CZYTAJĄCE NIEMOWLAKI ???

[fancia]

To o metodzie Glenna Domana. Po przeczytaniu zrobiłam wieeeelkie oczy
i ....zaczynam tworzyć plansze.
Zachęcam Was do przeczytania!!!

www.nauka.2p.pl/czytanie/

[donatta]

Fajnie. Tylko po kiego licha niemowlakowi potrzebna jest umiejętnosć czytania??
Pewnie, że 6-7 lat to trochę późno na to, żeby dziecku PO RAZ PIERWSZY dać do
ręki książkę, ale zaręczam, że dzieciak wychowany wśród książek nie
stanowiących wyłącznie podpórki pod chwiejący się stół, nauczy się czytać sam
bezboleśnie i bezproblemowo wtedy, kiedy sam do tego dojrzeje. Jeden w wieku 4
lat, inny 6 - tak samo, jak jedno dziecko zaczyna chodzić mając 10, a inne 15
miesięcy. Pozdrawiam

[umargos]

Jeden gada do dziecka bez przerwy, macha grzechotkami, potem kupuje zabawki
edukacyjne, puszcza muzykę, czyta książęczki...a ktoś inny może nie mieć na to
czasu lub ochoty. Jak ktoś ma chęć zaproponować dziecku twórczą, ale jednak,
zabawę czyli tę "naukę czytania" to co to szkodzi?? Czy stanie się dziecku
jakakolwiek krzywda jeżeli w wieku dajmy na to 3 lata bedzie umiało czytać???
No nie spodziewam się...Zwłaszcza, że żeby taka "nauka" odniosła skutek uczący
musi poświęcić na to duuuużo czasu i to właśnie w konwencji zabawy...
Pozdrawiam
Ula

[edytkus]

Nie zgodze sie z Toba Ula. Dziecko rozwija sie etapami koncentrujac sie zazwyczaj na jednym
elemencie na raz. Niemowle ma do opanowania wiele wazniejszych umiejetnosci niz czytanie. Poza
tym po co dziecku, ktore nie mowi (lub mowi bardzo malo) i ma maly zakres rozumienia slow
umiejetnosc bezmyslnego czytania? Moja mala (19 m-cy) bezblednie "przeczyta" (czyli wyrozni w
teskcie lub na obrazku i glosno wymowi) literke "a" ale nie jest w stanie zrozumiec relacji pomiedzy
sama literka a calym wyrazem od tej litery zaczynajacym sie. Wiec tak naprawde nie czyta a pokazuje
obrazek, a przeciez celem czytania nie jest podziwianie ksztaltu liter, a np. zdobywanie wiedzy, relaks
itp.
Moim zdaniem uczenie niemowlecia czytania jest bez sensu, ale jak ktos ma wielkie ambicje i nadmiar
czasu to wolna wola.

[edytek1]

Edytkus zgadzam się z Tobą w 100%. Moje dziecko też zna literki a, e u, i o na
które mówi zero... A i jeszcze potrafi " przeczytać" wyrazy Era, ideam, plus
gsm ( miłośniczka telefonów) Fakt ( czytuje dziadek, ) gazeta i wiele innych
tyle tylko, zę niewiele z tego rozumie a ta umiejętnośc służy jedynie do
popisywania się marym dzieckiem. Zamiast tworzenia planszy zróbcie plakat z
rysunkami zwierzątek ije podpiszcie. O wiele większy pozytek dla niemowlaka...
I móżg wytrenowany we właściwą stronę.

[mamasita]

Nie widze w tym nic zlego, jesli dziecko samo sie do tego pali.MOj nie sadze
zeby sie do tego nadawal, za to majc 13 miesiecy wyglada na 2 i ruchowo sie
rozwija jak szalony, bieg, kopie pilke, wspina sie na wszystko, balansuje i
chodzi po parapecie (niskim) sam otiwra wszsytkie szuflady, odkreca korki,
pokrywki i potrafi sie sam umyc mydlem i umyc zeby. Staje na glowie i wpelznie
pod wszystko, wchodzi bez trzymania po schodach an drugie pietro i schodzi za
raczke. Czyta sam na glos we wlasnym jezyku i mowi rozne smieszne wyrazy kiedy
zechce. pije z kubka bez wiekszego rzolewania i lzyzeczka bez chlapania, buduje
wieze z klockow i jezdzi trokolowcem, ale nie skoncentrowalby sie na u

[judytak]

umargos napisała:

Jak ktoś ma chęć zaproponować dziecku twórczą, ale jednak,
> zabawę czyli tę "naukę czytania" to co to szkodzi?? Czy stanie się dziecku
> jakakolwiek krzywda jeżeli w wieku dajmy na to 3 lata bedzie umiało czytać???

stanie się, jeśli "nauka czytania", wymagająca dużo czasu, odbywa się kosztem
czynności naturalnych i rozwijających w tym wieku,
czyli kosztem poznawania świata, kosztem ruchu, kosztem świeżego powietrza,
kosztem kontaktów społecznych, kosztem zagłębiania się w swobodnej zabawie,
kosztem zadawania pytań "a dlaczego?", kosztem bajek, wierszy i piosenek, i
piasku, i wody, i gniecenia ciasta i prowadzenia przedszkola dla mrówek itp.
itd.

stanie się, jeśli dziecko nabierze przekonania, że "a mama, to nic, tylko
ciągle te literki..."

pozdrawiam
Judyta

P.S.
ja osobiście umiałam czytać w wieku 3 lat
była to moja inicjatywa, ochoczo podchwycona przez moja mamę, która była ze mną
w domu
koszty: stosunkowo mała sprawność ruchowa i trudności w kontaktach społecznych
J.

[mama_lukaszka]

Popieram. Ja czytałam w wieku 4 lat - męczyłam wszystkich żeby mi czytali i
żebym dała spokój mama nauczyła mnie czytać. Poszło mi bardzo szybko ale
podobnie jak Ty miałam kiepskie kontakty z rówieśnikami i nie lubiłam ćwiczeń
ruchowych, nie lubiłam nawet chodzić na spacery.
Ale może to nie ten związek przyczynowo-skutkowy? Może nauczyłybyśmy się czytać
szybko tak czy inaczej i miałybyśmy słaby kontakt z rówieśnikami bo
rozwijałyśmy się trochę szybciej? (T%akie mutanty z nas).
Nie będę na siłę uczyć mojego dziecka czytać, choć z ochotą czytam synkowi
książeczki i on to bardzo lubi.
Pozdrawiam

[dagbe]

No bez przesady...
Nauka czytania metodą kart zabiera 30 sekund (SEKUND !!!) dziennie I to
tylko 5 dni w tygodniu. Zaręczam, że na inne czynności zostanie jeszcze sporo
czasu.

Pozdrowienia,
Dagmara
([e-mail])

[dagbe]

judytak napisała:

> stanie się, jeśli dziecko nabierze przekonania, że "a mama, to nic, tylko
> ciągle te literki..."

Widać, że nie znasz metody, o której tu mowa. Nie uczy się dziecka literek
(przynajmniej na początku).

Pozdrowienia,
Dagmara

[p_swiat]

Mysle, że najpierw niech maluszek nauczy sie mówić, a potem czytać - ja
rozwijałam się prawidłowo i bez żadnych nowoczesnych metod przyspieszających
nauczyłam sie czytać w wieku 5 lat może dajmy dzieciom rozwijać się etapowo bo
potem z kąd pewność ,że w czymś to nie zaszkodzi??

[umargos]

Nikt nie mówi o tym, że ma sie to odbywać kosztem naturalnych potrzeb
(tradycyjnych zabaw, spacerów itp.)...to nie może być zamiast, a tylko
dodatkowo, zwłaszcza, że zabawę trzeba powtarzać kilkakrotnie w ciągu dnia, a
sama "lekcja" z założenia musi być bardzo krótka. A i ta nauka nie ma
absolutnie nic wspólnego z uczeniem literek i alfabetu, ale z może i
bezmyślnym, ale ja tak nisko umiejętności dzieci nie oceniam, zapamiętywaniem
całych wyrazów, oczywiście łącznie z obrazkowym/fotograficznym przedstawieniem
tychże. No i gwoli ścisłości materiały do nauki to właśnie podpisane obrazki -
przedmiotów, zwierząt, kwiatków..no czego bądź, dokładnie tak samo jak w
książeczkach dla dzieci, za to mogą być bardziej różnorodne, w końcu trzeba je
zrobić samodzielnie...same słowa (tzn. czytanie samych słów) są w dużo
późniejszym etapie nauki. I bynajmniej nie polega to na uczeniu alfabetu. Jest
raczej wieloetapową, długotrwałą zabawą edukacyjną. W której oprócz obrazków
jest "opowiadanie" treści obrazków, analogicznie jak robimy to również bez
obrazków a pokazując dziecku w naturze przy okazji spacerków kwiatki, mrówki,
samochody itp. Sugeruję najpierw poczytać sobie o metodzie a potem wypowiadać
się jednoznacznie krytycznie. Tym bardziej, że koniec końców celem samym w
sobie nie jest bynajmniej umiejętność czytania w wieku niemowlęcym, ani
poniemowlęcym również, bo do tej umiejętności dziecko samo dorośnie i tak, choć
dzięki uczeniu może dorosnąć szybciej, może też mieć w przyszłości lepiej
wyćwiczoną pamięć i lepsze rozumienie tekstu, właśnie dlatego że nie uczy się
czytać zaczynając od alfabetu, a raczej na nim kończąc. Co do rozumienia słów,
małe dziecko rozumie znacznie więcej niz się wydaje. Moja córka ma 13 miesięcy -
rozumie bardzo dużo, choć mówi jeszcze niewiele i w większości po swojemu. Ale
od ponad miesiąca (czyli niepełnego roku) potrafi mi zakomunikować chęć wyjścia
na spacer, kąpieli, jedzenia ze wskazaniem co chciałaby zjeść, wie co znaczy
słowo pralka, gdzie stoi i że brudne rzeczy wyrzuca się do kosza i jeżeli tylko
powiem nieopatrznie żeby nie owijała się tą ścierką kuchenną, bo ona jest
brudna to zanosi ją z całkowicie własnej inicjatywy do prania, wyrzuca do kosza
to co mama zakwilifikuje jako brzydkie i nie do jedzenia, przynosi mi telefon
kiedy dzwoni, przypomina, że przed spacerem trzeba posmarowac buzię jeżeli
akurat zapomnę, podaje jeżeli coś mi upadnie jeżeli sama nie zauwazyła a ją
poproszę, informuje, że zrobiła kupkę i trzeba umyć i przebrać....no jest tego
więcej...mało???
Gwoli ścisłości nie uczę swojego dziecka "czytac", bo nie miałam i nie mam
czasu żeby przygotowac materiały, ale żałuję, bo uważam, ze zabawę i
przyjemność miałaby z tego dużą.
Pozdrawiam
Ula

[judytak]

umargos napisała:

> Nikt nie mówi o tym, że ma sie to odbywać kosztem naturalnych potrzeb
> (tradycyjnych zabaw, spacerów itp.)...

nie wiem, jak u was z czasem, ja nie mam kiedy wyjść do łazienki... (oczywiście
w domu, na forum piszę z pracy...)

> No i gwoli ścisłości materiały do nauki to właśnie podpisane obrazki -
> przedmiotów, zwierząt, kwiatków

jak pisałam "poznawanie", miałam na myśli prawdziwe kwiatki, nie obrazki...

> oprócz obrazków
> jest "opowiadanie" treści obrazków, analogicznie jak robimy to również bez
> obrazków a pokazując dziecku w naturze przy okazji spacerków kwiatki, mrówki,
> samochody itp.

tak, ale kwiatki pachną, mrówki się ruszają, a co dopiero samochody...

Sugeruję najpierw poczytać sobie o metodzie a potem wypowiadać
> się jednoznacznie krytycznie.

należałoby przeczytać, to prawda
ale aż na tyle nie jestem zainteresowana
poza tym nie wypowiadałam się jednoznacznie, tylko zwróciłam uwagę na pewne
zagrożenia

pozdrawiam
Judyta

[umargos]

Zagrożenia jakie masz na myśli, moga pojawić się niezaleznie od sposobu w jaki
spędza się czas z dzieckiem. Osobiście dostaje wysypki kiedy ktoś robi ze
swojego dziecka "małpę w zoo" i przy byle okazji wymusza na dziecku popisy
umiejętności.
Pokazywanie prawdziwych kwiatków, zwierząt czy przedmiotów wcale nie
przeszkadza pokazywaniu ich na obrazkach...w gruncie rzeczy przecież robi się
to codziennie, przy róznych okazjach. Problemem nie jest przecież czyjaś
chęć "uczenia" dziecka a motywacja i stosowane metody. Widzę je w sytuacji gdy
dziecko jest zmuszane do nauki lub motywacją jest np. chęć własnego
błyszczenia "och jakie moje dziecko jest genialne, takie małe a już umie
czytać".
Dzieci mają ogromne możliwości poznawcze, szczególnie przez pierwszych 5 lat
życia kiedy przyswajają ogromną wiedzę w sposób naturalny i nie można zrobić
krzywdy jeżeli daje się więcej i to w sposób uporządkowany...po prostu połączeń
w mózgu wytworzy się więcej.
A tak na marginesie, wspomniana metoda nie jest metodą uczenia niemwlaków
czytania, została przemyślana dla osób z uszkodzeniami mózgu (np powypadkowymi)
bądź upośledzonych - dzieci i dorosłych, aby wspomóc rozwój intelektualny. A
jej stosowanie u dzieci zdrowych jest wyborem rodzica, który ma i czas i
chęć...ale nie musi oznaczać żadnej patologii, no i nie jest obowiazkowe ;o)))))
Pozdrawiam
Ula

[edytkus]

umargos napisała:
Problemem nie jest przecież czyjaś
> chęć "uczenia" dziecka a motywacja i stosowane metody. Widzę je w sytuacji gdy
> dziecko jest zmuszane do nauki lub motywacją jest np. chęć własnego
> błyszczenia "och jakie moje dziecko jest genialne, takie małe a już umie
> czytać".

No wlasnie, po co malemu dziecku umiejetnosc czytania jak nie po to aby mogli sie tym chwalic jego
rodzice? Jakos nie widze aby kilkulatek, ktory uczac sie od niemowlectwa, czytal powiesci? No bo w
koncu co on by z takowej wyniosl?

[umargos]

Wyniesie tyle ile zrozumie. Od dziecka to w końcu zależy. Nauczyłam się czytać
sama jakoś w czwartym roku życia i to nie znając alfabetu, mając 5 czytałam
powieści dla dzieci, a w wieku 6 lat np. "Bogowie, groby i uczeni" Cerama i
dziś wiem, że nie rozpaczałabym gdyby nawet ktoś uczył mnie czytać, żeby moment
opanowania tej umiejętności trochę przyspieszyć. Uwielbiam i zawsze uwielbiałam
czytać, a jako dziecko miałam znacznie więcej czasu :o))) I po to właśnie można
dać lub próbowac dać to swojemu dziecku. A ono i tak dokona wyboru.
Z geniuszami jako takimi oczywiście nie mam i nie miałam nigdy nic
wspólnego :o)))) ale pochlebiam sobie, że z rozumieniem treści pisanych nigdy
nie było u mnie źle, również w początkach czytelniczej kariery. Nad doborem
lektur czuwali rodzice i postarali się żebym za szybko nie dostała do rąk
rzeczy za trudnych bądź nieodpowiednich. I dlatego bez problemu widzę
kilkulatka czytającego powieść.
A tak naprawdę Edytkus nie doceniasz dzieci...są madrzejsze niż nam się wydaje,
a to tylko dlatego, że nasze własne "początki" giną w mrokach niepamięci ;o)))))
Pozdrawiam
Ula

[edytkus]

umargos napisała:

> Wyniesie tyle ile zrozumie. Od dziecka to w końcu zależy. Nauczyłam się czytać
> sama jakoś w czwartym roku życia i to nie znając alfabetu, mając 5 czytałam
> powieści dla dzieci, a w wieku 6 lat np. "Bogowie, groby i uczeni" Cerama i
> dziś wiem, że nie rozpaczałabym gdyby nawet ktoś uczył mnie czytać, żeby moment
>
> opanowania tej umiejętności trochę przyspieszyć.

Widzisz, co innego nauczyc sie samej, a co innego byc do tego zmuszanym. Zreszta 4 lata a 1+/- to
jednak spora roznica. Ja nauczylam sie czytac z innymi dziecmi w pierwszej klasie, ale tak sie zlozylo
ze bardzo mi sie spodobalo i w pol roku czytalam na poziomie o wiele starszego dziecka i wcale nie
zaluje ze tak sie nie stalo wczesniej. Powiedz mi Ula w jakim stopniu zozumialas wtedy ksiazke
Cerama? Czy przyjelas ja w taki sam sposob jak osoba dorosla do ktorej jest kierowana?

Uwielbiam i zawsze uwielbiałam
>
> czytać, a jako dziecko miałam znacznie więcej czasu :o))) I po to właśnie można
>
> dać lub próbowac dać to swojemu dziecku. A ono i tak dokona wyboru.

Wychowalam sie wsrod setek ksiazek, kazdy w domu czytal i ja tez, gdy przyszla pora bez
nawiedzonego zmuszania i naprowadzania. I to jest to co nazywam wyborem a nie nawiedzona
mamusia z plansza z tekstem nad 10 m-cznym niemowleciem.

> Z geniuszami jako takimi oczywiście nie mam i nie miałam nigdy nic
> wspólnego :o)))) ale pochlebiam sobie, że z rozumieniem treści pisanych nigdy
> nie było u mnie źle, również w początkach czytelniczej kariery.

Smiem watpic (w to rozumienie), no chyba ze chodzi o tekst typu "ala ma kota" ale to nie powiesc ) -
oczywiscie jesli mowisz o sobie w dziecinsstwie.

Nad doborem
> lektur czuwali rodzice i postarali się żebym za szybko nie dostała do rąk
> rzeczy za trudnych bądź nieodpowiednich.

I wg Ciebie ksiazka o ktorej wspominasz to byla odpowiednia lektura dla malego dziecka? Wyglada na
to ze moja mala powinna ze zrozumieniem przeczytac "Pana Tadeusza?"

I dlatego bez problemu widzę
> kilkulatka czytającego powieść.

A i owszem ale bez dokladnego zrozumienia czytanego tekstu (biorac pod uwage ze nie mowimy o
kswiazeczkach "poczytaj mi mamo")


> A tak naprawdę Edytkus nie doceniasz dzieci...są madrzejsze niż nam się wydaje,

Bynajmniej, moje dziecko nawet bralo udzial w badaniach potwierdzajacych ze niemowleta rozumieja
wiecej niz sie uwaza. Ja po prostu nie przeceniam dzieciecych mozliwosci!

[umargos]

edytkus napisała:

> Widzisz, co innego nauczyc sie samej, a co innego byc do tego zmuszanym.

Stymulacja to nie zmuszanie. Zwłaszcza, że z każdej celowej edukacji dziecka
musi być wykluczony element przymusu. Nieważne co to bedzie...czy "czytanie"
czy edukacja np nocnikowa

> Powiedz mi Ula w jakim stopniu zozumiala
> s wtedy ksiazke Cerama? Czy przyjelas ja w taki sam sposob jak osoba dorosla
do ktorej jest kierowana?

To nie jest książka o nieznanych i niezrozumiałych dla dziecka problemach
dorosłych, nie ma tam dorosłych emocji, są fakty, podane w nie bardziej
skomplikowany sposób niż informacje w bardzo popularnych kolorowych
encyklopediach dla dzieci, tyle, że obrazków jest mniej i czytania więcej, ale
to jest JEDYNA różnica. A zrozumiałam wystarczająco, żeby w wieku 6 lat
zafiksowac się na tym, że będę archeologiem, co w dorosłym życiu zrealizowałam.

> Wychowalam sie wsrod setek ksiazek, kazdy w domu czytal i ja tez, gdy
przyszla pora bez
> nawiedzonego zmuszania i naprowadzania. I to jest to co nazywam wyborem a nie
nawiedzona mamusia z plansza z tekstem nad 10 m-cznym niemowleciem.

Wiesz, zgodze się z Tobą w kwestii, że matka z planszą z tekstem nad 10-
miesięcznym niemowlakiem może być nawiedzona...może co nie znaczy, że jest. A
osobiście mam zupełnie inną wizję takiej edukacji :o)))

> Smiem watpic (w to rozumienie), no chyba ze chodzi o tekst typu "ala ma kota"
ale to nie powiesc ) - oczywiscie jesli mowisz o sobie w dziecinstwie.

Nie watp ;o))))) Nie uczyłam sie czytać na elementarzu, więc teksty typu Ala ma
kota mnie zwyczajnie ominęły, kurs zerówki przerabiałam mając 5 lat i książka
do tego przeznaczona była dla mnie nudna, bo nie było tam prawie nic do
czytania, za to nauczyłam sie wtedy pisać. A co do rozumienia, cóż jest masa
pieknych książek przeznaczonych dla dzieci i dla nich zrozumiałych, o
gabarytach znacznie przekraczających rozmiary książeczek z serii Poczytaj mi
mamo. Dzieci z Bullerbyn chociażby, które chyba były pierwsze, Muminki niedługo
potem, W pustyni i w puszczy itp.
>
> I wg Ciebie ksiazka o ktorej wspominasz to byla odpowiednia lektura dla
malego dziecka?
6 lat to już nie jest takie małe dziecko, a w Ceramie nie ma treści
nieodpowiednich dla dzieci. Są dość trudne dlatego, że są nowe, ale w tym wieku
prawie wszystko jest nowe.

> Wyglada na
> to ze moja mala powinna ze zrozumieniem przeczytac "Pana Tadeusza?"

Cóż Pan Tadeusz jest akurat dla dzieci za trudny, tak z uwagi na formę jak i
treść, a Ceram takich ograniczeń wiekowych nie ma.
>
> Bynajmniej, moje dziecko nawet bralo udzial w badaniach potwierdzajacych ze
nie mowleta rozumieja
> wiecej niz sie uwaza. Ja po prostu nie przeceniam dzieciecych mozliwosci!

Ja też nie przeceniam. Po prostu jestem pewna, że intelektualnie dla
przeciętnego dziecka taka nauka leży w zasięgu możliwości.

A jak już napisałam w innym poście, to nie jest obligatoryjne, nikt nikogo do
niczego nie zmusza, każdy ma prawo sam podejmowac tego rodzaju decyzje odnośnie
własnego dziecka....a protestuję tylko dlatego, że nie zgadzam się z tezą, że
można w ten sposób dziecko skrzywdzić, przy założeniu oczywiście, że edukacja
prowadzona jest w sposób właściwy.

Pozdrawiam
Ula

[edytkus]

umargos napisała:

> edytkus napisała:
>
> > Widzisz, co innego nauczyc sie samej, a co innego byc do tego zmuszanym.
>
> Stymulacja to nie zmuszanie. Zwłaszcza, że z każdej celowej edukacji dziecka
> musi być wykluczony element przymusu. Nieważne co to bedzie...czy "czytanie"
> czy edukacja np nocnikowa
>
Ha, znowu czuly temat z nawiedzonymi mamusiami ktore kilkumiesieczne niemowlaki sadzaja na
nocniku Moje dziecko z nocnika zacznie korzystac gdy do tego dojrzeje, nocnik mamy, podobnie jak
ksiazki ale bez zmuszania i prob tafienia na "ten" moment Na wszystko przyjdzie pora, tak samo na
kupy w nocniku jak rozumne rozpoznawanie drukowanych wyrazow.

> > Powiedz mi Ula w jakim stopniu zozumiala
> > s wtedy ksiazke Cerama? Czy przyjelas ja w taki sam sposob jak osoba doro
> sla
> do ktorej jest kierowana?
>
> To nie jest książka o nieznanych i niezrozumiałych dla dziecka problemach
> dorosłych, nie ma tam dorosłych emocji, są fakty, podane w nie bardziej
> skomplikowany sposób niż informacje w bardzo popularnych kolorowych
> encyklopediach dla dzieci, tyle, że obrazków jest mniej i czytania więcej, ale
> to jest JEDYNA różnica. A zrozumiałam wystarczająco, żeby w wieku 6 lat
> zafiksowac się na tym, że będę archeologiem, co w dorosłym życiu zrealizowałam.

Hola hola, 6 lat? Wydawalo mi sie ze wczesniej pisalas o pieciu, zreszta niewaze. 6 lat w porownaniu do
4- to baardzo duzy przedzial wiekowy i rozwojowy. Ja tez odkad nauczylam sie czytac nic innego nie
robilam, ale nie bylam niemowleciem (tak samo jak ty) wiec sposob przyswajania informacji i robienia z
niego uzytku byl zupelnie inny.
>
> > Wychowalam sie wsrod setek ksiazek, kazdy w domu czytal i ja tez, gdy
> przyszla pora bez
> > nawiedzonego zmuszania i naprowadzania. I to jest to co nazywam wyborem a
> nie
> nawiedzona mamusia z plansza z tekstem nad 10 m-cznym niemowleciem.
>


A co do rozumienia, cóż jest masa
> pieknych książek przeznaczonych dla dzieci i dla nich zrozumiałych, o
> gabarytach znacznie przekraczających rozmiary książeczek z serii Poczytaj mi
> mamo. Dzieci z Bullerbyn chociażby, które chyba były pierwsze, Muminki niedługo
>
> potem, W pustyni i w puszczy itp.

Przytaczasz swietne tytuly ale to nie sa ksiazki dla niemowlat, nawet czterolatek mialby problemy ze
zrozumieniem Sienkiewicza czy Lingren.

[umargos]

edytkus napisała:

> Ha, znowu czuly temat z nawiedzonymi mamusiami ktore kilkumiesieczne
> niemowlaki sadzaja na nocniku Moje dziecko z nocnika zacznie korzystac
> gdy do tego dojrzeje, nocnik mamy, podobnie jak ksiazki ale bez zmuszania i
> prob tafienia na "ten" moment Na wszystko przyjdzie pora, tak samo na
> kupy w nocniku jak rozumne rozpoznawanie drukowanych wyrazow.

Hmm...kiedy brak argumentów rzeczowych można się poczepiać co?? I to najlepiej
bez sensu. Nigdzie nie napisałam, że JUŻ uczę moje dziecko czytać, również nie
napisałam, że uczę korzystać z nocnika. Bo nie robię ani jednego ani drugiego.
Co do czytania jeżeli będę miała za pół roku więcej czasu żeby przygotować
materiały to kto wie...a owszem nocnik mamy, ale skoro mała lubi na nim
siedzieć tylko w ubraniu i to z własnej inicjatywy to do niczego innego nie
próbuję jej przekonywać. Więc zanim zaczniesz wyciągać zbyt daleko idące
wnioski z tego co ktoś napisał się zastanów, w przeciwnym wypadku sugerowałabym
przeanalizowanie, czy aby na pewno z rozumieniem tekstu pisanego jest u Ciebie
tak dobrze, jak sama przypuszczasz. Na sprawdzenie tego są dobre testy ;o))))

> Hola hola, 6 lat? Wydawalo mi sie ze wczesniej pisalas o pieciu, zreszta
> niewaze. 6 lat w porownaniu do 4- to baardzo duzy przedzial wiekowy i
> rozwojowy.

cytacik "Nauczyłam się czytać sama jakoś w czwartym roku życia i to nie znając
alfabetu, mając 5 czytałam powieści dla dzieci, a w wieku 6 lat np. "Bogowie,
groby i uczeni" Cerama".

> Przytaczasz swietne tytuly ale to nie sa ksiazki dla niemowlat, nawet
> czterolatek mialby problemy ze zrozumieniem Sienkiewicza czy Lingren.

Nie są dla niemowląt, ale czy napisałam w którymkolwiek miejscu, że są???
Co do rozumienia ich przez dzieci starsze pozwolę sobie mieć odmienne zdanie,
oczywiście bez generalizowania, bo nie twierdzę, że każde dziecko zrozumie, ale
sporo.
Pozdrawiam
Ula

[edytkus]

umargos napisała:

>
> Hmm...kiedy brak argumentów rzeczowych można się poczepiać co?? I to najlepiej
> bez sensu. Nigdzie nie napisałam, że JUŻ uczę moje dziecko czytać, również nie
> napisałam, że uczę korzystać z nocnika. Bo nie robię ani jednego ani drugiego.
> Co do czytania jeżeli będę miała za pół roku więcej czasu żeby przygotować
> materiały to kto wie...a owszem nocnik mamy, ale skoro mała lubi na nim
> siedzieć tylko w ubraniu i to z własnej inicjatywy to do niczego innego nie
> próbuję jej przekonywać. Więc zanim zaczniesz wyciągać zbyt daleko idące
> wnioski z tego co ktoś napisał się zastanów, w przeciwnym wypadku sugerowałabym
>
> przeanalizowanie, czy aby na pewno z rozumieniem tekstu pisanego jest u Ciebie
> tak dobrze, jak sama przypuszczasz. Na sprawdzenie tego są dobre testy ;o))))

No i po co ten ton? To raczej Ty powinnas zrobic sobie testy o ktorych wspominasz - piszac o edukacji
nocniczkowej pisalam ogolnie, tak samo jak Ty.

Zaczyna sie pyskowka wiec odpuszczam juz sobie ten watek.
E.T.

[umargos]

Edytkus to nie ja używam określeń typu "nawiedzona mamuśka". I bynajmniej nie
ma tu znaczenia fakt czy używa się tego ogólnie czy personalnie, bo nie o
nawiedzonych rodzicach była rozmowa. A przez używanie takich epitetów dyskusja
nie robiła się ani bardziej rzeczowa ani milsza.
Przepraszam jeżeli Cię uraziłam, trochę się zagalopowałam.
Pozdrawiam
Ula

[judytak]

umargos napisała:

> Problemem nie jest przecież czyjaś
> chęć "uczenia" dziecka a motywacja i stosowane metody.

dla mnie właśnie to jest problemem

bo tyle jest rzeczy, które i tak muszę dziecku nauczyć (ubierać się, siusiać na
nocnik, jeść łyżką, a nawet widelcem, robić baby z piasku, plus te wszystkie
zasady panujące w domu i w społeczeństwie i w przyrodzie...)
że generalnie w kontaktach z dzieckiem odczuwam raczej brak takiego
zwykłego "bycia razem", nieobciążonego żadnym "a teraz zgodnie z programem
musimy..."
i z własnej nieprzymuszonej woli staram się nie dokładać nowych obciążeń

pozdrawiam
Judyta

[aniask_mama]

Pozwólcie, że wtrącę swoje trzy grosze.

Dla mnie podstawowym "problemem" tej metody jest fakt, iż w języku polskim
odmienia się wszystko, co się da, nawet więc jeśli dziecko nauczy się "czytać"
słowo "nogi" to nie przeczyta słowa "nóg" bo ono zupełnie inaczej wygląda .
Druga rzecz: czym innym jest znajomość liter a czym innym czytanie - to trzeba
sobie uświadomić przy każdej nauce liter czy czytania.
Po trzecie: O ile "nauka" czytania jest TYLKO zabawą, a dziecko CHCE to OK,
natomiast nalezy szczególnie uważać, żeby CHCENIE dziecka nie zamieniło się
TYLKO w CHCENIE RODZICA.

Dla zainteresowanych polecam zapoznanie się z metodą Rocławskiego
(glottodydaktyka) oraz I.Majchrzak

[dewcia]

aniask_mama napisała:

> Pozwólcie, że wtrącę swoje trzy grosze.
>
> Dla mnie podstawowym "problemem" tej metody jest fakt, iż w języku polskim
> odmienia się wszystko, co się da, nawet więc jeśli dziecko nauczy
się "czytać"
> słowo "nogi" to nie przeczyta słowa "nóg" bo ono zupełnie inaczej wygląda .
> Druga rzecz: czym innym jest znajomość liter a czym innym czytanie - to
trzeba
> sobie uświadomić przy każdej nauce liter czy czytania.
> Po trzecie: O ile "nauka" czytania jest TYLKO zabawą, a dziecko CHCE to OK,
> natomiast nalezy szczególnie uważać, żeby CHCENIE dziecka nie zamieniło się
> TYLKO w CHCENIE RODZICA.
>
> Dla zainteresowanych polecam zapoznanie się z metodą Rocławskiego
> (glottodydaktyka) oraz I.Majchrzak
No właśnie! W języku angielskim taka wczesna nauka czytania miałby jeszcze
sens, bo język angielski pisany nie jest językiem alfabetycznym, nie ma tu
związku między głoską a jej znakiem graficznym, poza tym jest językiem
niefleksyjnym. Tak więc metoda Domana w krajach anglojęzycznych sprawdza się
znakomicie, w języku polskim nie ma najmniejszego sensu, głównie przez jego
fleksyjność.
A pan Rocławski to bardzo mądry gość (wymyślił glottodydaktykę, która jest dla
polskich dzieci idealną metodą nauki czytania i pisania).
Pozdrawiam

[umargos]

dewcia napisała:
> Tak więc metoda Domana w krajach anglojęzycznych sprawdza się
> znakomicie, w języku polskim nie ma najmniejszego sensu, głównie przez jego
> fleksyjność.
Nie do końca. Fakt istnienia związku między głoską a jej graficznym znakiem w
języku polskim wcale nie wyklucza zastosowania tej metody. Szczególnie w
początkowych etapach nauki czytania, później straci to sens, bo całkiem
naturalne jest, że niejako przy okazji dziecko zauważy fakt istnienia głosek,
powtarzalność sylab...na gramatykę też przyjdzie czas.

> A pan Rocławski to bardzo mądry gość (wymyślił glottodydaktykę, która jest
> dla polskich dzieci idealną metodą nauki czytania i pisania).
Jasne, ze tak. Tylko że jedno z drugim jak dla mnie się wcale nie musi
wykluczać.

Pozdrawiam
Ula

[pyza15]

Kubuś już niemowlaczkiem nie jest, ma 2,5 roczku, ale bardzo zainteresowany
jest własnie literkami. Ostatnio to jego ulubiona zabawa, mimo iż ja nie
motywuję, nie zachęcam synka do nauki czytania. Kubuś sam mówi, że chciałby juz
umieć czytać, gdy rysujemy, to bardzo chce rysować własnie literki. Bawi się
też w przedszkolankę, i oczywiście czyta dzieciom (czyli pluszakom). Moze to
chwilowe, ale gdy zobaczył w sklepie puzzle z literkami, to bardzo chciał je
mieć. I co tu robić, bawić się w "literki"?
Pozdrawiam

[ma.pi]

pyza15 napisała:

> Kubuś już niemowlaczkiem nie jest, ma 2,5 roczku, ale bardzo zainteresowany
> jest własnie literkami. Ostatnio to jego ulubiona zabawa, mimo iż ja nie
> motywuję, nie zachęcam synka do nauki czytania. Kubuś sam mówi, że chciałby
juz
>
> umieć czytać, gdy rysujemy, to bardzo chce rysować własnie literki. Bawi się
> też w przedszkolankę, i oczywiście czyta dzieciom (czyli pluszakom). Moze to
> chwilowe, ale gdy zobaczył w sklepie puzzle z literkami, to bardzo chciał je
> mieć. I co tu robić, bawić się w "literki"?
> Pozdrawiam

Z takim dzieckiem, jezeli wyraza zainteresowanie to bym sie bawila. Pewnie i
tak za jakis czas sie znudzi. Ja mam trzylatka w domu. I on zna cyfry od 1 do
10. Umie je rozroznic i nazwac, ale po kolei to jeszcze nie policzy. Zna tez
kolory. A nauczyl sie tego ogladajac bajke "Thomas the tank engine". Tam kazda
ciuchcia ma swoj numer i kolor. Zna tez pare literek, bo jak sie pyta to mu
odpowiadamy. Ale nie probujemy go uczyc z wlasnej inicjatywy.

Pozdr.

[fancia]

Zgadzam się z Umargos.
Tak naprawdę ideą metody nie jest, by "wytworzyć" geniuszy z najmłodszych
dzieci, lecz jedynie, poprzez zabawę wspomóc późniejszą naukę czytania ZE
ZROZUMIENIEM. A wierzcie mi, baaardzo duzo dzieci i dorosłych ma z tym ogromne
problemy.
Nauka tą metodą jest tylko "przy okazji", na pare chwil, i na pewno nie zastąpi
naszego czytania z dzieckiem ksiązeczek, czy innych zabaw...działa, myślę, na
podświadomość i nie sądzę, zeby była szkodliwa i "zakłócała" naturalny rozwój
dziecka.

[nowa1]

metoda nauki czytania Glenna Domana jest stworzona dla dzieci z uszkodzeniem mózgu. Świetnie sprawdza się w nauce czytania dzieci po porażeniu mózgowym , zespołu Downa. Tradycyjna metoda analityczno-syntetyczna poprostu jest dla nich zbyt trudna a uczą się czytać mając już o wiele wiele więcej doświadczeń zyciowych niż niemowlaki. Myślę, że bardzo fajnie jest wykorzystywać tę metodę a w zasadzie jej elementy u dzieci zdrowych wspierając nia nauke czytania ale tylko wtedy kiedy dziecko jest do tego gotowe. Nie dajmy się zwariować. Ja tam wolę się cieszyć z dzieciństwa i naturalnego rozwoju moich dzieci bo i tak za szybko ono mija. pozdrawiam /anka

[id.a]

Witam wszystkie emamy.Kiedy pierwszy raz w jakies gazecie wpadł mi w ręce
artykuł o nauce czytania dla niemowląt to prasknęłam śmiechem.Ale dokładnie
kilka lat temu pewnie zareagowałabym na naukę języka obcego dla niemowląt czy
naukę pływania bo kiedyś tego nie było i na każdą nowość reagujemy robiąc
wielkie oczy.Interesuję się takimi artykułami i zawsze stwierdzam pewną
prawidłowość.Otóz w tym wszystkim nie chodzi o jakieś chore ambicje
rodziców,rywalizację na zasadzie moje dziecko umie tyle i tyle.W tym wszystkim
chodzi o więz dziecka z rodzicem.Bo w końcu większość matek które decydują się
na takiego rodzaju kursy dla swoich maluchów poświęcają im niesamowicie wiele
czasu i w tym wszystkim to mi się bardzo podoba.A może się myle,może wszystkimi
nowinkami zza oceanu zachwycamy się i pewnie niedługo dla fasolki w brzuszku
będziemy szukać najlepszego przedszkola,ktory zapewni doskonały start w
życiu?????

[aka10]

Dodam i swoje dwa slowa.
Mam kolezanke,ktora ma 5,5-roczne dziecko.Spotykamy sie sporadycznie (ze
wzgledu na odleglosc); od kilku ladnych lat wbija malemu do glowy
litery,cyfry,dodawanie,odejmowanie i przy kazdym spotkaniu chwali sie wyczynami
malego.Zna teraz kilka liter i potrafi ulozyc kilka krotkich wyrazow z liter-
magnesow,ktore ma na lodowce.Zadna rewelacja,pomimo,ze "edukacje" zaczela
bardzo wczesnie i jest bardzo konsekwentna (nauczycielka z zawodu).Teraz druga
strona medalu: dziecko jest egoista,empatii zero,EQ na poziomie dziecka
rocznego.Zachowanie sie przy stole fatalne,je rekami,a w najlepszym wypadku
lyzeczka,wrzeszczy i wyklada sie na podlodze,jak cos chce,ALE zna literki...
Osobiscie uwazam,ze dla niego by bylo duzo lepiej(dla rodzicow rowniez),gdyby
umial sie zachowywac,jak dziecko w jego wieku powinno(6 lat za 3 miesiace...)i
nie znal ani jednej litery (zerowka i szkola przed nim).Pozdrawiam.

[edytkus]

id.a napisała:

> .A może się myle,może wszystkimi
>
> nowinkami zza oceanu zachwycamy się i pewnie niedługo dla fasolki w brzuszku
> będziemy szukać najlepszego przedszkola,ktory zapewni doskonały start w
> życiu?????

Hi hi, z tym przedszkolem to akurat prawda, W USA do najlepszych (wcale nie najdrozszych) czesto
trzeba sie zapisywac nawet na kilka lat przed planowanym pojsciem dziecka do przedszkola. Moja mala
pojdzie dopiero za rok, a aplikacje juz mam przed nosem
Wracajac do tematu, nie wiem skad wywyodzi sie ww metoda ale w USA jest ogolnie nie znana. Nawet w
przeroznych zrodlach przestrzegaja przed tego typu "zajeciami," za to jest tu mnostwo kursow
plastycznych, myzycznych, tanecznych, czytelniczych, gimnastycznych, "plywackich" itp. gdzie ZAWSZE
wystepuje element ruchowy a dziecko nie musi sie koncentrowac na jednej rzeczy.

[umargos]

Polecam link:
www.dzieci.bci.pl/strony/blask/doman.htm

[edytkus]

Ta metoda jest stara, od tego czasu wiele w swiecie psychologii i medycyny sie zmienilo, podejscie do
ekploatacji dzieci na uzytek rodzicow tez. Poza tym co innego uczenie np. autystycznego
dziesieciolatka, ktory najparwdopodbniej NIGDY nie osiagnie poziomu zdrowego rownolatka a
zdrowego niemowlaka, ktory nie potrzebuje tego typu stymulacji bo JEST w stanie SAM dojsc do
pewnych umiejetnosci w odpowiednim czasie.
Jeszcze raz podkreslam ze ta metoda, chociaz wynaleziona lata temu w USA, obecnie jest w tymze kraju
wrecz zabraniana rodzicom (np. w ksiazce Murkoff). M.in. wlasnie dlatego ze dziecko ma do
osiagniecia wazniejsze umiejetnosci niz czytanie.
Moje dziecko "umie" liczyc do trzech, a jej rowiesniczka z forum nawet do 10, czy to znaczy ze
dziewczynkom powinno sie zaserwowac zajecia matematyczne i pokazywac plansze z twierdzeniem
Pitagorasa?! Przeciez one nie maja bladego pojecia jaka jest roznica miedzy 5+5 a 12-2!! I oto mi
chodzi gdy pisze o rozumnym czytaniu."

[umargos]

edytkus napisała:

> Ta metoda jest stara, od tego czasu wiele w swiecie psychologii i medycyny
sie zmienilo, podejscie do ekploatacji dzieci na uzytek rodzicow tez.

Ta metoda nie zaklada eksploatacji dzieci na uzytek rodziców. Jezeli tak
uwazasz to wskaz prosze co o tym swiadczy..

> Jeszcze raz podkreslam ze ta metoda, chociaz wynaleziona lata temu w USA,
> obecnie jest w tymze kraju wrecz zabraniana rodzicom (np. w ksiazce
> Murkoff). M.in. wlasnie dlatego ze dziecko ma do osiagniecia wazniejsze
umiejetnosci niz czytanie.

Tego sie nie da zabronic. Autor konkrentnej ksiazki prezentuje swoje zdanie i
swoje poglady i moze nie zalecac takiego czy innego postepowania. Zabronic
mozliwosci nie ma.

> Moje dziecko "umie" liczyc do trzech, a jej rowiesniczka z forum nawet do 10,
> czy to znaczy ze dziewczynkom powinno sie zaserwowac zajecia matematyczne i
> pokazywac plansze z twierdzeniem Pitagorasa?!

To jest argument z gatunku absurdalnych...

> Przeciez one nie maja bladego pojecia jaka jest roznica miedzy 5+5
> a 12-2!! I oto mi chodzi gdy pisze o rozumnym czytaniu."

Nie nie rozumieją, bo liczba jako taka jest pojęciem abstrakcyjnym i nie
rozpoczyna się matematycznej edukacji dzieci od abstrakcyjnych liczb. Ale już
pojęcia więcej-mniej, 2 cukierki + drugie 2 cukierki to są 4 cukierki juz lezy
w granicach możliwości poznawczych. Z czytaniem rozumnym, jezeli jednoczesnie
rozszerza sie swiat "znanych rzeczy", słow, zjawisk jest podobnie.

Pozdrawiam
Ula

[edytkus]

umargos napisała:

> edytkus napisała:
>
> > Ta metoda jest stara, od tego czasu wiele w swiecie psychologii i medycyny
>
> sie zmienilo, podejscie do ekploatacji dzieci na uzytek rodzicow tez.
>
> Ta metoda nie zaklada eksploatacji dzieci na uzytek rodziców. Jezeli tak
> uwazasz to wskaz prosze co o tym swiadczy..

Naprawde trudno mi uwierzyc zeby matka uczaca niemowle czytania nie robila tego na wlasny uzytek,
aby pochwalic sie jakie ma madre dziecko. Moim zdaniem to eksploatacja, tym bardziej ze wczesne
czytanie wcale nie gwarantuje pozniejszych sukcesow. Nawet jesli matka uczy dziecko czytania we
wczesnym wieku w nadzieji ze dziecko poradzi sobie lepiej w przyszlosci, to czy nie swiadczy to o jej
ambicjach i planach wobec dziecka, ktore probuje na sile zrealizowac? Taki maluch juz od malego nie
ma ZADNEGO wyboru! Dyskusji na temat czytania i met. Domana bylo juz na forum wiele, w ktorejs
wypowiedziala sie osoba ktorej wyboru nie dano uczac od malego czytania, pisania, serwujac kursy
jezykowe itp.. Ta dziewczyna miala zal do rodzicow za zamrnowane dziecinstwo, geniuszem nie byla,
ot wiedziala wiecej niz inni przez co nudzila sie w szkole i nie mogla znalezc przyjaciol na
odpowiednim poziomie.
>
> > Jeszcze raz podkresj wyboowrecz zabraniana rodzicom (np. w ksiazce
> > Murkoff). M.in. wlasnie dlatego ze dziecko ma do osiagniecia wazniejsze
> umiejetnosci niz czytanie.
>
> Tego sie nie da zabronic. Autor konkrentnej ksiazki prezentuje swoje zdanie i
> swoje poglady i moze nie zalecac takiego czy innego postepowania. Zabronic
> mozliwosci nie ma.

Masz racje (czesto pisze nad ranem i brakuje mi polskiego slownictwa) ze zabronic sie nie da, ale "nie
polecac" juz mozna

> > Moje dziecko "umie" liczyc do trzech, a jej rowiesniczka z forum nawet do
> 10,
> > czy to znaczy ze dziewczynkom powinno sie zaserwowac zajecia matematyczne
> i
> > pokazywac plansze z twierdzeniem Pitagorasa?!
>
> To jest argument z gatunku absurdalnych...

Czym sie rozni plansza z wyrazem od planszy z numerkami? Sama przytaczasz edukacje nocniczkowa


>
> > Przeciez one nie maja bladego pojecia jaka jest roznica miedzy 5+5
> > a 12-2!! I oto mi chodzi gdy pisze o rozumnym czytaniu."
>
> Nie nie rozumieją, bo liczba jako taka jest pojęciem abstrakcyjnym i nie
> rozpoczyna się matematycznej edukacji dzieci od abstrakcyjnych liczb. Ale już
> pojęcia więcej-mniej, 2 cukierki + drugie 2 cukierki to są 4 cukierki juz lezy
> w granicach możliwości poznawczych. Z czytaniem rozumnym, jezeli jednoczesnie
> rozszerza sie swiat "znanych rzeczy", słow, zjawisk jest podobnie.

Jaka roznice sprawi niemowlakowi spogladanie na plansze z rysunkiem kota i podpisem "kot" a
patrzeniem na plansze na ktorej sa 24 koty i tekst "24 koty"?

Ty uwazasz ze czytanie w niemowlectwie nie wyrzadza dziecku krzywdy o ile nie jest wymuszane
(popraw jesli sie myle), natomiast ja we wczesnym niewymuszonym czytaniu nie widze zadnych
znaczacych korzysci.

[umargos]

edytkus napisała:

> Naprawde trudno mi uwierzyc zeby matka uczaca niemowle czytania nie robila
> tego na wlasny uzytek, aby pochwalic sie jakie ma madre dziecko. Moim
> zdaniem to eksploatacja, tym bardziej ze wczesne
> czytanie wcale nie gwarantuje pozniejszych sukcesow.

Ja nie mam trudności żeby uwierzyć, że uczenie dziecka czegokolwiek nie jest
lub raczej nie musi być na własny użytek. Każdy stara się dać to co jego
zdaniem jest najlepsze - tak jak różne umiejętności, system wartości, mniej lub
bardziej elementarną wiedzę...i niezależnie co to będzie, można robic to w
sposób niewłaściwy, dlaczego akurat nauka czytania miałaby być ekspolatacją nie
mogę zrozumieć...

> Nawet jesli matka uczy
> dziecko czytania we wczesnym wieku w nadzieji ze dziecko poradzi sobie lepiej
> w przyszlosci, to czy nie swiadczy to o jej ambicjach i planach wobec
> dziecka, ktore probuje na sile zrealizowac?

Co do ambicji czy planów każdy jakieś ma względem swojego dziecka. Realizuje je
w miarę swoich możliwości. Dlatego jeżeli go stać kupuje mu piekne zabawki,
ksiązki, wysyła do dobrego przedszkola, potem szkoły itp. czy jest coś w tym
złego?? Moim zdaniem jest właśnie danie większego wyboru. Na takiej samej
zasadzie, jak nauka np gry na instumentach. Dobre rezulataty przynosi wczesna
edukacja, zwykle na początku dziecko podchodzi z zapałem i entuzjazmem,
niezależnie od tego czy posiada talent czy nie, ale właściwe dla wieku jest
szybkie znudzenie się (dotyczy to i tych zdolnych i tych mniej), i jeżeli
rodzic uważa, że celowe jest żeby dziecko nadal ćwiczyło i się uczyło, to jego
rolą jest zachęcać i motywywać w taki sposób by nie skrzywdzić i nie zniechęcić.

> Taki maluch juz od malego nie ma ZADNEGO wyboru!

Tak czy inaczej będzie wychowywany i uczony. Nie zdarza Ci się organizowac
dziecku rozywek?? A skąd wiesz, że nie zmuszasz dziecka do tego czy tamtego,
które jeszcze samo nie mówi i nie moze wyrazić woli ani chęci?? Nie wiesz.
Dziecku się podoba w trakcie i stąd wniosek, że to był dobry pomysł. Z nauką
czytania, która jest wspólną ZABAWĄ jest przecież identycznie...gwarantuję, że
jeżeli realizowane jest to w sposób właściwy dziecko będzie wspólną zabawą
zachwycone.

> w ktorejs wypowiedziala sie osoba ktorej wyboru nie dano uczac od malego
> czytania, pisani a, serwujac kursy jezykowe itp.. Ta dziewczyna miala zal do
> rodzicow za zamrnowane dziecinstwo, geniuszem nie byla,
> ot wiedziala wiecej niz inni przez co nudzila sie w szkole i nie mogla
> znalezc przyjaciol na odpowiednim poziomie.

Nie widzę związku. Dziecku można zmarnować życie na wiele różnych sposobów. Nie
przekonuje mnie to jednak, że ucząc w sposób właściwy, można zrobić krzywdę.

> Masz racje (czesto pisze nad ranem i brakuje mi polskiego slownictwa) ze
> zabronic sie nie da, ale "nie polecac" juz mozna

Jasne można nie polecać. Można też znaleźć w charakterze kontrargumentów opinie
takich, którzy polecą ;o))))

> Czym sie rozni plansza z wyrazem od planszy z numerkami?

Jakiej planszy z numerkami?????

> Jaka roznice sprawi niemowlakowi spogladanie na plansze z rysunkiem kota i
> podpisem "kot" a patrzeniem na plansze na ktorej sa 24 koty i tekst "24 koty"?

A co obrazek przedstawiający 24 koty i opatrzony napisem 24 koty ma wspólnego z
nauką matematyki?? Bo moim zdaniem nic. I bynajmniej nie w taki sposób należy
dziecko uczyć.

> Ty uwazasz ze czytanie w niemowlectwie nie wyrzadza dziecku krzywdy o ile nie
> jest wymuszane (popraw jesli sie myle), natomiast ja we wczesnym
> niewymuszonym czytaniu nie widze zadnych znaczacych korzysci.

Nie rozmawiamy o korzyściach, a o krzywdzie i szkodach jakie to może przynieść.
I ciągle nie wiem, w jaki sposób miałoby to dziecku zaszkodzić????

Pozdrawiam
Ula

[dewcia]

[dewcia]

Sorry, za wcześnie wcisnęłam enter i wysłało pusty post. No właśnie, mam
pytanie do mam, które napisały, że w wieku 5 - 6 lat czytały dziecięce
powieści, czy ma to jakiś wymierny skutek w ich dorosłym życiu, czy czują się
bardziej inteligentne, coś szczególnego osiągnęły? To nie jest absolutnie żadna
krytyka. Naprawdę jestem ciekawa. Ja mając 5-6 lat taplałam się w błotku i
bawiłam lalkami, czytanie i pisanie nie interesowało mnie w ogóle, w szkole
radziłam sobie nieźle choć bez polotu. Czytać nauczyłam się w 1 klasie szybko i
bezboleśnie i szybko polubiłam czytanie(ale nie żałuję tego taplania w błotku i
nie uważam, żeby to były lata zmarnowane ). Z matematyką radziłam sobie
znacznie gorzej (teraz już wiem dlaczego, ale pojeć matematycznych też nie
kształtuje się poprzez pokazywanie maluchowi plansz z podpisami, tylko przez
zabawy, które z pozoru wydają się banalne i są pomijane). Przebrnęłam przez
wszystkie szczeble edukacji i jedyne, czego mi brakowało to ambicja i motywacja
do nauki.
Podsumowując, chciałabym wiedzieć jaki wymierny skutek dla przyszłego życia ma
tak wczesne rozpoczęcie nauki czytania. Bo, że stymulacja dziecka jest
niezbędna to nie mam najmniejszej wątpliwości, ale stymuluje również wspomniana
przeze mnie zabawa w błocie i inne tego typu.

[triss_merigold6]

Dopiero oczekuję dziecka ale mogę opowiedzieć o swoim przykładzie. Nauczyłam
się czytać w wieku ok. 5 i pół roku, w I klasie czytałam książeczki dla dzieci
typu bajki, opowiadania, ilustrowane "Ballady" Mickiewicza,
pisma "Świerszczyk", "Płomyk"; w III czytałam powieści Musierowicz, L.M.
Montgomery, czy Siesickiej + klasykę dla dzieci typu "W pustyni i w Puszczy".
Poziom lektur szkolnych raczej mnie nudził. Mając 5-7 lat byłam dzieckiem
niezbyt zgrabnym i mało sprawnym fizycznie w porównaniu z rówieśnikami, potem z
tego wyrosłam.
Została mi pasja i nawyk czytania, dość obszerne słownictwo, nawyk posługiwania
się literacką polszczyzną, łatwość formułowania myśli w mowie i na piśmie. Nie
robiłam błędów ortograficznych (poza I-II klasą podstawówki), od początku
czytałam w myślach, bez powtarzania słów, łatwo opanowywałam materiał na
pamięć - od wierszy po literaturę fachową na studiach.
Ogromny plus: kochając czytać nie nudziłam się, książki zabierałam wszędzie (na
każde kolonie, obóz). W dorosłym wieku zaprocentowało to sporą wiedzą ogólną.
Osobiście czuję się bardziej inteligentna i mam większą wiedzę (i ogólną i
specjalistyczną) niż znakomita większość moich rówieśników ze studiów. Skutek
długofalowy: zostałam na uczelni.
Ps. nie zamierzam uczyć czytać dziecka w wieku 3-4 lat, nie mówiąc o młodszym.
Na wszystko jest czas.

[umargos]

W moim przypadku wczesne czytanie zupełnie nie przeszkadzało taplaniu się
błotku. Mieszkałam na wsi, na dworze spędzałam sporą część dnia, ale przecież
nie cały. I nie wyobrażam sobie stymulowania rozwoju dziecka tylko poprzez
zabawy edukacyjne. Zajęcia i zabawy ruchowe są niezbędne. Ale wcale nie trzeba
się do tego ograniczać, szczególnie jeśli dziecko wcale nie chce się do tego
ograniczać. A dzięki wczesnemu czytaniu? Zyskałam ciekawość świata już w
dzieciństwie, dość sporą wiedzę w różnych nieoczekiwanych dziedzinach, bardzo
dobrą choć czasem wybiórczą pamięć, łatwość przyswajania wiedzy, przyjemność z
uczenia się i zdobywania wiedzy, szkoda tylko że szkoła podstawowa do której
chodziłam i czasy w jakich to miało miejsce nie sprzyjały rozwojowi tych,
którym ten program nie wystarczał. A w każdej klasie mojej podstawówki bez
problemu znalazłoby się 3-4 dzieci, którym należałoby program rozszerzyć, żeby
się w szkole nie nudziły. Bo niestety mi wystarczało to co wyniosłam z lekcji
żeby być przygotowaną na lekcję następną + oczywiście namiętne czytanie w domu,
prace domowe odrabiałam w większości jeszcze w szkole na przerwach zaraz po
lekcji...nie przepracowywałam się jednym słowem. Co generalnie mi zaszkodziło,
bo w liceum miewałam trudności z wyrobieniem się z czasem, choć generalnie
radziłam sobie dobrze. Nauczyłam sie systematyczności dopiero na studiach, i
zaczęłam sobie bardzo dobrze z nimi radzić. Też zostałam na uczelni, kończę
doktorat. Ale czy uważam się za inteligentniejszą od innych?? Nie. W ogóle sie
nie porównuję w ten sposób, zresztą krąg bliższych znajomych to sami piszący
prace lub planujący dalsze kształcenie. Tutaj każdy ma swoje pasje, swoje
koniki i nie sposób tak wartościować. A osiągnięcia...cóż...mam marzenia i
plany...o osiągnięciach moge porozmawiać za 20 lat.
Pozdrawiam
Ula

[dewcia]

Hej dziewczyny. W zasadzie moje pytanie ma niewiele wspólnego z tematem. Tak mi
się jakoś nasunęło. Są dzieci 4 - 5 letnie, które bez wcześniejszych
przygotowań (w takim dosłownym znaczeniu) szybko załapują o co chodzi z tym
czytaniem i same się do tego garną. To jest zupełnie inny temat niż uczenie
niemowlaka poprzez pokazywanie plansz i etykiet. 5 latek, który z własnej
inicjatywy nauczył się czytać pewnie będzie bardziej inteligentny od swoich
rówieśników przez całe swoje życie.
A wracając do tematu - czyli uczenia niemowląt czytania to moje zdanie jest
takie, że jeżeli nie zastępuje ono innych form zabaw, ani nad nimi nie
dominuje, to z pewnością dziecku nie zaszkodzi. Ale, tak jak już wcześniej
wspomniałam, nie widzę najmniejszej zasadności stosowania tej metody w języku
polskim, gdzie najpierw powinno sie odbywać czytanie z wykorzystaniem syntezy
głosek (liter), a potem czytanie całościowe (na zasadzie skojarzeń). Moim
zdaniem metoda pracochłonna i myślę, że z późniejszym czytaniem ma niewiele
wspólnego ot i co.
Pozdrawiam
Ewa, pedagog i logopeda, wielki zwolennik wykorzystania metody glottodydaktyki
w nauce czytania i pisania

[umargos]

dewcia napisała:

> Ale, tak jak już wcześniej
> wspomniałam, nie widzę najmniejszej zasadności stosowania tej metody w języku
> polskim, gdzie najpierw powinno sie odbywać czytanie z wykorzystaniem syntezy
> głosek (liter), a potem czytanie całościowe (na zasadzie skojarzeń). Moim
> zdaniem metoda pracochłonna i myślę, że z późniejszym czytaniem ma niewiele
> wspólnego ot i co.
Ja nie jestem dydaktykiem ani logopedą, o dydaktykę się otarłam, bo przez jakiś
czas studiowałam pedagogikę specjalną, ale tego czy nie ma to nic wspólnego z
późniejszym czytaniem akurat nie jestem pewna. Bo ja nigdy nie czytałam przez
sylabizowanie, rozpoznawałam najpierw słowa jako całość zanim poznałam
poszczególne litery alfabetu, głoski itp. Tzn. tego nie pamiętam, wiem to z
opowieści mamy. W analogiczny sposób, a to pamiętam, uczył się czytać, również
samodzielnie i również wcześnie, zarówno mój młodszy brat, jak i sporo młodsza
siostra.

Pozdrawiam
Ula

[fionna]

Witam,
Ja też nauczyłam się dość wcześnie czytać (miałam 4 lata). Moja mama twierdzi,
że nauczyłam się sama - rodzice się uczyli i żeby mnie "zbyć" dawali mi
książki. Gdy miała 6 lat czytałam głównie tzw. powieści dla dzieci (Dzieci z
Bulerbyn, Doktora Dolittle itp.), w 3 klasie podstawówki odkryłam książki
Szklarskiegi i Fiedlera. Co mi dało wczesne czytanie - nigdy nie miałam
problemów z nauką, błędów ortograficznych też nie robiłam, uwielbiałam (i nadal
lubię) matematykę, łatwo uczę się jezyków obcych. Podobnie jak Triss - wszędzie
zabierałam ze sobą książki i ciągle uwielbiam czytanie. Niestety - też byłam
mniej sprawna fizycznie (wolałam czytać niż bawić się z dzieciakami, ale to
była moja decyzja), do dziś np. nie cierpie biegania (przypomina mi się horror
lekcji w-f z podstawówki). I przez to, że nauka nie sprawiała mi problemów
strasznie źle znoszę porażki, wręcz nie umiem przegrywać, jestem podobno
zarozumiała itd.
Mojego młodego (13 miesięcy) nie będę na siłe uczyć literek. Mam nadzieję, że
sam do tego w odpowiednim czasie dojrzeje. I że będzie uwielbiał książki. A jak
będzie wolał piłkę od czytania, to też będzie fajnie.
Pozdrawiam
Fionna

[maugerka]

Ja potrafiłam podobno czytać i pisać (choć niezgrabnie) w wieku lat 5. Fakt, że
w szkole miałam trochę lżej, niż inne dzieciaki, czasami się też nieźle
nudziłam. Ale w wieku dojrzałym nie ma to już znaczenia. Nie uważam się za
osobę wybitnie utalentowaną, a jestem zwykłą przeciętną dziewczyną.

[p_swiat]

Ja zaczełam czytać w wieku 6 lat krótkie bajeczki i potrafiłam troche pisać,
lae nie miało to żadnego skutku w życiu dorosłym. Moje wczesne czytanie
wynikało z wielkiej chęci robienia wszystkiego co mój starszy brat, a dzieli
nas różnica 6 lat on chodził do szkoły, a ja chciałam robić to samo co on i już
mając 4-5 lat chciałam poznawać literki pisać i tak sie zaczeło. Moja mama jest
pedagogiem i powoli w formie zabawy przekazywała mi wiedzę
Z dzieciństwa zostało mi umiłowanie do czyania.

[klimiuczek]

Ewo,
ja nauczylam się czytac jak mialam niecałe trzy lata, pisać rok pózniej.
Chciałam sama czytać bo nigdy nie wiedziałam jaka bedzie dobranocka. Generalnie
szkoła podstawowa nie pomogla mi w zaden sposób rozwinąc zdolności. Dla
nauczycielek dziecko czytające w pierwszej klasie pod ławka W pustyni i w
puszczy było tylko kłopotem. Jako dziecko byłam bardzo aktywna fizycznie i nie
miałam problemów z nawiązywaniem kontaktów (do dziś nie mam hi, hi). Zrobiłam
dwa fakultety, jakies podyplomówki. Teraz mam dwójkę dzieci (dalej ucze sie,
pracuję i zdaje jakies egzaminy). Czy załuję ze sie wczesniej nauczyłam czytać-
nie! - nie ograniczyło mnie to raczej pomogło i ręcze ze jeżeli moi synowie
będa chcieli tak bardzo jak ja uczyć się czytać (prawde mówiąc starszy ma trzy
lata i zna może kilka literek - woli uczyć się na pamięć wierszyków, piosenek i
poznawać maszyny dziadka) to dołoże wszelkich starań aby im pomóc. Co do
taplania w błocie to też to robiłam i chodziłam po drzewach i mam blizny po
drucie kolczastym bo chciałam zobaczyć jak wygląda byk z bliska a był cholernie
szybki . Moim zdaniem wczesna nauka czytania nie szkodzi a pomaga. Wszystko
zależy od cech indywidualnych dziecka (predyspozycje, niekoniecznie IQ - sa
przecież dzieci z nizszym IQ ale uparte) Ooczywiście zgadzam sie z Tobą ze nic
na siłę.

Blanka










Blanka

[edytkus]

Znamienne ze nie wypowiada sie tu zaden ex -czytajacy niemowlak a osoby ktore uczyly sie czytac w
wieku zerowkowym, w ktorym poznawanie literek jest raczej normalne.
Dziewczyny nie popadajmy w skrajnosci. Ja, tak jak wiekszosc osob, uczylam sie czytac i pisac w
pierwszej klasie podstawowki. Tak sie zlozylo ze czytanie polubilam, nie sprawialo mi zadnych
trudnosci (chociaz niektorzy mieli problemy jeszcze przez pare lat), wuefu nie cierpialam, lektury mnie
nudzily (wolalam czytac ksiazki fantastyczno-naukowe i parapsychologiczne, lub zglebiac zagadki
centurii Nostradamusa )) Ale kogo nie nudza lektury? Znam osoby oczytane mniej i bardziej i w obu
grupach sa milosnicy i zwolennicy czynnego uprawiania sportow. O ile oczytanie wynika z inteligencji
to inteligencja nie zalezy od oczytania (mozna czytac komiksy ), jak wszystkie przyznajecie uczylyscie
sie same, takie byly wasze mozliwosci, to wy dokonalyscie wyboru a nie wasi rodzice! Bycie ciepla
klucha lub molem ksiazkowym tez wcale nie ma podloza we wczesnej nauce czytania, raczej w
charakterze

[edytka73]

Wiecie co to są 'okresy krytyczne'? Bo nic na ten temat jeszcze nie padło,
przynajmniej nie wprost. A chodzi po prostu o to, że każdą umiejętność jesteśmy
w stanie nabyć szybko i bezbolesnie w okresie życia na tą umiejętność
nastawionym.
Przykłady:
siedzieć dziecko zaczyna mając ok. pół roku
chodzić - około roku
mówić - pomiędzy 1 a 3 rokiem
bawić się w zabawy tematyczne (dom, pocztę, sklep) ok. 2-4 roku życia
czytac i pisać - ok. 5-7 roku życia
interesuje się płcią przeciwną ok.12-14 roku (tu jeszzce wchodzi w grę
posiadana płeć, jak wiadomo chłopcy wpadaja póxniej na to, że dziewczyny są
nieco bardziej interesujące niż autka...)
itd.
Jasne, że w każdym pzrypadku jest jeszcze około roczna dopuszczalna granica w
jedną i druga stronę, ale spróbujcie uczyć chodzić (na umiejętnościach
motorycznych widac to najlepiej) dziecko, które ma 4 miesiące. Przy dużym
uporze pewno by się dało, ale szkody byłyby niewyobrażalne. Z drugiej strony,
gdyby ktos wpadł na pomysł unieruchomienia dziecka do 3 roku życia i potem
kazał mu chodzić to ta nauka wydłużyłaby się bardzo. Bo to nie ten moment
rozwojowy!

I jeszcze jedno: jak 2-latek chce czytać to jasne, ze nie mozna mu tego
zabronić i mówić, ze to be i przyjdzie na to czas później, ale należałoby
zwrócić baczną uwagę na pozostałe sfery jego rozwoju - motoryczny, emocjonlany,
społeczeny, moralny i własnie je rozwijać. Bo dobrze rozwinięte dziecko to
dziecko rozwiniete harmonijnie, możliwie równo pod każdym względem.

Pozdrawiam i nie dajcie sie zwariowac różnym metodom.
Ed.

[anakama]

Jak czytam te wasze dywagacje na powyzszy temat to mi się niedobrze robi. Jedna
madrzejsza od drugiej, choc pewnie nic na temat tej metody nie wiecie i z
pewnością nie próbowałyscie jej. A ja tak i to z powodzeniem. W tej chwili mje
dziewczynki maja po 9 lat. Metoda która ja stosowałam nie polega na tym żeby
uczyc dzieci literek tylko ogarniac wzrokiem całe słowa a później wyrazy i
zdania, niestety w szkołach stosuja zupełnie inną metodę i w większości
przypadków efekt jest mierny przez długi czas. Wcale metoda nie jest
czasochłonna , można wykonywac jedynie 3-5 sesje dziennie na początku po kilka
wyrazów. Jedna plansze pokazuje się dziecku tylko przez ułamek sekundy.
wierzcie mi lub nie ale dzieci chcą się w to bawic - bo jest to dla nich
świetna rozrywka. Nic w tym przypadku nie robi się na siłę i wcale nie chodzi o
to żeby zrobić z dziecka geniusza. Jeszcze raz powtarzam dzieci traktują to
jako wspaniała rozrywkę, która w dodatku procentuje w przyszłości. Nie ma
większego błędu niż uczenie kilkulatków poszczególnych literek . Zanim
zaczniecie się wymądrzac i krytykować coś co wymyslili ludzie dużo od was
mądrzejsi to najpierw spróbujcie zapoznac się z ta metodą. Jak ja ja stosowałam
to znajomi zachowywali się tak jak wy, a teraz sami robią te Cwiczenia swoim
pociechom, bo widzą namacalny efekt u moich dzieci.

pozdrawiam

[judytak]

czy mogłabyś opisać, jakie są te namacalne efekty?

pozdrawiam
Judyta

[pooh_01]

Po 1 - niemowlak to dziecko do 12 miesiąca życia a jakoś nie wyobrażam sobie
czytającego 12 miesięczniaka
Po 2 - że tak brzydko powiem : Po cholerę?
To naprawdę mu w niczym nie pomoże w póżniejszej edukacji.
Dziewczyny, dajcie dziecku przeżyć dziecinstwo!Naprawde zdazy jeszcze nauczyc
sie czytac.
Idzie wiosna naprawdę dajcie mu więcej radości gdy pojedziecie z nim do ZOO.
Wiecie co, czy nie uwazacie ze troche w tych bzdurach jest ambicji i nie
spelnienia matek?
Pati

[umargos]

Widzę, że nie przeczytałaś dokładnie dyskusji. I nie wiesz też na czym polega
ta metoda. I co umiejętność czytania ma do przeżywania dzieciństwa??? I w jaki
sposób ewentualne uczenie miałoby przeszkodzić spędzaniu kilku godzin z
dzieckiem na świeżym powietrzu, wizytom w Zoo czy gdziekolwiek indziej?? Ja nie
ucze swojego dziecka "czytać", bo nie mam czasu, ale jak dla mnie nie jest to
powód (czyli mój brak czasu czy jakiekolwiek inne przyczyny) do krytykowania
czyichś wyborów, negowania celowości, bądź wykazywania bezcelowości takich
działań jeżeli nie mam takich doświadczeń. Co więcej, żadna lub prawie żadna z
osób się wypowiadających też takich doświadczeń nie ma, ale większość gorąco
krytykuje...
Pozdrawiam
Ula

[edytkus]

anakama napisała:

> Jak czytam te wasze dywagacje na powyzszy temat to mi się niedobrze robi. Jedna
>
> madrzejsza od drugiej, choc pewnie nic na temat tej metody nie wiecie i z
> pewnością nie próbowałyscie jej. Zanim
> zaczniecie się wymądrzac i krytykować coś co wymyslili ludzie dużo od was
> mądrzejsi to najpierw spróbujcie zapoznac się z ta metodą.

Przyganial kociol garnkowi, wg ciebie to idiota wpadl na pomysl aby dzieci zaczely sie uczyc w wieku 6
-7 lat? Z tego co czytam "duzo madrzejsi ode mnie" nie zalecaja tego typu metod.

[anakama]

jasne, jasne - wkurza mnie poprostu wypowiadanie się osób które nie mają pojęcia
o tej metodzie ale za to bardzo ją krytykują. Myślę że Ciebie to dotyczy
również. Ta metoda tak naprawdę nie ma nic wspólnego drogie koleżanki z
tradycyjnym uczeniem się dzieci wzrokowo zapamietują poszczególne wyrazy - nie
poświęca sie na to godzin tylko około 4 minut dziennie w sumie - tak wiele???
Nie sądzę. I jeszcze raz powtarzam nie wolno tago czasu nawet przekroczyć a
wierzcie mi lub nie moje dzieci chciały w pokazywanie wyrazów bawić się dłużej i
tak to traktowały - JAK ZABAWĘ a nie naukę. Ja spróbowałam choć wydawało mi się
wtedy że to niemozliwe, a jednak kiedy moje dziewczynki zaczęły mówić bezbłednie
czytały z kart i sprawiało im to ogromna radość. można powiedzaieć że czytanie
przyszło im w bardzo naturalny sposób. Nigdy nie uczyłam ich poszczególnych
literek ani sylabizowania. Dlaczego nie potraktujecie tego poprostu jako świetną
zabawę. Spróbujcie zanim zaczniecie krytykować. Chciałabym tylko dodać że to sa
doskonałe ćwiczenia pamięciowe dzięki którym moje dzieci szybko zapamiętuja
materiał w szkole, błyskawicznie ucza się wierszy...jestem przekonana ze te 4
minuty dziennie zaowocowały i bynajmniej nie był to stracony czas.

[edytkus]

anakama napisała:

> jasne, jasne - wkurza mnie poprostu wypowiadanie się osób które nie mają pojęci
> a
> o tej metodzie ale za to bardzo ją krytykują. Myślę że Ciebie to dotyczy
> również.

Nie krytykuje samej metody a jedynie jej cel.

I jeszcze raz powtarzam nie wolno tago czasu nawet przekroczyć a
> wierzcie mi lub nie moje dzieci chciały w pokazywanie wyrazów bawić się dłużej
> i
> tak to traktowały - JAK ZABAWĘ a nie naukę.

My tez sie tak bawimy, przy okazji zabawy klockami z nadrukowanymi literkami czy przegladania
ksiazek z podpisanymi obrazkami - po co zaraz robic sesje z planszami?

Skad wiesz ze twoje dzieci nie mialyby dobrej pamieci i bez stosowania tego typu metod?

[jargla1]

To może jeszcze ja. Przeczytałam ostatnio książkę "Naucz małe dziecko myśleć,
czuć". Niezła. Autorka pisze tam o uczeniu małych dzieci czytania. No i
spróbowałam, bo lubię robić ciągle coś nowego z moimi dziećmi. Córka (3,5 roku)
jest zachwycona, bardzo szybko zapamietuje wyrazy i lubi tę zabawę. Syn (prawie
2 latka) wybrał sobie trzy plansze z ulubionymi słowami (koło, auto, pociąg) i
resztą nie jest zainteresowany. I wcale go do tego nie namawiam. A córce chyba
nie wyrządzam żadnej krzywdy, bo oprócz tego pieczemy razem ciasteczka, bawimy
się w domek, chodzimy na długie spacery, tańczymy, słuchamy bajek grajek,
rysujemy itd. itp. Więc myślę, że każdy niech robi to, co uważa za słuszne i
pożyteczne dla swoich dzieci. Moja córka bardzo lubi wiedzieć różne rzeczy -
interesuje ja rozpoznawanie drzew, pory roku itp., a ja chyba nie kieruje sie
nadmiernymi ambicjami zaspokajając jej ciekawość. Pozdrawiam

[dominikams]

tak, tak, ja też słyszałam - od mojego brata, wiecznego studenta, który otarł
się o to i owo, że dzieci nie powinno uczyć się poszczególnych literek, tylko
właśnie ogarniania całościowego - wyrazu, potem tekstu. Według jakichśtam
specjalistów (nie wiem jakich, powtarzam tylko, co zapamiętałam z wywodu mojego
brata) w szkołach powinno się wprowadzić taką właśnie metodę, bo efekty byłyby
dużo lepsze - jednym z plusów takiej nauki jest baaardzo szybkie czytanie ze
zrozumieniem, oczywiście. A wiadomo, jak ma się do przeczytania sterty książek,
to przydałoby się to szybkie czytanie...
Co do nauki niemowlaków, nie wypowiadam się, bo nie mam pojęcia
Dominika

[africa2]

a w mojej miejscowości jest mama, która swoim chłopcom bliźniakom robiła te
plansze i książeczki. nie wiem w jakim wieku zaczęła, ale teraz chodzą do
szkoły i uczą się wspaniale. w wieku przedszkolnym czytali bajki dzieciom w
grupie. ja sama przeczytałam tę książkę i musze powiedzieć że bardzo mnie to
zafascynowało, ale nie miałam tyle zapału żeby "bawić"się w takie rzeczy a
szkoda, może akurat? tak z drugiej strony to mój chrześniak nauczył się sam
czytać - program TV i tak juz mu poszło (ma teraz 6 lat). Po prostu każde
dziecko ma swoje zainteresowania i w swoim czasie poradzi sobie.
A.