duchy

[lauracorciaasi]

tez mi ciarki przeszly ) ale doslownie myślałam o tym parę dni temu, kiedy
byłam z moja córeczką u mojej mamy, bawiłysmy ię, a ona nagle, jak nidy
odwracala sie w jakas strone i machala. bylo to tak sugestywne, ze yez od
razu pomyslalam, ze ktos tu jeszcze jest oprocz nas.. tak czy inaczej
wynikalo by z tego, ze dzieci lapia dobry kontakt z duchami, chociaz ktoras z
mam pisala o synku, kt z wrzaskiem ucieka z korytarza.. szkoda, ze sie tego
nie pamięta.. jak myślicie co to za duchy?

[miriam_b]

duchy jak duchy"złe" i te "dobre" są...tylko że dzieci mają rzeczywiście
doskonały kontakt z nimi...duchom też łatwoej nieraz dogadać się z dziećmi...ja
wierzę i wiem cosik o tym...ale moja córka narazie nie miała kontaktu z nimi..

[wana]

Moja Ula czasem wstawała w nocy, pokazywałą palcem w kąt pokoju i mówiła"pam"
(tzn. pan). W ciągu dnia też potrafiła powiedzieć: "o, pam psised"!
Ciarki mnie przechodziły, a nie wpadłam na pomysł, aby pokazać jej albuz ze
zdjęciami - może rozpoznała by pana...
Poczekam, czy Julenio będzie "panów" widział ))
Pozdrawiam
wana

[kasiula.m]

Ja słyszałam, że dzieci widzą duchy i aurę zanim zaczną mówić. I do ok. 5 roku
życia pamiętają swoje poprzednie wcielenie (o ile wierzyc w reinkarnację).
Czasem mogą opowiadać coś o poprzednim życiu, a dorosłym sie wydaje, że dziecko
fantazjuje (np. "opiekowałem się babcią -ona była mała a ja duży...").
Oczywiście tych rzeczy nie mozna sprawdzić.

Opiekowałam sie kiedyś pewnym czterolatkiem, który nagle podczas zabawy zaczął
mi opowiadac niesamowite rzeczy o śnieżnych psach ciągnących sanie, że zasypał
je śnieg, a to są jego psy i że leżą pod śniegiem i że tam gdzie mieszkał
zawsze była zima, każdy mieszkaniec tej miejscowości miał strzelbę, itd.
Wyciągałam z niego jak najwięce szczegółów. Normalnie nigdy nie fantazjował w
taki sposób i nie opowiadał z takim przejęciem...

Parę dni później opowiedziałam to ego rodzicom, okazało się, że niedawno ten
chłopczyk widział film o podobnej tematyce

Ale... może jest w tym odrobina prawdy?

[johana2]

Igorek ma 3,5 roku. Jak był jeszcze niemowlakiem (ale już widział), bardzo
często patrzył w kąt za mną i usmiechał się szeroko do kogoś...Było to tak
sugestywne że oboje z mężem wierzyliśmy że faktycznie kogoś tam widział. A
teraz od pewnego czasu słucham historii o tym jak ja byłam malutka a on duży i
opiekował się mną. Poza tym wśród firanek w sypialni i tylko tam mieszkają
duchy. Często muszę je przeganiać i niestety często (ponoć ) nieskutecznie. A
wczoraj zaczął opowiadać mi o planetach dość precyzyjnym jak na takiego malucha
słownictwem. Ciarki mi przeszły: mój dziadek często opowiadał o obcych
planetach i lotach w kosmos. A było to baaardzo dawno temu...Nie wiem co o tym
sądzić