Nauka wychowania!!!Od ktorego miesiaca????

[paulasal24]

Mam problem ze swoim synkiem, ma 17 misiecy i wogole nie chce sie
sluchac. Po 1000 razy dziennie prosze go zeby czegos nie robil, tego
nie ruszal a on cieszy sie myslac ze to zabawa. Czasami zlosci sie i
placze ale zaraz mu przechodzi i na zlosc znowu robi rzezcy ktorycvh
nie powinnien.Dostal juz w pupe kilka razy ale nie jestem
zwolenniczka klapsow wiec chcialabym w jakis inny sposob uswiadomic
mu czego nie moze a co moze. Czy moza jakos wychowac takie male
dziecko???Prosze o rade i pomoc!!!

[mw144]

Można, ale trzeba było zacząć 17 m-cy temu. Teraz to chyba tylko psycholog, al
może koleżanki coś doradzą.

[karro80]

Chyba w tym wieku to normalne to powtarzanie co chwila. Moja niby
się sluchała, ale pamiętała tylko ułamek sekundy że nie wolno, więc
potarzałam do znudzenia-stanowczym czasem dosc ostrym tonem
(wyjątkowo ostrym jesli chodziło o urządzenia elektryczne i szyby).

Teraz jest duzo lepiej-ma 21 mies roznosi rozmaite rzeczy po domu,
ale tego o co najbardziej mi chodziło nie rusza. Przydają się też
blokady na szafki i szuflady coby ciągle nie mówic nie-moja ma
zostawiony dostęp do kilku, gdzie są jej rzeczy i może sobie tam
szperać do woli.

A tak to musisz przeanalizować czy Ty jestes konsekwentna, czy nie
idziesz z dzieckiem np ego na ego, bo to się nie udaje zbytnio, czy
niektóre sytuacje możesz przewidziec i np nie dopuscić do nich -
czasem znasz dokadnie na cos reakcję prawda?

Na spokojnie zobacz jak to wygląda - może czasem smiejesz się z tego
jak mały się sprzeciwia i dlatego on myśli że to fajne jest?

[beliska]

Czyli np. co takiego zakazanego robi?
Tak małe dziecko poznaje świat, nie rozumie o ile nie dośwadczy,
że nie wolno, próbuje swoich sił z mamą itd.
Same suche zakazy sa bez sensu, równie bez sensu, bo mało zrozumiane jest bicie. Moja mała 15mscy pewnych rzeczy nie robi, ale konsekwentnie pilnowany przeze mnie zakaz zna od wielu mscy.
Inne sprawy olewa i np. z upodobaniem rozwleka mokre pranie po domu, czy probuje grzebac w śmieciach. Taki etap, a ja powtarzam sie jak zdarta płyta, podpieram ostatnio np. ksiązkami i obrazkami z tym, czego nie wolno, bo niebezpieczne/jak niby mam doświadczalnie pokazac, ze prąd, kontakty sa niebezpieczne/, na które mała dośc mocno reaguje i bardziej do niej dociera, że nie wolno. jak cos jest gorące, to pozwoliłam dotknąc już nie parzącego i wie, że nie ma sensu, dmucha nawet na jedzenie, jak tylko powiem, że gorące.
Uczę sprzątać, chowac do pojemników i mała daje radę. Pomaga mi w wypakowaniu zakupów tzn. wypakuje całe itp.
Uczysz na każdym kroku-tego czego nie wolno, co nalezy itd. To ma wspólgrać, bo jak dziecko tylko szaleje i słyszy wciąz nie wolno, to wcale sie nie zdziwiłabym, gdyby miało chęc wciąz robić te zakazane rzeczy, by chocby zwrócic uwagę matki. A jak maluch czesto dostaje pochwały za cos dobrze wykonanego, to jakoś mu chyba łatwiej przyswoic to wszytsko-tak przynajmniej widzę po mojej małej. Czasem warto pozwolić podotykac, nie pokazac po sobie, ze nas to drazni, olac, a i dziecko tez oleje za chwilę, bo juz pozna, zobaczy, że to wzbudza w nikim wiekszych emocji. Czasem w ogóle nie dopuszczac do czegos, na czym nam zalezy, by dziec nie ruszał-usunąc, nie korcic dziecka. Sposoby i sposobiki, nie ma jednego złotego środka.
Wychowanie to cięzka praca trwająca latami. Zaczęłam wczesnie i owszem są owoce jak dotąd, ale wiem, że długa droga przed nami tym bardziej, że mam dziecko wszędobylskie, ciekawe świata, odwazne i charakterne.

[paulasal24]

Wiadomo ze dziecko jest ciekawe i chce poznac swiat, nie zabraniam
mu, tez rozrzuca mokre pranie po calym mieszkaniu, wyciaga garnki i
udaje ze gotujeAle probuje nauczyc go rzeby nie dotykal sie do
pradu, kontaktow,do strzetow elektronicznych a przede wszystkim do
kuchni,ciagnie go do niej strasznie, boje sie ze ktoregos dnia
sciagnie cos na sibie i zrobi sobie krzywde. Powtarzam mu ze nie
wolno,ze sie oparzy itp. Podnosze glos zeby zdawal sobie sprawe z
powagi sytuacji ale on ciagle mysli ze to zabawa. Biore go na rece
sadzam w kat i tlumacze ze nie wolno.Ale to nic nie daje.
Poprostu zastanawialam sie czy takie dziecko moze cos zrozumiec, bo
wszedzie sa ksiazki o wychowaniu od 2 lat, super niania jak byla w
TV to tez byla nauka przy dzieciach powyzej 2 roku. Myslalam ze to
taki wiek co tez jest prawda i trzeba sobie dac na wstrzymanie ale
chyba sie mylilam.

[alabama8]

Zamiast się bez przerwy handryczyć z dzieciakiem najlepiej
zastosować najprostsze rozwiązanie i dostosować dom do małego
lokatora (wszystkie fajne bajery można kupić w IKEA, na Allegro albo
zrobić samemu).
1. Zaślepki na kontakty,
2. Na szafkach kuchennych miałam pozakładane zwykłe karabińczyki
przywiązane gumką majtkówką - nie do pokonania.
3. Kuchnia - na kuchence montuje się aluminiową zasłonę (kupiłam w
IKEA www.ikea.com/pl/pl/catalog/products/90107054 PATRULL
osłona płyty kuchennej) i z głowy. Dzieciak nie sięgnie do garnków.
4. A z tym mokrym praniem to nie kumam - przecież to się wyjmuje z
pralki i wiesza.

Resztę niebezpiecznych rzeczy trzeba po prostu pochować.
U mnie młody od zawsze pełzał po całym mieszkaniu bo zostało
dostosowane do najmłodszego lokatora, żadnych obrusów na stole,
żadnych szklanek z wrzątkiem na brzegu blatu, Zadnych doniczek,
kwiatuszków i wazoników na meblościance. I miałam z głowy.

[slonko1335]

Problem w tym, że nie zawsze uda się całkowicie zabezpieczyć mieszkanie przed
młodym ciekawskim. Mój mąż wczoraj kupił zamknięcie na szafkę, Młody rozkminił
je w pól dnia, moja mama za Chiny tego nie otworzy a on jak chce i pokombinuje
to daje radę ale to taki typ co wypina się z pasów i odkręca butelki z
zabezpieczeniem przed odkręcaniem przez dzieci.... Jak chce sięgnąć gdzie nie
może to sobie coś przystawia i na to włazi, wspina się na parapet, segment,
kanapę, grzebie w kontaktach ale te mamy antydzieciowe...
Nie słucha wcale, histeryzuje, wścieka się, musi mieć to co chce, bez
najmniejszego problemu zabiera wszystko siostrze czterolatce, włazi na nią,
spycha z krzesła, ciągnie za włosy. Tłuamczę, tłumacze, tłumaczę do znudzenia no
ale co mi pozostało tłumaczenia nie rozumie to tym bardziej klapsa nie zakuma,
trzeba zacisnąć zęby, pilnować jak oka w głowie, pozwalać spaść z niewysoka czy
się uderzyć lekko coby wiedział, że jak wsadzi palce i zamknie szufladę to
zaboli, nie reagować na histerie i tłumaczyć dalej...

[leneczkaz]

Chyba mamy podobne 'typki' .. Bosh jak dobrze, że nie bliźniaki O_O

[jagabaga92]

Ale probuje nauczyc go rzeby nie dotykal sie do
> pradu, kontaktow,do strzetow elektronicznych a przede wszystkim do
> kuchni,ciagnie go do niej strasznie, boje sie ze ktoregos dnia
> sciagnie cos na sibie i zrobi sobie krzywde. Powtarzam mu ze nie
> wolno,ze sie oparzy

Skąd małe dziecko ma wiedzieć, co to znaczy że "oparzysz się", jeśli
nie spróbuje? My swojego synka (gdy zaczął swobodnie raczkować po
całym mieszkaniu) nauczyliśmy tego wkładając mu na chwilke paluszki
do gorącej herbaty z hasłem "gorące" i dotykając jego rączką do
piecyka elektrycznego, również z hasłem "gorące". To była nauka
kontrolowana i od tamtej pory wystarczyło powiedzieć "gorące" i
chłopaka nie było w pobliżu

Ale i tak, na wszelki wypadek, na kuchence mieliśmy osłonę (z IKEI),
a w kontaktach zabezpieczenia.

rozrzuca mokre pranie po calym mieszkaniu, wyciaga garnki i
> udaje ze gotuje

Na to nie pozwoliłam (nie po to prałam, żeby zaraz mieć wszystko
"uciorane"; dodam, że w moim mieszkaniu nie ma sterylnej czystości).
Do zabawy dostał jedna szufladę z dwoma garnkami, dwoma pokrywkami,
drewnianą łyżką i wystarczyło, na reszcie szafek też były
zabezpieczenia).

A swoją drogą mówiąc do dziecka NIE WOLNO, dziecko nie słyszy "NIE",
tylko samo "WOLNO". Jeżeli więc chcesz powiedzieć "Nie wolno bawić
się pilotem TV", powiedz "Odłóż pilota" (zakazy krótkie, treściwe,
stanowcze, a nie tam jakieś prośby )

No i cierpliwości - wychowanie to dłuuuuugi PROCES

[beliska]

Paulasal, w ogóle nie zabezpieczam mieszkania poza usunięciem niebezpiecznych rzeczy z zasięgu młodej, zamknięciu niektórych szafek. Akurat kuchenka, kontakty itp. były zakazane odkąd zaczęła się poruszac po domu-od 7msca i respektuje. Jak tylko zbliża się do kuchenki, przypominam, że nie wolno i tyle, ale nigdy nie pozwoliłam na kręcenie, bawienie się. To, co zawsze było zakazem konsekwentnie pilnowanym, zakazem jest dla niej. Młoda sama potrafi każdego poinformowac, wskazując palcem i mówiąc nunu, czego jej nie wolno, więc na tyle, na ile jest w stanie, poznała, to chyba rozumie.
Tych kategorycznych nie wolno nie ma duzo.
Nie znaczy to jednak, że nie pilnuję jej, muszę przypominać.
Teraz tak jak napisałam, super sprawdzają się obrazki, gdzie dziecko płacze, bo oparzyło się przy kuchence itp. Ona uwielbia ksiązki
i świetnie kojarzy. Rózne są dzieci, ja się pilnowałam od poczatku, bo młoda to niezły oszołomek był i bałam się. Oszołomkiem jest nadal, ale mniej więcej wie, że na pewne sprawy jest kategoryczne stop. Jedno wiem juz, konsekwencja+doswiadczenie kiedy jest mozliwe swoje czyni, ale i tak pilnowac trzeba, bo dziecko zapomni, cos je podkusi i nasze nauki, zakazy idą w las. Mamy małe dzieci, a maluchy takie są-oporne czasem

[brookeforrester]

Takiemu malemu nie przetlumaczysz. karanie jest bez sensu i tak nie zrozumie,
bedzie reagowal na Twoj podniesiony ton, a jak nie bedzie Ciebie w pokoju to i
tak to zrobi. Dziwisz sie, ze nie slucha? Dla takiego dziecka caly swiat JEST
zabawa i nie zdaje sobie sprawy z zagrozen. musisz objasniac itd, ale nie
spodziewaj sie wiele. najlepiej niech doswiadczy empirycznie, jak sie oparzy raz
o piekarnik (skontrolowany przez Ciebie) to bedzie to jakas nauczka. Mojego za
duzo nie strofowalam, nie zakazywalam, sam do wielu rzeczy doszedl. jest o wiele
ostrozniejszy niz rowiesnicy ciagle ochrzaniani przez matki "nie wolno, niu
niu!"itp. pewnie nie tylko dlatego, taki typ, al ja wierze, ze przez to ze sie
nauczyl duzo na wlasnej skorze to wiecej z tego wyniosl. gniazdka itp uwazam ze
przereklamowane. kiedys byla o tym dyskusja. dopoki dziecko nie wlozy 2 drucikow
w dziurki to nie ma sie czego obawiac. moim zdaniem wszyscy robia wokol tego
wielka aure niebezpieczenstwa i zakazania, co oczywiscie przyciaga uwage dziecka.

[linka7b]

Dzieci w tym wieku naśladują nas i chcą robić to co my. Więc jeśli to nie jest
niebezpieczne dla nich to możemy im pozwolić coś zrobić, np. pomóc w
zamiataniu, chociaż to nam bardziej przeszkadza czy w rozwieszaniu mokrych
ubrań. Pozwalam mojemu maluszkowi zaglądać do szafki z naczyniami ale z uporem
zabraniam mu zaglądania do kosza na śmieci i nieważne że się złości, wtedy
próbuję zająć go czym innym. Niektórych rzeczy próbuję nie robić przy nim, np.
czyszczenie kuwety kota, bo jak raz zobaczył że wkładam tam rękę on też chce,
chociaż tego wcześniej nie robił jak mu powiedziałam, że nie wolno. Kiedyś
obrywał mi liście z kwiatka teraz mi tego już nie robi (czasami się zdarzy) ale
z uporem mu mówiłam że nie wolno ale za to pozwoliłam mu po dotykać paluszkiem
pod kontrolą mamy i już nie jest taki chętny do obrywania liści. Zauważyłam, że
czasem się po prostu ze mną przekomarza

[daga_j]

Też odradzam klapsy. Myślę, że może Twój ton zakazu nie jest zbyt stanowczy,
może mu popuszczasz, może mówisz nie rusz pilota, ale nie wstajesz z fotela by
mu go odebrać, więc dziecko nie reaguje na takie zakazy, z których nic nie
wynika. Po prostu zrzędzisz I dziwisz się, że nie słucha. To pierwszy pomysł
- że nie jesteś zbyt stanowcza, a jedyną konsekwencją jaką Twoje dziecko od
czasu do czasu poznaje jest klaps. Przemyśl to czy tak jest.
Inna sprawa to niestety nauka cierpliwości, dzieci w tym wieku szybko
zapominają, więc naprawdę trzeba wiele razy powtarzać ale i zabierać zakazaną
rzecz, albo 100 czy 1000 razy zdejmować dziecko z parapetu mówiąc "nie wolno
wchodzić na parapet!". Niestety. Mam podobnie z moim 2 latkiem, który w domu to
jeszcze słucha, jest ok, ale na dworze on się czuje wolny I stwierdzam, że
moim najczęstszym wypowiadanym zdaniem jest "synku chodź!" "no chodź wreszcie"
"synek, idziemy!" A ona i tak rusza dopiero gdy sam uzna, że ok, już się
napatrzył na coś tam. Dziś jest śnieg i to dopiero gratka dla niego, musiałam
zrobić zakupy więc szliśmy tak - on dwa kroki, pochyla się, sięga po śnieg,
rzuca śniegiem, wyprostowuje się, dwa kroki do przodu i znowu do śniegu. Ojej..
Starałam się być cierpliwa, bo w końcu czy ktoś mnie goni? Była 10 rano, a spać
synka kładę o 12 to mogliśmy nawet te 2 godziny tak iść Choć oczywiście
wolałabym nie i przed 11 dotarliśmy do domu. Czasem po prostu biorę go pod
pachę, na ręce, do wózka i nie ma rady, trzeba iść.

[madzikb81]

Moje dziecko również każde moje "nie wolno" traktuje jako zachętę.
Ale staram się mu nie ustepować i kiedy widzę, że na przekór mnie
robi nadal to na co mu niepozwalam, odwracam jego uwagę i zajmuję
czymś innym.
U nas zdecydowanie większy autorytet ma tata. Wystarczy że powie raz
że nie wolno i Maciek od razu zajmuje się czymś innym. Ja niestety
musze się trochę nagadać ale najważniejsze że za którymś razem w
końcu zakuma że nie wolno czegoś robić

Życzę wytrwałości!

[agrafka781]

Ja mówię " nie wolno", jeśli to nie skutkuje ,mówię, że jeśli
jeszcze raz tak zrobi, będzie miała karę, a jesli to też nie pomoże
jest kara. Biorę ją na ręce , wkadam do łóżeczka i wychodzę z
pokoju. Po ok. minucie wracam, tłumaczę za co była kara, pytam czy
nie będzie tak więcej robiła i wyjmuję z łóżeczka.
Na początku zdarzało się, że trzeba było kare od azu powtórzyć, ale
teraz wystarczy samo ostrzeżenie.

Agrafka781

[madzikb81]

Ja raz zastosowałam tę karę, że włożyłam Maćka do łóżeczka, za
minutę wracam i patrze a on śpi

W jakim wieku jest Twoje dziecko? Mój ma 16 miesięcy i nie wiem czy
zrozumie taką karę.

[agrafka781]

Moja córka ma 21 mies.- metodę wprowadziłam jak miała 18. Z tym, że
ona już śpi w sowim pokoju , na dorosłym łóżku, a łóżeczko
szczebelkowe nadal stoi w sypialni bo jakos się nie możemy zebrać,
żeby je rozłożyć.

[paulasal24]

tez czasami tak robie ze za kare wkładam malego do łózeczka, nie
wiem tez za bardzo czy on rozumie ze to kara bo gdy tylko go wloze
to zaczyna plakac jakby mu sie krzywda dziala.Zreszta on chyba
wogole nie lubi tego łózeczka bo od samych urodzin problem jest zeby
tam spal, nie da sie w nim uspic.Wiec na dniach chcemy kupic nowe
łóżko a stare zostawic wlasnie na kary.

Co do mojego łobuza, mysle ze jestem faktycznie za malo stanowcza i
konsekwentna. Ale czasami moj synek poprostu mnie rozwala swoimi
minami, slodkimi oczkami udaje ze niby rozumie (albo rozumie )a
zaraz znowu to samo.Kupie kilka zabezpieczen do domu, bedzie troche
wiecej spokoju i ja bede czula sie spokojniejsza.I na pewno
popracuje nad moim synkiemwkoncu mama musi rzadzic w domu a nie
male dziecko
Dziękuje za rady, gdyby ktoras z mam miala jakies pomysly to
piszcie

pozdrawiam

[agrafka781]

Moja córka też płakała jak ja wkładałam do łóżeczka- ale mi to się
wydaje zupełnie normalne, Ty sie spodziewałaś, że Twoje
półtoraroczne dziecko, które dostało karę będzie będzie się
usmiechało?
Wiem , że czasem ciężko być konsekwentnym , patrząc na tą smutna
minkę i oczka, ale trzeba być twardym , bo potem może być jeszcze
gorzej.

łóżeczko

[leneczkaz]

A nie jest tak, że potem jak kładziecie dziecko do snu do tego samego łóżeczka
to dziecko płacze? Tak jakby spało w miejscu kar. Nie podoba mi się ten pomysł
(chyba, że tak jak koleżanka wyżej napisała, dziecko śpi w innym łóżku a
łóżeczko jest 'karnym jeżykiem ;p)

[karro80]

W całej rozciągłosci popieram - też mi to kiedyś - bardzo wczesnie
akurat przyszło do głowy. Zwłaszcza, że mała lubiła łóżeczko, więc
nie chciałam jej obrzydzać w podobny sposób i zawsze na uszach
stawałam, żeby nie szła do wyrka w zlym humorze - opylało się

Teraz ma 21 mies i rano grzecznie zajmuje się łózku sobą, a mama se
dosypia-bezcenne.

W sumie nie ma kar jako takich, bo się słucha - ew zabieram
niedzwolone przedmioty - nie tłumaczę czy gorące czy prąd - po postu
stanowcze nie lub nie wolno - gorące dałam raz dotknać, ale przeciez
ręki do kontaktu dziecku nie wsadzisz, żeby zobaczyło czym to grozi

Aha, wie, że jak strzela focha po zabraniu to mama ma to generalnie
gdzieś i nie zwraca uwagi,ba fajną minę miał mój tata jak chciał mi
sfochowane dziecko udobruchać na rękach - mówię dawaj cos ci pokażę,
stawiam małą na ziemi, przykucam i mówię spokojnie ale stanowczo, że
nie życzę sobie takiego zachowania - i tato był mega zdziwiony, że
dzieć popatrzył moment na mnie(ważne żeby nie walnac śmiechem, bo
kocham tą minkę) i nagle znormalniał

[mama-ola]

> Po 1000 razy dziennie prosze go zeby czegos nie robil, tego
> nie ruszal a on cieszy sie myslac ze to zabawa.

Staraj się nie mówić "nie rób", tylko "zrób to i to". Jakiś
interesujący zamiennik podsuń.

[awtorek]

Ja kiedyś słyszałam i czytałam, że trzeba uczyć, czego nie wolno od 7 m-ca. Jest
to związane z nabyciem już konkretnej świadomości przez dziecko. O ile wcześniej
dziecko nie jest w stanie "zrobić histerii na zawołanie" - jak płacze to
rzeczywiście jest poważny powód, a nie szantaż, tak potem, może świadomie
wykorzystywać pewne sytuacje.
Ja mojej córce właśnie od takiego wieku uświadamiałam, że istnieje słowo "nie" i
sformułowanie "nie wolno". Przykładowo, konsekwentnie powtarzałam "do buzi nie",
jak wkładała tam gazetę (i odciągałam jej rączki od ust). Dzięki temu, jak
podrosła nie była zdziwiona, że są w życiu jakieś ograniczenia.
Teraz ma niecałe 2 lata i od jakichś 2 miesięcy stosuję nagrody i kary. Mam
karną poduszkę na której siedzi 2 minuty. Działa to idealnie. Stosuję to tylko w
razie wyższej konieczności. Np. nie daje mi umyć sobie zębów. Zaczyna dostawać
"małpiego rozumu", łapie mnie za ramiona, jak kucam koło niej i skacze. Za nic
nie chce otworzyć buzi i olewa co do nie mówię. No więc ostrzegam przed karą
(najczęściej już wtedy się uspokaja), jak nie, to jest kara, o której była
uprzedzona. 2 minuty bezczynności i kompletnej nudy na poduszce powoduje, że
zaczyna podchodzić poważnie do sytuacji i nie ma ochoty na powtórkę z rozrywki.

Mam też takie fajne magnesy na lodówkę z bohaterami różnych bajek i ich też
używam jako nagród i kar. Tylko wybieram sobie jedno zachowanie, które chcę w
tym momencie zmienić i tylko w ramach tego daję albo zabieram magnesy. Np.
uciekanie, kiedy wołam córkę - chcę ją ubrać na spacer a ona zaczyna uciekać mi
po całym domu, buzia jej się śmieje od ucha do ucha i absolutnie nie chce
przyjść. Mogę mówić do niej w nieskończoność. Więc, na początku mówię jej, że
jak przyjdzie to dostanie w nagrodę magnes i będzie mogła go przyczepić na
lodówce. Jak nie chce to traci szansę kolejnego magnesu. Mówię jej wtedy, że jak
nie przyjdzie to za karę zabiorę jej magnez. Wtedy zazwyczaj przychodzi, a jak
nie, to zabieram magnes z lodówki (co powoduje u córki bunt i lawinę żałości) to
może go jeszcze odzyskać jeśli się opanuje i przyjdzie normalnie się ubrać. A
magnesy opłaca się zbierać bo jak uzbiera 9 to dostaje jakąś nagrodę. To
oczywiście drobiazg: książeczka, piłeczka kauczukowa, ostatnio gumki do włosów.
Ale nauczyła się, że warto je zbierać.

Oczywiście to nie jest czarodziejska różdżka. Potrzeba czasu i konsekwencji. Np.
na początku córkę nie bardzo interesowały te magnesy. Ale jak się zorientowała
raz i drugi, że jest za nie jakaś niespodzianka to stały się ważne i przeżywa,
jak jakiś straci. Tak samo na początku uciekała z karnej poduszki. Musiałam
siedzieć przy niej i ją (delikatnie) przytrzymywać. Próbowała się wygłupiać itd.
Ale zobaczyła, że to nie zabawa, że i tak musi odsiedzieć te 2 minuty i
przestało jej się to podobać (bo na początku to sama z ochotą przynosił poduszkę
i się na niej sadowiła. Od razu traci wigor i się opanowuje.
Trzeba próbować co działa na jakie dziecko. Na pewno ważniejsze niż kary są
nagrody. Czytałam, że jeśli się systematycznie nagradza dziecko za jakieś
zachowanie to po około miesiącu nabiera ono wewnętrznej motywacji, że to jest
dobre zachowanie i postępowanie w określony sposób staje się dla niego normą.

[grace.4]

w tym wiekuto normalne, zaniedlugo nagadasz sie 3000 zanim poslucha i
to tez normlane. nie rozumiem jedynie tego latania do psychologow z
takimi dzieciakami do 4 lat i dluzej,chyba,ze przezylo jakis dramat. 17
miesieczne dziecko nie ma takiej pamieci, nawet paroletnie i wiem,ze
krew burzy sie w zylach,ale wlasnie trzeba w nieskonczonosc tlumaczyc.
oj,jak fajnie jest radzic
pozwolmy dzieciom byc dziecmi i spieszmy sie wolniej w tym zwariowanym
swiecie.

od pierwszego...

[camel_3d]

wychowanie to nie nauka..to stan umyslu )))
dzieci wychowuje sie juz od pierwszego dnia zycia, wprowadzajac po prostu co
jakis czas nowe elementy...