plusy jedynactwa-czy są???

[maklima]

zwracam się do mam, które tak wybrały bo uwazają ze to jest lepsze i widzą
jakieś plusy tego stanu rzeczy....
nam mija właśnie dwa lata starań o rodzeństwo i niestety raczej go nie bedzie
(niepłodność wtórna)- nie sądzę zebym sie zdecydowała na sztuczne
wspomaganie, skoro hormony nic nie dały to trudno...
mała ma teraz 3,5 roku, nie wiem jak jej to wytłumaczyć choć od pól roku
mówie ze może nie być dziecka i raczej nie bedzie ale ona twierdzi, że to
trzeba długo czekać...
to jakie są zalety bycia jedynakiem, bo ja nie mogę znaleść....
podpowiedzcie proszę...

[lola211]

Wiecej czasu poswieconego dziecku, brak domowych awantur z rodzenstwem, a przez
to spokojniejsza matka- w przyszlosci- brak problemow z bratowymi, szwagrami,
etc., bardziej niz brak rodzenstwa bola zle stosunki z nim, wierz mi.
Tak to widze.

[hanka2501]

Ja jestem jedynaczką i nie uważam abym jakoś z tego powodu była gorsza. Fakt w
dzieciństwie chciałam rodzeństwo ale wtedy mi go brakowało bardziej do zabawy.
Miałam jednak koleżanki, kuzynki i jakoś to było. Panuje powszechna opinia, że
jedynacy to egoiści i samoluby ale ja z ręką na sercu mogę powiedzieć, że się
do nich nie zaliczam. Tak naprawdę to wszystko zależy od rodziców i od
wychowania. Zawsze miałam wpajane, że należy się dzielić i tak zostało. Nigdy
man się nie przelewało i gdyby było więcej dzieci byłoby jeszcze gorzej. Poza
tym pomimo ciężkiej sytuacji poszłam na studia i ukończyłam je a gdybym miała
rodzeństwo raczej mogłabym o tym pomarzyć. To kolejna dobra strona jedynactwa.
Więcej możliwości do kształcenia dziecka. No chyba, że ktoś nie ma kłopotów
finansowych to jestem jak najbardziej za rodzeństwem. Nie uważam jednak, że to
jakaś tragedia być jedynakiem.

[ik_ecc]

Glowny zarzut stawiany jedynakom jest ze "nie umieja sie dzielic" - wg mnie
jest kompletna bzdura. To wlasnie rodzenstwo uczy walki o zasoby, nierzadko
histerycznego pilnowania "moje!", malo cywilizowanych sposobow zabawy, przemocy
fizycznej, itd. - OCZYWISCIE wszystko zalezy od rodzicow, wychowania - ale
takie sa moje obserwacje, zwlaszcza jesli dzieci sa blisko wiekowo. Jedynak nie
musi walczyc o zasoby, bo te po prostu sa - nie ma problemow sie dzielic, bo
nie jest nauczony walki i rzadko kiedy bedzie strona inicjujaca rekoczyny z
powodu jakiejs rzeczy. Predzej bedzie plakac niz sie bic - ewentualnie dopoki
go co bardziej doswiadczeni koledzy (z reguly z rodzenstwem) nie naucza.
Jedynak nie uczy sie zazdrosci we wczesnym wieku. Jest pewniejszy siebie i
swojej wartosci, bo rodzicom latwiej jest reagowac na jego potrzeby (nie rowna
sie to z: "spelniac wszelkie zachcianki"). Jesli przebywa wiecej z doroslymi
niz dziecmi (niekonieczne w przypadku jedynakow, ale moze sie zdarzyc) -
szybciej dorosleje, mowi lepszym jezykiem, uczy sie wiecej 'doroslych' rzeczy
niz dziecinnych. Jesli rodzice dobrza to poprowadza, jest bardziej niezalezny,
uczy sie akceptowac i lubic samotnosc, jest bardziej kreatywny (bo sam musi
wymyslac zabawy).

Moj maz jest najmlodszy z 3 braci, ktorzy go cale dziecinstwo maltretowali i
teraz z jednym widuje sie kiedy ich rodzice zmusza (raz na 2-3 lata), a
drugiego nie widzial od 12 lat. Nie ma zadnych pozytywnych wspomnien z
dziecinstwa zwiazanych z bracmi i generalnie nie garnie sie do ludzi. Jest
bardzo zamkniety w sobie, jego hobby i praca stawiaja go w miejscu gdzie nie
widuje wielu ludzi i jest mu z tym dobrze.

Ja jestem jedynaczka, mam duzo wiecej przyjaciol niz maz, duzo latwiej
nawiazuje kontakty, mam mnostwo fantastycznych wspomnien z dziecinstwa, pomimo,
ze moi rodzice niespecjalnie sie "przykladali" do spedzania czasu ze mna.
Potrafie pracowac i jest mi dobrze zarowno w towrzystwie ludzi jak i sam na
sam. Nigdy nikogo nie uderzylam, nie musialam niczego sila bronic, nikt mnie
nie popychal, itd.

Wiem, wiem, zdarzaja sie cudowne bliskie rodzenstwa z ktorego plynely same
pozytywy, ale nie zawsze tak jest. Jedynacy tez moga miec fantastyczne, bogate
zycie.

[lola211]

Wiesz, cos w tym jest.Ostatnio odkrylam, ze za tym, iz najbardziej lubie
spedzac czas sama ze soba, towarzystwo mnie nuzy, meczy jest chyba fakt, ze w
dziecinstwie praktycznie ani chwili nie bylam sama, dzieci bylo w sumie 5(my i
nasze kuzynostwo).Lubie chwile samotnosci, miedzy ludzi mnie nie ciagnie, nie
prowadze otwartego domu, po prostu przez nascie lat nasycilam sie kontaktami z
innymi.

[sabko]

Co prawda właśnie oczekuję drugiego maluszka ale sama jestem jedynaczką i nigdy
nie było mi z tym źle.
Zalety:
- bardzo dobry kontakt z rodzicami
- w dziwciństwie mogłam skorzystać z większej ilości dodatkowych zajęć,wyjazdów
itp ( gdybybyło nas więcej pewnie ie byłoby tego aż tak wiele)
- umiejętność rozmowy i przebywania z osobami starszymi
- potrafię cieszyć się samotnością, nigdy nie nudzę się gdy jestem sama

Wady pewnie też są ale gdy umiejętnie pokierujesz dzieckiem, dasz mu możliwość
częstego przebywanie z rówieśnikami, nie rozpieścisz i dasz trochę swobody
wychowasz napewno szczęśliwego człowieka

[iljana]

Odnoszę się do moich doświadczeń:

miałam rodziców i dziadków tylko dla siebie i nie musiałam się nimi dzielić,
nie musiałam się niczym dzielić - bo nie było z kim, pokój, zabawki, ciuchy
tylko moje,
miałam też więcej wszystkiego bo skupiano się tylko na mnie,
nie było awantur i krzyków, zabierania sobie czegokolwiek czy scysji związanych
z różnicą zdań

Potrafiłam się zająć sobą i organizować czas, ale łaknęłam towarzystwa, bo ile
można być sam na sam. Łaziłam czasem za mamą i mówiłam nudzę się. A ona mówiła:
idź poczytaj, porysuj, obejrzyj film, pobaw się. Albo: to chodź posprzątamy,
czy zrobimy ciasto. Albo wyjdź na dwór - ale jak, tak sama, nikogo na dworzu
nie ma. To idź do koleżanki, albo ją zaproś - niestety koleżanka ani przyjść
nie moze, ani ja do niej też nie.

Może miałam pecha, ale 4 moje koleżanki z bloku, z klatki miały siostry w
róznicy wieku 1-2 lata. I zazdrościłam im towarzystwa. W pochmurne dni, w
święta i wakacje.. i wtedy gdy mama kazała im siedzieć w domu.

Mam dwoje dzieci, takie miałam załozenie od samego początku. Ale zanim pojawił
się drugi dzieciaczek, z 13-14 miesięcznym synem byłam na "małym placyku" w
IKEA. Bawił się sam. Przyszło rodzeństwo dwóch chłopcow 2,5-4,5 lat. I bawili
się samochodzikami i pociągami, tam gdzie bawil się tez mój synek. Syn
podchodził do nich, a oni mówili- idź stąd, nie bawimy się z tobą, no idź. O on
się uśmiechał i przynosił im samochodziki czy podnosił jak upadły. A oni swoje -
nie chcemy cię, idź baw się sam. Maluch nic nie rozumiał..

To bylo dla mnie, jako matki bardzo, bardzo bolesne, mimo, że wiedziałam iż za
2 lata będzie drugie dziecko, i mój syn będzie miał się z kim bawić.


W dorosłym życiu? dziedziczę wszystko, więc odpadają ewentualne spory
majątkowe, które dzielą ludzi, oj dzielą. Dziadkowie poświęcają czas tylko
wnukom z mojej strony, bo innych nie mam. Nie muszę z nikim rywalizować. Święta
spędzamyw małym gronie, bo rodzina i tak mała. Dzieci w rodzinie więcej nie ma,
my starzejemy się niestety, więc ta dwójka będzie miała siebie kiedy nas juz
wszystkich zabraknie.

[iljana]

..bo innych nie mam ---
miało być bo innych nie ma.

[cooky1]

Ja mam dwójkę dzieci, ale szwagierka ma jedno i widzę że mozna znaleźć plusy
posiadania tylko jednego dziecka
Masz więcej czasu i poświęcasz je tylko jednemu dziecku, mozesz go wiele więcej
i wcześniej nauczyć, nie ma bójek w domu, krzyków,zazdrości.
Nie martw się , na pewno twoje dziecko zrozumie fakt że może nie miec
rodzeństwa, ale staraj się żeby miało duzo koleżanek i kolegów.
I poświęcaj jej na prawdę duzo czasu bo na pewno masz go wiele . Nie możesz
pozwolić żeby czuła się samotna, z rodzicami tez jest swietna zabawa i dzieci
lubia go z nami spędzać, podobnie jak z rodzeństwem czy koleżankami kolegami.
Pozdrawiam

[76kitka]

Ja mam jedno dziecko i chyba na tym poprzestanę, bo jakoś nie czuję, że chciałabym mieć drugiego dzieciaczka. Mój mały potrafi sie dzielić, rozumie, że trzeba poczekac na swoją kolej, że pożyczać można nie trzeba i że Jemu tez ktoś pożyczyć może ale nie musi. Znam jedynaków, które dzielić się nie potrafią, uważają, że wsyztsko jest ich łącznie z chodnikiem, po którym idą.

[onika27]

ja mam podobny problem mam synka i tak jak ty bezplodność wtrną i jakoś nie
widzę w zwiazku z tym żadnego problemu synek jest bardzo otwartym chłopczykiem
chodzi do przedszkola ostatnio pytam pani w przedszkolu czy to nie problem że
on nosi tyle zabawek do przedszkola a ona na to że nie bo wszyscy moga sie nimi
bawić sama bylam swiadkiem jak rozdzielali z kolegami jego resoraki więc na
pewno nie jest samolubem zresztą jest lubiany i to widać po za tym nie muszę mu
odpowaiadać poczekaj bo muszę najpierw zająć sie twoją siostrą czy bratem U nas
się nie przelewa ale nie ma problemu z kupnem np zabawki a wiem że gdyby było
drugie dla synka często brakłoby pieniędzy A czy posiadanie rodzeństwa to taki
skarb?ja mam siostrę i 2 braci z braćmi widujemy sie bardzo okazjonalnie nie
powiem z siostrą mam super kontakt ale dopiero od kilku lat ale taki sam
kontakt mozna mieć z koleżanką przyjaciółką no i jeszcze jeden problem opieka
kiedyś nad rodzicami u mnie jest tak ze ja mieszkam z tatą więc inni juz nie
poczuwaja się do zadnych obowiązków jest mi przykro a gdybym była jedynaczką
wiem ze inaczej bym do tego problemu podchodziła a więc jedynaki górą ))

[andzia794]

Sam jestem "skrzywdzona" w dzieciństwie i dzisiejsza relacja z bratem i jego
rodziną nie jest dobra (pewnie nigdy nie będziemy przyjaciółmi), znam wiele osób
żle wspominających rodzeństwo, rodziców . Przecież to cudowne mieć siostrę,
brata, to nieporównywalne z przyjaźnieniem się z koleżanką, ważniejsza, głębsza,
na zawsze więź. Jednak często rodzice popełniają karygodne błędy (nieświadomie,
dla świętego spokoju, z powodu nieznajomości dzieci) i staje się jasne,że drogi
dzieci się rozejdą lub dzieci będą drzeć koty do końca życia.
Wierzę, ze są bardzo kochające się rodzeństwa. Znam dziecko 4letnie, które
przebywa głównie z dorosłłymi i owszem jest bystre, mądre, kultualne, ale dla
mnie to "stary maleńki" (rzuca mądrymi tekstami, nie psoci,
nadwrażliwy=płaczliwy, taki za bardzo ułożony).

[maklima]

dziękuję Wam kochane za te wszystkie mądre słowa- jak zawsze mozna na Was
polegać...
w zasadzie to chyba ja sama nie mogę sobie poradzić ze swoimi emocjami- taki
nadmiar miłości czy co? pragnienie powtórnego macieżyństwa mnie czasem przeraża
(np. zakupiłam mnustwo nowych ciuszków, bo myślałam że zajdę i dziecko urodzi
się w innej porze roku...) i bardzo staram się aby mną nie zawładnęło, dlatego
jak naturalnie nie się nie uda to na żadne sztuczne metody nie decyduję się.
tak więc to emocje a nie rozsterki co będzie...
Szkoda mi malej (choć wiem że to nie żadna krzywda...), bo ona już od roku
rozpowiada ze dzidziuś będzie i ze trzeba czekać i nic co za małe nie wolno
wyrzucić bo będzie dla niego i najlepiej już kupić wszystko a jak leciałam z
nia samolotem i podali jedzenie odrazu zwinęła wszystkie małe łyżeczki myślałam
ze do zabawya ona oburzona tłumaczy że to dla dzidziusia...
a jak kiedyś wracałyśmy z przedszkola to spytała czy któraś z tych koleżanek
nie mogła by zamieszkać z nami- moznaby jej było kupić łóżeczko przecież w
Ikei...
no i nie pomaga mi to- cóz chyba popełaniłam błąd pytajac ja rok temu czy
chciała by żeby w naszej rodzince był braciszek lub siostrzyczka...

[iljana]

maklima napisała:
no i nie pomaga mi to- cóz chyba popełaniłam błąd pytajac ja rok temu czy
> chciała by żeby w naszej rodzince był braciszek lub siostrzyczka...


)) nie popełniłaś żadnego błędu. Sądzę że córka mogłaby i tak sama z siebie
kiedyś zapytać cię czy może mićc siostrzyczkę tak jak np. Ania z przedszkola.

Mój syn kiedyś zapytał czy oprócz brata mogłaby być siostrzyczka. Powiedziałam
mu że brat mu wystarczy...

Charakter dziecka też decyduje o potrzebie posiadania towarzysza - rodzeństwa,
ale w wieku 15 lat chyba nikt już nie rozpamiętuje negatywnie jedynactwa, jeśli
kiedyś to oczywiście robił.

[esi1]

Ja jestem jedynaczką, mój mąż ma pięcioro rodzeństwa, sami mamy dwoje dzieci (i
jeśli się nic nie zdarzy to na tym poprzestaniemy).
Jeśli chodzi o jedynactwo to są i zalety i wady, a opinii na ten temat pewnie
mnóstwo.
Jeśli chodzi o moje jedynactwo, to we wczesnym dzieciństwie chciałam rodzeństwa,
a potem mi przeszło
Zalety:
- rodzice tylko dla mnie, z mamą byłam bardzo blisko
- pod względem finansowym (co w dzisiejszych czasach jest dosyć istotne) łatwiej
z jednym dzieckiem, zwłaszcza starszym (dodatkowe zajęcia, zainteresowania, studia)
Wady są moim zdaniem zależne bardziej od sposobu wychowania. Dla mnie wadą
jedynactwa (jak zauważycie, też i zaletą - granica jest bardzo płynna)to było
skupienie moich rodziców tylko na mnie. Mam wrażenie, że przez to byłam mniej
samodzielna, odważna.
Jeśli nie będziesz mogła mieć więcej swoich dzieci i nie bierzesz po uwagę
adopcji, to się nie zadręczaj jedynactwem swojego dziecka. Po prostu staraj się
go dobrze wychować

[dorianne.gray]

Jako jedynaczka nie widzę żadnych minusów bycia jedynakiem

[aluc]

dorianne.gray napisała:

> Jako jedynaczka nie widzę żadnych minusów bycia jedynakiem
>
>
i to jest właśnie ten minus

[myelegans]

Zycie za nas postanowilo, ze bedizemy mieli jedno dziecko, maz zreszta i tak nei
chcial wiecej, przed urodzeniem i po urodzeniu malego, a ja bylam na rozdrozu,
no ale samo sie rozwiazalo.

Ja duzo na ten temat czytalam, sa opracowania dot. jedynactwa i wszystkie mity
tzn. ze jedynacy sa egoistami, niedostosowani, aspoleczni, nietowarzyscy, nie
umiejacy sie dzielic, samotnicy itd. to tylko mity.
Jedynacy potrafia sie dzielic bardziej niz dzieci z rodzin wielodzietnych, bo
dla nich rzeczy nie maja takiej wartosci, bo je po prostu maja, nie musza o nie
walczyc, czy pilnowac, zeby rodzenstwo nie zabralo. Jedynacy (na ogol) sa
bardziej przebojowi, maja wieksze sklonnosci liderowania, wyzsza samoocene,
cenia przyjaznie, bo wiedza, ze musza o nie dbac, wiec maja wieksza wrazliwosc i
lepsza emocjonalna inteligencje, potrafia sami organizowac sobie czas, czuja sie
dobrze we wlasnym towarzystwie, nie musza miec towarzystwa do rozrywki, bo sami
nauczyli sie sobie ja zapewniac. Wsrod ludzi "fortune 500" dominuja jedynacy, co
oczywiscie nie powinno byc powodem zeby miec jedno dziecko, ale swiadczy, ze sa
to ludzie z ambicjami i dazeniem do sukcesu. Jedynacy maja zazwyczaj bardzo
szczegolne i bliskie relacje z rodzicami, nawet jak juz sa samodzielni. Poza tym
argument, ze nie bedzie mial sie kto mna opiekowac na starosc jest kompletna
bzdura, gdybym chciala gwarancji na starosc, to nie mialabym dzieci wogole. Ja
nie chce zeby moje dziecko opiekowalo sie mna na starosc, nie chce byc dla niego
obciazeniem. Bede miala na tyle pieniedzy, zeby zadbac o godna opieke, tez
dzieki temu, ze mam jedno.
My naszemu synowi chcemy pokazac swiat, inne kultury, podrozowac, bo to nasza
pasja, mozemy ksztaltowac wszystkie jego zainteresowania, a jednoczesnie
bedziemy miec czas dla siebie i nie zaniebac siebie jako pary. Mozemy wychowac
wrazliwego, samodzielnego, fajnego czlowieka, jeszcze tylko 16 lat i pewnie
pojdzie sobie w swiat jak pojdzie na studia. Nie chce tych lat stracic
rozpamietujac jak by to bylo gdybym mogla miec wiecej dzieci.

Ja widze, ze problem jest bardziej w Tobie i to, ze dziecko dopomina sie
rodzenstwa sama wyksztalcilas, bo nastawilas, pewnie opowiadalas, kupowalas
ubranka itd. Dziecka nie powinno sie miec, zeby dostarczyc towarzysza zabaw
rodzenstwu, albo dlatego, ze dziecko o to prosi, to nie jest dobry powod. jakby
prosilo o 3 psy, to tez bys zaspokoila prosby, bo pies tez moze byc dobrym
towarzyszem zabaw. Jak TY chcesz miec drugie dziecko to inna sprawa. POza tym
Twoje dziecko pewnie nie zdaje sobie sprawy, ze rodzenstwo nie przychodzi w
pakiecie "gotowe do zabawy" tylko zabierze to ladnych pare lat, zanim bedzie to
towarzysz zabaw, jezeli wogole bedzie, w tej roznicy wiekowej. Poza tym, jezeli
bedzie braciszek, to 5-letni chlopak bedzie mial zupelnie inne zainteresowania
niz 10-letnia dziewczynka.
Poza tym, jedynacy nie musza byc samotni, w obecnych czasach dzieci maja tyle
zajec pozalekcyjnych, ze nawet nie ma czasu na nudy i nicnierobienie.

Popatrz na to z innej strony i staraj sie cieszyc rodzina, ktora masz i kazda
chwila z synem, (dzieci tak szybko rosna), a nie rozpaczac i skupiac sie nad
rodzina, ktorej nigdy mozesz nie miec.
W zyciu nie ma ZADNYCH gwarancji, i trzeba grac tymi kartami, ktore nam zycie
rozda, wszystkiego i tak nigdy nie bedziemy miec, wiec trzeba sie cieszyc tym co
mamy.
I tym optymistycznym akcentem.....
Sorki, za chaos....
Poza tym, wtorna nieplodnosc to nie wyrok, czasami potrzeba wiecej czasu, wiec
nie wszystko przesadzone.
Pozdrawiam

[myelegans]

Sorry, masz corke, a ja na naprzemiennie, ale wiesz o co chodzi

[dorianne.gray]

aluc napisała:

> dorianne.gray napisała:
>
> > Jako jedynaczka nie widzę żadnych minusów bycia jedynakiem
> >
> >
> i to jest właśnie ten minus

Minus? A co w tym takiego strasznego, że nie widzę minusów bycia
jedynakiem?........

[mart44]

Maklima, wydaje mi się, że bardzo pragniesz mieć drugie dziecko, czemu nie
pomyślisz o adopcji? Abstrahując zupełnie od plusów/minusów jedynactwa Twojego
dziecka - czy naprawdę wystarcza Ci być pojedynczą matką? A może jednak jest w
Tobie "zapas miłości", który próbujesz stłumić - nie byłoby to zdrowe. Z czego
widzę u starszych matek "pojedynczych" - albo kończy się to przewrażliwieniem na
punkcie jedynego dziecka, albo...kupieniem pieska. Oczywiście nie mówię o
kobietach, które po prostu nie chcą i już. Ale Ty do nich nie należysz więc -
skoro nie chcesz hormonów - może jednak adopcja?

[maklima]

masz rację, że to jest pomysł
ja myślałam o adopcji drugiego dziecka zanim zaczęłam starania naturalne po
prostu ta sobie kiedyś już pomyslałam, ale mój M. początkowo nawet zgodny zaczą
rozmowy z przyjaciółmi na ten temat i niestety nikt nie pochlebiał nam i nawet
przestrzegali i dziwili się że skoro nie musimy...
no i ten słabeusz się złamał i jest na NIE ja nadfal tkwię w takiej myśli o
adopcji nawet już robiłam tzw wywiad, ale to nie takie proste bo w naszym OA na
kurs czeka się długo - wolne miejsca na jesień 2008!!! dojazdy gdzie indziej
nie są mozliwe organizacyjnie ale jeszcze chyba trudniejsze jest przekonanie M.
Tak czy inaczej powoli oswajam sie z taka myślą jedynaczki- piesek nie wchodzi
w grę, bo mamy alergię AZS i astme...
jednak wczorajsza wizyta u gina dała nawe nadzieje, kazała nie rezygnować...to
nie rezygnujemy na razie
dzieki wszystkim za odzew

[mama_pysiaczkow]

tak jak w kazdej sytuacji sa i plusy.
problem, ze pewnie chcesz pokazac je swojej córeczce. a to nie łatwe przy 3,5
latce która pewnie czeka na dzidziusia
Moze znajdzie się w sąsiedztwie rodzina z jedną dziewczynka w jej wieku i
zacieśnicie stosunki. Dziewczynki będa miały siebie na wzajem - beda mogły
mówić,ze sa przyszywanymi siostrzyczkami.
a plusy - to co wczesniej pisały osoby - brak wojen miedzy rodzeństwem, wiecej
uwagi tylko dla niej - jednak mysle, ze do córeczki to nie specjalnie przemówi
jeszcze w tym wieku .

[maklima]

kłopot jednak w tym, że najlepsi kumple z podwórka mojej małej z którymi
spotykamy się często w domu i razem jeszcze gdzieś tam chodzimy z jedna nawet
do przedszkola chodzi bedą na początku roku mieli rodzeństwo- moje dwie
sąsiadki, które zarzekały się ze nie chcą wiecej mieć dzieci i któer teraz
marudzą ojej znów te pieluch i to wstawanie... ja bym to cętnie przejęła
a na dodatek my sie przeprowadzamy pod miasto na wiosnę-lato i już wiem że za
płotem mieszkaja trzy siostry (5l, 3l,roczek...)
grunt to nie wyolbrzymiać, więc spokojnie panuję nad sytuacja...

[guderianka]

brak innych w kolejce po spadek


a tak serio-jestem jedynaczka-nie widze plusów

[agawamala]

Mam siostrę. Nie wyobrażam sobie życia bez niej ( mała róznica wieku, zawsze
byłysmy dla siebie podporą i oparciem).
Mój mąż też ma sistrę. Lepiej, żeby jej nie miał. Wredna od kołyski, nie widuje
jej miesiącami, a jeśli już zadzwoni to awantura gotowa.
Mam dwoje dzieci. Chyba lepiej, że jest ich dwoje.