granice poświęcenia się

[joanna_marta]

W dobie wszelkich "terrorów" i presji do bycia superrodzicem
poświęcanie się w imię wyższej idei jest prawdopodobnie na porządku
dziennym każdej z matek. Jakie są wasz granice poświęcenia? Ile
jesteście w stanie znieść, a kiedy definitywnie mowicie NIE, nawet,
jeśli SUPERMATKA POWINNA to zrobić?
Przykładowo - karmienie piersią w nieskończoność mimo głębokiego
zmęczenia, czy nie? Spacer w ulewie żeby dziecko mogło poskakać w
kaloszach dla zdrowia, czy nie? Zabawa z dzieckiem w sklep zaraz po
pracy, czy nie?
Jak daleko się poświęcacie dla szeroko i ogólnie pojętego dobra
dziecka?

[ik_ecc]

Ja z tych "poswiecajacych sie" (wedlug Twojej definicji) bo np.
karmilam piersia az sie corka sama odstawila, nie tresowalam zeby
spala sama tylko sie budzilam, nosilam kiedy chciala, itd. Tyle, ze
nigdy nie widzialam tego jako poswiecania sie i powinnosci, tylko
jako cos naturalnego - jesli niemowlak/male dziecko ma taka potrzebe,
to znaczy ze taka potrzebe ma i sie szarpac z kodem genetycznym nie
mam zamiaru w imie mojej osobistej "wygody". Chwilami bylo ciezko,
ale nie jakos tragicznie. Teraz powyzsze mam z glowy, dalej nie
rozpatruje tego w kategoriach nadludzkiego wysilku. Nikt mnie do
niczego nie zmuszal. Dla mnie to byly 2-3 lata ciezszej pracy, dla
corki podstawy na reszte zycia. Jak dla mnie wybor byl prosty.

Teraz. Na spacery chodze kiedy mi sie chce, a ze lubie byc na dworze,
to czesciej niz rzadziej, a ze lubie deszcz, to czesto i w deszcz.
Dla mnie poswiecenie sie to siedzenie w domu i na glowe dostaje kiedy
musze.

Natomiast bawie sie corka (4 lata) z oporem i rzadko - bo uwazam, ze
od bawienia sie sa dzieci, nie rodzice. Robimy z corka duzo ciekawych
rzeczy, chodzimy w ciekawe miejsca, wciagam ja w moje zajecia - ale
bawic sie (lalkami, bo to jest na topie) nie znosze i bawie sie z nia
rzadko (natomiast czesto zapraszamy do nas inne dzieci ).

[kropkacom]

> nie tresowalam zeby spala sama tylko sie budzilam, nosilam kiedy chciala,

Też tak robiłam. Było to dla mnie naturalne więc nie traktuje tego jako
poświecenia.

[kropkacom]

> Przykładowo - karmienie piersią w nieskończoność mimo głębokiego
> zmęczenia, czy nie? Spacer w ulewie żeby dziecko mogło poskakać w
> kaloszach dla zdrowia, czy nie? Zabawa z dzieckiem w sklep zaraz po
> pracy, czy nie?

Trzy razy nie. Ale wychodziłam w bardzo gorące dni na spacery mimo że mi się nie
chciało No i nie zostawiam moich sześciolatków samych w domu nawet na chwile
mimo że pewnie gro mam tak robi i na przykład zakupy bez nich są szybsze.

[deela]

ja sie wcale nie poswiecam, zachowuje doskonala rownowage miedzy dziecmi a soba
dzieki czemu jestem zdrowa psychcznie, nieumeczona, mam do dzieci cierpliwosc itd
jedynym poswieceniem jest faktycznie poswiecanie dzieciakom calego dnia, b na
razie meza calymi dniami nie ma
a tak mi sie silownia marzy, ale nie mam jak
ale poza tym ok
nie lubie karmic piersia? nie karmie
nie chce mi sie isc na spacer? nie ide
nie chce mi sie rysowac malowac itd - masz dziecko dyspense pograj na kompie a
ja pocywam sobie z godzinke
nie jestem super matka dzieki i nie odczuwam presji

[miruka]

nie poświęcam się, nie lubię placów zabaw, uważam że dziecku
wystarczy jeśli chodzi w przedszkolu - są tam te same zabawki co na
innych, podziwiam matki, które ubierając dziecko do wyjścia z
przedszkola jeszcze zabierają je na plac, staram się nie bawić bo
nie lubię, chociaż dziecię próbuje mnie wciągać, wtedy coś wymyślam -
wczoraj byłam inspektorem nadzoru budowlanego i ze dwa razy wpadłam
sprawdzić czy dom z klocków jest budowany prawidłowo, śmiechu trochę
było, jak widzę że się córcia nudzi wciągam w swoją robotę, czytam
jej lub gramy w gry, nie potrafię skupic sie na zabawie lalkami czy
w figurki bo wtedy zawsze się zamyślam nad swoimi sprawami i to
tylko stres dla nas obu, niestety jak mi opowiada idąc jakieś
historie to też zdarza mi sie zamyśleć, a ona zadaje pomocnicze
pytania, więc czasem trudno wybrnąć

[sanrio]

1) nie- jak tylko zaczęło to być dla mnie uciążliwe to przestałam bo nie dałam
rady pracować i wstawać na 7iw nocy non toper nie spać
2)oczywiście, że nie
3)nie, najpierw obiad, mycie, przebranie, trochę odpoczynku a nie zabawa
Ja tam mówię "nie" bardzo często i nie mam z tego powodu bycia złą matka

[triss_merigold6]

3x nie.

[fabryka.lodow.napatyku]

ja sie nie poswiecam, zyje dla wlasnej wygody
moge zrobic uprzejmosc mezowi, kiedy widze, ze on bezinteresownie mi w czym "usluzy"
ale rozmawialam dzisiaj z kobieta, po 40', ona pracuje w soboty do 2, 3 , 4
rano, w niedziele musi wstac o 7 rano, aby zrobic sniadanie dla meza i dwoch
synow (cos okolo 8 i 12 lat)
i nijak nie moge tego pojac
dyskusja nasza trwala dlugo, jej argumenty:bo oni sami sobie nie zrobia
-ja-z glodu nie umra do 11 jak pospisz
a bo ty nie wiesz jak to jest
- niech maz im zrobi
oj, ty nie wiesz jak to jest
nie chce mi sie zreszta przytaczac dyskusji, ktora byla bez sensu
malo rzeczy mnie dziwi, a tutaj(tymbardziej, ze znam babke i jej
charakter)--szczyt poswiecenia
a i jeszcze o braku szacunku do samej siebie jej walnelam, ale ona nie wiedziala
o co mi chodzi

[czar_bajry]

Ja się nie poświęcam ani dla męża ani dla dzieci- kocham ich więc jeżeli coś dla
nich robię to dla tego że chcę i sprawia mi to przyjemność a nie z miną
cierpiętnicy.
Jak nie mam na coś ochoty to mówię i tyle.
Czasami spaceruję w deszczu i też to lubię oboje z synem wkładamy kalosze i jest
świetna zabawa
Dlatego uważam że lepiej nie mieć rodziny niż się dla niej poświęcać.

[inguszetia_2006]

Witam,
Ja jestem typ wyrodnej. Nie dość, że pracuję na etacie, to jeszcze
dbam o siebie;-D Wczoraj zasnęłam nad książką o 17 i obudziłam się
przed 19.
Cały dom na palcach chodził, bo Ingu śpi. Miło było.
Co do spacerów to dla mnie nie jest poświęcenie, mam zwyczajnie
motor w d..., więc bez spaceru rozniosłabym wszystko. To ja
wszystkich terroryzuję, bo "chcę pobiegać".
Pzdr.
Inguszetia

[aandzia43]

Nie wiem, czy to można nazwac poświęcaniem się, ale robiłam dla
mojego dziecka mnóstwo rzeczy, których bym nie robiła z własnej woli
dla nikogo. Chyba nawet dla siebie też. Leniwa jestem straszliwie.
Gdybym miała kierowac się tylko tym swoim lenistwem, moje dizecko
rosłoby jak perz i nie wyrosłoby na ładną, silną roślinkę.
Starałam się tylko oddzielac potrzeby i zachcianki dziecka ważne od
tych bardziej błahych. Mam nadzieję, że dokonany przeze mnie podział
był właściwym.

[aandzia43]

Aha, udaje mi się nie wypominac Dziecko już dorosłe.
Wypominanie zasług i poświęceń nie jest moim zdaniem nijak związane z
rzeczywistym wysiłkami i wyrzeczeniami matki. To raczej kwestia charakteru
wypominającej. Tendencje do manipulowania rodziną, ustawianie się w pozycji
roszczeniowej dziewczynki, mielenie jęzorem co ślina i emocje na język przyniosą
- taka babska głupota ogólna, nie rzeczywiste, czasem upierdliwe wysiłki.

[karra-mia]

ale co znaczy poświęcać sie?
dziecko się samo na świat nie pchało, jestesmy dorosłymi,
odpowiedzialnymi ludźmi, zdecydowaliśmy się na dziecko, więc się nim
zajmujemy i tyle. Czasem wysiadam, mam dość, ale nie zamieniłabym
tego i już.
Wkurza mnie to haslo POŚWIĘCENIE dla dziecka. Moja mama własnie sie
dla mnie "poświęciła" i nie zapomina mi tego przypominac od czasu do
czasu... wrrrrr

Wyjaśniam "poświęcić się"

[joanna_marta]

Pisząc "poświęcic się" mam na myśli robienie mnóstwa rzeczy kosztem
siebie, zdrowia, nerwów itd mimo, że się albo nie widzi dla tego
uzasadnienia, albo nie ma na to ochoty, bo TAK TRZEBA - przecież
wiecie chyba, o co mi chodzi - te wszystkie zalecenia, porady,
nakazy dla rodzicow - ciągłe musisz, powinnaś, należy.
Ja też wychodzę z założenia, że dziecko zmienia wszystko i wiadomo,
że mnostwo rzeczy w swoim trybie życia zmieniam pod nie, ale
zastanawiam się, gdzie jest ta granica - wszak w kółko czyta się o
wielkiej rozpaczy jak matka ma odstawić chociażby dziecko od piersi,
BO nie będzie pełnowartościową matką, widać cierpiętnicze miny
rodziców w piaskownicach itd. A po wielu wielu latach - no właśnie,
zaczyna się wypominanie , na zasadzie "bo ja to się dla ciebie TAK
poświęciłam".

[karra-mia]

no i dlatego tez ja wychodze z założenia, ze przede wszystkim ma nam
być wygodnie i ma nam się dobrze wspólnie żyć.
Nie karmiłam piersią, bo nie chciałam. mały nie ucierpiał, ja nie
dramatyzowałam z tego powodu. Ja szczęsliwsza i spokojniejsza, jemu
się udzieliło.
Ja idę na spacer, ale jak nie chce mi się iść na plac zabaw - nie
idę. Wymyslam co innego. Ja szczęśliwsza, młody szczęśliwy i już.

PO sobie wiem, ze takie wypominaqnie rodziców, ile to dla mnie mama
poświęciła, źle się odbija na moim życiu, nawet teraz, gdy jestem
dorosłą kobietą, powinnam sama myśleć, sama robić, sama kochać, a tu
wisi nade mną ta moja mama, która tyle dla mnie poświęciła i ...
która jeszcze tyle może poświęcic, ale skoro jestem tak to..
nie cierpię tego

[broceliande]

A nie, to ja nie robię nic "bo tak trzeba".
Karmiłam długo i wspominam to bardzo dobrze (nie pracowałam wtedy),
natomiast nie mam zamiaru nic wypominać, ale to zobaczymy.
Zawsze dobrze zastanowić się, czy jest sie dobrym rodzicem i jak
oceni nasze rodzicielstwo dziecko, kiedy dorośnie.

[ik_ecc]

joanna_marta napisała:

> Pisząc "poświęcic się" mam na myśli robienie mnóstwa rzeczy kosztem
> siebie, zdrowia, nerwów itd mimo, że się albo nie widzi dla tego
> uzasadnienia, albo nie ma na to ochoty, bo TAK TRZEBA

Wedlug tej definicji nie poswiecalam sie i sie nie poswiecam. Nie
robie nic bez wewnetrznego przekonania zeby robic tak jak robic.
Naciski, jesli juz, czulam wlasnie na to zeby przestac robic rzeczy
uznane za "ciezkie" - odstaw od piersi, utresuj zeby spala sama, itd.
Nie odstawialam i nie tresowalam, bo nie chcialam i na pewno nigdy
nie wrzuce tego w kategorie "bo ja sie tak dla ciebie poswiecilam".

[broceliande]

2 razy tak.
Może z dwa razy pomyslałam, że jednak mnie to trochę męczy.
Jakieś takie naturalne to było.
Tak, że karmiłam ponad 2 lata, deszcz lubię, z tą zabawą po pracy
jednak gorzej. Wolę bajkę puścić, no chyba, że chce sie poprzytulać,
połaskotać.
To tak.

[aluc]

nie poświęcam się dla dziecka, robię to, co uznaję za słuszne, o ile
nie sprawia mi to przykrości

karmiłam tak długo, jak nie miałam dość, nie wychodzę na dwór, jeśli
pogoda przyprawiała mnie o obrzydzenie, nie bawię się z dziećmi, bo
tego szczerze nie znoszę

znoszę ciągły hałas emitowany przez pięcio i ośmiolatka - to jest
właśnie granica mojego poświęcenia

[asia_i_p]

Piersią karmiłam do trzeciego roku życia z czystego egoizmu - wolałam poczekać,
kiedy odstawianie od piersi nie będzie traumatycznym przeżyciem dla całej
rodziny. Spacer w ulewie - owszem, kiedy mam na to ochotę. Zabawa z dzieckiem -
różnie, raz się przełamię, kiedy jestem zmęczona, raz nie. Córka ma już cztery
lata i przez te cztery lata się nauczyłam, że jeśli się wypoświęcam za bardzo i
niebezpiecznie zbliżę do ideału, to potem marudzę albo wybucham złością o byle
pierdołę, więc lepiej dla dziecka, jeśli się mniej poświęcam, a robię coś, co
nam obu sprawia przyjemność.

[redowoman]

żyję wg zasady: moje dziecko jest ważne, ale ja też
nie patrzę na ogólnie przyjęte systemy, nie robię czegoś "bo tak wszyscy robią"
czy " bo tak wypada"

nie karmiłam piersią, z własnego wyboru: dziecko żyje, nie choruje i ma się dobrze

wychodzę na spacery czasami i 6x dziennie a czasami wogóle bo mnie się nie chce

itd itp

moje dziecko jest szczęśliwe i ja też

[slonko1335]

Nie wiem czy się poświęcam chyba tak, nawet dość często według Twojej definicja,
według mojej robię po prostu mnóstwo rzeczy przy dzieciach których wcale ochoty
nie mam robić ale nie mam wyjścia czasami. Przykłady? nie sprawia mi szczególnej
frajdy wyciąganie gilów z nosa ani zapieranie obsranych czy obrzyganych
bodziaków, bez chwili wahania zrezygnowałabym z przewijania dziecka. Z chęcią
nie wstawałabym w nocy ale wstaję żeby ukoić ból, żal, przytulić, zapewnić, że
to był tylko koszmar. Nie siedzę z dziką radością w domu od tygodnia bo nie mam
jak wyjść gdyż dzieciak chory, no mogę go zabrać nic że gorączkuje i źle się
czuję więc poświęcam się bo tego nie robię a szlag mnie w tym domu już trafia...

[kruk51]

Jeżeli to o czym piszesz nazywasz poświęcaniem się, to nie powinnaś
decydować się na macierzyństwo ! Nic z tego nie będzie ! A życie ciągłą
udręką !

[an_ni]

bron boze nie! krotko mowiac ja dziecko wychowuje tzn ustawiam pod
siebie, nie ma spelniania wszelkich zachcianek, dlugie karmienie
piersia i wolanie mamy w nocy co chwile tez jest zachcianka a nie
potrzeba wymagajaca bezwzglednego spelnienia

[piegowata9]

Z perspektywy czasu "poświęciłam się" dzieciom dwa razy. Przy czym
poświęcenie rozumiem tu jako coś, czego przy trzecim już robić nie
będę.
Przy pierworodnej było to 11 karmień nocnych piersią (nasz absolutny
rekord), bo dałam sobie wmówić, że podanie wieczorem butli 7 mies.
dziecku jest dla niego szkodliwe. Nie jest. Jest szkodliwe dla matki.
Przy drugim poświęcenie również dotyczyło karmienia piersią. Tu
problemem było zapalenie piersi. Konkretnie zaś 7 zapaleń,
przeskakujących z piersi na pierś. Położna, która ściągała mi z
piersi pokarm wymieszany z ropą niemal u nas mieszkała i przy każdym
nawrocie powtarzała z niedowierzaniem, że z takim przypadkiem spotyka
się po raz pierwszy... Ja się darłam z bólu i heroicznie podawałam
dziecku zdrową pierś, w myśl zasady, że dam radę i teraz już to
ostatni raz, a karmienie piersią dobrem najwyższym i dziecka i matki.
Teraz nie boję się kolejnej cesarki ani połogu, tylko tej cholery,
która piersi dopada. Jeśli dopadnie - ja dopadnę butlę szybciej niż
położna zadzwoni.
Cała reszta to kwestia normalnego wychowania dziecka. Bawię się,
jeśli mam czas i ochotę - jeśli nie, proponuję formy zastępcze. Nie
musi to być komputer lub tv, choć też się zdarza - ku zadowoleniu obu
stron.

[alabama8]

A ja się "poświęcam", jeżeli trzeba już to tak nazywać Robię z
potomkiem rzeczy, których samej by mi się nie chciało robić i
sprawia mi to przyjemność. Cały czas pamiętam że potomek lada chwila
wyfrunie z gniazda, na razie ma 6 lat, za rok, dwa, trzy wyjście na
dwór z mamusią to będzie obciach. Już sobie w piłe nie pogramy, na
rowerach nie pojeździmy. Trzeba chwytać to co jeszcze zostało bo za
chwilę ważniejsi będą koledzy, a nie mamusia

[joanna_marta]

Nadmierne poświęcanie się, i to bardziej w imię IDEI, a nie dziecku jako
dziecku, zawsze odbija się jakąś frustracją, depresją czy czymś w tym rodzaju.
Może powinnam była w tym wątku napisać "zmusić się do czegoś", niż "poświęcić",
bo widzę, że samo określenie wywołało kontrowersje.
Ja te granice mam bardzo daleko przesunięte, i wielokrotnie, zamiast palnąć się
w łeb i po prostu odpuścić, robiłam różne rzeczy przy dziecku "bo tak trzeba", w
imię wszelkich podręcznikowych terrorów.
Za jedną z takich rzeczy uważam absurdalne zasuwanie na spacery 2 razy dziennie
(jak jeszcze nie pracowałam) w deszcz, śnieg itd (mimo, że żadne z nas nie miało
ochoty, a już na pewno na to drugie wyjście), żeby łącznie wyszły ze 3-4 godziny
BO TAK TRZEBA.
Odtsawienie od piersi też okupiłam walką ze sobą i to wcale nie dlatego, że nie
chciałam karmić, tylko po prostu takie były wskazania - a i tak miałam
wątpliwości, czy dobrze robię, no bo przecież mleko, piersi, więź itd.

[blekitny.zamek]

serio gdzieś piszą,że dziecko musi mieć codziennie 3-4 godziny spaceru?
jak dobrze,że nie czytałam żadnych podręczników,tylko starałam się robić,co mi
intuicja podpowiadała
Ja też wychodziłam z moim dzieckiem codziennie na spacer(nawet w deszczu)ale to
dlatego,że inaczej bym pie...a dostała. Uwielbiam chodzić,natomiast
alergicznie reaguje na zabawy z dziećmi,typu siedzenie na ziemi i układanie
klocków.Przy starszym się poświęcałam,przy młodszym już nie.Na szczęście
potrafił się bawić sam.

[franczii]

Ja sie zmuszalam do wizyt na placu zabaw bo kiedy moj syn nie chodzil jeszcze do
przedszkola, to na placu zaspakajal swoje potrzeby towarzyskie, oczywiscie nie
siedzialam caly dzien przy piaskownicy bo bym zglupiala ale nawet poltorej
godziny sie dluzylo niemilosiernie, jednak nie moglam tego dziecku odmowic bo
ewidentnie potrzebowalo towarzystwa rowiesnikow a dzien ma wiecej niz 1,5h
Co do spacerow to najczesciej wychodze bez zmuszania sie i dzieci ruch na
swiezym powietrzu maja, ja mam i chodze w takie miejsca, zeby bylo interesujaco
i dla mnie i dla dzieci. Zdarza sie, ze nie mam ochoty sie ruszyc ale z drugiej
stony wiem, ze jak juz wyjde i sie umorduje to potem bede z tego bardziej
zadowolona niz z gnusnienia w domu, wiec najczesciej wychodze. To tak samo jak z
pojsciem na fitnes, niby mi sie nie chce ale jak juz si zmobilizuje do russzenia
tylka to potem jestem przeszczesliwa.
Przy karmieniu piersia mialam taka chwile walki ze soba, kiedy moj starszy syn w
wieku 5 mcy juz sie nie najadal i pediatra poradzila rozszerzanie diety a ja tak
strasznie chcialam sie dostosowac do zalecen who i karmic tylko piersia do
6miesiaca. Ale zdrowy rozsadek wzial gore

[jowita771]

Ja z tych poświęcających się umiarkowanie. Karmiłam dziecko aż się samo
odstawiło, ale to był przypadek, bo miałam w planach karmić do około roku, a
dziecko się odstawiło dwa tygodnie przed terminem. Nie nosiłam na rękach, tylko
odkładałam po jedzeniu, ale nie dziecku to nie przeszkadzało. Czasami brałam ja
sobie na kolana i gapiłyśmy się na siebie albo jej śpiewałam, ale to nie z
poświęcenia, tylko miałam ochotę. Na dwór przeważnie chodzę, nawet jak pada, mam
ubranie na deszcz, ale traktuję to jak inwestycję w zdrowie dziecka. Kiedy jest
ciepło, żeby się nie nudzić przez trzy godziny na placu zabaw, biorę książkę.
Nie wyobrażam sobie robienia coś całkiem wbrew sobie, tak, żeby się męczyć,
miałabym dość macierzyństwa.

[milena247]

Dla mnie nie jest poświeceniem się przebywanie z dziećmi na placu
zabaw bo ja lubie tam chodzić -zawsze dzieci sie mogą pobawic ze
soba a ja moge sobie pogada cz ich mamusiami. na spacery tez lubie
chodzic . z tego wzgledu ze mamy dzialke w centrum miasta dzieciaki
caly czas siedzialy na dworzu od rana do wieczora do domu tylko na
siku. jedlismy na dworzu itp.maly nawet kimal . nawet teraz kiedy
juz chlodno sie robi siedzimy na dzialce i dzieciaki minimum 2 godz
na dworzu- nienawidze siedzenia w bloku wiec dopoki mroz nie
przypierdzieli bedziemy na dzialce.

mala karmilam do 1.5 roku i nie bylo to poswiecaniem sie ale dluzej
karmic juz nie chcialam , malego karmilam tylko przez miesiac bo
glodomorek byl i by wiecznie wisial przy cycu (wyrzuty mialam ) a
maly zyje, nie choruje za bardzo i rosnie . z dzieciaczkami lubie
sie bawic , ale jak nie mam ochoty to tego nie robie. a co do
wstawania to decyduja c sie na dzieci wiedzialam ze dzieci sie budza
w nocy bo glodne czy zeby pieluche zmienic bo sie wylewa i wstawalam
glownie ja i wyrzutow z tego powodu dzieciom nie bede robic co
najwyzej mezowi.

[soffia75]

Gdybym traktowała macierzyństwo w kategoriach "poświęcania się", to pewnie nigdy bym się na nie nie zdecydowała. Oczywiście, nikt nie mówił, że będzie łatwo, bywają też trudniejsze momenty, ale do poświęcania się ciągle daleko. Wyraźnie odgraniczam rzeczy, które muszę zrobić, bo nikt inny mnie nie zastąpi oraz, bo jestem dziecku w tym czy w tamtym potrzebna, od rzeczy, które "powinnam zrobić, bo tak trzeba" w imię jakiegoś bliżej niezidentyfikowanego dobra ludzkości.

Clou mojej rodzicielskiej filozofii niech będzie sygnaturka znaleziona u jednej z "gazetowych" forumowiczek: "Mama szczęśliwa to mama trochę leniwa." Nigdy nie będę (i nie chcę być) jakąś Super-Matką-Polką, idealną, nie do zdarcia, służącą, kucharką i jasnowidzem w jednym. Wolę, żeby moja córka miała świadomość moich ograniczeń (w końcu wszyscy je mamy): bywam zmęczona, nie lubię niektórych zabaw i mam prawo mieć gorszy dzień - ale mimo to kocham ją najbardziej na świecie i zawsze może liczyć na moje wsparcie.

Za daleko ...

[magdalenka77]

Poświęcam się

Zawsze uważałam, że "moje dzieci=mój problem", więc proszenie o
pomoc w opiece/gotowaniu itp. traktuję jako zachowanie poniżej mojej
godności.

Rano wstaję, robię śniadanie, gotuję obiad, szykuję się do pracy.
Wracam późnym popołudniem (pełny etat+dojazdy) i jestem tak
padnięta, że mam ochotę tylko zwinąć się na kanapie i spać.
Mąż tez pracuje, do tego wstaje w nocy do dzieci.

Uważam też niestety, że dbanie o bezpieczeństwo, zdrowie i szczęście
dzieci to obowiązek (!!!) rodziców, więc chodzę na te spacery,
gotuję zdrowo, bawię się klockami i samochodzikami. I wiem, że jak
sama sobie dam zgodę na odpuszczenie od czasu do czasu, to będe
odpuszczać ciągle. Bo jestem zmęczona - i tu koło się zamyka...

Więc dla dobra moich dzieci (teraz 2 i 4 lata) się poświęcam.
Psycholog nie potrafił mi pomóc, a ja tylko liczę dni, miesiące,
lata, aż nie będą tak bardzo potrzebować mojej osobistej opieki i
obecności (bo koledzy itp.)

[margerytka69]

Po pierwsze nie ma żadnej "doby WSZELKICH terrorów" .

Poswięcanie się jest, owszem na porządku dziennym matek, które maja
w dupie dzieci i rodzine i o nią nie dbają.

NORMALNY człowiek się nie poświęca, a jak się poświęca, to powinien
pójść do psychiatry i mieć zakaz wychowywania ludzi.

Nie jestem supermatką, bo przypuszczam, ze dzieci by ze mna nie
wytrzymały, mąż też. Jestem NORMALNĄ matką.

Co do Twoich przykładów - karmiłam dzieci piersią ponieważ to im
dobrze robiło i mnie to nie męczyło. Dzięki temu nie chorowały, a ja
miałam zawsze w mocy gotowy pokarm bez podgrzewania, przygotowywania
itp. Przyjemne z pożytecznym.

Spacer w ulewie to CZYTSA PRZYJEMNOŚĆ. Kocham deszcz. Potrafię pójśc
na rower w trakcie deszczu.
Dzieci tez chodziły na spacery w różną pogodę.

Zabawa z dziećmi po pracy - NIE!
Po pracy nie było na to czasu/byłam zmęczona.

Dzieci nie rządziły u nas w domu, nie dyktowały nam stylu zycia, to
raczej my, jako rodzice panujemy nad dziećmi, wprowadzamy zasady
współżycia, uczymy je, wychowujemy, bo to MY JESTEŚMY RODZICAMI, a
nie one.

[bacha1979]

No ja akurat nie traktuje w kategorii poświęcania sie. Lubie spędzać czas z
Mala tak by i ona była szczęśliwa, np. chodząc po kałużach czy zjedzając ze
zjeżdzalni albo tarzając sie po podłodze. A piersią karmiłam równe 7 miesięcy,
potem Młoda sama sie odstawiła.

[kobraluca]

"poswiecam sie" i zamierzam robic tak samo z drugim dzieckiem

Uwazam,ze zabawa jest bardzo waznym elementem, ktory zbliza rodzicow i dzieci, pomaga zbudowac zaufanie i laczy,wiec zawsze jestem chetna, no chyba ze naprawde nie mam sily,albo mam cos bardzo waznego do zrobienia. Chce zeby moje dzieci wiedzialy,ze sa wazniejsze niz sprzatanie, pranie, telefony do przyjaciol. Jesli dziecko prosi mnie o moj czas, zazwyczaj nie odmawiam.

[nupik]

nie poświęcam się. swiadomie miałam dzieci, trudno zebym teraz była zdziwiona.
po prostu z nimi jestem. radzę autorce postu wyjść z tego rozumowania. dziecko
nie wymaga poświęcen tylko miłości i swiadomego wychowywania. tyle.

[bszalacha]

Jestem psychologiem i wiem,że termin "poświęcenie się"jest zawsze
związany z negatywnymi emocjami/tak,jak pisze autorka/.Dziecko ma
miec PRZEZ CIEBIE wyznaczone granice.Weż za to odpowiedzialność,to
jest lekcja dyscypliny,za którą odpowiada
dorosły.dziecko "testuje"dokąd może sie posunąć ale to Ty musisz
znać odpowiedż na te próby i przekazać dziecku.Podobnie z kaloszami.
Pamiętajcie,że dobrem dziecka jest poczucie bezpieczeństwa.Ma
wiedzieć,że nie musi samo eksperymentować życiem i zdrowiem,że jest
pod opieką kogos,kto je chroni,kto jest na to wystarczająco
mądry.Dziecko samotne i nieszczęsliwe totakie,które nie ma nalezytej
opieki/także dyscypliny/.