granice poświęcenia się

[suazi1]

Dawno, dawno temu przyjęłam jedną zasadę - jak czegoś nie chcę
robić, to tego nie robię. Nie pomoże ryk małej, fochy męża i inne
takie. Może to egoistyczne podejście, ale przynajmniej inni nauczyli
się, że nie jestem maszynką do spełniania czyichś zachcianek.

[delfina77]

Ja chyba nie jestem jakos szczegolnie poswiecajaca sie - piersia karmilam krotko
bo mi nie szlo i nie chcialo mi sie jakos specjalnie o to walczyc skoro sa
mieszanki; na spacery akurat wychodze z dzieckiem codziennie ale dlatego, ze ja
tez to lubie. Jedyna kwestia, w ktorej sie naprawde poswiecam to kwestia
karmienia moich dzieci, bo to niejadki. Mam fisia na tym punkcie - wydaje mi
sie, ze jak nie zjedza nalezycie to popadna w anemie i staram sie im wcisnac
obiadki itp., na spacerze zawsze mam jakis owoc, obiad jest codziennie ugotowany
itp. Generalnie jednak staram sie nie przesadzac...

[baabcia]

dzieci to największa frajda jaka nas w życiu spotyka - no nie wiem gdzie tu
miejsce na poświęcanie; czasem człowiek sie na zasuwa, ze na nos pada ale jest
szczęsliwy, ze ma dzieci; no po seksie też bywamy zmeczeni ale to nie
poswięcanie
Jak potrafisz wszytsko sprawnie zrobić to i ksiazke poczytasz a jak nie to
brakuje ci czasu; wybierasz czy spacer z bąblem czy ksiazka; jesli komuś sprawia
przyjemnosc jeczenie dziecka - "mamo nudzi mi sie" albo ciągłe odpowidanie :
"później" to olewa dzieciak i czesć; a jesli matka wie po co ma dzieci i co jest
dla nich dobre to własciwie cały dzień myśli jak dobrze wykorzystać czas razem z
dzieckiem; jeśli ktos nie ma satysfakcji z macierzyństwa to żadne tłumaczenie
nie pomoże i bedzie czuł ze sie poświęca tylko po co? czy ktos cię sprawdza,
kontroluje i musisz?
Znam mamy które nie radzą sobie finansowo i muszą iśc do pracy i potwornie im
żal kazdej chwili kiedy ich dziecko rośnie rozwija się i zmienia a one nie sa
przy nim i zostaje im kilka godzin wieczorkiem na tę najwspanialsza radość bycia
mamą!

[marghe_72]

a. Nie chcę być supermatką
b. nie lubię się poświęcać
c. szczęśliwa matka to szczęśliwe dziecko

i tego się trzymam

na spacery nie znoszę chodzić (babcia to załatwiała), bawić się nie
umiem i nie lubię (mogę zaproponować inny sposób na wspólne
spędzanie czasu, poza tym od zabaw jest mąż ), karmiłam długo bo
tak było wygodnie nam obu, spałam z dzieckiem bo mnie tak było
wygodniej i dalej w ten deseń

[ipola]

Przestałam karmić, kiedy córka skończyła rok, strasznie wypadały mi włosy, byłam
bardzo wychudzona, chodziłam do pracy, a mała w nocy budziła się co 2 godz. na
karmienie. Uznałam, że rok karmienia wystarczy, a ja nie mogę się wykończyć. Na
spacery bardzo lubię chodzić i bawić się też lubię, z tym, że nie mam na to
czasu i sił. Żałuję tego bardzo.Poza tym jest jeszcze druga córka (12 lat),
której też należy poświęcić trochę czasu, więc jakoś dzielę. Jutro np. mam wolną
sobotę i idziemy razem do kina, a później na czekoladę. Bardzo lubię spędzać
czas z dziećmi.