Kobieto bądż dobra dla siebie

[kasia2010fm]

Ja nie byłam... Jestem już po 30-tce. Od 2007 łudzę się, że wyzdrowieję
(choroba autoimmunologiczna - skutek przebywania w ciągłym stresie). Najpierw
stres jadł mnie, teraz mój organizm niszczy sam siebie. Gdybym chociaż na pół
roku wyzdrowiała, mogłabym postarać się o dziecko. Ale nici. W tej chwili jest
zaostrzenie choroby i ciążę muszę wybić sobie z głowy. Smutno mi, popłakałam
się. Lekarze mówią, że jeśli zdecyduję się na dziecko, ono może przejąć tę
chorobę. Pewno, że nie chcę skrzywdzić maluszka, tylko tak ciężko się z tym
pogodzić...
Skąd ta choroba? Ano stąd, że przez lata starałam się być lepsza niż byłam ,
bo najbliższa kochająca mnie osoba bardzo ode mnie wymagała. Przestawałam być
sobą, bo stawałam na wysokości zadania, zatraciłam się w ulepszaniu samej
siebie. Wtedy tego jeszcze nie dostrzegałam co robiłam ze swoim codziennym
życiem. Do chwili, aż podupadłam na zdrowiu.
Kobiety, myślcie o sobie i o tym co dla Was ważne, o sprawianiu sobie
drobnych przyjemności, chwilach relaksu i prawa do patrzenia w sufit. Nie
bierzcie wszystkiego do siebie. Wasi mężowie wybrali Was spośród wielu, ale
nie po to by Was zmieniać. Przecież oni też nie są idealni. Dałam się
zniszczyć/zestresować osobie, która miała niską samoocenę. Teraz samoocena
jest wyższa, tylko ja jestem chora..
Wtedy nie wiedziałam, że jest coś takiego jak "wdupiemanie", teraz wiem i się
uczę.

[bacha1979]

Mogę spytać co to za choroba???

[kasia2010fm]

Pod jakim względem jest to dla Ciebie ważne?

[bacha1979]

No skoro to taka tajemnica to się wycofuje chyłkiem...

[kasia2010fm]

Wystarczy wbić w google hasło "choroby autoimmunologiczne" i wyskoczy kilka. Nie
ma znaczenia z czym ja się zmagam. Każda z tych chorób spędza sen z powiek.

Jeśli mąż tłucze żonę, oczywiste że to koniec. Jeśli nią manipuluje nie do końca
świadomie bądź przejawia skłonności do znęcania psychicznego ("podłoże z
dzieciństwa, popełniane błędy rodzicielskie" - określenie psychoterapeuty), to
jak statystyka, dopiero po latach obserwacji zakreśla się jasny obraz, nie po
tygodniu.

Mój post miał na celu przekazanie, że ja nie odczytałam tego stanu rzeczy
odpowiednio wcześnie. Ale jeśli jednej z Was czytając moich kilka zdań,
zaświeciło się światełko, że dzieje się coś co powoli odbiega od normalności, to
się cieszę. Może jakaś e-mama spamięta się wcześniej niż ja. Pozdrawiam.

[sotto_voce]

Zaraz, zaraz. Dziecko mogłoby "przejąć" chorobę, a jednocześnie nie
ma ona podłoża genetycznego tylko jest skutkiem przebywania w
ciągłym stresie? A jeśli jednak ma podłoże genetyczne - wolałabyś,
żeby choroba ujawniła się dopiero po porodzie? Wszak dziecko
zapewnia sporo stresu.
A druga rzecz, której nie rozumiem - tak bardzo chciałabyś mieć
dziecko z facetem, o którym mówisz, że Cię "zniszczył"?
Chyba musisz trochę jaśniej pisać, w czym problem.

[pasikonik10]

jak choroba autoimmunologiczna to znaczy ze organizm występuje przeciwko własnym
tkankom. Stres nie jest więc pewnym czynnikiem wywołującym chorobę. Raczej
upatruje się tu wpływu innych czynników ... (gdyby stres był jedynym czynnikiem
to chorowałoby więcej osób, a poza tym jak to się dzieje ze w większości-9:1-
chorują kobiety?- może to wpływ jednak hormonów)- w kazdym razie nie wiązałbym
wszystkiego ze stresem.

[kasia2010fm]

Sama do tego nie doszłam. To opinia czterech specjalistów: dwóch lekarzy medycyny i dwóch psychoterapeutów.
Zresztą słowo miłości wypowiedziane do matki/dziadka co innego znaczą niż wypowiedziane do dziecka. Stres też ma wiele znaczeń. Jedni stresują się pracą, inni gadką teściowej, a ktoś tym że stłukł drugą filiżankę w tym tygodniu.

Nie twierdzę, że nie masz racji, ale mój organizm zareagował w taki sposób. Każdy z nas jest inny.

[tysia77]

Ja też choruję na chorobę autoimmunologiczną.Mam dziecko,ale
urodziłam je przed diagnozą.Nie wiem jednak czy gdybym chciała mieć
drugie, choroba miałaby aż takie znaczenie.Moja choroba jest
genetyczna,prawdopodobnie dziedziczona w lini żeńskiej.Napwno stres
ma wpływ na objawy,ale napewno nie jest to jedyny
czynnik,przynajmniej w moim przypadku.

[kirikiri-online]

Jak ja Cię rozumiem...
Nigdy się ze sobą nie "pieściłam", pracowałam bardzo dużo, ciężko, nie oszczędzałam się, bo wydawało mi się, że tylko w ten sposób coś osiągnę. Ciągły stres i zmęczenie.
Urodziłam dziecko (i to jest najlepsze, co dał mi los) i się zaczęło... Na początku myślałam, że to przemęczenie, że stres, bo bardzo źle zniosłam ciążę, miałam okropny poród i za szybko wróciłam do pracy. Ale z dnia na dzień było coraz gorzej. Doplątały mi się alergie - łatwiej jest wymienić na co NIE jestem uczulona, bo jest tego tak dużo, i są to zarówno pokarmówki (ogólnie mówiąc jest tylko kilka rzeczy które mogę jeść), jak i alergie powodujące choroby gardła, skóry. Później doszło nadciśnienie, zakrzepica, choruję na tarczycę, mam guza, ciągłe zapalenia układu oddechowego. To tylko tak w skrócie. Bywają dni, że nie mogę wstać rano, ale zaciskam zęby i dalej do pracy, bo jestem twarda, tak zostałam wychowana.
Dopiero po kilku latach dowiedziałam się, że mam hashimoto, czyli też chorobę autoimmulogiczną i stąd te wszystkie dolegliwości.
Dlaczego to wszystko się uaktywniło? Ze stresu, przemęczenia i po porodzie (za duże obciążenie dla organizmu) - taka jest diagnoza lekarzy. Lekarz powiedział mi, że jeśli chcę żyć, to praca na pół etatu i odpoczynek przede wszystkim. Tylko, że realia są inne, a żyć trzeba. Jest ze mną coraz gorzej, czasami zastanawiam się co dalej i ile jeszcze pożyję. A chciałabym, mam dla kogo. Chciałabym umieć sie oszczędzać, w końcu teraz od tego zależy moje życie. Ale nie potrafię, wciąż udaję, że dam radę pracować jak dawniej.
I zapomniałam napisać - ja też jestem po 30 - dopiero, a czuję się jakbym miała z 3 razy więcej lat . I wiem jedno, nie zmienię się, bo nie potrafię sie oszczędzać i myślę, że to jest nasza największa wada . Pozdrawiam

[kasia2010fm]

Kirikiri, po napisaniu tego postu (kilka dni temu) myślałam, że
jestem z tym sama. Z wadą o nazwie "nie umiem myśleć o sobie".
Dzięki, że się odezwałaś. Pozdrawiam.