Dzieci wstydzą się niepracujących matek

[deyani]

Nie czytałam odpowiedzi, ale to co mówi autorka watku, to nie tylko jej opinia.
Ja słyszałam jak kiedyś dzieci na placu zabaw się kłociły. Nie pamietam co tam
do siebie wykrzykiwały. Utkwiło mi w pamieci tylko to, ze kłotna się skonczyła
po słowach " a twoja matka jest bezrobotna i siedzi w domu!" Dziecko, do
którego były skierowane spuściło głowę i odeszło.
Ja wysnułam z tego taki wniosek, że dla dzieci to wstyd mieć bezrobotą matkę. Na
pewno nie wymysliły tego same, jakiś stary musiał szydzić z bezrobotnej a
dzieciary podchwyciły, ale jednak jest to piętnowane i dzieci też to przezywają.

[heca7]

Jest różnica pojęciowa między matką bezrobotną a nieparującą. Ja pracy nie
szukam ale...osiągam dochody i to nie z pomocy społecznej

[heca7]

Niepracującą miało być

[kropisia]

Dayani, now iedzisz - Ty wysnulas wniosek, ze wstyd jest miec bezrobotna matke,
a ja bym tym dziecim zjebke zafundowala za wysmiewanie sie z kolegi/kolezanki.
Bo skoro dzieci w domu nauczono, ze matka bezrbotna to wstyd i mozna ja
wysmiewac to wredna pani z placu zabaw musi im uswiadomic, ze zle sie zachowauja.

[ihanelma]

Dzieci się wstydzą, naprawdę. Miałam w podstawówce koleżankę, która
opowiadała, że jej mama pracuje na uczelni. Kiedy "się wydało" -
przy pomocy złośliwej wychowawczyni, która chciała "zadziałać
edukacyjnie", że żadna praca nie hańbi itepe, dziewczyna uciekła ze
wstydu, trzy dni jej szukali. Historia prawdziwa.

W historyjke wyjściową wątpię, ale podejrzewam, że gdyby się
wydarzyła, duża rolę w sposobie postrzegania matki przez dziecko
miałyby stosunki w rodzinie, szczególnie podejście ojca. Jesli cały
czas myslą, słowem i uczynkiem pokazuje jaka z niepracującej matki
marna istota, a matka jeczy ale dzielnie niesie swój los i
rzeczywiście jedyne co umie to gacie wyprać - siedmio/ośmiolatek
sklasyfikuje ją jednoznacznie.

Wbrew pozorom dzieci lubi się chwalić rodzicami, lubią ich sukcesy,
lubia dzielić zainteresowania. bezbarwny, rozciapciany rodzic to
obciach i poczucie wstydu, oczywiście bezrobotny piwosz czy inne
doły społeczne tym bardziej. zwłaszcza, jeśli dziecko się negatywnie
wyróżnia przez to z otoczenia. Bo jak obok sa podobni - wszystko
wydaje się OK. Wszyscy siedzą w tym samym g... - czyli tak ma być :-
(((

[ihanelma]

Nie dokończyłam o mamie koleżanki-uciekinierki - pracowała owszem na
uczelni, ale jako szatniarka. Tak jak teraz patrzę jakim sadyzmem
wykazała się nauczycielka w "uświadamianiu" ze jej praca nie hańbi -
zabiłabym babę...

Może to zależy od wieku dziecka.

[gaskama]

Myślę, że w szkole podstawowej dziecko na bank nie wstydzi się tego,
że jego mama nie pracuej zawodowo. Na Bank! No chyba, że w domu jest
jakaś chora sytuacja i tatuś daje mamusi do zrozumienia, że jest
debilką i darmozjadem itd. W takiej sytuacji dzieko może przejąć
podejście tatusia. W normalnej sytuacji, gdzie dwoje dorosłych
podjęło decyzję, że żona/partnerka zostanie w domu do takiej
sytuacji nie dojdzie.

[protozoa]

Dziecko samo tego nie wymysliło - musiało słuchać co dorosli mówią o
niepracujących matkach, które nie zawsze są nieparacujące z przymusu - część nie
pracuje z wyboru.
Dzieci wstydzą się matek głupich, zaniedbanych, alkoholiczek czy innych
odbiegających od matek kolegów.
Starsze dzieci wstydzą się matek wykonujących "gorsze" zawody ( kasjerka w
Tesco, salowa, sprzątaczka, kucharka itd), bezrobotnych ( nie mylic z
niepracującymi), takich, które jak palą coś na wywiadówce to nie wiadomo czy
smiac się czy płakać.
A nastolatki potrafią wstydzić sie mam, które na siłe usiłują się do nich upodobnić.
W wielu środowiskach dzieci wstydzą sie ubóstwa, rozwodu rodziców, kłótni
i....chorób.
Ukrywają nie tylko choroby psychiczne rodziców, ale kalectwo a nawet fakt
choroby nowotworowej.

[echtom]

Ok, ale co wynika z tej wyliczanki? Że matka ma żyć pod
koniunkturalne i zmienne oczekiwania dziecka? I że sama sobie winna,
jeśli spadnie na nią losowe nieszczęście? Moja najmłodsza córka
zaczęła się nagle wstydzić, że zajmuję się bezdomnymi kotami, choć
wcześniej jej to nie przeszkadzało. Czy z tego powodu mam przestać?
Młodsza wstydziła się, kiedy parę lat temu podjęłam niskopłatną
pracę w bibliotece. Czy miałam ją rzucić? Wstyd dzieci to ich
problem, nie rodziców.

[d.o.s.i.a]

Ja mysle, ze rodzic, jak najbardziej powinien myslec o swoich
wyborach zyciowych i myslec o nich w kategoriach tego, czy jest
dumny z siebie i czy jego dzieci, rodzina, sa z niego dumne. Uwazam,
ze rodzic, ktoremu na tym nie zalezy jest po prostu leniem i tyle. I
to jest moja prywatna opinia i tyle. Ja uwazam, ze czlowiek powinien
sie ubogacac przez cale zycie, a nie spoczywac na manowcach. I ten
trud to jest wlasnie to co decyduje o jego wartosci, tak w oczach
innych (takze dzieci), jak i, co wazniejsze, wlasnych.

I zeby nie bylo, nie jest dla mnie wyznacznikiem sukcesu
zapieprzanie w korporacji, czy zabijanie sie o kierownicze
stanowisko. Ale rozwoj wlasny - nauka nowych umiejetnosci, po
prostu. I osobiscie bede sie starac, zeby moje dziecko moglo byc ze
mnie dumne. Ze ma matke znajaca 5 jezykow, odnoszaca sukcesy i
lubiaca swoja prace, dodatkowo majaca ciekawe zajecia po pracy. A
jezeli powinie mi sie nozka i pojde na kase w Tesco, to nie bede
udawac, ze wszystko jest ok i miec pretensje do dziecka, ze moze sie
tego wstydzic.

Siedzenie w domu i pakowanie pralki nigdy nie bedzie dla mnie
powodem do dumy, przykro mi, bez wzgledu na to jak swiatla ideologie
do tego dorabiac. Szanuje to, ale nie uznaje za jakikolwiek sukces.
Wrecz przeciwnie, uznaje to za unik i ucieczke przed
rzeczywistoscia - taka bezpieczna opcje zwolnienia sie przed
odpowiedzialnoscia.

[marianna72]

d.o.s.i.a napisała:

> Ja mysle, ze rodzic, jak najbardziej powinien myslec o swoich
> wyborach zyciowych i myslec o nich w kategoriach tego, czy jest
> dumny z siebie i czy jego dzieci, rodzina, sa z niego dumne.
Lo matko wiekszej bzdury w zyciu nie czytalam.Mam podporzadkowac
siebie i wlasne wybory zyciowe pod katem tego czy moje dzieci sa ze
mnie dumne.Mam trojke dzieci zalozmy ,ze kazde jest dumne z czego
innego , no i co z tym fantem zrobic jak wszystkich zadowolic..???
MYsle ze czlowiek powiennien zyc w zgodzie z samym soba a co do
reszty to juz nie do konca moja sprawa.

[d.o.s.i.a]

Marianno72. Jesli nie zalezy Ci na tym, zeby Twoje wlasne dzieci byly z Ciebie
dumne, to... no coz. Nie zdziw sie kiedys jak nie beda

[asia_i_p]

To ma sens tylko wtedy, jeśli tak wychowuję dzieci, żeby były dumne
z każdego pozytywnego wkładu wniesionego przez rodziców w świat.
Bo jeśli mają być spontanicznie dumne już teraz, to nagle może się
okazać, że ojciec - profesor uniwersytetu nie ma innego wyjścia,
tylko natychmiast zostać strażakiem albo maszynistą.

[echtom]

> Ja uwazam, ze czlowiek powinien sie ubogacac przez cale zycie, a nie spoczywac na manowcach.

Ależ ja się ubogacam przez całe życie, tylko niekoniecznie zgodnie z aktualnymi trendami

[d.o.s.i.a]

A co to sa aktualne trendy w ubogacaniu?

[echtom]

To, co może zaimponować dzieciom i, a może zwłaszcza, ich znajomym - np. matka programistka zarabiająca 10.000 albo matka skacząca na bungy

[franczii]

Ale ubogacac sie mozna cale zycie niekoniecznie wykonujac prace zarobkowa
Zwlaszcza kiedy nie trzeba pracowac pozostaje sporo czasu na ubogacanie sie

[echtom]

> Zwlaszcza kiedy nie trzeba pracowac pozostaje sporo czasu na ubogacanie sie

[joanna35]

d.o.s.i.a napisała:

> Ja mysle, ze rodzic, jak najbardziej powinien myslec o swoich
> wyborach zyciowych i myslec o nich w kategoriach tego, czy jest
> dumny z siebie i czy jego dzieci, rodzina, sa z niego dumne.

Dosiu ile znasz osób, które w obliczu awansu/zmiany pracy zadają
sobie pytanie - czy mąż/żona/dzieci będą ze mnie dumne?
Fascynujące jest to co piszesz, zwłaszcza w kontekście pozwolenia
dzieciom na dokonywanie ich własnych wyborów i popełnianie błędów
bez ogladania się na innych, bo to ich życie i mają do tego prawo.
Wg. Twojego rozumowania sam fakt posiadania dziecka pozbawia
jednostkę tego prawa, czy dobrze zrozumiałam?

[d.o.s.i.a]

> Dosiu ile znasz osób, które w obliczu awansu/zmiany pracy zadają
> sobie pytanie - czy mąż/żona/dzieci będą ze mnie dumne?

Bardzo wielu znam takich ludzi. Moze dlatego, ze ja w ogole znam
ludzi ambitnych i z zainteresowaniami, wiec dla nich nauka i praca
to jest normalne zajecie. Ludzie sie ksztalca, pracuja, aby zapewnic
dzieciom przyszlosc, aby dac im warunki do rozwoju i aby dzieci byly
z nich dumne. Naprawde nie rozumiem co w tym dziwnego.

To jest czysta psychologia. Sukces nie smakuje, gdy nie ma sie go z
kim dzielic. A uznanie bliskich jest bardzo wazne w zyciu kazdego
czlowieka. Co nie oznacza (jak mi blednie imputujesz), ze dla
rodziny trzeba sie POSWIECAC i zmieniac swoje wybory zyciowe. Ale
zostanie sprzataczka tonie jest wybor zyciowy, tylko najczesciej
lenistwo, niestety. W przeciwnym razie skad naciski na dzieci, zeby
sie w ogole uczyly i posty zrozpaczonych matek, bo znowu nie odrobil
lekcji i co z niego wyrosnie.

> Wg. Twojego rozumowania sam fakt posiadania dziecka pozbawia
> jednostkę tego prawa, czy dobrze zrozumiałam?

Nie, zle zrozumialas.
Nie chodzi o zostanie strazakiem wbrew wszystkiemu, bo dwuletni
Antos bardzo by chcial miec tate strazaka. Chodzi o to, ze jak mam
wybor siasc z piwem przed telewizorem, czy pouczyc sie jezyka
obcego, zeby rozwinac sie zawodowo i moc pomoc dziecku w lekcjach -
to dla mnie wybor jest oczywisty.

Naprawde uwazasz, ze dzieci nie sa dumne z taty pilota, albo mamy
lekarza, albo generalnie rodzica, ktory odnosi w czyms sukcesy,
nawet jesli sa to male sukcesy? Dzieci rosna. Dwulatkowi imponuje
tata, ktory potrafi uruchomic kolejke albo opowiedziec o motylku -
bo to jest okres gdy rodzice sa wszystkowiedzacy. Ale to nie trwa
wiecznie. Nastolatek szybko sie zorientuje, ze ten wszystkowiedzacy
tata zna sie jedynie na miejscowych druzynach pilkarskich, ale
fizyki juz nie wytlumaczy, a jego zainteresowania nie siegaja dalej
niz pilot w reku. To jest, niestety, brutalna prawda.


-
---------

A po co tu jakaś logika, racjonalizm, konkrety? Katolikowi styka jak
jest patetycznie i lekko mrocznawo.

[echtom]

> ale fizyki juz nie wytlumaczy

Przepraszam, a jaki procent wykształconych i pracujących rodziców
pamięta fizykę z liceum?

[d.o.s.i.a]

> Przepraszam, a jaki procent wykształconych i pracujących rodziców
> pamięta fizykę z liceum?

Pamietac, moze nie pamietaja. Ale wiekszosc ludzi nie powinna miec
problemu z przypomniem sobie tego i owego?

[echtom]

Jeśli z tej fizyki mieli trzy na szynach, może być ciężko Co nie
wyklucza, że mogli być dobrzy w czymś innym.

[joanna35]

A uznanie bliskich jest bardzo wazne w zyciu kazdego
czlowieka.

Dokładnie Dosiu, w życiu KAZDEGO człowieka. Zaryzykowałabym nawet
stwierdzenie, że tym tak pogardzanym przez Ciebie(i innych)
niepracującym zawodowo matkom nawet bardziej. I nie chodzi tu o
dorabianie ideologii, tylko o najnormalniejsze w świecie docenienie
tego co robi dla mnie/za mnie ktoś inny.

[agni71]

Nastolatek szybko sie zorientuje, ze ten wszystkowiedzacy
> tata zna sie jedynie na miejscowych druzynach pilkarskich, ale
> fizyki juz nie wytlumaczy, a jego zainteresowania nie siegaja
dalej
> niz pilot w reku. To jest, niestety, brutalna prawda.

Widzę, że zakładasz, ze rodzic nie pracujacy zawodowo to tylko osoba
niewykształcona, nie posiadająca wiedzy z żadnej dziedziny?
Ja mam wyższe wykształcenie, ktore mi nie zanikło po zaprzestaniu
pracy zawodowej A, fizyki bym nie wytłumaczyła, nawet gdybym
aktualnie pracowała, bo akurat specjalizowałam sie w czym innym. Na
szczęście, tatus jest umysłem ścisłym i będziemy sie mogli
uzupełniać w wyjaśnianiu swiata dzieciom

[asia_i_p]

Ja uwazam, ze czlowiek powinien
> sie ubogacac przez cale zycie, a nie spoczywac na manowcach.
A ja chyba wolę spoczywać na manowcach. Słówka "ubogacać" nie
cierpię, strasznie jest dęte, a spoczywanie na manowcach
przynajmniej jest poetyckie. Cudne, cudne manowce

A tak na poważnie - czy naprawdę uważasz, że wszystkim paniom
pracującym w sklepie powinęła się noga i zasługują na mniejszy
szacunek niż ty czy mniejszy szacunek niż, dajmy na to, profesor
uniwersytetu? Czyli w świecie idealnym wszyscy jesteśmy pracownikami
umysłowymi, a ulice sprzątają się same?

Ja uważam, że każda potrzebna, dobrze wykonywana praca (w tym praca
gospodyni domowej i wychowawczyni własnych dzieci) jest godna
szacunku i to równego szacunku. Uważam, że człowiek powinien mieć
własny pomysł na życie i dziedziny umysłowa i zawodowa, które tak
podkreślasz, nie są jeszcze jedynym wyznacznikiem spełnionego życia -
pozostaje dziedzina emocjonalna i duchowa. Moja babcia nie
pracowała i żadne z jej siedmiorga dzieci tego się nie wstydziło -
co więcej, choć wszystkie studiowały, nadal była dla nich partnerem
do rozmów, bo była mądrym człowiekiem.

Nie mam zamiaru układać swojego życia pod dyktando czyichś opinii,
nawet jeśli to są opinie mojego dziecka. To jest moje życie i jeśli
uznam, że w danym okresie lub też permanentnie wybieram taką a nie
inną opcję zawodową, to jest moja sprawa. I sprawa męża, jeśli to on
tę opcję ma finansować.

[d.o.s.i.a]

Asiu. Szacunek nalezy sie kazdemu czlowiekowi, o ile nie wyrzadza
zla (wiem, ze gornolotnie to brzmi, ale mam nadzieje wiesz o co mi
chodzi). Z tego wzgledu ja SZANUJE sprzataczki, panie w sklepie itp.
Nie traktuje ich z gory, nie krytykuje, ani nie obsmiewam.
Jednoczesnie nie uwazam, ze zawod, ktory wykonuja jest powodem do
dumy, bo tak MOIM ZDANIEM nie jest. Powodem do dumy jest OSIAGNIECIE
czegos ponad przecietnosc. Czegos co laczy sie z wysilkiem, praca,
talentem. Dlatego skonczenie studiow medycznych to w moich oczach
osiagniecie, napisanie ksiazki to osiagniecie, skomponowanie
symfonii to osiagniecie. Wypranie i wyprasowanie osiagnieciem w
moich oczach nie jest - co nie oznacza, ze nie mam szacunku do
osoby, ktora pierze i prasuje.

[falka32]

Dlatego skonczenie studiow medycznych to w moich oczach
> osiagniecie, napisanie ksiazki to osiagniecie, skomponowanie
> symfonii to osiagniecie. Wypranie i wyprasowanie osiagnieciem w
> moich oczach nie jest - co nie oznacza, ze nie mam szacunku do
> osoby, ktora pierze i prasuje.

Dosia, ty tak o tych studiach medycznych, jakby to był szczyt mozliwości... Może
nie dla każdego ukończone studia medyczne przez dziecko to jest wielke aj waj?
Są takie rodziny, w których to jest normalka i jak dziecko skończy studia
medyczne, to to jest naturalna kolej rzeczy a nie sukces.

A wiesz, jakim wyzwaniem dla mnie - pracującej, po prestiżowych w sumie
studiach, robiącej karierę itp. - było nauczenie się regularnego wstawiania
pralki? Jakiej to wymagało katorżniczej pracy nad swoją słabą silną wolą i
artystyczno - chaotyczną naturą? Umiejętność utrzymania w domu porządku jest
tym, nad czym od lat nadal pracuję i jeżeli w końcu opanuję to na tym samym
poziomie, na jakim jestem w stanie wykonywać swoją pracę zarobkową - to uznam to
za SUKCES, wiesz? A poprzeczkę podnoszę sobie ostatnio nieustannie, dorabiając
kolejne dzieci do bałaganienia. I powiem ci więcej, kiedy to osiągnę, moja stara
matka wtedy odpali szampana i pęknie z dumy.

Dla mojego niemęża zaś SUKCESEM było nauczenie się wstawiania zmywarki w taki
sposób, żeby wszystko było równomiernie umyte i nic nie spadało przez kratkę,
blokując obracające się ramiona z wodą. Nadal rozwija tą umiejętność,
opracowując coraz to bardziej udoskonalone algorytmy ustawiania naczyń w
zmywarce. Potem chodzi dumny i pokazuje mi, co wymyślił. A ma pracę polegającą
na ratowaniu ludzkiego życia, której nie uważa za sukces, tylko za otępiający i
odmóżdzający i sprzyjający nałogom kierat.

[yenna_m]

Ano dokladnie - dla bardzo zdolnego czlowieka skonczenie medycyny to zadne
osiagniecie. Ot, kolejny kierunek, na ktorym trza sie duzo i solidnie uczyc.
Wynalezienie szczepionki na HIV to osiagniecie. Bo przydatne bardzo. Wiadomo.
Ale doktorat juz na przyklad nie (patrze przez pryzmat wlasnych doswiadczen
zyciowych) - mozna przysiasc i napisac.

Jesli moje dziecko nie bedzie miec predyspozycji do skonczenia studiow, zdania
matury i de te - nie bede rozpaczac i pakowac dzieciaka na samo dno depresji.
Albo uda sie za rok/ za pare lat, albo nie. Trudno.

Osiagniecie to strasznie relatywne jest.

Wiesz, dla mnie fakt, ze moje niesmiale dziecko zglosi sie w szkole to
osiagniecie. I jestem z mojego dziecka DUMNA jak paw. I fakt, ze moje dziecko
dyskletyczne napisze dyktando i zrobi tylko 3 ortografy to osiagniecie. Bo wiem,
ile potrafi zrobic bledow i ze naprawde pracowal. I fakt, ze moje dziecko mowi z
roku na rok coraz wyrazniej to osiagniecie - bo bylo tragicznie a jest przyzwoicie.

Realizowac sie mozna na milion sposobow. Niekoniecznie konczac medycyne, broniac
doktorat, tworzac symfonie i robiac nie wiadomo jak wielkie rzeczy. Male rzeczy
z roznych perspektyw moga sie okazac wielkimi. Serio.

[d.o.s.i.a]

> doktorat, tworzac symfonie i robiac nie wiadomo jak wielkie rzeczy. Male rzeczy
> z roznych perspektyw moga sie okazac wielkimi. Serio.

Jezu, ja naprawde mam wrazenie, ze niektore z Was zatracily zdolnosc czytania ze
zrozumieniem. Nie chodzi o to JAKI sukces (studia medyczne i symfonie to byly P
R Z Y K L A D Y), tylko o to JAK SIE NA NIEGO PRACOWALO. Jesli dla Twojego
dziecka sukcesem sa 3 ortografy, bo SIE STARALO I UCZYLO to to jest sukces. Sama
przez to potwierdzasz, ze chyba zalezy Ci, zeby tych ortografow nie robilo,
prawda? Nie powiesz mi, ze jest Ci absolutnie wsyzstko jedno, czy Twoje dziecko
skonczy podstawowke.

SAMA podalas przyklady na to jak Twoje dzieci przekraczaja wlasne ograniczenia
po to aby cos OSIAGNAC. I o tym caly czas mowie. O pracy nad soba, zeby cos w
zyciu osiagnac - a co, to to jest kwestia osobniczych predyspozycji i
zainteresowan. I odpowiedniego czasu. Male dziecko nauczy sie tabliczki
mnozenia, starsze dziecko zrobi cos wiekszego, dorosly cos innego. Ja naprawde
nie kaze nikomu konczyc studiow medycznych, do diaska! Chodzi o to, ze siedzenie
z piwem w reku przed telewizorem TO NIE JEST PRACA NAD SOBA. Lezenie i
pachnienie tez nie. Wstawianie prania rowniez nie. Naprawde nie wiem jak moge to
wyrazniej napisac.

[yenna_m]

dosiu a czytanie ambitnych rzeczy jest praca nad soba?
robienie kolejnej podyplomowki?
zdobywanie wiedzy z zupelnie innych dziedzin?
uczenie sie samemu roznych rzeczy praktycznych z zupelnie innej bajki niz
zdobyte wyksztalcenie?

siedzac w domu na wychowawczym zrobilam podyplomowo rachunkowosc (ciezko bylo,
bo to nie byly studia na niby)

od pol roku nie pracuje zawodowo, ale
- dosc duzo czytam: ksiazki, prasa codzienna, kocia prasa, prasa
popularnonaukowa typu "Focus", ksiazki z zakresu psychologii
- mam czas na ambitne kino
- koncze podyplomowke (psychologia zarzadzania)
- rozwijam sobie moją kocią pasję (zarejestrowalam nareszcie hodowle, przewalam
informacje na temat m.in. kociej genetyki - rzeczy trudne, wymagajace skupienia
i wnikliwej analizy, szczegolnie od humanisty)
- nauczylam sie tworzyc strony www (zrobilam sobie sama strone), poznalam edytor
graficzny (tez sama)
- kupilam sobie psa i chodze na spacery z psem (oraz tez poznaje rase od strony
kynologicznej)
- w zasadzie, cholera, mam strasznie malo czasu na to, zeby lezec i pachniec
i ciagle mam znaczne niedobory snu

ja wiem, czy nie pracuje nad moja osoba? Mi sie wydaje, ze pracuje i ze moje
zycie nie ogranicza sie do bezrefleksyjnego klikniecia guzikiem pralki czy
pilotem. Ze sie rozwijam. Ze cos osiagam.
Wiesz, to co robie uwazam za prywatny sukces.
Poza tym stwarzam mezowi warunki do awansu zawodowego. Bo dla mnie, z racji
tego, ze od 17 lat gramy w jednej druzynie, jego sukces jest i moim sukcesem.

Czyli jak? Jesli ja to co robie uwazam za sukces to jest to sukces czy tez nie jest?

[d.o.s.i.a]

> Czyli jak? Jesli ja to co robie uwazam za sukces to jest to sukces czy tez nie
> jest?

Sama musisz sobie na to pytanie odpowiedziec

[yenna_m]

e, wymigujesz sie
dla mnie jest

[d.o.s.i.a]

Falko. Wiesz co to jest przyklad? Studia medyczne byly PRZYKLADEM, rozumiesz?
Nie pisze o osiaganiu szczytow mozliwosci i nigdzie nie napisalam, ze takim
szczytem sa tylko i wylacznie studia medyczne. I, ze to aj waj. Napisalam, ze
takie studia sa jednym z przykladow jakiegos osiagniecia. Tak jak milion innych
rzeczy. Wiec albo naucz sie czytac, albo pomysl co czytasz.

I coz. Jesli dla Ciebie studia medyczne to zadne osiagniecie, za to umiejetnosc
wstawienia pralki, czy zmywarki jest z gatunku rocket science, to coz, ale chyba
pozostaje mi tylko wspolczuc piorytetow.

[falka32]

> I coz. Jesli dla Ciebie studia medyczne to zadne osiagniecie, za to umiejetnosc
> wstawienia pralki, czy zmywarki jest z gatunku rocket science, to coz, ale chyb
> a
> pozostaje mi tylko wspolczuc piorytetow.

Priorytetów??? A co mają do tego priorytety? Studia przychodziły mi z łatwością
i skończyłam je z palcem w dupie. Żaden sukces. Regularne wstawianie pralki
przychodzi mi za to z wielkim trudem. To nie ty przypadkiem sama napisałaś, że:

" I o tym caly czas mowie. O pracy nad soba, zeby cos w
zyciu osiagnac - a co, to to jest kwestia osobniczych predyspozycji i
zainteresowan. I odpowiedniego czasu. Male dziecko nauczy sie tabliczki
mnozenia, starsze dziecko zrobi cos wiekszego, dorosly cos innego."

Np. nauczy się zmywać po sobie?

[echtom]

> Studia przychodziły mi z łatwością i skończyłam je z palcem w dupie.

Ja tak samo, i to dwa kierunki rok po roku. Potem jeszcze zrobiłam dwa certyfikaty językowe i dwa kursy podyplomowe przy pracy zawodowej i trójce małych dzieci. Sztuki sprawnego sprzątania nie opanowałam do dziś i jestem pełna podziwu dla kobiet, które to potrafią.

I wy mówicie, że gnebią was faceci? hehe

[man_po_prostu_man]

Gdzie wasza solidarność macic co? Same jesteście dla siebie
największymi wrogami, bulterierki normalnie hehehe. Jak miło
wchodzić na to forum i patrzeć kiedy skaczecie sobie do gardeł.
Każda jest najpiekniejsza i najmądrzejsza hahahaha.

[kropisia]

Mnie zastanowilo jedno. Dlaczego to dziecko od pana inzyniera mowi, ze mama to
tragedia, bo siedzi w domu. Moim zdaniem skads to sie bierze. Albo srodowisko
uwaza, ze mama w domu to obciach, albo matka pozwolila zrobic z siebie
kopciucha, albo ojciec nie szanuje matki. DZieki generalnie kochaja rodzico i
jesli czuja wstyd to ten wstyd ktos musial zaszczepic.

Poza tym bardzo brzydko piszecie o prstych ludziach. Roznie w zyciu moze byc i
z korporacji takze mozna zostac zdegradowanym do szmaty. To juz sie dzieje w
USA - do nas tez pewnie tez przyjdzie.

Moja mama za mlodu robila kariere w instytucjach panstwowych. Bylo to za czasow
komunizmu. Byla najmlodsza kierownieczka, najambitniesza pracownica, dostawala
nagrody. W domu tez byla kierowniczka - bylam z niej dumna Po zmianie systemu
zdecydowala probowac szczescia w innym kraju. Tam juz nie byla szefowa, tylko
szeregowa pracownica na produkcji. A poniewaz ojciec do niej dolaczyl tez z
kierownika zostal pracownikiem.

Potem ja dostalam stypendium do innego kraju. Akurat program, ktory robilam byl
taki, ze same osoby z bogatych rodzin, nie na stypendiach, tylko z wlasnej
kieszen placily na edukacje. Opowiadania o tym co robia i jak zyja rodzice byly
stalym punktem programu, podobniez jak plany wakacyjne (Fiji, Kolumbia itd.) To
bylo 12 lat temu, wiec dla mnie to byla czysta abstrakcja. No i ja idotka
zapytana co robia moi rodzice opowiadalam historie transformacji, emigracji i
degradacji zawodowej. Dzisiaj gdy jestem starsza i mam nadzieje madrzejsza, a
przynajmniej bardziej doceniajaca prace ludzi mowilabym prosto "moi rodzice
pracuja w fabryce" i mowilabym to z duma.

I caly przebieg mojego dotychczasowego zycia doprowadzil mnie do tego, ze
uwazam, ze ROWNOSC jest najwieksza wartoscia spoleczna. Wstyd wobec prostych
rodzicow jest wynikiem jakichs chorych mechanizmow spolecznych. Mozna sie
wstydzic rodzica pijaka i matki prostytutki, ale wstyd wobec rodzicow
pracujacych fizycznie i matek pracujacych w domu jest czyms nieprawidlowym.

jeszcze jedno

[kropisia]

W czasach komunistycznych dzieci byly dumne z rodzicow opozycjonistow, czy z
rodzicow, ktorzy mieli sukcesy zawodowe. Po latach wyszlo, ze rodzice
wspolpracowali z systeme i donosili. No i co teraz z ta duma zrobic.

[joanna35]

Ja porównuję do pitbuli, przynajmniej niektóre nicki. Jednak tak się
zastanawiam czy to aby nie jest obraźliwe dla tych zwierząt

[...]

[antekcwaniak]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[gabi683]

antekcwaniak napisał:

> Niepracująca matka to nierób i leń. Nawet gdy poświeciła się wychowaniu dzieci
> i
> domowi. Nie ma co udawać. Kobieta niepracująca staje się mało atrakcyjna
> fizycznie i umysłowo. Niepracowanie uwstecznia !!!




No tak Twoim zdaniem tak jest a moim zdaniem NIE.Jestem mamą wychowuje dzieci
mamy ich czworo Nie jestem leniem mam co robić przy takiej gromadzie ,takie
poglądy są płytkie chamskie i trzeba być ostaną świnią .Aby tak mówić o
kobietach które naprawdę ciężko pracują w domu. Zazdrość przemawia bo siedzenie
w domu to luksus ale nie stenty nie każdego na to stać,są i mam które muszą
wracać ze względów finansowych,a chętnie by zostały ze swoimi dziećmi w domu.Ale
nie mogą sobie na to pozwolić.A są i takie które wola prace nie siedzenie z
dzieckiem bo nie oszukujmy się praca w domu jest nie wdzięczna.

[d.o.s.i.a]

> dzieckiem bo nie oszukujmy się praca w domu jest nie wdzięczna.

Dokladnie. Nareszcie dobrze powiedziane. Praca w domu jest
niewdzieczna, bo to wale nie jest zarzadzanie mikroprzedsiebiorstwem
itp. itd. bzdury. Tylko pranie, gotowanie i sprzatanie.

[agni71]

Czy ty w ogóle masz dzieci? Bo skoro zajmowanie sie domem
sprowadzasz tylko do prania, gotowania i sprzatania, to gdzie tu
miejsce na zajmowanie sie dziećmi?

dlaczego kobieta niepracująca=zacofana, zaniedbana

[floress]

Dlaczego pokutuje takie myślenie, że kobieta niepracująca, to zaniedbana,
zacofana intelektualnie, zamknięta w czterech ścianach, zmęczona życiem kobieta?
Czy każda praca wpływa na poszerzanie horyzontów myślowych? Czy siedzenie w domu
oznacza nic nierobienie?
Nie pracując jestem:
- wyspana
- wypoczęta
- zadbana, bo mam czas na maseczki, fryzjera, kosmetyczkę, układanie włosów i
staranny makijaż
- rozwijam się intelektualnie, bo mam czas na czytanie książek, czasopism,
oglądanie National Geographic, Discovery, chodzenie do teatru, kina, na wystawy,
koncerty
- rozwijam swoje hobby, bo mam czas na gotowanie, pieczenie, przeglądanie
książek kucharskich, czytanie o ciekawostkach, historii kuchni, oglądanie
programów kulinarnych, eksperymentowanie w kuchni, co daje mi ogromną radość,
satysfakcję i niesamowicie mnie relaksuje
- moje relacje małżeńskie kwitną, bo mam mnóstwo energii, chęci, pomysłów i
czasu na dbanie o swój związek, romantyczne niespodzianki, wychodzenie z domu na
kolację, do kina, na drinka, na spacer, co niesamowicie pogłębia uczucia, nie
wspominając o radości z erotycznej strony związku (na co wpływa wypoczęcie,
czas, brak zmęczenia i radość z życia).
- kontakt z dzieckiem jest niesamowicie głęboki, bo mam czas i siłę na spędzanie
z dzieckiem mnóstwa czasu, na zabawy, skakanie, turlanie się po podłodze,
monotonne układanie wieży z klocków, cierpliwe wyjaśnianie tysiąca wątpliwości i
odpowiadanie na mnóstwo pytań, a dziecko widzi radosną rodzinę, w której czuje
się bezpieczne i kochane, gdzie rodzice mają czas dla niego, zawsze są obok i
spędzają razem z nim mnóstwo czasu

Pracując jestem
- wiecznie zmęczona
- permanentnie niewyspana
- nie mam ochoty na wychodzenie z domu, bo mi się nie chce
- nie mam czasu na czytanie książek, oglądanie programów, chodzenie gdziekolwiek
poza sklep spożywczy
- moje życie erotyczne zamiera, bo po przyjściu z pracy, zrobieniu tylko tego co
trzeba, zabawie z dzieckiem, jestem wykończona i marze tylko zaśnięciu
- z mężem rozmawiam tylko o zakupach, pieluchach i o tym co było w pracy, bo
widzimy się krótko, a innego życia poza tym pracowniczym nie ma
- dziecko widzi jak mama zasypia nad jego książeczką, że jest zmęczona,
zabiegana, że często nie ma czasu na wchodzenie do namiotu rozbitego na środku
salonu i czekanie tam na złego smoka
- nie mam czasu na pichcenie wymyślnych potraw, bawienie się gotowaniem,
rozwijaniem swoich umiejętności i wiedzy w tym zakresie, co mnie niesamowicie
frustruje
- do tego jeśli pracuję na kasie w hipermarkecie, to zatrzymuję się w swoim
rozwoju i już nawet myśleć przestaję, bo codziennie po kilka godzin wykonuje
dokładnie te same, monotonne czynności, za które dostaję śmieszne pieniądze, co
dodatkowo wpływa na mój poziom frustracji
- jeśli pracuję w zawodzie wymagającym i umożliwiającym rozwój intelektualny, to
albo pracuję od rana do nocy, albo nawet mam pracę która kończy się o godzinie
15-16, ale i tak wszystkie punkty powyżej skutecznie przekreślają tą jedną wartość

Która matka jest "lepsza"?
Moja odpowiedź to szczęśliwsza.

[echtom]

> Dlaczego pokutuje takie myślenie, że kobieta niepracująca, to
zaniedbana, zacofana intelektualnie, zamknięta w czterech ścianach,
zmęczona życiem kobieta? Czy każda praca wpływa na poszerzanie
horyzontów myślowych?

Pokutuje pod wpływem głupawej ideologii stworzonej w dobrej wierze,
by uszczęśliwić kobiety. Zgadzam się, że to głupi stereotyp -
ciekawość świata i potrzebę rozwoju albo się w sobie ma albo nie ma
i praca zawodowa nie ma tu nic do rzeczy. Osoba o wąskich
horyzontach myślowych nie wybierze pracy stawiającej intelektualne
wyzwania, tylko pójdzie odpękać ileś tam godzin, by zarobić trochę
kasy.

[d.o.s.i.a]

> Która matka jest "lepsza"?
> Moja odpowiedź to szczęśliwsza.

Floress. Kazdy chcialby lezec w zyciu i pachniec. Wysypiac sie, jesc
sniadanko podawane do lozka, przeciagac sie leniwie, pieknic przed
lustrem, czytac, rozwijac sie kulturalnie, jezdzic na wycieczki,
zwiedzac swiat. Taki scenariusz jest jednak udzialem znikomego
promila ludzi na swiecie - dla innych praca, lzejsza, lub ciezsza
jest rzeczywistoscia. Nic odkrywczego nie napisalas i to oczywiste,
ze nauka i praca WIAZA sie z wysilkiem. Bo sukces nie przychodzi na
srebrnej chmurce z nieba. Bo na sukces trzeba zapracowac. Niektorzy
mimo wszystko wybieraja droge trudniejsza, bo nie chca spedzic zycia
na spaniu. A ktos woli sie lenic i to wszystko.

Wybor nalezy do kazdego czlowieka. Dla mnie wiekszym powodem do dumy
jest zostanie pilotem niz ugotowanie czterodaniowego obiadu dla
rodziny.

[echtom]

A ktos woli sie lenic i to wszystko.

Oprócz "lenienia się" i prowadzenia domu jest jeszcze olbrzymi
obszar szeroko pojętego wolontariatu - od upieczenia ciasta na
szkolną imprezę do pomocy starszym, samotnym osobom. Osoby pracujące
zawodowo i jednocześnie prowadzące dom rzadko mają na to czas.

[floress]

d.o.s.i.a napisała:

> Floress. Kazdy chcialby lezec w zyciu i pachniec. Wysypiac sie, jesc
> sniadanko podawane do lozka, przeciagac sie leniwie, pieknic przed
> lustrem, czytac, rozwijac sie kulturalnie, jezdzic na wycieczki,
> zwiedzac swiat. Taki scenariusz jest jednak udzialem znikomego
> promila ludzi na swiecie - dla innych praca, lzejsza, lub ciezsza
> jest rzeczywistoscia. Nic odkrywczego nie napisalas i to oczywiste,
> ze nauka i praca WIAZA sie z wysilkiem. Bo sukces nie przychodzi na
> srebrnej chmurce z nieba. Bo na sukces trzeba zapracowac. Niektorzy
> mimo wszystko wybieraja droge trudniejsza, bo nie chca spedzic zycia
> na spaniu. A ktos woli sie lenic i to wszystko.
>
> Wybor nalezy do kazdego czlowieka. Dla mnie wiekszym powodem do dumy
> jest zostanie pilotem niz ugotowanie czterodaniowego obiadu dla
> rodziny.
>
>

dyskusja jest nie o tym, czy sukces przychodzi łatwo czy nie łatwo, tylko o tym,
czy dzieci wstydzą się nie pracujących matek, z czego wynika z kolei to, że te
matki są gorsze od tych pracujących. Ja uważam, że nie pracując (jeśli mam taką
możliwość, to nie oznacza, że nie jest ona wynikiem jakiegoś wysiłku), jestem
lepiej wykształcona, rozwinięta intelektualnie, bardziej zadbana i mam lepsze
więzi rodzinne niż pracując. Proste. I nigdzie nie napisałam o lenieniu się,
tylko wręcz przeciwnie, o prowadzeniu domu, wychowywaniu dzieci i własnym
rozwoju, bez pomocy niani, babci czy innej sąsiadki.

[d.o.s.i.a]

> dyskusja jest nie o tym, czy sukces przychodzi łatwo czy nie
łatwo, tylko o tym
> ,
> czy dzieci wstydzą się nie pracujących matek, z czego wynika z
kolei to, że te
> matki są gorsze od tych pracujących. Ja uważam, że nie pracując
(jeśli mam taką
> możliwość, to nie oznacza, że nie jest ona wynikiem jakiegoś
wysiłku), jestem
> lepiej wykształcona, rozwinięta intelektualnie, bardziej zadbana i
mam lepsze
> więzi rodzinne niż pracując. Proste. I nigdzie nie napisałam o
lenieniu się,
> tylko wręcz przeciwnie, o prowadzeniu domu, wychowywaniu dzieci i
własnym
> rozwoju, bez pomocy niani, babci czy innej sąsiadki.


Napisalas to tak jakby sam fakt bezstresowego zycia czynil z Ciebie
istote lepsza od tej, ktora musi pracowac. Wiec nie dokonuj takich
porownan, bo malo ludzi moze sobie pozwolic na komfort
nicnierobienia i zajmowania sie rozwojem wewnetrznym.

I jeszcze raz napisze. Dzieci nie wstydza sie niepracujacych
rodzicow, ale rodzicow ograniczonych. Jesli praca w domu kogos
ogranicza i cofa w rozwoju to jest to powod do wstydu. Jesli nie, to
nie ma sprawy.

[floress]

d.o.s.i.a napisała:


> Napisalas to tak jakby sam fakt bezstresowego zycia czynil z Ciebie
> istote lepsza od tej, ktora musi pracowac. Wiec nie dokonuj takich
> porownan, bo malo ludzi moze sobie pozwolic na komfort
> nicnierobienia i zajmowania sie rozwojem wewnetrznym.


W którym momencie porównałam siebie do innej osoby? Ja porównuję tylko siebie
pracującą, do siebie niepracującej. Właśnie o to chodzi, żeby nie oceniać innych
swoją miarą. Sprzeciwiam się tym opiniom, które zrównują kobiety niepracujące do
roli lenia i nieroba, bez żadnych ambicji. Ja akurat mam inaczej, ponieważ nie
pracując mam więcej chęci, czasu i możliwości do tego, aby się rozwijać, pomimo
tego, że mój zawód jest wymagający, ciekawy i wymaga ciągłego poszerzania
wiedzy. Jednak to rodzina jest dla mnie ważniejsza niż kariera i to w domu
lepiej się realizuję.
Ale nie zabraniam innym pracować i rozwijać się w pracy zawodowej. Oby tylko ta
praca uszczęśliwiała i dawała satysfakcję.

>
> I jeszcze raz napisze. Dzieci nie wstydza sie niepracujacych
> rodzicow, ale rodzicow ograniczonych. Jesli praca w domu kogos
> ogranicza i cofa w rozwoju to jest to powod do wstydu. Jesli nie, to
> nie ma sprawy.
>

Dokładnie.

[asia_i_p]

A co, jeśli praca zawodowa kogoś ogranicza? Na przykład nie pozwala
mu zaakceptować, że może istnieć inny sposób na życie niż jego i to
nie jest przestępstwo?

[crises]

Zwłaszcza, że to leżenie i pachnienie odbywa się nie bez kosztów.
Przeważnie ogromnych.

Ponieważ w Polsce liczba osób, które mogą sobie pozwolić na leżenie
i pachnienie wyłącznie dzięki nagromadzonemu majątkowi, jest
zaniedbywalna, owo leżenie i pachnienie odbywa się czyimś kosztem.

Po pierwsze, męża, który musi zarobić na utrzymanie całej rodziny.
Zazwyczaj wiąże się z to z zapieprzaniem jak mała lokomotywka (podaż
stanowisk pracy typu "luz i plaża w godzinach 9-17", zapewniających
bezstresowe życie dla trzech i więcej osób, nie jest przesadnie
duża), więc istnieje spora szansa, że wymęczony pan nie będzie miał
już ochoty na te wyuzdane igraszki i wymyślne kolacyjki. A jeśli
nawet należy do tych szczęściarzy, którzy już o 17:30 mogą zawołać w
progu "kochanie, wróciłem!", to stres związany z byciem jedynym
żywicielem rodziny potrafi zeżreć każdego odpowiedzialnego faceta.

Po drugie, koszty niepracowania ponosi sama pani - zetknięcie nigdy
niepracującej trzydziestoparolatki z rynkiem pracy jest dość
brutalne. Praktyka uczy, że owe "cenne doświadczenie menedżera
małego przedsiębiorstwa, jakim jest gospodarstwo domowe" można
sobie, pardon, w dooopę wsadzić, a rynek na "aniołki z soli" ((C) by
Triss) i domowe ciasta jest mocno ograniczony.

[floress]

crises napisała:

> Ponieważ w Polsce liczba osób, które mogą sobie pozwolić na leżenie
> i pachnienie wyłącznie dzięki nagromadzonemu majątkowi, jest
> zaniedbywalna, owo leżenie i pachnienie odbywa się czyimś kosztem.

znowu mówimy o "leżeniu i pachnieniu". Dlaczego praca kobiet, w domu, nie
opłacana i nie na czyjś rachunek jest tak bardzo niedoceniana i tak strasznie
zmarginalizowana? Dlaczego jeśli na moje konto nie wpłynie co najmniej te 900 zł
za harówkę przy układaniu towaru, to jestem leniem, nierobem i nic nie warta
pusta osobą?

> Po pierwsze, męża, który musi zarobić na utrzymanie całej rodziny.
> Zazwyczaj wiąże się z to z zapieprzaniem jak mała lokomotywka (podaż
> stanowisk pracy typu "luz i plaża w godzinach 9-17", zapewniających
> bezstresowe życie dla trzech i więcej osób, nie jest przesadnie
> duża),

Ale istnieją takie stanowiska, więc nie uogólniajmy. Jeśli ktoś ma takie
możliwości, to cieszmy się z tego, a nie wypominajmy.
Poza tym, są takie związki, gdzie podział ról i pracy na domową i poza domową
jest naturalny, i są panowie, którzy po prostu lubią pracować, wolą pracować oni
niż żeby żona miała pracować poza domem i to wszystko wynika z predyspozycji i
upodobań.

więc istnieje spora szansa, że wymęczony pan nie będzie miał
> już ochoty na te wyuzdane igraszki i wymyślne kolacyjki.

Ale jest też szansa na to, że ma ochotę.

A jeśli
> nawet należy do tych szczęściarzy, którzy już o 17:30 mogą zawołać w
> progu "kochanie, wróciłem!", to stres związany z byciem jedynym
> żywicielem rodziny potrafi zeżreć każdego odpowiedzialnego faceta.

Zależy od tego, jaką się ma pracę i możliwości.

> Po drugie, koszty niepracowania ponosi sama pani - zetknięcie nigdy
> niepracującej trzydziestoparolatki z rynkiem pracy jest dość
> brutalne.

A dlaczego zakładamy, że pani nigdy nie pracowała? Może przepracowała już 10 lat
i teraz odcina od tego kupony? A może przepracowała już swoje i teraz zmieniła
charakter pracy z korporacyjnej na domową?

Praktyka uczy, że owe "cenne doświadczenie menedżera
> małego przedsiębiorstwa, jakim jest gospodarstwo domowe" można
> sobie, pardon, w dooopę wsadzić, a rynek na "aniołki z soli" ((C) by
> Triss) i domowe ciasta jest mocno ograniczony.

Naprawdę nie rozumiem, dlaczego każdy nie może żyć tak jak chce. Jeśli ktoś chce
pracować, to nikt mu nie broni. Ale jeśli ktoś woli zajmować się rodziną i może
sobie pozwolić na to, to naprawdę nie rozumiem dlaczego taka osoba od razu
sprowadzana jest do poziomu "leżeć i pachnieć" tudzież zaniedbanej i zacofanej
"kury domowej".

[d.o.s.i.a]

> znowu mówimy o "leżeniu i pachnieniu". Dlaczego praca kobiet, w
domu, nie> opłacana i nie na czyjś rachunek jest tak bardzo
niedoceniana i tak strasznie> zmarginalizowana?


Toz sama pisalas jak wyglada ta "harowka" w domu.

[floress]

d.o.s.i.a napisała:

> > znowu mówimy o "leżeniu i pachnieniu". Dlaczego praca kobiet, w
> domu, nie> opłacana i nie na czyjś rachunek jest tak bardzo
> niedoceniana i tak strasznie> zmarginalizowana?
>
>
> Toz sama pisalas jak wyglada ta "harowka" w domu.
>
>
Napisałam, że dzięki temu, że nie pracuję mam więcej czasu, bo nie tracę 2-3
godzin dziennie na dojazd do pracy, i że mam więcej chęci i energii, bo nie
muszę zrywać się o 5.45 z łóżka, żeby zdążyć do pracy, ogarniając dom, co
powoduje, że wracając z pracy marzę tylko o tym, żeby nic nie robić. Nie jeżdżąc
do pracy zyskuję czas i chęci.

[hugu]

To jeszcze na to nie wpadłaś?
Z zazdrości!
Kobiety pracujące poza domem i w domu zazdroszczą tym, które pracują
tylko w domu. Zazdroszczą czasu, spokoju, mozliwości lepszego
zadbania o siebie, dom, wiekszego cieszenia się życiem.
Dlatego próbują je straszyć, że jeszcze się przkonają, jak będzie
źle, jeszcze zapłaczą gorzko.. bo same się boją i dlatego trzymają
się różnych często nieciekawych stanowisk i nie są szczęśliwe. One
też próbują wmawiać kobietom domowym, że polską normą jest kobieta
łącząca prace w domu z pracą zawodową.
Totalny kit. Takie kobiety to tylko 42% Polek. Większość polskich
mam to tzw. "mamy niepracujące", czyli to własnie jest polska norma.
Jakoś też nie widać, żeby "niepracująca" większość kobiet popadała w
biedę, rozwodziła się itd, a pracująca zawodowo - kwitła i odnosiła
same sukcesy. Bzdura. Tylko tak sobie wmawiają kobiety
przepracowane, żeby czuć się lepiej ze swoim życiem, swoimi
wyborami. Ich prawo.

[lillaj]

hugu napisała:
> Dlatego próbują je straszyć, że jeszcze się przkonają, jak będzie
> źle, jeszcze zapłaczą gorzko..bo same się boją i dlatego trzymają
> się różnych często nieciekawych stanowisk i nie są szczęśliwe.

Oto przykład jak frustracja rzuca się na głowę

[gabi683]

lillaj napisała:

> hugu napisała:
> > Dlatego próbują je straszyć, że jeszcze się przkonają, jak będzie
> > źle, jeszcze zapłaczą gorzko..bo same się boją i dlatego trzymają
> > się różnych często nieciekawych stanowisk i nie są szczęśliwe.
>
> Oto przykład jak frustracja rzuca się na głowę


A to jest przykład na to że tak faktycznie jest

[echtom]

> Ale jeśli ktoś woli zajmować się rodziną i może sobie pozwolić na to, to naprawdę nie rozumiem dlaczego taka osoba od razu sprowadzana jest do poziomu "leżeć i pachnieć" tudzież zaniedbanej i zacofanej
"kury domowej".

Z zazdrości?

[crises]

> Dlaczego praca kobiet, w domu, nie opłacana i nie na czyjś
> rachunek jest tak bardzo niedoceniana i tak strasznie
> zmarginalizowana?

Bo to żadna praca, w moim mniemaniu. Taka samoobsługa, jak - za
przeproszeniem - podcieranie sobie tyłka. W wariancie akceptowalnym
nie zajmuje za dużo czasu ani energii. W wariancie wypasionym -
można na nią oczywiście poświęcić dowolną ilość czasu, serwując
pięciodaniowe dania z chateaubriandami z kawiorem w roli głównej i
szorujac kible szczoteczką do zębów, tylko wtedy jest to albo
(dziwne) hobby, albo usługa wykonywana na rzecz osoby trzeciej.

> A dlaczego zakładamy, że pani nigdy nie pracowała?

Bo w większości zawodów innych niż zawód konserwatora powierzchni
płaskich parę lat przerwy to jakby się nie pracowało w ogóle, o czym
boleśnie się przekonało parę moich znajomych, które po paru latach
dmuchania w ognisko domowe mąż wymienił na nowszy model (albo miał
pecha i umarł). Jakaś praca się oczywiście znajdzie, ale wiesz, jak
się ma 30+ lat i wyższe wykształcenie, to praca hostessy w kostiumie
kurczaka w Makro jednak jest obciachem.

>Może przepracowała już 10 lat i teraz odcina od tego kupony?

Grażynka Kulczyk, jak miło, że pisujesz na naszym forum!
(Serio, dużo znasz osób, które po przepracowaniu 10 lat mogą nic nie
robić do końca życia?)

[echtom]

> Bo to żadna praca, w moim mniemaniu.

Dla bezdzietnej singielki to na pewno żadna praca

[crises]

> Dla bezdzietnej singielki to na pewno żadna praca

Dla dzietnej z partnerem niemającym dwóch lewych rączek też.

[yenna_m]

wiesz, mozna miec dwie lewe rece do pracy w domu, mozna miec dwie lewe rece do
zarabiania pieniedzy, proste

przyznam ze wole to pierwsze
dlaczego? dlatego, ze w razie focha wiem, ze facet tez na pomoc domowa zarobi
jakby co

[crises]

Ja jednak preferuję modele, które nie mają obu lewych rąk ani do zarabiania
kasy, ani do mycia kibla i kompatybilnych.

[yenna_m]

wiesz, ale kazdy czlowiek ma inne preferencje
taki lajf

[gabi683]

echtom napisała:

> > Bo to żadna praca, w moim mniemaniu.
>
> Dla bezdzietnej singielki to na pewno żadna praca




Dokładnie trzask mikro styki się popalili od tej samotności,trzeba coś robić
najlepiej chorować jak wół do nocy co by nie myśleć o założeniu rodziny.
>

[sid.leniwiec]

> Dokładnie trzask mikro styki się popalili od tej samotności,trzeba coś robić
> najlepiej chorować jak wół do nocy co by nie myśleć o założeniu rodziny.

Czy takie myślenie tylko poprawia samopoczucie, czy też podnosi poczucie własnej
wartości i pozwala się utwierdzić w słuszności dokonanego wyboru? Bo jak się nie
dokopie "drugiej stronie" to beznadzieja jest?

[gabi683]

sid.leniwiec napisała:

> > Dokładnie trzask mikro styki się popalili od tej samotności,trzeba coś ro
> bić
> > najlepiej chorować jak wół do nocy co by nie myśleć o założeniu rodziny.
>
> Czy takie myślenie tylko poprawia samopoczucie, czy też podnosi poczucie własne
> j
> wartości i pozwala się utwierdzić w słuszności dokonanego wyboru? Bo jak się ni
> e
> dokopie "drugiej stronie" to beznadzieja jest?



To Twoje zadnie bo dla mnie poniżej krytyki jest poniżanie kobiet które chcą
być w domu .Mają wybór i podejmują świadomą decyzje o byciu i wychowywaniu w
domu .Masakryczne jest to że kobiety potrafią być tak podłe nazwać inną kobietę
utrzymanką.Tylko dla tego ze tak zadecydowali wspólnie.

[teyoo]

d.o.s.i.a, słusznie zauważasz. Niestety większość ludzi MUSI pracować. Nie każdy ma taki luksus, by się byczyć w domu i być utrzymywaną przez męża. Choć z drugiej strony, ja bym tak nie chciała.. głupio tak byc na czyjejś łasce. A poza tym facetom strzela czasem coś do głowy i myk! pewnego dnia taka "wypoczęta, zrelaksowana" pani domu zostaje z niczym.. żadnej pracy, kasy, doświadczenia zawodowego.
Dzięki, to ja już wolę pracować. Może to i męczące, ale daje pewność siebie i poczucie godności.

[floress]

teyoo napisała:

Nie każd
> y ma taki luksus, by się byczyć w domu i być utrzymywaną przez męża.

Ciekawe, a mąż nie jest utrzymywany przez żonę, która sprząta, gotuje, pierze i
jeszcze jest z tego zadowlona?

Choć z dru
> giej strony, ja bym tak nie chciała.. głupio tak byc na czyjejś łasce.

No jeśli czułabym się na łasce męża, to raczej nie zostałby on moim mężem. Czy
pracowałam, czy nie, mój mąż nigdy nie dał mi odczuć, że jestem lepsza czy
gorsza. Docenia mnie jako osobę, a nie jako pracownika.

A poza t
> ym facetom strzela czasem coś do głowy i myk! pewnego dnia taka "wypoczęta, zre
> laksowana" pani domu zostaje z niczym.. żadnej pracy, kasy, doświadczenia zawod
> owego.

Doświadczenie zawodowe można zdobyć, zanim zostanie się zrelaksowaną panią domu.
Poza tym, w domu można być przez np. 3 lata. A przede wszystkim, trochę głupio
tak myśleć o tym, że mąż może zrobić jakiś "myk". Nie chciałabym tak myśleć całe
życie i pracować w obawie o to, że mąż mnie kiedyś zostawi.

> Dzięki, to ja już wolę pracować. Może to i męczące, ale daje pewność siebie i p
> oczucie godności.

Pewność siebie i poczucie godności daje nie praca, ale to jak się sami czujemy i
jak traktują nas inni. Poczucie godności nie ma nic wspólnego z siedzeniem 8
godzin w biurze i obsługiwaniem sfrustrowanych klientów na przykład. Natomiast
kochający i doceniający pracę żony mąż daje ogromne poczucie godności i
pewności, że to co się robi ma sens i sprawia satysfakcję nie tylko sobie, ale i
innym.

[gabi683]

floress dziękuje że to napisałaś


Pewność siebie i poczucie godności daje nie praca, ale to jak się sami czujemy i
jak traktują nas inni. Poczucie godności nie ma nic wspólnego z siedzeniem 8
godzin w biurze i obsługiwaniem sfrustrowanych klientów na przykład. Natomiast
kochający i doceniający pracę żony mąż daje ogromne poczucie godności i
pewności, że to co się robi ma sens i sprawia satysfakcję nie tylko sobie, ale i
innym.

[teyoo]

floress napisała:

> Ciekawe, a mąż nie jest utrzymywany przez żonę, która sprząta, gotuje, pierze i
> jeszcze jest z tego zadowlona?

Termin "utrzymuje" odnosi się do osoby, która zarabia pieniądze (tak! pieniądze) służące do zakupu jedzenia, opłacenia rachunków itp. Czyli na "utrzymanie". O czym ty więc u licha piszesz, wspominając w tym kontekście niepracującą zawodowo (a więc niezarabiającą) żonę??

> No jeśli czułabym się na łasce męża, to raczej nie zostałby on moim mężem. Czy
> pracowałam, czy nie, mój mąż nigdy nie dał mi odczuć, że jestem lepsza czy
> gorsza. Docenia mnie jako osobę, a nie jako pracownika.

Idąc twoim tokiem myślenia: może on docenia cię jako obsługę? To dokładnie wynika z twojej teorii.

> Doświadczenie zawodowe można zdobyć, zanim zostanie się zrelaksowaną panią domu

Doświadczenie zawodowe nie zostaje raz na całe życie..

> Poza tym, w domu można być przez np. 3 lata.

.. i potem chcieć wrócić do pracy? Przez 3 lata rynek pracy może się całkiem zmienić, i dostanie się przysłowiowego, bolesnego kopa w doopę. Zwłaszcza, jak potencjalny pracodawca zapyta o ostatnie miejsca pracy - i usłyszy o "zarządzaniu mikroprzedsiębiorstwem".. chyba popłacze się ze śmiechu.

A przede wszystkim, trochę głupio
> tak myśleć o tym, że mąż może zrobić jakiś "myk". Nie chciałabym tak myśleć cał
> e
> życie i pracować w obawie o to, że mąż mnie kiedyś zostawi.

To nie myśl. Nikt ci nie każe. Ale nie płacz, jak któregoś dnia.. kochający mąż stwierdzi, że "woli nowszy model". Oczywiście nie życzę ci tego. Obyś do końca życia miała to swoje rajskie życie przy mężu.


A tak na marginesie. Dużo krzyczycie, że "same strzelamy sobie w stopę", wymagając (rzekomo) pracy zawodowej, i nie doceniając prania i sprzątania. To teraz obróćmy tę sytuację. Czyż to nie przez takie "panie domu" jak wy, pracodawcy krzywym okiem patrzą na zatrudnianie kobiet? Bo po co, jak taka pracownica zaraz pójdzie na 3-letni urlop, potem wróci albo nie wróci, ciągle będzie brała L4 na smarkające dziecko.. bo przecież mąż nie może.. Po co w ogóle zatrudniać kobietę, skoro lepiej mężczyznę? Przecież on będzie mógł harować całymi dniami, a w domu żona go obsłuży (i jeszcze będzie naturalnie zadowolona!) i zajmie się dziećmi. Idealny pracownik. Tak więc wyrządzacie szkodę kobietom, które chcą pracować - ale przez was są postrzegane jako kiepsko rokującego na przyszłość pracownika - takiego, co przy pierwszej okazji pójdzie na urlop, nie będzie poważnie traktować pracy itp. Przemyślcie to sobie.
Chyba podobałoby wam się w XIX wieku, taka rola tradycyjnej żony "przy mężu". No bo to dokładnie to samo, co robicie.

[malenka114]

``I Krystian pochwalił się,ze mam na szmacie jedzie...
A nie no na kursy językowe tylko dzieci derektorskie chodzą``

takimi tekstami tylko pokazujesz ze czujesz sie lepsza od jezdzacych na szamcie
mam. Jestes jedna z tych po ktorych trzeba sprzatac?? szkoda tylko ze kultura
nie dorownujesze nawet tej jezdzacej szmacie i ze twoje dzieci na kursy jezykowe
nie chodza...

[sonia.2009]

taaaaa to smutne, ze dzieci powielaja przekonanie walnietych doroslych, ze
kobieta "siedzi w domu"
siedzi?
na kanapie czy w fotelu?

rozumiem, ze pranie, sprzatanie, zmywanie, mycie kibla i podlog, okien, zakupy i
odbieranie dzieci ze szkoly to sie samo robi?
gotowanie tez? pewnie z knajpy na piechote przychodzi?


jak by tak podliczyc wszystko to - to by sie okazalo, ze kobieta tym nic nie
robieniem i siedzeniem w domu by calkiem sporo zarobila

zenujace to jest...

wstydzic sie powinni dorosli, ktorzy nie potrafia pokazac dzieciom i docenic jak
ciezka i jak widac niewdzieczna prace wykonuja ich matki

Cherie

[triss_merigold6]

Cherie, matki pracujące zawodowo również zwykle wykonują te
prozaiczne czynności gospodarcze oraz opiekuńczo-wychowawcze.

[mondego1]

Ten dzieciak z kursu napewno powtarza opinie kogos doroslego,
argumenty z klotni rodzicow, zloslie przytyki np.tesciowej itp.
Jednym slowem rodzinka nie za szczesliwa i ten brak szacunku do
matki, porazka.

z drugiej strony

[joxanna]

Daleka jestem od oceniania ludzkich wyborów pracy / bez pracy. Chciałabym mieć
takie możliwości, żeby nie pracować (ale nie kosztem męża - typu on na 2 etaty).

Ale... ostatnio były wywiady z 'żonami kandydatów na kandydatów' - Komorowską i
Appelbaum. Super wywiady, super fajne kobiety - mądre, silne, nawet nie wiem,
czy nie fajniejsze, niż mężowie

Która wydała Wam się ciekawsza? Bo chociaż obie bardzo mądre i sympatyczne, to
wolałabym, żeby moja mama była podobna do Appelbaum, z jej przeżyciami,
obserwacjami, aktywnością. Dla mnie po prostu jest ciekawsza.

Komorowska v. Appelboum

[kropisia]

Tylko, ze Komorowska miala 5 dzieci, a Anne Appelbaum 2. Jednak jest roznica.
Trudniej byc pracujaca matka piatki dzieci. Druga sprawa, ze gdy Bronek
siedzial Anna komorowska raczej nie miala mozliwosci pojscia do pracy.

[falka32]

> Tylko, ze Komorowska miala 5 dzieci, a Anne Appelbaum 2. Jednak jest roznica.
> Trudniej byc pracujaca matka piatki dzieci.

Chcesz powiedzieć, że Appelbaum zarobiła na swoją obecną pozycję licznymi
roboczogodzinami wystukanymi na etaciku w korpo?

falka

[ally]

nie czytałam całego wątku, ale co Ty z tą korpo? naprawdę nie każda
pracująca kobieta jest korposzczurem

Appelbaum zapracowała na swoją pozycję, zasuwając intensywniej niż w przeciętnej
korpo. tak przynajmniej wynika z wywiadu. oraz miała szczęście znaleźć się w
odpowiednim miejscu i czasie.

[titta]

Owszem wykonuja. A potem wylewaja swoje frustracje w necie.

[jakostak5]

obciach to jest to ze pewnie tatus inzynier tak wlasnie sie wyraza o
mamusi. obciach to jest twoje podejscie. ja gdybym tylko mogla na
dluzsza mete sobie na to pozwolic bylabym mamusia 'niepracujaca'.
dzieci nie beda sie wstydzic rodzicow ktorzy sami siebie albo
wzajemnie sie nie wstydza tego co robia.

[anihania]

ja pracuję na pół etatu, w tym czasie Hania jest ze swoją babcią, jedną, albo
drugą.Wróciłam do pracy zaraz po macierzyńskim, czekało na mnie miejsce pracy.
Gdybym nie wróciła, pewnie by kogoś zatrudnili o nie miałabym gdzie wracać.
Gdybym mogła, nie pracowałabym. Dziecka można czasami mieć dość, znam to z
autopsji. Faktem jest, że z pracy wracam zresetowana, stęskniona za nią.
Rozumiem matki, które chciałyby gdzieś wyjść, do ludzi, zostawić to wszystko i
iść w cholerę i odsapnąć. Gdybym nie pracowała i takie uczucia by mnie odpadały,
poprosiłabym teściową, żeby została z Hanią, albo moją mamę. Wiadomym jest, że
nie każdy ma babcie przy sobie Ale wcale nie o tym chciałam. tylko o tym,
że to co myśli dziecko o niepracującej mamie, że jej nie szanuję, że uważa, że
to obciach, nie bierze się z nikąd. popieram- jeśli tata nie szanuje takiej
żony, to dziecko nie szanuje takiej matki. To wcale nie wsytd dla dziecka, że ma
matkę w domu, a wielki komfort.

[three-gun-max]

Bycie darmozjadem to chyba nie powód do dumy?

[gabi683]

three-gun-max napisał:

> Bycie darmozjadem to chyba nie powód do dumy?


A powodem dumy jest w ten sposób mówić o innej kobiecie?

[mokos99]

Pewnie ze to obciach, przeciez bedac w domu czlowiek sie nie rozwija.
Chyba ze mąż bogaty i wysyła żone na szkolenia, kursy itp)
Zależy kto ma jakie ambicje. Ale jeśli chodzi o zwyklych Kowalskich i ich dzieci
to fakt ze to siara...

[sikorka68]

Obciachem jest twój post. Bardzo rozwijająca umysłowo jest praca sprzątaczki,
kasjerki itp. Tzn. to nie pogarda dla tych prac, ale fakt. Umysłowo w pracy
rozwija się człowiek coś tworząc. Reszta, to praca odtwórcza (w-g tego, co ktoś
wymyślił)lub porządkowa- wszystkie ważne. Jak chcesz się rozwijać umysłowo,
czytaj, czytaj i jeszcze raz czytaj książki, rozwiązuj krzyżówki itp.
Pracujesz, aby zarabiać kasiorkę i żyć na x poziomie, a nie, aby się rozwijać.
To tego służą inne "narzędzia".

[d.o.s.i.a]

> Pracujesz, aby zarabiać kasiorkę i żyć na x poziomie, a nie, aby
się rozwijać.
> To tego służą inne "narzędzia".


No, nie kazdy tak zyje.

[mokos99]

btw samotna matka bierze sie w zyciu w garść i potrafi pracować i wychowywać
jako tako dziecko. matka co ma bogatego meża znajdzie tysiąć powodów dla których
nie ma sensu isc do pracy. jak bys sie wkurzyl jakby moja zona wziela wszystkie
obowiazki domowe na siebie i zostala tzw kura domowa.

[eye-witness]

Po pierwsze - zajmowanie sie domem jest rowniez praca, tyle, ze nikt kobiecie za to nie placi, stad brak szacunku, czy sie myle?
Po drugie - wiele kobiet laduje w domu, poniewaz po urodzeniu dziecka, w momencie, w ktorym juz mozna, kobieta zostaje wywalona z pracy.
Po trzecie - wedlug mnie to tragiczne, ze dzieci tak mowia o wlasnych matkach i to jakie dzieciaki powinny sie wstydzic.
Po czwarte - ciekawe, ze nikt nie jezdzi po facetach, ktorzy siedza w domu z lenistwa, nie z powodu dzieci...

I obys, kobieto dzielnie pracujaca, nigdy nie zostala bez pracy, bo wtedy zycie cie delikatnie wytresuje...))

Dla jasnosci... nie siedze z dziecmi w domu, bo dzieci nie mam, ale smutno mi sie robi, kiedy czytam takie pierdoly...

[joanna35]

ale smutno mi s
> ie robi, kiedy czytam takie pierdoly...
Zwłaszcza, że nie służą one niczemu innemu tylko dowartościowaniu
się matek pracujących kosztem niepracujących zawodowo.
Ale w tym wątku pojawiła się nowość, z którą dotychczas nie
zetknęłam się w tego typu pyskówkach - część matek pracujących jest
lepsza od innych pracujących - nieważne, że uczciwie i ciężko. Co
mnie tylko utwierdziło w przekonaniu o bezcelowości i bezsensie
takich wątków - zawsze znajdą się takie e -matki, które znajdą
powód, żeby dokpać, dogryźć, poniżyć inną kobietę.

[protozoa]

NIE siedzę z dziećmi w domu. NIE pracowałam przez nieco ponad 3 lata kilkanaście
lat temu, potem wróciłam do pracy.
Tak więc wiem czym jest praca zawodowa gdy nie ma jeszcze dzieci ( pracowałam
bardzo krótko i to głównie w ciąży, ale jednak), czym jest praca wyłącznie w
domu ( i jak wygląda dom), czym jest praca zawodowa łączona z prowadzeniem domu
gdy dzieci są małe ( przy czym miałam ogromną pomoc ze strony rodziców i niezłą
sytuację finansową) i czym jest prowadzenie domu połączone z pracą gdy dzieci są
odchowane, dorosłe.
Łączenie pełnoetatowej pracy zawodowej ( zwłaszcza absorbującej, poważnej,
odpowiedzialnej) z prowadzeniem domu, aby nikt nie ucierpiał jest....niemożliwe.
Obiady są z półproduktów albo jedzone na mieście ( rzadko z tego powodu sie
choruje, ale nie est to zdrowe). W domu jest sto rzeczy niezrobionych, a mąż po
powrocie z pracy zamiast zająć się dziećmi ( wiadomo jak ważny jest kontakt ojca
z dziećmi) zabiera się za pomoc żonie w domu.
Obiady jesli domowe, są jedzone w porze kolacji, dzieci najczęściej
niedopilnowane, nierzadko chore wypychane do przedszkola/żłobka/szkoły ( bo
szef, narada, szkolenie itd).
Dziecko jest wychowywane przez telewizję i sporo czasu spędza przy komputerze.
Nie wierzycie? Policzmy......
Większośc korporacji, biur rozpoczyna pracę między 8.00 a 9.00 i trzeba do nich
dojechac, czasem stojąc w korku, korzystając z komunikacji. Trzeba miec na to ok
godziny.Przedtem jednak pobudka, wyprawienie dziecka do
szkoły/przedszkola/żłobka - ewentualne odwiezienie. Tak więc pobudka ok 6.00.
Potem praca- bardziej czy mniej efektywna, ambitna, ale do 16.00, 17.00. Biegiem
do świetlicy - dziecko jest 9 godzine poza domem, zjadło obiad albo nie. Jest w
tłumie innych dzieci, wokół hałas, 100%, ze jest zmęczone, matka nie mniej. W
domu w najlepszym razie między 17.00 a 18.00 pod warunkiem, że nie było po
drodze zakupów. Czasem później. Przygotowanie posiłku w biegu - z mrożonek,
półproduktów. O rozmowach z mężem nie ma mowy, sa najwyżej komunikaty zrób to,
pomóz w tym. Biegiem dalsze prace domowe - jakieś prasowanie, przepierka,
spojrzenie do zeszytu i.......spać. Problem zaczyna sie gdy są szkolenia,
delegacje, nadgodziny ( dziś powszechne), dziecko źle się czuje, w związku coś
szwankuje. Wtedy cierpią wszyscy.
Ja pracowałam znacznie krócej, miałam do pomocy babcię, rodziców, teściową, nie
zostawałam w domu z chorymi dziećmi - płaciłam za to pielęgniarce pediatrycznej,
miałam tez dochodzącą gosposio-sprzątaczkę i męża, który nie marudził tylko
pomagał ile mógł. I.....zawsze coś było nie zrobione, coś szwankowało.
Odetchnęłam, gdy dzieci były juz w liceum, a więc znacznie bardziej samodzielne,
pomagały w domu.
Nie ma idealnej recepty, ale tzw. mamy domowe to nie jest takie złe rozwiązanie.
Chociaż na jakiś czas.
Czy siedzenie w domu uwstecznia? Nie musi, ale może. Praca i domowe obowiązki
też nie zawsze sprzyjają rozwojowi osobowości i intelektu.

[echtom]

> Łączenie pełnoetatowej pracy zawodowej ( zwłaszcza absorbującej,
poważnej, odpowiedzialnej) z prowadzeniem domu, aby nikt nie
ucierpiał jest....niemożliwe

Tymczasem oficjalna wykładnia głosi, że łączenie pracy zawodowej z
perfekcyjnym prowadzeniem domu, wychowywaniem dzieci, realizowaniem
pasji, bujnym życiem towarzyskim, czytaniem książek i chodzeniem na
siłownię jest tylko i wyłącznie kwestią dobrej organizacji

[protozoa]

Doba ma 24 godziny - nie chce miec więcej.
Nawet super organizatorka nie da rady. Coś zawali.

[wen_yinlu]

Nie wiem po co nawet chcieć być super-organizatorką, tak jakby Bóg patrzył z
góry i punkty jakieś dodawał
Ach tak, bo to inne kobiety patrzą!
(masakra)
Może dlatego nie przepadam za wieloma kobietami, bo one faktycznie - non stop
porównują się wzajemnie, dziobią i licytują która jest bardziej zaharowana.

Faceci chyba mają odwrotnie - ten który więcej roboty zwali na innych jest górą.
I nie spotkałam się z sytuacją w której panowie licytowaliby się "a ja jeszcze w
domu zapie**zam, teściowej trawę koszę ojejku jej ależ ja zasuwam!" Reszta
pomyślałaby, że coś nie po kolei ma z głową, inni by się z drwiącym uśmieszkiem
zapytali "i to niby jakieś osiągnięcie stary?". A baby to muszą wielofunkcyjne
być, zorganizowane, pracowite, idealne i wiecznie zmęczone. A i jeszcze piękne,
seksowne, ogolone i co tam jeszcze inne baby wymyślą.

Od dziś zapuszczam penisa.

[eye-witness]

Tak, kwestia organizacji i zyciem w innym wymiarze, gdzie doba jest duzo dluzsza
niz 24, zas kobieta nie jest czlowiekiem tylko wielofunkcyjnym robotem))

[yenna_m]

wiesz, ze mialam dokladnie podobne spostrzezenia?

mysle, ze recepty na idealne wykonywania obowiazkow pewnie maja te kobiety,
ktore moga sporzystac z pomocy najblizszych (mamy, tesciowych, rodzenstwa).

My mieszkamy daleko od rodziny i musimy liczyc na siebie.
Proste.

[zofijkamyjka]

yenna_m napisała:

> recepty na idealne wykonywania obowiazkow pewnie maja te kobiety,
> ktore moga sporzystac z pomocy najblizszych

Co to znaczy idealne wykonywanie obowiązków domowych? Uchowaj Panie
Boże mnie /i moją rodzinę/ od czegoś takiego?

[teyoo]

yenna_m napisała:

> mysle, ze recepty na idealne wykonywania obowiazkow pewnie maja te kobiety,
> ktore moga sporzystac z pomocy najblizszych (mamy, tesciowych, rodzenstwa).
>
> My mieszkamy daleko od rodziny i musimy liczyc na siebie.

Nie. To my, które pracujemy, musimy liczyć na siebie. Wy, te siedzące w domu, utrzymuje mąż. Więc proszę, nie rozśmieszaj mnie mówieniem o "liczeniu na siebie".
No i - mnie babcia i mamusia w sprzątaniu nie pomagają, więc nie wiem, co za bzdury wypisujesz o "pomocy najbliższych".

[basia8.93]

> Nie. To my, które pracujemy, musimy liczyć na siebie. Wy, te siedzące w domu,
utrzymuje mąż.
a siedząca w domu wspiera męża, dba, żeby miał posprzątane, ugotowane i święty
spokój. to często jest ich wspólna decyzja, a czasami po prostu nie ma pracy -
bo nie ma pracy dla wszystkich

[joanna35]

To my, które pracujemy, musimy liczyć na siebie. Wy, te siedzące w
domu, u
> trzymuje mąż. Więc proszę, nie rozśmieszaj mnie mówieniem
o "liczeniu na siebie
> ".
> No i - mnie babcia i mamusia w sprzątaniu nie pomagają, więc nie
wiem, co za bz
> dury wypisujesz o "pomocy najbliższych".
To takie smutne co napisałaś. Musi Ci być z tym bardzo ciężko. Masz
rodzinę - bliższą i ciut dalszą, tyrasz po 8-12 godzin dziennie i
jeszcze nikt Ci w niczym nie pomożeTo musi być strasznie przykre
nie mieć na kogo liczyć. Szczerze Ci współczuję.

[yenna_m]

pol roku temu pracowalam, przepraszam, zapier*****tentego rownoczesnie nie
majac rodziny do pomocy - wiec mowie o sobie.

Dopiero od pol roku nie pracuje

Przynajmniej sie nie zajezdzam i nie padam na twarz kazdego dnia.

Gówniarza trzeba od razu zgasić ciętą ripostą

[ofiara_przemian]

Matki same są sobie winne, że potem ich dzieci traktują je w
kategorii obciachu. Trochę chłodnego dystansu także względem
własnego dziecka nigdy nie zaszkodzi. Gdyby moja córka wyraziła się
w ten sposób o kimkolwiek, zostałaby ustawiona do pionu z prędkością
światła, bo nic mnie tak nie wkurza, jak chamskie odzywki glutów, co
im rodzice w życiu niczego nie odmawiają i urabiają się po łokcie,
żeby zapewnić dzieciakom lepsze warunki, niż mieli sami lub niż mają
inni. Często wiąże się to z życiem na kredyt, ponad stan i z
zaciskaniem pasa, byle córcia lub synuś mieli te lekcje angielskiego
albo tenisa. A potem gnoje tak rodzicom odpłacają. Dziecko nie
znające w życiu uczucia niedosytu psuje się moralnie jak zgniła
ryba. Ludzie sami tworzą potwory, kiedy to słodkie laleczki i
kochane misie wyrastają na wredne hetery i niewdzięcznych łobuzów
albo cyników o niespotykanej złośliwości i bezduszności. Osobiście
żal mi nauczycieli, którzy dziś muszą dziś uważać, żeby przypadkiem
nie urazić młodzieży, która jest coraz bardziej bezwzględna i
wyrachowana. Normalnie powinnaś po prostu opieprzyć te dzieciaki za
brak szacunku względem dorosłych, bo co to znaczy, żeby nazywać
czyjąś matkę obciachem. Ale Tobie nie wolno, bo zaraz jakiś rodzić
wykona jazgotliwy pogrom na Twojej osobie, a Ty możesz mieć problemy
w pracy. Zachowanie dzieci świadczy o tym, co dzieje się w naszych
domach, a ja widzę coraz więcej podłości. Płakać mi się chce, jak
widzę taki obrazek: moja córka wysłuchująca tyrady swojego 7-
letniego kolegi, że "baby są głupie i nadają się do obozu pracy",
kto tak wychowuje swojego syna? Chyba jakiś faszysta i mizogin w
jednym, nie mówiąc o wszechobecnym chamstwie. Co do życia zawodowego
kobiet, praktyka mówi, że trzeba na siebie zarabiać, żeby się potem
nie okazało, że nikt już na nas nie chce pracować, pomijając olewczy
stosunek do naszego poświęcenia dla rodzinnych wartości. Amen.

[protozoa]

Trochę tak i trochę nie. Czasem trzeba zacisnąć pasa dla dzieci, czasem trzeba
czegoś nie dać, zabronić, ale zawsze wychowywać.

[ultra.kuku]

Czyli na szacunek zasługuje ojciec w garniturze, który jest w domu gościem, ale zarabia pieniądze, ale matka, która dziecko wychowuje, troszczy się o nie już nie? Świat oszalał!

[yenna_m]

a gdzie
taka kobieta to len i darmozjad

rozumiem, ze jak sie na emeryturke pojdzie i z budzetu panstwa nie starczy na
chlebus i recepty, i sie wyciagnie reke do dzieci, to tez sie uslyszy, ze sie
jest leniem i darmozjadem? Bo przeciez stara matka moze se czyjegos dzieciaka
popilnowac jak chce na chleb poza margaryna mortadele polozyc?

bo jednak to nie jest tak, ze nie sprzedajemy dzieciom naszych poglodow.
Sprzedajemy. Nawet nieswiadomie. I mozemy se niezlego gola strzelic niechcacy

[zofijkamyjka]

ultra.kuku napisał:

> Czyli na szacunek zasługuje ojciec w garniturze, który jest w domu
gościem, ale
> zarabia pieniądze, ale matka, która dziecko wychowuje, troszczy
się o nie już
> nie? Świat oszalał!

Smutne ale niestety prawdziwe. Jeśli myślisz, że jakiś nastolatek
docenia że mamusia w domku wysprzata, ugotuje, upierze to się grubo
mylisz.

Nigdy nie zapomnę rozpaczy koleżanki /niepracującej/, która zdradził
i zostawił z czwórką dzieci mężuś biznesmen. Podrastajaca córka
wykrzyczała matce, że głupia była i że to wszytko przez nią.
Ojciec pozostał ideałem dla małolaty. Mam tylko nadzieje, że młoda
przejrzy kiedys na oczy! Tak że kobity poświecajace się dla dzieci i
idealnie prowadzonego domu, nie liczcie na podziw w oczach
dzieci /oraz męża/.

[ultra.kuku]

Naprawdę świat oszalał. Zaczynam cieszyć się, że nie mam dzieci.

[sus231]

Moja mama nie pracowala bardzo dlugo, dopiero jak bylysmy z siostra
w liceum i nigdy nie przyszlo mi do glowy zeby sie jej wstydzic...
Ale kilka lat temu, zwierzyla mi sie ze z perspektywy czasu zaluje,
ze nie wrocila do pracy wczesniej. Ma malenka emeryture, zawsze
wszystkie obowiazki domowe spoczywaly na jej glowie. Ja nigdy bym
sie nie zdecydowala na zostanie w domu i zajmownie sie wylacznie
domem i dziecmi. Po pierwsze nie wyobrazam sobie innego zwiazku jak
partnerski. Uwazam ze rodzice powinni dzielic sie opieka nad dziecmi
i obowiazkami domowymi. W tradycyjnym zwiazku tak nie jest. A po
drugie pozostaje aspekt finansowy. Mamy pozostajace w domy nie sa
niezalezne finansowo. I mysle ze konsekwencje tego widac dopiero po
latach.

[swojski_fr_1]

bzdura, ze sie wstydza, choc zdarza sie, ze nie doceniaja, bo ojciec
- cham przy piwie tak ja zwyzywa od nieroba przy dzieciach, ze potem
dzieci powtarzaja. Zdarza sie ze tesciowa rowniez do pieca dorzuci,
to potem dziecko zachowuje sie glupio.

Grunt, to miec rodzicow z jakims hobby, bo i ta/ten co zyje tylko
praca i ta/ten co serialami jest nudna jak flaki z olejem. Najlepiej,
jak czesc zainteresowan jest taka sama po obu stronach w zwiazku - i
to nie tylko dla dzieci ale i dla samych 'starych'.

zagle, jezdziectwo, fotografia, grafika, rolki, rower, motocykle,
lotnictwo, spadochroniarstwo, wedrowki/wspinaczka gorska, narty...

wystarczy dziecku wytlumaczyc, ze opiekunka kosztuje conajmniej 1000
PLN, sprzataczka 500PLN, obiady i kolacje w swietlicy ze 150 PLN na
dziecko, korepetytor 60-100/godzine... i zobaczy, ze osoba bedaca w
domu (matka/babcia/dziadek) generuje wartosc rowna ok 2000
PLN/miesiecznie.

[zofijkamyjka]

swojski_fr_1 napisał:

> wystarczy dziecku wytlumaczyc, ze opiekunka kosztuje conajmniej
1000
> PLN, sprzataczka 500PLN, obiady i kolacje w swietlicy ze 150 PLN
na
> dziecko, korepetytor 60-100/godzine... i zobaczy, ze osoba bedaca
w
> domu (matka/babcia/dziadek) generuje wartosc rowna ok 2000
> PLN/miesiecznie.

To ja tyle generuje pracując jeszcze zawodowo... niezła jestem.

[agni71]

> To ja tyle generuje pracując jeszcze zawodowo... niezła jestem.

No nie wiem? czy pracując zawodowo robisz tyle samo i jest to praca
takiej samej jakosci, jak osoby nie pracującej zawodowo? Watpię -
pisała o tym juz protozoa, z która jak nigdy sie zgadzam w tym
watku

[zofijkamyjka]

agni71 napisała:

> > To ja tyle generuje pracując jeszcze zawodowo... niezła jestem.
>
> No nie wiem? czy pracując zawodowo robisz tyle samo i jest to
praca
> takiej samej jakosci, jak osoby nie pracującej zawodowo?

A jak bys to chciała zmierzyć?

[yenna_m]

Przyjdzie mlodszy, lepszy, bardziej gniewny i moze sie okazac, ze jest inaczej.

To, ze ktos kocha prace nie znaczy, ze milosc zostanie odwzajemniona przez
wiele, wiele lat.

Jest dokladnie jak z malzenstwem. Tez mozna dostac bolesnego kopa w tylek

[asia_i_p]

No nie do końca - odejmij opiekunkę, bo chyba dziecka do pracy nie
zabierasz?

[falka32]

asia_i_p napisała:

> No nie do końca - odejmij opiekunkę, bo chyba dziecka do pracy nie
> zabierasz?

Chyba, że się pracuje w domu. Tylko że ja się zapytam, czy któraś z was
zgodziłaby się płacić (i jaką stawkę) opiekunce do dziecka, która w czasie,
kiedy ma być z waszym dzieckiem, pracuje sobie równolegle, np robi tłumaczenia
albo handluje na allegro, albo zarządza przez internet swoją mikrofirmą. I
twierdzi, że przecież to świetnie da się pogodzić.

[zofijkamyjka]

Niektóre niepracujace nie mogą zrozumieć że w pewnym wieku opiekunka
już dziecku jest zbędna.

[swojski_fr_1]

... nawet jak 'pociecha' juz po slubie...

no, tylko ze w glownym watku mowa jest raczej o dzieciach z
nauczania poczatkowego... jezeli taki madrala ma mlodsze rodzenstwo,
to z zazdrosci bedzie rozne rzeczy pierdaczyl ...



zofijkamyjka napisała:

> Niektóre niepracujace nie mogą zrozumieć że w pewnym wieku
opiekunka
> już dziecku jest zbędna.

[swojski_fr_1]

... podstawowy okres rozwoju dziecka, to pierwsze 2 lata... kiedy
zwykle dobrze jak pojawi sie drugie...
Zestaw opiekunka dla polrocznego i przedszkole dla trzylatka, to juz
jakies 1500 PLN. Benzyna na dojazdy... i juz mamy 2 tysie... miesiac
w miesiac.

Chodzi o to, ze ten 1000 to jest dla opiekunki z ogloszenia... a
znalezienie kogos rownie dobrego co matka, kosztowaloby relatywnie
sporo wiecej,

tego "wkladu" sie nie da policzyc tylko w wymiarze ekonomicznym.
Zadbane i przypilnowane dziecko, to mniej problemow w szkole,
mniejsze ryzyko na narkotyki i leczenie brakow emocjonalnych
sponsorowanym seksem, gdy do tego dojda jeszcze 'hobby', to takie
dziecko zdobywa przewage nad dziecmi ulicy.

[suazi1]

Nie pisz, że jesteś nauczycielką (o prze[raszam, anglistką), bo
przynosisz wstyd temu zawodowi takimi niepedagogicznymi tekstami.
Jak na belfra prezentujesz denny poziom intelektualny.

[x.armide]

co to za argument ze kobiety siedzace w domu piora, sprzataja i gotuja ? przeciez pracujace robia dokladnie to samo ...

[joanna35]

x.armide napisała:

przeci
> ez pracujace robia dokladnie to samo ...
No i pacz pani nikt je nie wyzywa od leni, nierobów, nikt nie mówi,
że robią "nic"

[yenna_m]

ano dokladnie - nikt nie umniejsza ich dokonan zyciowych
niezaleznie od wykonywanego zawodu (bo powtarzam: niezaleznie od
"abitnosci/nieambitnosci" wykonywanego zawodu - kazda praca jest spolecznie
uzyteczna i przydatna, i w dodatku wazna)

[sus231]

x.armide napisała:
> co to za argument ze kobiety siedzace w domu piora, sprzataja i
gotuja ? przeci
> ez pracujace robia dokladnie to samo ...

I tu sie nie zgodze. Nie znam przypadku meza pomagajacego zonie
siedzacej w domu. Natomiast w przypadku mam pracujacych i owszem,
znam klka takich malzenstw.

[agni71]

> I tu sie nie zgodze. Nie znam przypadku meza pomagajacego zonie
> siedzacej w domu.

czyżby mój mąz był takim wyjątkiem?

Natomiast w przypadku mam pracujacych i owszem,
> znam klka takich malzenstw.

jesli oboje pracuja zawodowo, to chyba po prostu razem prowadzą dom,
a nie "mąz pomaga żonie"?

[sus231]

Ciekawe czy ten "wyjatek" oplaca Ci takze skladki emerytalne ?

[joanna35]

> jesli oboje pracuja zawodowo, to chyba po prostu razem prowadzą dom

Prowadzenie domu przez niepracującą zawodowo kobietę na tym forum
nazywane jest nicnierobieniem, siedzeniem i jeszcze kilku innymi
mało wybrednymi określeniami, zatem pisząc "razem prowadzą dom" masz
na myśli, że razem się "obijają"?

[agni71]

Prowadzenie domu przez niepracującą zawodowo kobietę na tym forum
> nazywane jest nicnierobieniem, siedzeniem i jeszcze kilku innymi
> mało wybrednymi określeniami, zatem pisząc "razem prowadzą dom"
masz
> na myśli, że razem się "obijają"?

Oj, chyba pomyliłas adres, bo ja własnie z tych "nicnierobiących"

jak nie mielismy dzieci i oboje pracowalismy zawodowo, wiele rzeczy
robilismy razem i mniej wiecej po równo (zakupy, gotowanie,
sprzątanie). Gdy pojawiły sie dzieci, siłą rzeczy trzeba sie bylo
bardziej wyspecjalizować. Ja zajmuje sie wiecej domem i dziećmi, mąz
zarabia pieniadze.

[joanna35]

> Oj, chyba pomyliłas adres, bo ja własnie z tych "nicnierobiących"
>
Agni to był żart Nie mam problemu z akceptowaniem wyborów innych
kobiet, bez względu na to, czy chodzi o matkę pracującą czy
niepracującą zawodowo. Każdy będzie sam ponosił konsekwencje swoich
wyborów, ale jak widać na tym forum niektórym ciężko to zrozumieć.

[annvangier]

pisze to jako osoba ktualnie z malym dzieckiem siezaca w domu i piszaca sobie
pracę mgr

czy wy wszystkie zaharowywujące się z juz podrośniętymi dzieciakami mamy robicie
takiego że jestescie tak zmeczone i zapracowane?
- pierzecie recznie czy włączacie pralkę?
- wodę macie ze studni czy bierzącą?
- korzystacie z takich urządzeń jak piekarnik, kuchenka? czy same rabiecie drewno
- kupujecie gotowy makaron, smietane, masło, jogurty, pieczywo? czy absolutnie
wszystko robicie same?
- czy macie maly ogrod sad, kilka kurek i krowe, czy po produkty spozywcze, raz
dwa razy w tygodniu skoczycie do sklep
bo serio ja siedzac w domu z mała mam duzo czasu pranie i gotowanie obiadu umiem
zsynchornizowac razem, zakupy ze spacerem i mam jeszcze troche czasu dla siebie,
zreszta wy chyba tez skoro tak czesto odpisujecie

[agni71]

> pisze to jako osoba ktualnie z malym dzieckiem siezaca w domu i
piszaca sobie
> pracę mgr
>
> czy wy wszystkie zaharowywujące się z juz podrośniętymi
dzieciakami mamy robici
> e
> takiego że jestescie tak zmeczone i zapracowane?

Czy w twojej głowie zmiesci sie myśl, że mozna miec WIĘCEJ NIŻ
JEDNO DZIECKO? jak miałam jedno, to miełam czas np. na trzygodzinne
spacery z wózkiem i psem. Jak mam trojke (małych) dzieci, to duzo
czasu poświecam na zwykła logistyke (zaprowadzanie, odbieranie
dzieci ze szkoły/przedszkola, drobne zakupy, oraz wszelkie inne
czynności, jakie trzeba wykonać. Samo wstawianie prania zajmuje
wiecej czasu, bo ubrań mam z pieciu osób, a nie trzech), oraz więcej
czasu trzeba poświęcić tym dzieciom - razem i osobno.
a ogród akurat wyobraz sobie mam - choć akurat tym zajmuje sie
głównie mąż
jedno dziecko a dwójka czy trójka - to kolosalna róznica. Wiem z
doświadczenia, bo zanim zostałam potrojna mama miałam tez jedno
dziecko

[annvangier]

ale ja w pisalm o jednym podrosnietym, czy nawet dwojce przy roznice wieku
wiekszej tez jest łatwiej wiadomo niz z trojką co roku

choc moja babcia zmuszona sytuacja zyciowa pracowala majac 4 dzieci co rok
urodzonych jak te juz poszly do szkoly a nie miala np pralki automatycznej i w
efekcie wszyscy- bo to chlopcy potrafia ugotowac i posprzatac

i tak z ciekowosci ile i jak dlugo pracowalas na pelnym etacie?
tak sie pytam bo swego czasu przez okres całych wakcji byłamz siostrzenicą,
pracowałam na popoludnia i jeszcze cos tam na studia i na imprezy czasu
kombinowałam

serio chce zwrocic uwage ze definicja pracy w domu sie zmieniła przez te 30 lat?
czy nie
a btw ogrodu ale czy sie sama nim wyzywiasz bo mi chodzi o gospodarstwo rolne -
fakt domowej roboty ser od wlasnej krowy jest pycha

[agni71]

annvangier napisała:

> ale ja w pisalm o jednym podrosnietym, czy nawet dwojce przy
roznice wieku
> wiekszej tez jest łatwiej wiadomo niz z trojką co roku

Ale żeby bylo podrośniete, to najpierw musi byc małe i trzeba je
pielegnowac i wychowywać I tym sie zajmuję, między innymi. Nie
wiem, jak długo jeszcze, na razie nie planuje pójścia do pracy na
etat.

> i tak z ciekowosci ile i jak dlugo pracowalas na pelnym etacie?

Nie bardzo rozmumiem druga częśc wypowiedzi, ale na pytanie moge
odpowiedzieć - pracowalam jakies 6 lat.

> a btw ogrodu ale czy sie sama nim wyzywiasz

ogród nie jest jedynym naszym żródłem owocow i warzyw, nie jest to
gospodarstwo rolne. Ale w sezonie wielu rzeczy nie musze kupować -
za to trzeba przy tym robić. Na szczęście wiekszośc prac ogrodowych
wykonuje mąż, bo ja najbardziej lubię zrywac i zjadać

"kim są twoi rodzice"

[basia8.93]

myślę, że nie należy takich pytań zadawać. co ma powiedzieć dziecko, którego
rodzic jest grabarzem, sprzątaczką...? pewnie takie dzieci nie chodzą na kursy,
ale pytanie pada w szkole. co ma powiedzieć? kłamać?? nie chodzi o to, że się
wstydzi, ale boi się reakcji kolegów; bo jest świadome jak może sobie
przechlapać. gdybym była nauczycielem nie zadawałabym takich pytań, wielu innych
też nie.

[wen_yinlu]

To może ja napiszę jakiej mamy zazdrościłyśmy z koleżankami innej koleżance - po
pierwsze: nie pracowała, czasem tylko coś wzięła do tłumaczenia na zasadzie
pieniądze z ręki do ręki i miała czas na wszystko. Po drugie: non stop coś
tworzyła, malowała, suszyła liście i robiła z nich cuda, wyglądała jak hipiska i
potrafiła z nami pogadać o wszystkim. Miała jakieś świeczki fajne, słuchała
muzyki, pożyczała książki, piekła dziwnie pachnące ciasteczka. Taka kolorowa,
zakręcona kobieta.

A nasze mamy wiecznie zaharowane, zawieszone myślami na pracy, w lodówce ryż z
warzywami, w weekend odrabianie sprzątania za cały tydzień. Autentycznie
zazdrościłam tej mamy koleżance, choć to brzmi może okrutnie wobec mojej
własnej, która poszła do pracy żeby "nie siedzieć w domu" kompletnie nie mając
wyobraźni niestety, która to "siedzenie w domu" mogła zamienić w coś innego.
Zwłaszcza, że finansowo przez tą pracę mamy niewiele się zmieniło. A i nie
wyglądała na szczęśliwszą, wieczny kłębek nerwów.

[wieczna-gosia]

Autentycznie
> zazdrościłam tej mamy koleżance, choć to brzmi może okrutnie wobec
mojej
> własnej, która poszła do pracy żeby "nie siedzieć w domu"
kompletnie nie mając
> wyobraźni niestety, która to "siedzenie w domu" mogła zamienić w
coś innego.

ano wlasnie.
Roznica pomiiedzy siedzieciem w domu na macierzynskim a siedzeniem w
domu "na zawsze" jest taka ze na te pare miesiecy mozna sie zapuscic
organizacyjnie, po prostu przelewac sie z kata w kat, dzialac na
bierzaco. Wrecz bym powiedziala ze po to jest ta przerwa.

Zostajac na dluzej- trzeba wypracowac sobie pomysly na aktywnosc,
trzeba miec wizje.

Jesli dom jest przedsiebiorstwem to osoba na macierzynskim jest
stazysta- jak cos nagrabi to wkrotce wroci do pracy na utarte koleiny
i w znane schematy. A osoba bedaca w nim dluzej- jest dyrektorem-
musi miec wizje, musi miec pomysly na rozwoj i na innowacje. Inaczej
czeka nas upadek.

Nie pracowalam 9 lat, pozniej poszlam do pracy, znowu zaszlam w ciaze
i z kolejnym dzieckiem nie bylam w domu full time tylko zostalam pare
miesiecy. I wyraznie widze roznice i w podejsciu mojej rodziny (np.
moj maz gdy nie pracoiwalam oczekiwal dyspozycji i wytycznych gdyz
wychodzil z zalozenia ze ja tu sobie urzadze i on nie bedzie
wystawal przed szereg i mi sie ladowal w kompetencje bo sam sobie
tego tez nie zyczy zebym mu w pracy mieszala paluchem- a gdy bylam
tylkko pare miesiecy- bylismy na innych zasadach ja mialam
maksymalnie byc z dzieckiem a on sam kombinowal czy lodowka pelna i
czy trzeba pranie zrobic- a kiedy on nie pracowal i wzial na siebie
dom- to ja mu oddalam cala odpowiedzialnosc i jak nie dal cynku ze mu
czegos potrzeba czy cos mam zrobic- to nie robilam bo skoro nie
dzwoni to nie potrzebuje.

[x.armide]

rozumiem dobrze siedzenie w domu gdy sie ma male dzieci i to w ilosci 2 i wiecej ale gdy dzieci sa juz spore cala torojka ma powiedzmy: 14, 12, 9 to siedzenie w domu jest zbedne a tutaj czytam wypowiedzi w stylu "ona nie siedzi w domu ona prowadzi dom" w takim razie kobiety pracujace nie prowadza domu ?no kurka co tam mozna prowadzic i obok kogo skakac jak dzieci podrosniete. dzieci w tym wieku chca czasem pobyc same w domu, zaprosic kolegow. chca by mama byla odpowiedzialna za cos wiecej niz tylko dom.

Mamy powinny pracowac na 1/2 etatu

[antidotumm]

To rozwiazanie odkryla juz cala zachodnia Europa - gdzie powszechne stalo sie,
iz kobiety bedace matkami wracaja do pracy w NIEPELNYM wymiarze czasu pracy:
czasem jest to 1/2 etatu, czasem 2/3, lub inna jeszcze kombinacja.
Jest to rozwiazanie idealne: pozwala godzic prace z macierzynstwem.

[protozoa]

Pomysł dobry, ale.....znając nasze społeczeństwo, którego próbkę mamy na emamie,
90% mam wracających po urlopach macierzyńskich bierze zwolnienia na dzieci. I
nie jest to kilka dni w roku, ale w ekstremalnych przypadkach nawet sto. Wiem,
rozumie, sama jestem matka - dzieci chorują, ale jest praca, którą ktos musi zrobić.
Dlaczego współpracownicy MUSZĄ ( nawet za dodatkowe wynagrodzenie) pracować ZA
stale nieobecną mamę? Owi współpracownicy też mają dzieci ( starsze wbrew
pozorom tez nie chca widywać rodziców po nocach), starszych rodziców, swoje
przyjemności, obowiązki itd.
Co zatem robi szef? Ano jak ognia boi sie matek, młodych matek.

[yenna_m]

no i uwazam, ze w takim wypadku UCZCIWIEJ jest zostac w domu z dziecmi

ja w kazdym razie tak zrobilam, bo mi zwyczajnie bylo niefajnie z mysla, ze co
miesiac chodze na zwolenienie na dzieci (no, czulam sie jak swinia)

[protozoa]

Też uważam, że uczciwiej jest byc z dziecmi w domu niż markować pracę biorąc bez
przerwy zwolnienia.

[lillaj]

protozoa napisała:

> Też uważam, że uczciwiej jest byc z dziecmi w domu niż markować pracę biorąc be
> z
> przerwy zwolnienia.

Bez przesady z tymi zwolnieniami. Jakaś epidemia? Gdy mam tego typu problem
wykorzystuję najczęściej swój własny urlop + przysługujące mi dwa dni opieki nad
dzieckiem. Nie pamiętam, żebym brała kiedykolwiek zwolnienia.

[echtom]

Ja przez 16 lat wzięłam 3 dni zwolnienia na dzieci, ale bywa różnie. Czasem dzieci naprawdę chorują, czasem matki biorą zwolnienie na każde kichnięcie 10-latka. Mieliśmy w pracy rekordzistkę, która w ciągu 2 miesięcy potrafiła wziąć na siebie i dziecko 5 tygodni zwolnienia.

[yenna_m]

jak dziecko ma problemy laryngologiczne czy alergiczne to jest naprawde dramat z
chorobami

[yenna_m]

lilaj, przy dwojce dzieci w wieku wczesnoszkolnym, mezu, ktory ma taka prace, ze
fizycznie nie moze wziac zwolnienia (bo mu sprawa spadnie z wokandy na
najblizsze 2-3 miesiace) i braku rodziny na miejscu ktos musi wziac zwolnienie
na goraczkujacego czy wymiotujacego, czy tez kaszlacego dzieciaka.
Z kolei dzieciaki maja to do siebie, ze jakos tak wrednie nie choruja
stadnie, na raz, tylko na zmiane
I juz sie nie robi za fajnie wtedy.

[lillaj]

Tak yenno ja to rozumiem. Ale Ty piszesz o sytuacji bez wyjścia, o konieczności
pójścia na zwolnienie, natomiast protozoa zarzuca pracującym nieuczciwość. Wg
niej biorą nagminnie zwolnienia, żeby markować pracę, robić w konia pracodawcę i
wykorzystywać współpracowników. I to jest jakiś karykaturalny obraz pracującej
matki. Mam nadzieje, że to jej dziwaczne odosobnione poglądy, inaczej fatalne
byłyby szanse matek na rynku pracy.

[protozoa]

To nie są moje dziwaczne poglądy, ale brutalna prawda. Między innymi dlatego
pracodawcy nie chcą zatrudniac młodych kobiet ( ja tego nie wymyśliłam).
Mam to szczęście, że pracuję praktycznie z samymi mężczyznami, ale widzę ile
pielęgniarek stele bierze zwolnienia na chorujące dzieci. Widziałam ile zajęć
szkolnych przepadało z powodu chorujących dzieci nauczycielek, ilu spraw nie da
się załatwić, bo dziecko tej czy innej urzędniczki choruje. Moja mama ( i
babcia) są pediatrami. Wiem ile zwolnień wypisywały na bardziej czy mniej
chorujące dzieci.
Gdy matka nie ma z kim zostawić dziecka ( a dzieci w wieku
żłobkowo-przedszkolnym czy wczesnoszkolnym bardziej czy mniej chorują) ma
alternatywę - zwolnienie ( i niezadowolenie szefa i współpracowników) lub
posyłanie dziecka z infekcją do wspomnianych wyżej placówek. Może
też.....przestać pracować.
Ja nie pracowałam 3 lata a potem korzystałam z pomocy rodziny i płatnej
pielęgniarki pediatrycznej. No i miałam to szczęście, ze dzieci naprawdę bardzo
mało chorowały. A może dlatego miałam to szczęście, że przez pierwsze 3 lata
były na piersi, hartowane na świezym powietrzu, praktycznie nie stykały sie z
infekcjami, a każdy katar był doleczany w domu.

[dynema]

Jest to juz - zaskocze cie- mozliwe w Polsce od lat...

[masai_mara]

Ja też jestem belfrem i nigdy nie słyszałam od żadnego dziecka,żeby
wstydziło się niepracującej matki.Chyba przemawia przez Ciebie
zazdrość i gorycz,że wszystko jest na Twojej głowie.A zresztą-co Cię
obchodzi czy inne kobiety pracują czy siedzą w domach?To ich sprawa i
ich wybór-wcale nie gorszy od Twojego,po prostu inny.Dla mnie jedno w
takich wątkach jak ten jest istotne-ta dziwna pogarda dla
niepracujących kobiet.Ale chyba tego nigdy nie zrozumiem.No i jeszcze
jedno-bardzo musiałaś współczuć Kacprowi,że ma TAKĄ mamę?Nie
wysłałabym dziecka do tak mało empatycznego nauczyciela.

[lavenders27]

To ja może z drugiej strony. Mam koleżankę, której ojciec jest wybitnym lekarzem
- matka zawsze była "panią doktorową", tj. siedziała w domu i wydawała kasę
męża, bo pracować nie musiała. Koleżanka zawsze wyraża się o matce ciepło, ale
to nad tatusiem się rozpływa, w kółko o nim opowiada - bo zwyczajnie jest z
niego dumna.

To jest strasznie fajna sprawa, kiedy ma się rodzica, który coś w życiu
osiągnął, jest w czymś naprawdę dobry - człowiek ma wtedy motywację, by być
jeszcze lepszym, jeszcze wyżej podnieść poprzeczkę. Moi rodzice też
mieli swoje sukcesy, ja wcale nie ucierpiałam przez to, że dużo czasu poświęcili
pracy - wręcz przeciwnie, jestem z nich strasznie dumna i jest mi szalenie miło,
kiedy ktoś pyta, czy jestem dzieckiem TEGO/TEJ X

[hanna69]

A ja jestem sprzątaczką, wykonuję ten zawód od kilku lat(wcześniej z
dzieckiem siedziałam)i jestem DUMNA !!!!! Śmieję się z tych
zadufanych w sobie paniulek i mistrzących się paneczków. Pańcie na
stanowiskach, które kibla po sobie nie wyczyszczą, tylko osrany
zostawiają, podkłady zużyte utykają po kątach, brud mają taki, że aż
się wierzyć nie chce. To nie żadne tłumaczenie, że czasu nie mają.
Na uprzątnięcie po sobie każdy kulturalny człowiek czas znajdzie.
Pańcie ze wsi wybiły się na stanowiska, trochę kasy zarobiły i się
dwoją i troją, by je podziwiano, a są pustakami zwykłymi ze słomą w
butach od Prady.
A ja jestem dumna, że sprzątam, a przede wszystkim dumna jestem z
tego, że MOJE DZIECKO SIĘ MNIE NIE WSTYDZI. Tak je wychowałam.

[yenna_m]

slusznie hanno,
wykonujesz bardzo potrzebny zawod i mysle, ze gdyby nie panie, ktore sprzataja,
po prostu wiele instytucji w ogole nie mogloby pracowac

jak napisalam wczesniej - kazdy chce miec czysciutkie biureczko, ubikacje, brak
kurzu na regalach w pracy
paniom, ktore sprzataja, nalezy sie OGROMNY szacunek.
Poza tym nie kazdy potrafi dobrze sprztac, taka prawda. To tez trudna umiejetnosc.

Źle zlokalizowany problem

[hugu]

Prawdopodobnie w rodzicnie chłopca, który tak się wstydził mamy
będącej w domu, panuje chora atmosfera. Założę się, że ojciec wyżywa
się na matce robiąc jej afery o to, ze nie podejmuje pracy zawodowej
i poniżając ją słownie z tego powodu.
Dziecko powtarza tylko to, co słyszy w domu: że matka nie pracuje
zawodowo i że jest to straszna wina i obciach.
Na lekcji, zapytany, od razu "się podkłada" do wyśmiewania z miejsca
opisując siebie jako mającego w domu jakiś "obciach". Inne dzieci,
jak to dzieci, usłyszą, że ktoś twierdzi, że ma obciach, to się z
niego pośmieją, na jego własne zresztą życzenie.
De facto pewnie mnóstwo tych dzieci ma podobną sytuację, ale mają
zdrowe stosunki w domu i zdrowe poczucie własnej wartości i nie
informują o swojej rodzinie w taki sposób.
Ten chłopiec ma kwasy domowe i obwiniania matki przez ojca. To, czym
(nie)trudni się matka, to wymyślony pretekst, nie istota problemu.

[agni71]

Pytałam juz wyżej, ale pewnie przegapiłas moje pytanie. czy ty w
ogóle masz dziecko, chociaż jedno? Gdzie wśród tego twojego ciagłego
działania, zajmowania czyms rak i głowy, oraz samorozwoju jest
miejsce na dziecko? Bo mówimy o MAMIE niepracującej lub pracującej
zawodowo, tak?

[lucyna_n]

kura domowa to stan umysłu, niektore pracujące panie są nudne, ograniczone, nei
mają żadnych zainteresowań, w pracy przekładają papierki i gadają o kosmetykach,
pieluchach i garach albo wiszą na telefonie bo co chwila to do męża to do
dziecka to do psiapsiółki muszą zadzwonić,ewentualnei siedzą w necie na nk. A
są kobiety pracujące w domu które są ciekawymi osobami, z otwartym umysłem,
ciekawymi świata, z ktorymi można pogadać na wiele tematów wcale niekoniecznie
związanych z pieluchami i garami, które dają dzieciom poczucie bezpieczeństwa a
same czują się spełnione i nie myślą przez cały wieczór jaki to koszmar że
trzeba będzie jutro wstać rano do tej okropnej pracy. Wszystko zależy od człowieka.
A że dzieci wstydzą się matek niepracujących, może są takie,ale to chyba
przejściowa kwestia nastoletniego smarkaczostwa kiedy to wogóle starzy to "jeden
wielki obciach", nie kierowalabym się tymi opiniami w wyborze własnej drogi
życiowej.