Czy to jest bajeczka dla malych dzieci?

[ursulaa]

[ursulaa]

Za szybko mi sie wyslalo.
Fragment Pinokia z serii Biblioteczka Niedzwiadka: "Osamotniony Pinokio
powedrowal do lasu by znalezc nowych przyjaciol. Trafil na kota i lisa, ktorzy
go okradli, pobili i zostawili samego na drodze". Co o tym sadzicie?

[mamamarka]

No nie wiem w sumie co o tym myslec, zalezy chyba w jakim wieku sa dzieci,
ktorym sie czyta taka bajke. Przeciez w koncu dzieciaczki musza sie dowiedziec,
ze na swiecie jest tez zlo i ze musza uwazac na pewne sytuacje. Moze to dobra
okazja do powiedzenia dzieciom o pewnych rzeczach?

Agnieszka

[krishka]

ursulaa napisała:

> Za szybko mi sie wyslalo.
> Fragment Pinokia z serii Biblioteczka Niedzwiadka: "Osamotniony Pinokio
> powedrowal do lasu by znalezc nowych przyjaciol. Trafil na kota i lisa,
ktorzy
> go okradli, pobili i zostawili samego na drodze". Co o tym sadzicie?

Tak to jest, kiedy książkę pełną przygód, mądrą i pouczającą, fascynująca dla
dziecka ok. 10-12 letniego przerabia się (masakruje!!!) na kilkunastozdaniowe
koszmarki, z których nie wiadomo co wynika. Grunt, że obrazki "ślyczne".
Pinokio nie jest bajeczką dla małych dzieci. Pinokio jest dla dzieci, które już
wiedzą, że istnieje dobro i zło; uczą że istnieje kłamstwo (długi nos Pinokia),
lenistwo; że nawet kłamczuch i rozrabiaka może być w głębi serca dobrym
cżłowiekiem. Ale - Pinokio w wersji oryginalnej, nieskróconej!!!

Drogie Mamy, nie idźcie na łatwiznę! Nie częstujcie swoich dzieci Pinokiem czy
Małą Syrenką (i innymi tego typu erzacami) w książowym wydaniu np. Disneya,
tylko dlatego, że kolorowe obrazki. Wersje skrócone, mimo że w naszej opinii
bardziej humanitarne (w Czerwonym Kapturku już leśniczy nie zabija wilka, no bo
to przecież za okrutne, a tylko grozi mu palcem), pozbawiają nasze dzieci
możliwości samodzielnego rozprawienia się w swoich główkach
z "wilkami", "niemymi syrenkami", "pinokiami-kłamczuchami". A przy okazji
pozbawiają możliwości obcowania z piękną literaturą - początkowo czytaną przez
rodziców, potem samodzielnie.

Niedługo Romea i Julię przerobią na głupawą historyjkę dla dzieci. I to będzie
koniec świata.

Pozdrawiam,
K.

[silije.amj]

Krishka ja jako czytelniczka, mama i polonistka podpisuję się pod każdym
słowem z twojej wypowiedzi.

[krishka]

silije.amj napisała:

> Krishka ja jako czytelniczka, mama i polonistka podpisuję się pod każdym
> słowem z twojej wypowiedzi.

Silije, bardzo mi miło. Ja do dzisiaj mam swoje ulubione książki z dzieciństwa -
najbardziej ukochane to "O wróżkach i czarodziejach" (baśnie francuskie)
i "Baśnie cygańskie" Ficowskiego. Na początku czytane przez mamę, potem, bardzo
szybko - samodzielnie. Dopiero jako dorosła osoba zdałam sobie sprawę, że w
dużym stopniu mnie ukształtowały - zwłaszcza jedno zdanie z tej pierwszej
książki, z baśni "Agnieszka - skrawek nieba": Ludzie po tamtej stronie lasu są
tacy sami jak my. Że boimy się tego, czego nie znamy; że ulegamy głupim
stereotypom; że nienawidzimy innych, nawet ich nie znając. Z kolei baśnie
cygańskie... No cóż, chyba to, że jestem antropologiem kultury, mówi wszystko...

A jeszcze wracając do baśni strasznych (w naszym mniemaniu). Mając lat chyba
12, czy nawet trochę mniej, przeczytałam baśnie braci Grimm. W tym też tę chyba
najbardziej wstrząsającą o dziewczynce, która podeptała chleb. I co? Nie
skrzywiło mnie to emocjonalnie. Dzieci są chyba mądrzejsze, niż nam się wydaje.
Pozdrawiam ciepło,
K.
(przy okazji: czy do Twojej pięknej córeczki dołączyła już siostra/brat? Nie
jestem na bierząco na forum)

[joannab-o]

Silije i Krishko - wszystko w porządku, jeżeli mowa odzieciach 6-7lat w górę.
(I jasne, że takie tanie przeróbki są bezwartościowe.)
Ale z małymi dziećmi naprawdę nie mozna eksperymentować i czytać im
drastyczności oraz dawać rozwiązania problemu zła na zasdzie "wytępić ukarać
odpłacić krzywdą za krzywdę". Są lepsze sposoby radzenia sobie ze złem.
Ja wolę czytac czterdziesty raz Muminki, które radza sobie ze złem doskonale,
niz ryzykować znieczulenie dziecka albo wpędzenie go we frustrującą żądzę
wendetty.
Dla jasności- czytam dzieciom o cierpieniach bohaterów, o śmierci, o złu, a nie
o cukiereczkach, bo tez tego nie lubię. Nie zaklejam też dziecku samodzielnie
czytajacemu gorszących fragmentów, jednak nie chcę uwiarygadniac rozwiązań,
które mi nie odpowiadają, czytając o nich sama.
joanna

Muminki!!!!

[odalie]

Świat Muminków rulez!

Ale... ale... ja kocham Muminki niewykastrowane, oryginalne. Takie
anarchistyczne i z lekka niesamowite.

Bo na ten przykład, był jakiś czas temu komiks-pisemko wspirający serial
rysunkowy produkcji bodajże japońsko-europejskiej. I w komiksie na ten przykład
pan policjant, paszczak, to bardzo szanowana i wazna w społeczności osoba, do
której wszyscy zwracają się po rady... A jak to się ma do tyhc policjantów,
których obawiał się Włóczykij (nota benka - do dziś koooooochaaaaam
Włóczykija...ech....)? No, nijak.

Oryginalne Muminki. Z czarno-białymi, oszczędnymi ilustracjami, które pobudzają
do marzeń... i wyobrażeń...

[aluc]

prawda )) i nie twierdzę, że te wszystkie niewykastrowane wersje nadają się
dla dwulatków czy trzylatków - bo się nie nadają, ale to już zupełnie inna
sprawa

mam coś na kształt obsesji na punkcie oryginalnych wersji, na Gwiazdkę dwulatek
Maks dostał Kubusia Puchatka i Chatkę Puchatka w takim właśnie starym
tłumaczeniu Ireny Tuwim - i czytamy po rozdziale na jedno posiedzenie, omijam
zaś szerokim łukiem wszystko sygnowane przez Disneya i tym podobne

[odalie]

Muminki sa tym bardziej kultowe, że świetnie funkcjonują na kilku poziomach.
Jako dziecko byłam nimi oczarowana - do dziś pamiętam, jak tata czytał mi
Muminki, gdy bylismy na wczasach w Dziwnówku, nad morzem... Przy zachodach
słonca wyobrażaliśmy sobie, że betonowe bloki chroniące wydmy to hatifantowie...

Teraz jako stara krowa i khem, khem, fachowiec, też nie mam się co do Muminków
doczepić.

Generalnie - rządzą i wymiatają!

[aluc]

jeszcze o Muminkach i zupełnie nie na temat )) dorwałam ostatnio kasetę ze
słuchowiskiem Lato w Dolinie Muminków z 1978 roku, to była jedna z pierwszych
kaset z bajkami, jakiej słuchałam moje dziecię na słuchaniu z magnetofonu
jeszcze nie potrafi się skupić, a ja siedzę i słucham i coś mi się takiego
przyjemnego w tzw. dołku robi ))

słuchanki

[odalie]

Mnie się tak robi na Kota w Butach oraz Kopciuszka - te stare słuchowiska
według Brzechwy (jedyne nota benka jego wiersze, od których mnie nie trzęsie,
wręcz przeciwnie, to interpretacje baśni - "Kopciuszek" z tą dyskretną aluzją
skierowaną przez pannę do księcia: "Jechał królewicz królewską drogą / spotkał
na drodze pannę ubogą..." jest rewelacyjny!!!).

Moje dziecię ma sporo bajek-słuchanek, gdyż jak sie pewnie już chwaaaliłaaaaam
nie mamy TV.

Tylko przy jakiejś imprezce ktoś przemiły mam podejrzenia, ale - ech) buchnął
młodej kasety z Puchatkiem czytanym przez "Kobietę Pracującą"...

[mycha70]

Czy tą z takimi pięknymi piosenkami (muzyka Wożniaka?) Ja jak tylko miałąm
okazję, kupiłam płytę i chociaż mój Misiak jeszcze tego nie trawi, ja słucham
też z gromną przyjemnością.
Jak ktoś ciekawy, mogę napisać skąd wziąć płytę CD tego słuchowiska.

[joannab-o]

> Ale... ale... ja kocham Muminki niewykastrowane, oryginalne. Takie
> anarchistyczne i z lekka niesamowite.
Chyba właśnie "anarchistyczny" stosunek do zła mają Muminki. Zyją, jakby go
nie było i dlatego zło nie ma na nie wpływu.
Chociaż jak im wlezie w drogę, to wiedzą co mają robić -"zbiegli do salonu
uzbrojeni w siekiery, nożyce, kamienie, łopaty, noże i grabie..."))

Aluc, moje dzieci tez słuchały "Puchatka" jako dwulatki i może nie od razu
wszystko do nich trafiało ale teraz zaśmiewaja się z każdego niuansu.
Naprawdę nie docenia sie wpływu tego co sie czyta na dzieci. Na przykład na
rodzaj poczucia humoru. Moje mają muminkowo-puchatkowe i (z innego źródła)
tomowojerrowe. I fajnie.
joanna

[mami7]

Ja nie wiem, co sądzic o jednej z wersji "Jasia i Małgosi",
w której dzieci nie gubią się w lesie, tylko macocha z ojcem
wyprowadzają je do lasu i zostawiają tam na pastwę losu,
bo nie mają z czego żyć. Albo macocha mówi do ojca dzieci,
żeby przygotował trumienki, bo wszyscy z głodu pomrą.

Pozdrawiam
Zdegustowana

[ursulaa]

Jak do tej pory nie mialam zastrzezen do bajeczek z tej serii (Bibloiteczka
Niedzwiadka)mala lubi stonoge, kozioleczka, kwoke itd. Dla poltorarocznego
dzieciaczka byly OK tylko ten Pinokio to okazal sie niewypal wiec nalezy sie
przychylic do wypowiedzi ze okrojone bajki traca calkowita wartosc.
Dzisiaj kupilam jej bajeczke o Mysi (nie mieszkamy w Polsce wiec w wersii
angielskiej). Jak do tej pory przeczytalam ja ok. 10 razy i krzyczala o
wiecej. Juz skladam zamowienie u mamay o polskie wersje bo moje tlumaczenie
jest toporne.

[zorza28]

A co sądzicie o wierszyku M. Konopnickiej "Stefek Burczymucha"? Cytat:

"Wilki?... Ja ich całą zgraję
Pozabijam i pokraję"

Niby wierszyk dla dzieci a taki tekst.

[anma]

Hmmm....ja też dostawałm gęsiej skórki jak czytałam synkowi jak to leśniczy
rozpruł nożem brzuch wilkowi i wyskoczyła z niego babcia i Czerwony
Kapturek....I kombinowalam sama jakby to złagodzić Mój synek regularnie
chodzi między innymi do psychologa z powodu opóxnienia rozwoju psychoruchowego
i rozwoju mowy. Jest bardzo, za bardzo emocjonalny ze tak powiem. Reaguje
potrójnie mocno na wszystko, jak się cieszy to za trzech (czasem aż
nieadekwatnie do sytuacji) jak się złosci to też za trzech i to z byle powodu.
tyle tytułem wrowadzenia) I pani psycholog wręcz ZALECIŁA nam czytanie
orginalnych wersji Braci Grimm i innych bajek, gdzie występuje czytelne zło i
dobro, gdzie są przemiany złych ludzi na dobrych, gdzie zło jest pokonywane
przez dobro. Na moje pytanie co z okrutnymi fragmentami powiedziała, ze nic to
dziecku nie zaszkodzi. Od tego aby skomentować sytuację przedstawioną w książce
jesteśmy my rodzice a dziecko musi nauczyć się "oswajać lęki", poznawać ze na
swiecie jest też zło i jak sobie z nim radzić. Dodoam, ze ta rozmowa z pania
psycholog miał miejsce jak synek miał około 3,5 roku. Teraz ma 4,6. czytamy
sporo, bo on to uwielbia i za sukces uwazam, ze potrafi słuchać kilku
rozdziałów w skupieniu co jeszcze pół roku temu było raczej niemozliwe.
Pozdrawiam

[nilka13]

tak jak Krasicki nie pisał "Bajek" dla dzieci, tak i bracia Grimm nie pisali
Baśni" dla dzieci. Pinokio" to nie bajka, tylko parabola. Dla maluchów się nie
nadaje, natomiast już 9-latek (o ile jest gotowy, może spróbować). Czytanie
dzieciom tego typu literatury musi byc przemyślane i dostosowane do jego
poziomu, osobowości i charakteru. Niektóre utwory mogą mieć głębokie znaczenie
terapeutyczne, a nieodpowiednio "stosowane"- szkodzić. Błędem jest
trywializowanie ich i nazywanie "bajeczkami". Duży wybór literatury dziecięcej
sprawia, że niekonieczne jest katowanie dziecka komercyjnym disnejowskim
chłamem ani zbyt wczesne zapoznawanie z np. Grimmami (to tak, jakby
czytać "Boską Komedię" Dantego). Ja polecałabym raczej polskie baśnie, legendy,
podania. Odnośnie znaczenia baśni - "Cudowne i pożyteczne. O znaczeniach i
wartościach baśni" Bruno Bettelheima (choć to już także kontrowersyjne
podejście, ale wyjaśnia, o co chodziło w baśniach). Sorry za taki wykład, ale
dla mnie to bardzo emocjonujący temat.

[cruella-devil]

[judytak]

uważam, że takie "streszczenie" bajek w ładnych, kolorowych książeczkach dla
dzieci służą temu, żeby mamy (taty, babcie) sobie przypomniały, o czym jest
dana bajka, i przy pomocy obrazków opowiadały bajkę swobodnie, własnymi
słowami, w takim tempie, żeby dziecko rozumiało, w zdaniach na tyle złożonych,
żeby dziecko rozumiało

opowiadam tak bajki dzieciom w wieku gdzieś od 1,5 roku do 2,5 - 3 lata
nie opuszczając tego, że wilk połknął Czerwonego Kapturka,

ale zamiast tego, że Królewna Śnieżka umarła od zatrutego jabłka, jeśli uważam,
że dwulatek nie zrozumie, mogę mówić opisowo, że zasnęła, i nijak nie można
było jej obudzić, nie otworzyła oczy, nic nie mówiła, nie ruszała sie itp.

ostatnio dużo się wszędzie mówi o czytaniu dzieciom, a nie mówi się o tym, że
na pewnym etapie opowiadanie (bajek, historyjek) bez książki, swobodnie jest
bardziej odpowiednie, bardziej rozwijające niż czytanie gotowych tekstów, nawet
najbardziej wartościowych

pozdrawiam
Judyta