupisz się na obecnym? A jeśli się nie skupisz i jak to czasem bywa, gdzieś
podświadomie na przekór siebie, znienawidzisz obecnego? Czy Twoje
obecnozwiązkowe ukochanie nie wynika (choć w części) z wdzięczności za to, że
wyprowadził Cię z doła i czujesz się zobowiązana? A może Twoje wahania, jak i u
mnie, wiążą się z poczuciem jakiegoś zastoju i żądzą świeżości? Nie chcesz
nieść cierpienia, ale przecież Ty też nie możesz być przez to cierpiętnicą, ani
za „milijony”, ani za jednego – bo imię Twoje to bynajmniej nie czterdzieści i
cztery ;))))
Trochę się obawiam tego, co napisał Tymon. „Ludzie wiecznie poszukujący
czegoś lepszego nie mają predyspozycji do tworzenia związków trwałych”, choć
wierzę, że to przechodzi.
Droga Majko, chyba źle napisałem wtedy o tej obawie przed nowym. Nie
obawiam się tego, ba czekam na to. Czas jakiś temu (chyba z własnej głupoty)
zakończyłem związek i teraz nawet jem mniej, żeby te motyle powpuszczać. Brak
tego kogoś rzeczywiście jest obmierzły. Nie da się nikogo zmusić do miłości.
Trzeba mi chyba czekać, aż pojawi się dama, co zechcieć mnie zachce:)

[Gość: Majka]

Ktoś mądry powiedział, że czas leczy rany...prawie wszystkie. Ale napewno te
bolesne sprawy przysychają w końcu. Czytając to co napisałeś jakbym widziała
siebie czas jakiś temu, a może ty jesteś kobietą? a jeżeli facetem to bardzo
wrażliwym, gdzie takich jeszcze sieją? Znałam jednego takiego wrażliwego, a
właściwie znam, tylko unikam. Chyba że się przyśni. Jeszcze nie tak dawno,
kiedy wszystko było świeże myslałam że nie przeżyję, uwierało wszystko aż do
bólu. Wierz mi czasem warto poczekać, przemyśleć albo dać czasowi trochę czasu,
bo z dystansu wszystko wygląda inaczej niż na świeżo. Ja sama o mały włos
kiedyś czegoś ważnego nie zniszczyłam i choć tak bardzo żal tego z czego
musiałam zrezygnować- teraz widzę że podjęłam właściwą decyzję. Czasem z czegoś
trzeba umieć zrezygnowac żeby coś ocalić. I jeszcze- co może ważne dla Idy-
odrobina empatii nigdy nikomu nie zaszkodziła, jeżeli podejdziemy do spraw tak
zupełnie egoistycznie to prędzej cz później się to zemści. Jeżeli szanujemy
uczucia swoje to bądźmy łaskawi też dla uczuć innych. Nie chcemy zostać
zranieni to dlaczego ranimy innych.
BT! zobacz jak się pięknie robi na świecie, wiesz na co to jest najlepszy
czas?....Za chwilę te wszystkie "potencjalne" damy zaczną urzędować bez
zimowych waciaków i...
trochę cierpliwości

[Gość: bo tak!]

Już tak miałem, gdy kobitki wyległy bez waciaków, a ja uśliniony ich powabem,
wraz z kolegą na ławce, wpatrzeni w tę wizualną radość … nienamacalną!!!
Zazdroszczę parom! Idę sobie Promenadą i żywo im zazdroszczę trzymania się za
rękę, siedzenia na ławce i kłótni o to, czy zdeptać dżdżownicę, czy ocalić.
Zazdroszczę im czasami niewoli, choć jeszcze niedawno radowałem się wolnością!
Nie można być zbyt długo samemu, bo się ciapowato robi!
Ładnie piszesz o szanowaniu uczuć innych, ale jeśli chodzi o Idę, to chyba
poradziłbym jej właśnie trochę zdrowego egoizmu – nie skrzywdzę kogoś, ale
krzywdzę siebie! I po co!? Zawsze jest jeden przegrany (ten drugi też,
nieświadomie)! A jeśli skrzywdzi się tego drugiego na rzecz własnego szczęścia,
może i on potem odnajdzie właściwe, szczere, bezofiarne szczęście…

żeby się chciało chcieć tak jak nam się nie chce

[Gość: ida]

Czytam i widzę jak wielkie piętno wycisnęła na Tobie ta miłość. Gdyby nie jej
odejście, być może związek sam by, jak to ładnie mówisz, świeżość stracił . Ale
odeszła a Ty już zawsze będziesz ją nosił w sercu, pewnie kochając i
nienawidząc jednocześnie. I prawdopodobnie nie dlatego, że była nadzwyczajnym
zjawiskiem ale dlatego, że nie nie mogła ci spowszednieć.
Jak twierdzisz wykochać się zdołałeś. Ciągle jednak nie usłyszałam odpowiedzi
na pytanie, a co by się stało gdyby zapukała kiedyś do twoich drzwi.Czy
tworzenie i rozwiązywanie coraz to nowych związków nie jest potrosze
podświadomym pozostawaniem przy tamtej pierwszej?
Łatwiej jest jednak być z marzeniami i wizjami niż z realną osobą. Czekamy na
miłość piękną szaloną i wieczną łudząc się, że ona sama przyjdzie ogarnie dusze
i ciała i już tak pozostanie. Tyle, że o związek i o tę miłość trzeba dbać
każdego dnia, małej chwili nie zgubić a w tych działaniach czasem i poezji
zabraknąć może.
Nie chcę być Kordianem i wcale nim nie jestem. Dobrze wiem czym grozi "ta moja
sytuacja" i dlatego tak ciężko jest mi ostatnimi czasy. Nie boję się szczerości
z byłym ale własnej dwoistości się lękam. Tego, że w moim sercu tyle uczucia do
jednego i tyle do drugiego.
Pytasz na co czekam. Sama do końca nie wiem. Na pewno to nie jest pogoń za
nowymi przygodami i drżeniem kolan nastolatki, którą już nie jestem. Może
czekam na moment aż moje emocje trochę opadną i będę w stanie bardziej z
dystansem pomyśleć o tym co się dzieje teraz w moim życiu.
A Ty na co czekasz? Na to aż jakiejś potencjalnej zachce się chcieć za ciebie i
za siebie? A potem ewentualnie do niej dołączysz? Cóż miły bo taku...Może są
inne drogi...

[Gość: bo tak!]

Jakie inne drogi masz na myśli? Szczerze wybrałbym jedną z nich, ponieważ
singlostwo już nie cieszy, jak jeszcze niedawno. Do tego, z próżniactwa,
strachu, czy niewiary w siebie, nie szukam tej onej, tak skwapliwie, jak
ewentualnie powinienem, czekając aż może … mnie ktoś znajdzie (żeby mnie tylko
siwizna nie zastała w tej ochocie).
Gdyby zapukała, pewnie bym się zdziwił – nie powiem Ci, co bym zrobił, bo nie
wiem – na tę chwilę sądzę, że wyschło i pewnie nic by z tego nie wybuchło
(chyba że poza fizycznością – natury nie oszukasz), ale jak by było, chyba nie
da się odgadnąć.
Pewnie, że swoje miejsce gdzieś we mnie wciąż będzie miała uleżane,
ale „kochanie i nienawidzenie jednocześnie” oraz każda z tych opcji osobno na
pewno nie ma miejsca – kiedyś tak było – teraz już nie kocham, tym bardziej nie
nienawidzę. To jest lubienie się ze wspomnieniami.
Gdybyśmy się wtedy nie rozstali, może by się naturalnie znieświeżyło, a może
nie – ja byłem naprawdę gotów pozostać w tym do końca życia i nawet uważałem to
za naturalne. Nawiązując do tego, co pisałaś, późniejsze „sprintowskie” związki
rzeczywiście mogą, i pewnie mają, z tym wiele wspólnego, ale przecież tego nie
chcę – a może to po prostu ciągły jeszcze póki co smak wolności pcha do ochoty
na wyszumienie się – a może jestem gejem!? Nie! Jednak nie, byłem sprawdzić.

bo tak działanie!

[Gość: ida]

No no bo taku! Widzę, że Ty albo nad wyraz masz duszę poszukiwacza albo po
prostu desperat. Jest jeszcze trzecia opcja, że jak zwykle żarty sobie robisz
ze mnie(to było odnośnie sprawdzania orientacji)
Pigułki na szczęście nie znam, co łatwo można wywnioskować z tego co piszę.
Piszesz: "z próżniactwa, strachu, czy niewiary w siebie, nie szukam tej onej,
tak skwapliwie, jak ewentualnie powinienem, czekając aż może mnie ktoś
znajdzie". Nie mam pojęcia kim jesteś, co robisz i jak wyglądasz, ale czuję
przez skórę, że fajny z Ciebie gość. Masz dużo ciepła, wrażliwości, poczucia
humoru, troszkę wiary w ideały, więc po co ta Twoja niewiara w siebie???Może ta
droga, któej szukasz to wstanie rano spojrzenie w lustro i stwierdzenie:
cholerka jasna jak nie ja to kto? I tu pojawia się mała misja... Aktywność
zamawiam! Samo do Ciebie nie przyjdzie. Szkoda żeby taki gość się marnował!

[Gość: bo tak!]

Dziękuję dziękuję! Teraz Ty łechtasz kobiecą mą próżność (choć namawiając do
aktywności).
Co do niewiary w siebie – nie wiem, jak inni, ale ja często oscyluję między
większą i mniejszą wiarą w siebie – czasami wydaje mi się, że nie jest tak źle,
innym razem mam wrażenie, że niedługo dojdzie do tego, iż moim imieniem zaczną
wabić psy! Na dodatek podłączyła się wiosna, budząca ziela i moją zazdrosną
niechęć do Was – szczęśliwych „posiadaczy”! Bo na pewno czasami siedzisz na
ławce w promiennym uścisku (wystarczy dłoni) i razisz takich, jak
ja „niepodległych”! Wtedy też pojawia się pytanie „o co chodzi” i z
wymienionego przez Ciebie „poszukiwacza”, zamieniam się w równie wymienionego
przez Ciebie „desperata” – trafiłaś więc, jak w mordę strzelił! Ale cyk
Walenty – na bok sentymenty! Jakoś tam (niby i czasami) wykazuję aktywność i
próbuję zatruć sobą niewiastę – przykład: choćby te nasze, chociaż nie
przyszłościowe (o kochająca Ty kochająca!), dyskusje – bo co się będziemy
oszukiwać!? Na pewno znasz swoją, niemałą wartość ;)))

trucicielu!

[Gość: ida]

No coś Ty! Żaden pies nie przyleci na bo tak!
Balansowanie między wiarą i niewiarą to raczej stan naturalnie ludzki. Gorzej z
tą niechęcia i zazdrością do "nas posiadaczy". Z resztą jak sam widzisz,
posiadanie szczęścia też może nie dawać. Owszem są i momenty, kiedy słońce
tańczy ci we włosach, wiatr igra w wierzbowych witkach i głaszcze policzki a ty
trzymasz najcieplejsze ręce świata i masz ochotę czas zatrzymać. Ale potem
dociera do ciebie(tu moja osobista dygresja) ileś detali wyjętych z
rzeczywistości, pare smutnych szczegółów, które dość skutecznie potrafią zatruć
myśli, sparaliżować działanie i ot... Czar prysnął a bajka nie skończyła się
szczęśliwie. Ale potem przychodzi nowy dzień i na nowo musisz dać sobie
szansę...Taka ziemska cykliczność nami rządzi.
Wracając do misji. Może zamiast rzucać wzgardliwe spojrzenia skup się na
obsadzeniu takiej ławeczki dwuosobowej? Zatruwanie niewiast przez internet? No
cóż, wiem że jesteśmy społeczeństwem informacyjnym, kompuery te sprawy -
porządek dnia, nawet można higienicznie uprawiać miłość przez szklany ekran.
Tyle, że to raczej mało skuteczny sposób jeśli chcesz przytulić do serducha
tradycjonalistkę lubiącą ławeczki.

[Gość: bo tak!]

1. „Zatruwanie niewiast przez internet? (…)to raczej mało skuteczny sposób
jeśli chcesz przytulić do serducha tradycjonalistkę lubiącą ławeczki.” – Jeśli
nie bardzo masz na tę chwilę wora innych sposobów na poszukiwanie ów jednej-
arcyciekawej i chcesz korzystać z dobrych rad, zachęcających do „skupienia się
na obsadzeniu takiej ławeczki dwuosobowej”, dobre i to!

2. „Zatruwanie niewiast przez internet? (…) to raczej mało skuteczny sposób
jeśli chcesz przytulić do serducha tradycjonalistkę lubiącą ławeczki.” –
Internet nie jest tuleniem. On może być tylko furtką do wspólnej ławeczki,
jazdy na rowerach, klepania się po pośladkach w Urzędzie Miasta, rwania
jarzębiny, czy kłótni przez smsy i lizania się po stopach!

3. „Zatruwanie niewiast przez internet? (…)to raczej mało skuteczny sposób
jeśli chcesz przytulić do serducha tradycjonalistkę lubiącą ławeczki.” – Zatem…
spotkajmy się!

[Gość: bo tak!]

P.S. Jeśli miałaś w piątek imienimy, przyjmij moje najszczersze...

słów kilka o ławeczkowaniu

[Gość: ida]

bo taku drogi!
Myślę, że ty szukasz takiej ławeczki miłosnej a nie ławeczki wariatów z chorobą
serca odziedziczoną zapewne po romantycznych dziadkach Werterach.
Co bowiem my razem na tej ławeczce począć byśmy mogli? Chyba tylko usiąść i
wykrzykiwać do księżyca żale, że chcemy mieć to czego chcieć nie możemy!(no ja
w każdym razie tak mogłabym wołać)
Obsadzenie ławeczki zakochaną osobą to jak najbardziej dobry pomysł. Tyle, że
dla ścisłości dodać trzeba, że ta luba z nami musi to zakochanie realizować a
nie kochać się niezależnie od nas w kimś obco niepożądanym.
Internet może być magiczną furtką do baśniowego ogrodu pod warunkiem, że ogród
jest dziki, samotny, nie zamieszkany przez intruzów. W innym przypadku(czytaj
moim)ta furtka raczej wrotami do piekieł się staje.
PS. Choć nie imieninowałam w piątek to i tak serdecznie za najszczersze
dziękuję:)

[Gość: bo tak!]

Oczywiście rozumiem, że nie chcesz wyjść poza okrąg świata swojego obecnego,
skoro już się w nim ustatkowałaś – bo grzech to, czy zdrada? (pewnie się nie
dowiem). W każdym razie doceniam ostrożność.
Nie zaproponowałem Ci spotkania po to, by wykrzykiwać żale do księżyca, bo na
pewno nie chodzi o pogoń za smutem – jak raz odwrotnie (ale to mój indywidualny
hedonizm!!!)
Muszę się wybraniać brakiem pikantnych, czy zakłócających spokój Twojego
uprywatnienia, intencji! Przecież poznając kogoś nie poznanego „walimy w
ciemno”, więc nie da się szukać ławeczki do integracji ani z „sercowym
wariatem”, ani z przyszłym(ą) potencjalnym(ą)! Jestem zdania, że każda nowa
znajomość (bynajmniej większość) owocuje, bez względu na to, w co się przerodzi
(ale na to już mniejszy wpływ ma obawa przed zdradzieckim wołaniem do księżyca
i niesmakiem). W każdym razie wlewasz we mnie poruszenie, skoro jużem
taki „pies na baby”. Dziękuję o Pomocna mi Wirtualna!

piosenka o pociągu z listopada 93

[Gość: ida]

bo taku, jesteś wdzięcznym towarzyszem wymiany myśli, mimo że czasem w Twoje
wersy ironiczny sarkazm się wplecie.
Znasz pewnie zjawisko przyjaciela z pociągu...Spotykacie się nieoczekiwanie w
pewnym pociągu, w przypadkowym przedziale i nagle staje ci się on najbliższym
człowiekiem w przestrzeni. Jedziecie kilka godzin razem w dwa różne, dalekie od
siebie miejsca. Podczas podróży jesteś gotów otworzyć przed nim zakamarki swej
duszy, historię życia mu nakreślić, o wielkiej chwale i gorzkim smaku porażki
opowiedzieć. Powierzasz mu to, czego znajomym swoim nie zdradzasz. Dlaczego? Bo
to na tyle bezpieczna relacja, na ile większe prawdopodobieństwo nie spotkania
się nigdy(taka wprost proporcjonalność tych dwóch składowych zachodzi).
Opuszczanie "okręgu świata mojego" nie uznaję za grzech czy zdradę(choć
zakładam, że mój chłopak, podobnie pewnie jak i każdy inny chłopak każdej innej
dziewczyny mógłby uznać). Ja bym to raczej przyrównała do dawania klucza z
adresem swojego domu pociągowemu przyjacielowi. Zgadzam się, że taka nierozwaga
szalona czasem i piękne, soczyste owoce dać może. Ale czasem... No sam wiesz bo
taku...
Masz rację, każda znajomość coś nam daje, w jakieś nowe doświadczenia ubiera,
czegoś uczy, coś poszerza. Wydaje mi się jednak, że na tym etapie mętliku
uczuciowego w mojej głowie zbyt namacalna nowa znajomość mogłaby wywołać u mnie
jeszcze większą burzę. Powiesz mi zapewne, że kieruje mną lęk wygodnictwo i
niepewność co do swoich wyborów. Cóż... Nie będę zaprzeczać.
Prosić mi pozostaje : bądź moim najbliższym w tej czasoprzetrzeni, moim
ulubionym i od pewnego momentu jedynym przeciwnikiem na tej forumowej
szachownicy.

[Gość: bo tak!]

Napisałaś „bądź moim najbliższym w tej czasoprzetrzeni, moim ulubionym i od
pewnego momentu jedynym przeciwnikiem na tej forumowej szachownicy.” – Przykro
mi ido! Wóz albo przewóz, rybki albo doniczka (czy coś w ten deseń)!

Coś jeszcze...

[Gość: bo tak!]

Żartowałem!
Z niekłamaną radością, ostrząc już „zawersowany swój ironiczny sarkazm” ofertę
Twoją łykam (bo co mi pozostaje!?) I pomijając ceremonialne te deklaracje, od
razu z pytaniami pilę!

1. Dlaczego? Rozumiem, że będąc w „posiadaniu” bezpiecznego powiernika (o łasko
coś na mnie spłynęła – tym razem bez ironii), możesz przelewać nań (to ja nim
jestem - o łasko coś na mnie spłynęła) wiele swoich boleści (bo katharsis etc).
Ale czy przy swoistej sobie obawie, by nie być nie fair wobec partnera, nie
czujesz, że po części tak właśnie jest, gdy w ten sposób obnażasz się przed kim
innym? Jak odebrałby Twoją jazdę pociągami z obcym typem, po czym wysiadanie
na „Waszej” stacji? Wie on w ogóle o … nas (o łasko…)?

2. „Powiesz mi zapewne, że kieruje mną lęk wygodnictwo i niepewność co do
swoich wyborów” – tak Ci powiem! W ogóle wydaje mi się, że obawa o ewentualne…
jest u Ciebie mocno zakrzaczona, ale rozumiem też to. Na pewno nie wynika to z
niczego, o czym już udało Ci się wspomnieć, więc spoko – istnieje przecież
szansa, by to wyplewić (naturalnie o ile potraktujemy to, jako cechę nie do
końca pożądaną).

3. „bądź moim… jedynym przeciwnikiem” – dlaczego jedynym?

4. „bądź moim… ulubionym” – (o łasko…)!

5. Nie da się jednocześnie jechać tym samym pociągiem „w dwa różne, dalekie od
siebie miejsca”. Trochę się podróżowało koleją, to się wie!

[Gość: ida]

O jejku! Wychodzi na to żem zdrajczyni nie lada... bo on "o nas" nic a nic...
Podobnie jak nie wie o czym z moim psem rozprawiałam albo jakie miewam sny czy
fantazje nocą. Zatem wdzięczną pozostanę jak pakt milczenia podpiszesz, hihi. W
sumie to Ci wyboru nie zostawiłam o mój łaskobiorco bo taku! Po części jednak i
rację posiadasz. Wiem ,że ten nasz tajny układ wymienno-forumowo-myślny jest w
pewnym sensie nie w porządku wobec mego lubego.A jego odkrycie tej naszej
przejażdżki mogłoby się skończyć dla mnie małą katastrofą i bynajmniej nie
kolejowo ale słowno niewerbalną.
Wracająć do tras kolejowych.
Właśnie z pociągu wysiadłam i (o dziwo dla Ciebie) nadal uważam, że dwie osoby
mogą tym samym w dwa różnie miejsca dotrzeć(chyba z resztą po to są pociągi).
Po prostu jedna wysiądzie tu a druga 100 kilometrów dalej.

[Gość: bo tak!]

Pakt milczenia masz u mnie pewny! Nawet, gdy znów będzie próbował, tak jak
zwykle to robi, wyciągać ode mnie, czy znam Twoje kolejowe zapędy – milczącym
będę niczym pociąg cichobieżny. A i gdy siłę popełnić postanowi, jest jeszcze u
mnie dwa granaty w świątecznym ubraniu – żywcem mnie nie weźmie!
„A jego odkrycie tej naszej przejażdżki mogłoby się skończyć dla mnie małą
katastrofą i bynajmniej nie kolejowo ale słowno niewerbalną” – boisz się tego,
prawda? :) No… to chyba może być dowodem uczucia ogromnego.
Skoro już ruszamy w tę podróż, może (najpierw powoli, jak żółw, ociężale…) –
opowiedz, jak się poznaliście, co Cię w nim urzekło, w jaki sposób Cię
zdobywał, co teraz w nim kochasz, a co lubisz… mniej. No a jeśli nie chcesz, to
opowiedz o tym, gdzie się udajecie na majowy weekend, a jeśli i tego nie
chcesz, powiedz czy dużo oglądasz telewizji, a jeśli i nie o tym, to
napisz „miedź” i też będzie odlotowo!

[Gość: ida]

Kiedy tak piszesz to mam jakieś dziwne wrażenie że znam Cię od dawna.Może Ty
moim zaginionym bratem jesteś bo taku?
Chciałabym opowiedzieć Ci moją historię jednak forum nie jest do tego
specjalnie dobrym miejscem. Wspólną ławeczkę również odrzuciliśmy.
Pozostaje mi „miedź” napisać i spytać jak tam twój odlot.

[Gość: bo tak!]

Bajerancko, lubię miedź - już taki ze mnie ... metalowiec! W takim razie, jeśli
forum jest zbyt publiczne, pozostaje nam jeno frywolne tematy utrzymać, bądź
adresami małpimi się wy...nawzajemnić! Do sklikania po weekendzie majowym. Dużo
wypoczynku!

niepoprawne zdaniowanioskładanie

[Gość: ida]

więc czekam na małpę co mi drogą do królestwa mailowego będzie

[Gość: bo tak!]

[e-mail]
To nie jest często używane konto i nie wiem, czy dobrze podałem - w razie czego
potwierdź na forum. Później odpiszę Ci z innego...

odzew

[Gość: ida]

zatem potwierdzam i czekam na potwierdzenie

[Gość: bo tak!]

No to paszło... w sieć...

[Gość: pomarancza]

podejmuje decyzje , jestem jej pewna w 100 %
potem zaluje
spontanicznie tez jakos nie wychodzi...jak tak dalej zyc??

[Gość: bo tak!]

Patrzeć do przodu, widzieć potencjalne korzyści, cieszyć się próbami, wyciągać
wnioski, pluć na niepowodzenia, smutki zatopić, zarości zachować... zresztą -
ja nie wiem - mnie też to często przytłacza;)

[Gość: pomarancza]

czy tak juz bedzie zawsze...ze moje decyzje beda porazkami mojego zycia?

[Gość: ida]

Może jak spojrzysz na to z perspektywy czasu, tak za kilkanaśćie, dziesiąt lat
inaczej będziesz interpretować dzisiejsze wydarzenia.
Cóż... Czasem tak jest, że sami nakręcamy ten mechanizm porażkowo-destrukcyjny.
Ale popatrz na świat: wiosna, lato, jeśień, zima i znów wiosna, po deszczu
słońce, po burzy spokój. Może czas wpuścić troche radości przez okno do serca i
uwierzyć że ...jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie

[Gość: bo tak!]

Nie wierzę, że nie było ani jednej decyzji, która okazała się sukcesem! A skoro
były, to na pewno będą i następne...