przyjaźnie

[joanna_marta]

Do przemyśleń zainspirował mnie wątek o przyjaźni z matką. Ciekawa jestem, jak
to wygląda z drugiej strony - co robicie, gdy z jakichś przyczyn, znajomość
przestaje wam pasować - nie wiem, cokolwiek - zmieniło wam się życie, osoba
stała się trudna w kontakcie, po prostu nie macie czasu, a ten, który macie,
wolicie poświęcić, na kogoś lub coś innego, zmieniły wam się priorytety -
generalnie zaczynacie unikać kogoś, a on nieustająco zabiega, nie rozumie
subtelnych aluzji, obraża się itd. Czy miałyście taką sytuację i jak sobie w
niej radzicie?
Ja nie ukrywam, że po urodzeniu dziecka nastąpiło w życiu moim i mojego męża
gruntowne przetasowanie znajomości i przyjaźni - ja mam teraz dwie wspaniałe
przyjaciółki, z którymi doskonale się rozumiemy, i co, najważniejsze,
rozumieją brak czasu itd. Mamy też kilka znajomych par i wielu wspólnych
dalszych znajomych związanych z naszym hobby. Ale parę znajomości zakończyłam,
bo inaczej się nie dało - nie lubię się zmuszać do niczego i jednocześnie być
zmuszana groźbą obrażenia się lub innych fochów. A że jestem raczej z tych
niepijących i nieimprezujących, to często z niezrozumieniem się spotykałam.

[tabakierka2]

nie kończyłam nigdy przyjaźni, albo same z siebie sie kończyły
(przestalo zależeć obu stronom) albo kończyła je jakaś niezbyt
przyjemna sytuacja, w której okazywało się, że któraś z nas/albo
obie zachowałyśmy sie nie tak,jak ta druga okazywała. Moja przyjaźń
z facetem skończyła się kiedy oboje weszliśmy w szczęśliwe związki.
Dla ich dobra oboje zrezygnowaliśmy, bo jedno z nas czuło coś więcej
niż przyjaźń i nie chcieliśmy ryzykować.

[syriana]

tak, zakończyłam praktycznie bliską znajomość trwającą kilkanaście lat

miałam dość, nic do mojego życia nie wnosiła oprócz migreny po każdym spotkaniu i irytacji na siebie czemu jeszcze to znoszę
wyszło może mało zgrabnie z mojej strony, ale byłam tak zmęczona tą relacją, że odbiór mojego zachowania był mi obojętny

nie mam wyrzutów sumienia
zrozumienie, że długość trwania jakiegokolwiek związku nie jest sama w sobie wartością to teraz dla mnie klucz do kontaktów z innymi

[kropkacom]

> Ale parę znajomości zakończyłam,
> bo inaczej się nie dało

Wszystko się naturalnie urywa (czasem równie naturalnie powraca). Nigdy nic nie
musiałam kończyć.

[nolita]

Hmmm....sugerujecie tym wątkiem, że to ja zachowałam się jak ktoś
namolny i wpychający się na siłę tam gdzie nie jest proszony ?

Może faktycznie ona chciła mieć spokój... przyzywczaić się do nowej
sytuacji w ciszy ( ciąża była nieplanowanym szokiem) a ja tutaj
ciągle : hej, co słychać, jak się czujesz..etc. :-[

nolita

[tabakierka2]

ja uważam, że teraz powinnaś dać szansę koleżance aby się mogła
wykazać. Ty już się jej nie narzucaj. Nic na siłę.

NOLITA

[joanna_marta]

Nolita, ja ci nic nie sugeruję, bo jak na moje oko bardzo porządnie do tego
tematu podeszłaś - starałaś się, myślisz o tym, rozpatrujesz jej punkt widzenia.
Widać, że ci zależy. Natomiast jestem w stanie zrozumieć drugą stronę - ona po
prostu ma inne życie, inne priorytety, może jest mocno skupiona na dziecku i nie
umie się wyrwać, może ma jakąś depresję i stała się bardzo nietowarzyska, może
zwyczajnie nie ma ochoty na odrywanie swojej osoby i myśli od dziecka, może nie
umie tego zrobić, może coś ją zaczęło w tobie irytować - może wszystko na raz,
tylko nie umie ci tego wprost powiedzieć, bo nie chce cię zranić do końca. Ja na
twoim miejscu zapytałabym wprost i poprosiła o szczerość (przez wzgląd na
wieloletnią przyjaźń). Powinna dać radę powiedzieć, czy chce się przyjaźnić, czy
nie.

a co do przyjaźni

[joanna_marta]

To u mnie niestety, sporo osób się wykruszyło - przeważnie singli i bezdzietnych
małżeństw, z paru znajomości zrezygnowałam sama (mam skłonności do przyciągania
do siebie wampirów energetycznych), na szczęście dla mnie i mojego czasu.
Poza tym - człowiek z wiekiem dochodzi do tego, że nie warto się do niczego
zmuszać.

[echtom]

Większość moich znajomości/przyjaźni też urwała się naturalnie.
Jedna przetrwała 37 lat.

echtom???

[tabakierka2]

echtom napisała:

> Większość moich znajomości/przyjaźni też urwała się naturalnie.
> Jedna przetrwała 37 lat.
>

37lat???
to ile Ty masz lat?

[echtom]

Zajrzyj do wizytówki

[tabakierka2]

echtom napisała:

> Zajrzyj do wizytówki
>


toś Ty w wieku prawie mojej mamy
a tak się z Tobą fajnie dyskutuje dzieli Was mentalna przepaść

[mniemanologia]

Hehe, też byłam w szoku

[broceliande]

Niedługo stuknie nam 30 lat przyjaźni. Poznałyśmy się na początku
podstawówki.
To naprawdę przyjaźń, właściwie moja jedyna, z trudnymi okresami -
jej wczesne 2 wpadki a moja bezdzietność. Żadnej zazdrości nie było
NIGDY.

A jedną przyjaźń, od urodzenia, zerwałam, bo skrytykowała mojego
narzeczonego, teraz męża. To znaczy bez awantury, przestałam
oddzwaiać i tyle.

[deodyma]

w moim wypadku nie nastapila chyba zadna zmiana priorytetow, jesli
chodzi o przyjaznie.
do dzis dnia przyjaznie sie i utrzymuje kontakty, gdy nie bylam
mezatka, nie mialam dziecka i te przyjaznie przetrwaly do dzis dnia.
mam nadzieje, ze juz tak zostanie, bo sa to fajni ludzie.
krag moich znajomosci stale sie poszerza i z tego tez sie ciesze
co do czasu, to czas dla przyjaciol zawsze znajde.

[carmita80]

Przyjaznie a znojomosci dla mnie znacza co innego. Znajomosci trwaja czasem
krocej czasem dluzej, specjalnie mie zobowiazuja, przyjaznie sa czyms wiecej,
nie stawiaja wymagan, sa szczere, pozbawiane zazdrosci, wyrozumiale,
bezinteresowne, niestety nie zawsze sie przytrafiaja.