Burzliwa kłótnia czy racjonalna wymiana zdań?

[mikas73]

Wczoraj mój mąż machnął ze złością ręcznikiem i zamknął się w
sypialni a ja zaklnęłam sobie pod nosem. Jesteśmy ze sobą już sporo
czasu a tak „ostro” to rzadko nam się zdarza i tak mnie wzięło
na wątek.

Jak się kłócicie z emocjami, czy raczej racjonalnie, krótko i po
wszystkim, czy tygodniami ciche dni? Ja z reguły pierwsza wyciągam
dłoń ale wymagam szczególnych przeprosin (np.masaż), nawet jak
zawiniłam. Męża nie interesuje sex w ramach przeprosin, to tylko po
nich

Aaaa, przypomniała mi się moja koleżanka, kiedyś zeszłam do niej
(mieszkała z mężem niżej) a tam ściany w kuchni w jogurcie, talerze
pobite na ziemi a oni umazani i ubawieni na całego, podobno właśnie
się kłócili….

Z góry informuję, że wątek dotyczy udanych związków, nie patologii
obijającej się w ramach wymiany zwidnych myśli.I proszę nie piszcie:
kochamy się i dlatego nie kłócimy się

[deodyma]

w naszym wypadku to burza z piorunami.
oboje jestesmy wybuchowi, kawa na lawe bez owijania w bawelne i po
wszystkim.

[karra-mia]

Ja się zawsze kłócę burzliwie Głośno, szybko i po sprawie. Mąż różnie. Czasem wytrzymuje mój wybuch, po czym wraca do rozmowy sprzed jak gdyby nigdy nic, bo wie, że ja po prostu musiałam dac upust emocjom; a czasem juz chyba nie wytrzymuje i wtedy równiez on wali prosto z mostu. Po chwili jest wszystko ok. Nigdy nie rzucałam talerzami ani niczym innym, choć czasem może powinnam spróbować

[em_em71]

Ja kiedyś rzucałam, tym co miałam pod ręką. Zwłaszcza pierwszy rok
po ślubie był dość burzliwy. Z zapamiętanych - kanapką, wylądowała
masłem na nowej skórzanej sofie - został ślad, innym razem odgasiłam
papierosa w szpinaku; gdy ja "próbowałam rozmawiać", on sobie
spokojnie go odgrzewał. Ech, stare dzieje
Teraz się prawie nie kłócimy, każde od czasu do czasu pogderać musi,
na szalone awantury szkoda nerwów a i powodów za bardzo nie ma.

[rysia.z.poczty]

Kłucimy się często intensywnie,często w ruch idą przedmioty,na
szczęście bardzo szybko nam przechodzi i nieznam czegoś takiego jak
ciche dni.

[default]

Machnął ręcznikiem ? A Ty zaklęłaś pod nosem ??
O rany, ale awanturrra Karczemna burda normalnie!
Fajnie, że jesteście tacy spokojni, my bywamy nieraz wybuchowi jak
petardy, kiedyś mąż cisnął wieżą - i to dość daleko, z wnętrza domu
na podjazd, roztrzaskała się dokumentnie (ku mojej złośliwej
satysfakcji, bo to był jego sprzęt, ja z niej prawie nie korzystałam
i sam sobie kuku zrobił )Ja kiedyś pieprznęłam o podłogę patelnią
z kotletami mielonymi (akurat to miałam w ręku), innym razem
wyciepywałam ze świstem jego ciuchy na podwórko. Zwykle po takim
wybuchu powietrze schodzi z nas jak z przekłutego balonika i
awantura przeradza się w rzeczową dyskusję zakończoną kompromisem i
zawarciem pokoju.
Czasem dla odmiany zdarzają się nam ciche dni, które zdychają
śmiercią naturalną najdalej w 2-3 dobie, bo trudno jednak zaprzestać
całkowicie komunikowania się i powód obrazy rozmywa się i ginie w
bieżacych sprawach.

[mikas73]

Uśmiałam się z tej wieży.
Widzę, że wątek ruszył, bo już meżowi zakomunikowałam, że jakąś
słabą inspiracją był, a on na to, że na następny raz tak się
postara, że forum zadrży

[foczkaka]

Zwąłszcza ja ma tendencje do trzaskania drzwiami i rzucania czym popadnie, ale
staram się powstrzymywać. Kłótnia u nas polega na tym ze warczymy na siebie a
raczej oboje wyrzucamy w powietrze przeróżne zarzuty i kazde jest coraz bardziej
wsciekłe ze druga strona w ogóle nie słucha.
Wreszcie ktoras strona stwierdza ze juz wystarczy i mowi "dobra dobra i tak
zawsze musisz miec racje" (oboje zwasze musimy miec racje) i robi focha przez
następną godzinę. Wreszcie zostajemy przy opcji tej strony ktora akurat tym
razem była górą, a druga czuje sie poszkodowana bo "zawsze musi ustępowac".

Chciałabym zebysmy sie kłócili bardziej racjonalnie i razem wypracowywali
kompromis, no ale nie da sie, bo przeciez musiałby mi zawsze przyznawac racje

[montechristo4]

kiedyś to były kłótnie z rzucaniem talerzami i kubkami. Teraz mi
przeszło (bo to oczywiście ja rzucałam). Zdarza się wywrzeszczeć
swoje racje, albo mówić podniesionym głosem, ale juz wiem, że lepiej
przedyskutować i dojść do kompromisu. A czasami zwyczajnie mi się
nie chce kruszyć kopii o pierdoły. No i cichych dni nie ma. Myslę,
że do takiego stanu dochodzi sie po wielu latach małżeństwa, jak w
naszym przypadku Szkoda życia na awantury.

[kasia191273]

z emocjami, z przeklinanem))

ale za to wcale sie nie obrazamy, po 5 minutach nam mija

to mnie cieszy, bo sama wychowalam sie w domu, gdzie byla moda na
'ciche dni' lub 'tygodnie' nawet

coraz mniej tych klotni, a przynajmniej coraz mniej o pierdoly.
Kiedys walczylam o kazda glupote: jak odstawil kubek, ze nie wlozyl
naczyn do zmywarki, teraz juz odpuscilam, bo czy sie kloce, czy nie-
bez zmian)))

ale jakos przestalam sie ambicjonalnie unosic, latwiej odpuscic
chyba...

[morgen_stern]

Powinnam się była Włoszką urodzić! Drę mordę, tryskam jadem, ciskam
pioruny z oczów!
Dawno niczym nie rzucałam, ale ongiś się zdarzało.. Rozwaliłam kiedyś
nowiutki telefon o ścianę (własny, niestety), rzuciłam jogurtem w
męża (otwartym, niestety), leciały pudła z książkami z piętra,
krzesła.. jakoś tak mi na nerwy działał

[daga_j]

To boję się odpisać. Kłótni jako takiej nie pamiętam. Czasem jest nieprzyjemna
wymiana zdań trwająca jakieś 5 minut maks, po czym ewentualnie ja się obrażam i
milczę aż mężowi przejdzie i mnie przeprasza. I zazwyczaj przyznaje mi rację.
Nigdy nie krzyczeliśmy na siebie. Naprawdę dobrze się dogadujemy.

[tiuia]

U nas różnie. Czasami wybuch kłótni zostaje powstrzymany, czasami parę ostrych zdań i pół godziny ciszy. Zdarza się też że podczas nocnej kłótni mąż wściekły wychodzi na spacer (póki co zawsze wraca z tych spacerów ). Po czym jak przychodzi, to następuje ciąg dyskusji - zwykle już mniej burzliwej...
Ale jak jest problem, to od razu staram się go omówić. Nie lubię jak napięcie narasta godzinami, a już cichych dni to sobie nie wyobrażam.

Nie rzuciłam nigdy niczym, ale parę trzaśnięć drzwiami i uderzeń pięścią o stół było. Tak więc bywa burzliwie, ale w granicach zdrowego rozsądku

[truscaveczka]

Kłótnia? Ja jazgoczę, on słucha w sposób demonstracyjnie cierpliwy,
z nieznośnym uśmieszkiem wyższości i myślą: "Och, zaraz jej
przejdzie, niech się tylko do końca wyzłości".
I działa

[mama_kotula]

truscaveczka napisała:

> Kłótnia? Ja jazgoczę, on słucha w sposób demonstracyjnie cierpliwy,
> z nieznośnym uśmieszkiem wyższości i myślą: "Och, zaraz jej
> przejdzie, niech się tylko do końca wyzłości".


Ah jo. Mam tak samo i nienawidzę tego, u mnie to nie działa, wkurza jeszcze bardziej.
No i u mnie jeszcze latają talerze i inne takie.
Ale mam też paskudną wadę - jak mnie się dobrze sprowokuje to się robię racjonalna i wtedy jest bardzo racjonalnie i grzecznie.

[kunegunda32]

U mnie nie działa. Ja jazgoczę, jak to mój nieślubny mawia niczym ratlerek, a on
ze stoickim spokojem milczy, bo jak twierdzi nie ma sensu się odzywać bo na
jedno jego słowo ja mam dziesięć. Przeczekuje aż para mi zejdzie i wtedy zaczyna
się racjonalna wymiana poglądów zazwyczaj zakończona jakim takim kompromisem.
Natomiast czasem jak sobie poważnie nagrabi to nawet udaje mi się go wyprowadzić
z równowagi (tak ze 3 razy na rok) i wtedy jak nie huknie i potrafi nawet
"panienką" rzucić, a ja wtedy jestem tak zdziwiona, że mi od razu przechodzi i
po kłótni. Przedmioty nie latają.

[suazi1]

Kłócimy się (o ile w ogóle) o pierdoły, a jak się pojawią konkretne
problemy, to siadamy i rozmawiamy. Nie zdarzają się ciche dni, nie
potrafimy się do siebie nie odzywać.

[alexiaanna]

Z wczoraj - ogórek małosolny na białej ścianie.

[piegowata9]

To ja się wyłamię.
U nas zdecydowanie racjonalna wymiana zdań. Czasami poprzedzona
cichymi godzinami (dni jeszcze nie było), wykorzystywanymi na
ostudzenie nerwów i uporządkowanie myśli. Na ogół milczenie przerywa
mąż i prowokuje rozmowę, bo ja w sytuacjach konfliktowych lubię, i
owszem, dłużej pomilczeć. To pewien paradoks, bo na co dzień to
raczej zdeklarowana ekstrawertyczka jestem i problemów z komunikacją
nie mam
Rzucania jeszcze nie praktykowałam, ale w sumie jestem baaardzo
ciekawa hipotetycznej reakcji ślubnego...

[kfiatuszek80]

a co do wysiadania z samochodu ,tez kiedyś wysiadłam a co ,bach
drzwiami i jeszcze dziecko wywleklam i na autobus się udalam .ale m
miał minę heheheh zaraz komórka dzwonila.

[elza78]

jestem choleryczka najczesciej klocimy sie w samochodzie tak jakos wychodzi
potrafie wysiasc no moze nie w trakcie jazdy ale na skrzyzowaniu pierdyknac
drzwiami i isc w cholere bo czasem mam wrazenie ze jak tego nie zrobie to zabije
potem mi przechodzi i jest luz
a konstruktywne sprzeczki rowniez maja miejsce wowczas mniejsze emocje sa w to
wszystko zaanazowane
w ogole rzadko sie klocimy bo rzadko moj maz wyprowadza mnie z rownowagi, jednak
jak juz to robi to jest dosc skuteczny

[mikas73]

potrafie wysiasc no moze nie w trakcie jazdy ale na skrzyzowaniu
pierdyknac
> drzwiami i isc w cholere bo czasem mam wrazenie ze jak tego nie
zrobie to zabije

he he he, widziałam kiedyś cos takiego na własne oczy... fajny
widok dla postronnych

[elza78]

wiesz hehe mnie zasadniczo postronni i ich opinie gilaja
zwlaszcza w takich momentach, napisalam ze jestem choleryczka
nikomu krzywdy tym nie robie wiec coz - nie wiem co ty widzialas, ale ja
zwyczajnie otwieram drzwi i wysiadam tak jakby mnie ktos podwozil, nie ma w tym
w zasadzie zadnego widowiska dla ludzi naokolo

[mikas73]

Ależ ja jestem jak najbardziej za, nawet za trzaskaniem drzwiami i
ostentacyjnym marszem pośrodku ulicy - widać zasłużył sobie ...

Kiedyś widziałam takie widowisko: Pan (właściwie młody chłopak)
zatrzymał się z piskiem opon pośrodku miasta i przy otwartych
oknach krzyczał : WYPI..ALAJ, WYPI....ALAJ SUKO POWIEDZIAŁEM a
ona.... siedziała cichutko i nie wysiadła (taka ładna była), pan
ochłonął i pojechali, razem. Byłam w ciężkim szoku.

Więc wysiadanie z auta jest jak najbardziej ok.

[elza78]

wiesz, gdyby u mnie do czegos takiego dochodzilo, to nie tylko wysiadlabym z
wozu ale ze wspolnego zycia i jeszcze mysle na odchodne wylutowalabym gosciowi
na twarz solidnego sierpa w tym samochodzie...
nie trawie takich sytuacji...
my sie klocimy normalnie, nie ma wrzaskow, zwyczajnie ja sobie wysiadam jak juz
nei widze dalszej mozliwosci wymiany zdan
nie wiem ide gdzies sie przejsc z domu tez wychodze jak sie klocimy ochlone i
luz wracam dyskutujemy i jest ok, chyba na tym polega dojrzaly zwiazek a nie na
krzykach i targaniu sie za wlosy...
to obciach i masakra

Elza...

[mikas73]

> wiesz hehe mnie zasadniczo postronni i ich opinie gilaja

Wczoraj mój mąż powiedział żebym już kończyła z tą ematką, bo spać
nie można a ja na to : że GILA mi to trzeba było widzieć jego
minę, powidział, że zaraz to on mnie POGILA ..

kształcąca te emama - bez dwóch zdań..

[estragonka]

mikas73 napisała:

> potrafie wysiasc no moze nie w trakcie jazdy ale na skrzyzowaniu
> pierdyknac
> > drzwiami i isc w cholere bo czasem mam wrazenie ze jak tego nie
> zrobie to zabije
>
> he he he, widziałam kiedyś cos takiego na własne oczy... fajny
> widok dla postronnych

heh, to moze Ty mnie widzialas? tzn u mnie bylo troche odwrotnie bo wkurwilam
faceta do tego stopnia ze zaciagnal reczny, wrzucil luz i wysiadl z samochodu i
poszedl wpizdu. zaraz za skrzyzowaniem... ze stoickim spokojem wysiadlam,
wsiadlam od strony kierowcy i.... dopiero wtedy mnie ostro wkruzylo bo tak
zaciagnal reczny ze nie moglam go ruszyc
hardkor to byl, juz chcialam tak samochod zostawic na srodku za tym
skrzyzowaniem

[epistilbit]

Oj kłótnie mi się zdarzają:
-ciskanie talerzami
-sprzętem agd
-żywnością
-pokazowe wyprowadzki
itp itd
kiedyś na imprezie firmowej się pokłóciłam z exem. Palnęłam mu płomienne
kazanie, przy wszystkich, po czym odwróciłam się na pięcie i poszłam i
zostawiłam go z otwartą ze zdumieniem buzią. Mój triumf trwał jednak krótko,
zapomniałam bowiem torebki i musiałam wrócić.

[elza78]

ale skucha z ta torebka

[estragonka]

epistilbit napisała:

> po czym odwróciłam się na pięcie i poszłam i
> zostawiłam go z otwartą ze zdumieniem buzią. Mój triumf trwał jednak krótko,
> zapomniałam bowiem torebki i musiałam wrócić.
>

BOSKIE !!

[kawka74]

Ja wrzeszczę i wypominam wszystkie stare grzechy. Mój mąż się nie odzywa
(głównie dlatego, że nie daję mu dojść do głosu).
A potem nie wytrzymuję i zaczynam się śmiać.

Kawko

[lila1974]

U nas podobnie ... zdaża mi się pyszczyć ile wlezie a potem ogarnia nas durny
chichot

[dziub_dziubasek]

Ja jestem wybuchowa, więc u nas zawsze emocjonalnie. Mój M. jest ostoją spokoju
i to mnie w kłótni rozsierdza jeszcze bardziej.
No i czasem czymś rzucę

[czar_bajry]

ooo u nas to kłótnia z piorunami jest jak już awantura to efektowna
Mojemu przechodzi szybko a mnie trzyma dłużej

[nanuk24]

jestem choleryczka: wrzeszczaca, gadatliwa, upierdliwa maz klocic
sie nie lubi. On w ogole wrzaskow nie lubi, stara sie wiec omijac
mnie szerokim lukiem, co doprowadza mnie do jeszcze wiekszej furii

[kfiatuszek80]

Ja -darcie sie,rzucanie talerzami,k...y itp
Mąz-wpuści jednym uchem,drugim wypuści,przeczeka moja burzę i wraca
do porządku dziennego.

[denea]

Racjonalna wymiana zdań, spokojna dyskusja na tematy istotne jak
grunt pod stopami, mówienie wprost o swoich oczekiwaniach,
asertywność.
Wydzieram się i owszem, ale jak jestem bardzo zdenerwowana. Tak jak
zapałka,szybko płonie i od razu gaśnie. Uważam, że łatwe wpadanie w
złość to moja wada i hamuję się bardzo.

A teraz najlepsze: stosuję w/w konstruktywne metody rozwiązywania
konfliktów od lat kilku i widzę, że na mojego chłopa to ni ch..a nie
działa Ja się naprodukuję, on wysłucha, odpowie albo tylko
postęka i użyje mimiki dla wyrażenia opinii, a potem wychodzi jak
zwykle... Przymierzam się do urządzenia karczemnej awantury z
tłuczeniem talerzy i innymi efektami specjalnymi, dokładnie jak
Kasieńka z "Lesia"
A najchętniej bym po prostu użyła jednego niecenzuralnego
czasownika - coraz częściej mam takie myśli wobec niego

[b.bujak]

u nas spory są prowadzone na tyle racjonalnie, żeby nie robić bałaganu ani
hałasu
ja w ogóle mam tę cechę, że nawet najtrudniejsze sytuacje przyjmuję z "zimną
krwią" z intensywną racjonalną analizą i konkretnym działaniem zapobiegawczym -
jak trzeba odreagować, to wypuszczam stres z opóźnieniem, najczęściej krzycząc
i/lub płacząc ale do tego już nie musze miec towarzystwa (a nawet wole nie mieć)

[nombrilek]

Ja niestety nie umiem cicho i racjonalnie wymieniac zdań, i szlak
mnie trafia jeszcze bardziej jak mój mąż mówi spokojnie i tą swoja
mina że o co sie niby czepiam, ze jeszcze bardziej sie we mnie
gotuje. Cichych dni tez nie mamy, kłocimy sie i godzimy. Jeszcze
talerzy nie mialam potrzaskanych, bo żal mi płytek w kuchni

[zonka77]

kłótnie to był dla nas ciężki temat. Mąż wybuchowy i lubił krzyczeć i obrażać
się na długo - ja nie znoszę kłótni, długie obrażanie się mnie dosłownie
wykańcza nerwowo jestem bardzo przewrażliwiona na punkcie tonu głosu, rodzaju
spojrzenia (wiem, ciężko z kimś takim)

Kilka LAT i wiele rozmów z pastorem zajęło nam dojście do takich kłótni
które oboje znosimy "dobrze" a głównie to dojście do tego aby kłócić się jak
najmniej i krótko (różnica zdań nie jest dla mnie kłótnią)Można to osiągnąć
stawiając współmałżonka osoby na pierwszym miejscu co jest bardzo trudne
i z powodu natury i świata który nas otacza a w którym panuje przekonanie że
skupiać należy się na sobie samym.

Zdarzały nam się kłótnie bardzo ostre, z wrzaskami, płaczem, trzaskaniem
drzwiami. Każdą odchorowywałam. Kilka razy byliśmy krok od rozstania

Nadal czasem się kłócimy ale inaczej. Nie staramy się dokopać sobie wzajemnie,
póki jest złość to unikamy konfrontacji. Mamy przedyskutowane i ustalone zasady
których obiecaliśmy przestrzegać.
Oboje przeszliśmy już na tyle dużo że zależy nam na tym żeby nie wracać do bagna
jakim są ciągłe kłótnie, pretensje i obrażanie się. Znamy siebie - wiemy co
robić żeby uniknąć prawdziwej awantury.
Mam ogromną nadzieję że tak już zostanie - widzę że to też kwestia
przyzwyczajenia. Im dłużej się starasz tym bardziej staje się to naturalnym
zachowaniem a poprzednie skłonności stają się czymś nienormalnym i rażącym.