Już go nie kocham

[Gość: milka]

na dnie mojej szafy leży pozew rozowodowy, leży już od 5 miesięcy, nie wiem
na co czekam, bo jestem prawie 100% przekonana, że w moim życiu nic się już
nie zmieni. Dla mojego męża jestem ... (tu mogłabym zacytować takie słowa,
jakie nigdy nie przechodziły mi przez gardło), dodam, że to człowiek
wykształcony, intligentny szkoda tylko, że inteligencja emocjonalna poniżej
normy.
Myślę, że nudę w związku można pokonać, można jej zaradzić i dlatego uważam,
że nie jest to powód dla któego należy podejmować tak radykalny krok jakim
jest rozwód. To byłoby zbyt proste, a poza tym nowy związek również może
okazać się nudny i co wtedy również rozwód?
W moim związku nie wieje nudą wręcz przeciwnie mąż dostarcza mi niemal
codziennie porcji chamstwa, psychicznego wyniszczania, poniżania, stara się
nie powtarzać tych samych epitetów określając moją osobę, urozmaica je jak
może i bardzo się przy tym stara, szkoda tylko, że tego wszystkiego musi
słuchać również nasz synek.
Obiecałam sobie jeszcze jedna taka sytuacja i będę musiał sięgnąc do mojej
szafy, a nastąpi to zapewne dzisiaj.

[Gość: tomek]

ważne że rozważasz, ze wiesz co jest na drodze nie do pokonania bez wspólnego
wysiłku, a moze separacja? jeśli nie wyjdzie, wtedy sąd łatwiej Ci przyzna
rację. Jeśli jest niedojrzały emocjonalnie, ukrywał to lub sobie nie
uświadamiał, choć mógł i macie krótki staż, to byłaby i szansa na unieważnienie
małżeństwa. Ale może spróbuj, odejdz od niego na jakis czas, przeczekaj i
zobacz czy się zmienia, moze na lepsze, jeśli dostrzezesz szansę , wtedy rozważ
w zgodzie z samą sobą. Jeśli Ci cokolwiek zrobi, uderzy, koniecznie zgłoś to
prokuraturze. Przy rozwodziz orzeczeniem o winie, to ważne. Powodzenia Milka

[Gość: Lunar_Agency]

Kotek, to jest juz dorosły facet. Jego osobowość jest juz uksztaltowana. jest gówniarzem i gówniarzem pozostanie. Damskim bokserem również. Badźmy realistami, Tomku. Na co ma czekać - aż złamie jej nos? Aż zniszczy dziecku psychikę? Pora na stanowcze dzialanie. Pamietaj - czym skorupka za modu nasiąknie... I mam tu na mysli dziecko, które jest niemym świadkiem przemocy.Pozdrawiam!

[Gość: jasiek]

Wg mnie epikryza jest krótka, - nikt nas w szkole nie uczył
psychologii: .........., żaden facet nie dorówna kobiecie i odwrotnie, jeśli
piszesz i myślisz o sprawie to znaczy, że jesteś twórczo młodsza od mężusia, a
to w myśl zasady, - mądra kobieta, skarb i bogactow rodziny i domu, da dobre
skutki, czym się więc martwić, uczucia się nie starzeją natomiast młodości
(uczuć) nie zachowa się dietą i wyczynami fizycznymi, od tego są inne wartości
przydane kobiecie, na które łasy jest każdy mąż.

[Gość: Agus]

Poznalam mojego meza 10 lat temu, jestesmy po slubie 7 lat. Mamy jedno dziecko.
Ja juz go nie kocham, nie moge z nim wspolzyc, czasami nawet nie moge zniesc
jak on mnie dotyka. Jestem z nim bo jest mi wygodnie, ale wiem ze tak dlugo nie
pociagne. Pozatym zdradzam go, wiem ze to dla niektorych straszne. ale
codziennosc, ta nuda! Jestem kobieta ktora lubi sie zabawic,spedzac czas ze
znajomymi, a jemu to juz nie odpowiada. Dlatego posunelam sie do zdrady i
narazie jest mi z tym dobrze. Ale ile tak mozna zyc?sama zadaje sobie to
pytanie prawie codziennie i wiem ze nawet jakbym wpakowala sie w nastepny
zwiazek, po jakims czasie bedzie to samo. Czy moze powinnam byc sama?!Napewno
nie jestem jedyna w takiej sytuacji.Czas pewnie wszystko pokaze. Pozdrawiam!

[tricolour]

Jeżeli Twój mąż Cię przesta być partnerem, to odejdź od niego. Tak jest
uczciwie.
Pozostając dla wygody, jak piszesz, zachowujesz się kurewsko.

Pozdrawiam.

[Gość: Lunar_Agency]

Masz rację. Ale może ta wygoda polega na tym, ze ona nie pracuje i o ja utrzymuje? Może mieszkają w JEGO mieszkaniu? Moze odejść znaczy - mieszkac pod mostem? Za mało mamy danych.

[Gość: Lunar_Agency]

Nie jest rozrywkowym facetem?! To nie wiedziałas tego przed slubem?! Widziały galy, co brały. A zycie to nie wesołe miasteczko. jak Ci nudno, ogladaj telewizje albo skacz ze spadochronem. Ale nie żadaj od faceta, aby Cię zabawial jak Drozda. A zresztą... Przyjrzyj się sobie - moze tez jestes nudna dla niego? Często osadzmy innych po sobie, kochaniutka.

[Gość: yo_oo]

witam.
jestem po rozwodzie, moje malzenstwo trwalo rok. Ciesze sie jednak z tego kroku
jakim bylo zaniesienie pozwu do sadu. Od rozwodu ja jestem spokojniejsza a i
moja córe tez jest wesola. Od roku zyję z innym mezczyzna. Teraz sie
zastanawiam nad slubem z nim, bo mam wiele obaw. Ale te obawy dotycza mnie, nie
Jego. On poprostu jest nazbyt wspaniały. Pokochal mnie a co wazne pokochal
coreczke. Ona juz od pol roku mowi do niego tatus Ma niecale 4 lataka i sama
sie zapyatla Jego o to czy bdzie tatusiem Jej. Cudowne rozczulajace. Ale jako
ze dzieci sa do bólu szczere i kieruja sie uczuciami i emocjami wiedzialam ze
jej pytanie to potwierdzenie mojego dobrego wyboru. W kwestiach dobroci ludzi
bezgranicznie ufam coreczce. Ja na Twom miejscu bym sie rowiodla. Dlaczego ma
Wasze dziecko na tym tracic? Jaki wzór rodziny pokazujecie dziecku? Przeciez i
wasz synek bedzie miel problemy kiedyc z okazywaniem uczuc i miejmy nadzieje
bedzie potrafil kochac. Skoro nie ma szns nawasze wspolne - szczesliwe zycie
to zamknij ten rozdzail. Nawet wasza nienawisc nie powinna zniszczyc milosci
Twojego synka do ojca i wzajemnie. Bo jak sama widzisz wspolne zycie to
sprzeczki i niesympatyczna atmosfera. jak bedziesz nadal jego zona to chociazy
ten stan bedzie Ci utrudnial poznanie tego kochajacego, wspanialego księcia.
Zyczę Ci szczesia i radosci... powodzenia.

[Gość: Lunar_Agency]

jestes bardzo madra kobietą. Życzę szczęścia!!!

[Gość: antares]

Hej, to moja historia! Wiem co czujesz, nie czekaj dłużej bo sytuacja będzie
się tylko pogarszać. Jeżeli możesz sobie pozwolić na finansową samodzielność ,
nie czekaj kelejnych 5 mc-y. Jeżeli maluszek ma więcej niż 4 lata dokładnie
zarejestruje złe wzorce i zapamięta negatywne emocje. Bądź silna! Ja jeszcze
muszę poczekać, oby króciutko, bo nie wiem co przyniesie jutro... TRZYMAM
KCIUKI!!!

[Gość: milka]

wszyscy macie rację co do mnie, mojego męża i synka (2,5 roku), ale boję się
tej sprawy rozowdowej, tego, że może coś pójść nie tak. Parę miesięcy temu
kiedy byłam w totalnej rozpaczy powiedziałam mu, że rozważam wzięcie rozwodu,
usłyszałam tylko, że nie pójdzie mi tak łatwo, że on zrobi wszystko, żeby sąd
zobaczył we mnie wariatkę, głupią matkę itp. i to wszystko mówi człowiek, który
4 lata temu zapewniał mnie o swoich gorących uczuciach do mnie.
Poza tym jestem praktycznie sama z tym problemem, rodzina się tylko domyśla co
się dzieje, nie mogę im powiedzieć, bo gdybym miała powiedzieć im naprawdę
wszystko, to chyba by go zlinczowali. Za to zasygnalizowałam problem teściowej
(która zawsze podkreśla, że jest dobrym psychologiem i jest obiektywna) i
wiecie co ona na to, że ona do swojego syna nic nie ma, jest dobrym, kochającym
dzieckiem i jej nigdy nic złego nie zrobił.
Bardzo dziękuję za wszystkie listy od Was.

[Gość: Zjawa]

Przyzwyczajenie... Monotonia... Szarość dnia... Beznamiętna codzienność...
Przecież jesteś na tyle silna, żeby pokonać te banały...

[Gość: anetta]

czy rzeczywiście go nie kochasz ? Szczerze odpowiedz sobie na to pytanie. Ja
mam za sobą 11 lat małżeństwa, synka 10 letniego, wyczekanego 0,5 rocznego i
trzecie w drodze. Patrząc w stecz na wszystkie lata związku nie zawsze było
wspaniale. Nie wiem czy czsem nie przeżywałam jeszcze gorszych chwil niąż twoje
obecne.Ale wiem, że ta doskonałość w związkach jest nie osiągalna. Trzeba zdać
sobie sprawę, że tak i mąż jak i ty to dwie odrębne istoty, które muszą pokonać
pewien wysiłek, aby się nawzajem zrozumieć. Trzeba też chcieć podjąć pewne
kroki, aby osiągnąć kompromis, iść na ustępstwa. Proponuję, skłonić męża do
rozmowy, aby odpowiedział na kilka pytań, które zmuszą go do zastanowienia się
nad Waszą sytuacją. Musisz wybrać w tym celu odpowiedni moment, i nade wszystko
co kolwiek by się nie działo zachować stoicki spokój i łagodność w głosie. W
razie wzburzenia drugiej połowy przerwij rozmowę i wróć do niej w dogodnej
chwili. Jest to trudne, bardzo trudne szczególnie gdy on unika tematu. Tak czy
inaczej poproś go aby dał ci jasną odpowiedź czy zależy mu jeszcze na Was czy
już nie. spytaj czy cię jeszcze kocha, czy może ma kogoś, czemu tak cię poniża,
co takiego jest w tobie co mu przeszkadza, może jak się dowiesz to coś
zmienisz, jak by chciał, żeby wyglądało wasze życie, co takiego wg niego
powinnaś uczynić. Mniej więcej da ci to obraz sytuacji i jego uczuć. Jeśli go
jeszcze kochasz powalcz o niego, jeśli nie - i jesteś tego pewna a z jego
strony nie będzie woli pojednania może lepiej pomyśleć o separacjichoć to
ostateczne rozwiązanie. Bez miłośći z Twojej strony wysiłek będzie znacznie
większy ale i satysfakcja nie taka jakiej powinnaś sie spodziewać,lecz może się
okazać że go jednak koczhasz. Jeśli ma romans uświadom mu że stan zakochaniea
wiecznie nie trwa i że w końcu kobieta mu się znudzi i też okaże "pospolita" a
życie we dwoje to nie randki w doskoku lecz codzienność; to nie bajka i wcale
lepiej mu w nowym związku nie będzie bo wymaga to od niego, tak czy siak
pewnego wysiłku. Pamietać warto, że jeśli się dwoje ludzi pobrało to
prawdopodobnie coś ich łączyło, coś wyjątkowego, przypomnijcie sobie co ? I
jeśli wspominasz to mile nie można tego przekreślić tak się poddając. Rozwód to
najprostsze rozwiązanie to ucieczka. A w życiu trzeba walczyć o swoje, nie
jesteś gorsza od innych, nie poddaj sie łatwo. Ja nie żałuję walczyłam jak
lwica - nie raz, mężowi przypominam że go kocham i łatwo nie oddam. Opłacało
się. Jemu teraz głupio na tamte wspomnienia, wstydzi się, udaje że nie pamięta.
Teraz i jemu zależy, stara się. Skończyło się rumakowanie, dojrzał
emocjonalnie. Choś ciągle jeszcze chodzi "cycać" do mamusi, ceni mnie za to, że
tak o niego walczyłam. A drugiej takiej nie znajdzie. Jest nam teraz dobrze.
Dlatego namawiam Cię do podjęcia próby walki. Nie jest to łatwe jeśli nie wiesz
jak zacząć poradź się psychologa doświadczonego w sprawach rodzinnych. Wizyta
nic nie kosztuje jeśli zdecydujesz się na poradę w ramach ubezpieczenia w NFZ.
jeśli masz ochotę jeszcze ze mną pogadać jestem pod [e-mail]
Nie zrażaj się warto spróbować, choć wymaga to czsu. Jeśli nie wyjdzie to się
rozwiedziesz. powodzenia anetta.

[Gość: Ania]

a mnie sie wydawalo, ze malzenstwo jest na dobre i na zle i dlatego decydujac
sie na taki krok powinnam walczyc o nie dopuki nie zabraknie mi sil ... i
zabraklo, rozchorowalam sie ... bo co po mojej walce kiedy drugiej stronie nie
chcialo sie kiwnac palcem ? zlozylam pozew, nawet zdazylam sie juz rozwiesc ...
i nie zaluje ! mam przed soba nowe zycie i nowe zwiazki, ktorys byc moze bedzie
juz tym na cale zycie ... jestem szczesliwa ! nie bylo latwo podjac decyzje,
balam sie i potrzebowalam wsparcia , zeby dac sobie rade ... ale warto bylo,
teraz juz nikt nie zrobi mi krzywdy ... nie warto cierpiec przez cale zycie,
przez jedna, zle podjeta decyzje !

[milaydi]

Droga Milko!
jestem w podobnej sytuacji, z tym że my nie mamy dziecka. Byliśmy ze sobą 7 lat
z przerwami na rozstania, po których następowały powroty. Mimo wszystkich
upokorzeń i krzywd zdecydowałam się na ślub (cywilny), a teraz bardzo tego
żałuję. Podejrzewam, że w kategorii na epitety określające żonę, to nasi
mężowie mogliby konkurować ze sobą. Mam tego dość, naprawdę!!! Rozmawialiśmy,
cały czas rozmawiamy i nic się nie zmienia... Już sama nie wiem, co mam robić.
On mnie szantażuje, że jak odejdę, to popełni samobójstwo, boję się. Płacze,
obiecuje poprawę i ciągle jest to samo. Myślałam, że na nic lepszego nie
zasłużyłam i że nic mnie już w życiu nie spotka. Jak ja się pomyliłam!!!!! A
teraz wspólne konto, mieszkanie,rodzice....Widzisz, wszyscy mi odradzali ten
związek, a ja na złość wszystkim zrobiłam to i mam czego chciałam, więc nie
powinnam mieć do nikogo pretensji tylko do samej siebie, ale mam nadzieję, że
jeszcze wszystko da się naprawić, tzn. rozpocząć nowe życie w związku, który
nie jest chory!!!!!!!!!!!!! Życzę Ci powodzenia i wszystkiego co najlepsze w
życiu!!!!!!!!!! Trzymaj się!!!!!

[Gość: Lunar_Agency]

Myslę, że Ty tez powinnas trzymac pozew w szafie. I wyciągnąć go, gdy mąż się podleczy i będzie zdolny do dialogu. Ślub cywilny to jeszcze nie koniec świata. A zycie masz tylko jedno.

[Gość: oki]

niema co czekać,juz dawno zdecydowalas,Skarbie.Nie jest CI juz potrzebny,uwierz
w siebie-dasz rade napewno.Niema sensu sie dawac ponizac-ten fiut juz nic nie
naprawi a jesli bedzie probowal,gdy juz zlozysz pozew-BLAGAM,NIE WIERZ MU,co
najwyzej niech sie stara przez najmniej rok(jesli kocha to wytrzyma)a pozniej
wezmiesz znow cywilniak.Wiedz ze bedzie sie bal i probowal wszystkiego by to
odwrocic,ale to bedzie tylko jego wlasna ASEKURACJA. Pieklo przed
Toba,ale zrob co zamierzasz i zaakceptuj wszystkie nastepstwa tego-
Pamietaj,gorzej byc nie moze. Dasz rade...wiem to. Pa

[Gość: Lunar_Agency]

Spokojnie, po co te emocje? takie sprawy najlepiej załatwiac na zimno, na trzeźwo. Małżeństwo było pomyłką, facet nie nadaje sie do życia w rodzinie - i po co tu się pieklić? Kobieta powinna wziąć rozwód, przetrzymac wszystko. a slub na próbę? Przeczytaj posta milaydi. zapewniam, że cywilniak to tez kula u szyi.

Do Milki

[Gość: Julia]

Droga Milko,
Mam 22 lata. Moja mama żyję dokładnie w takim związku jaki Ty opisujesz. To już
ponad 25 lat. Jest znerwicowana, wykończona psychicznie, czasami się o nią
boję. Ma 4 dzieci, ojciec na starość się trochę uspokoił, kidyś był prawdziwym
tyranem. Jest chamski. Niestety mama całe życie była uzależniona od niego
finansowo, on to, do dziś, w bardzo perfidny sposób wykorzystywał. Mama aby
miała pieniądze na jedzenie dla nas musiala się pzred nim płaszczyć. Czasami
bez skutku. Musiała kupować produkty "na kreskę". Tyle razy mówiła, ze żałuję,
że kiedyś, jak była młoda i mogła mieć pracę, że go nie rzuciła. MNie to
denerwuje, PRZECIEŻ MOGŁA TO ZROBIĆ. Nie zrobila jednak, zawsze miała małą
nadzieję, ze ojciec się zmieni. Nigdy jednak do tego nie doszło i wiem, ze nie
dojdzie. Teraz jak My jesteśmy już dorośli ( oprócz jednego brata, który jest w
podstawówce) mama boi się co bedzie jak się wyprowadzimy, ona nie bedzie mieć
emerytury, niczego. Jest osobą, niestety, mało pzredsiębiorcza. Ojciec stłamsił
w niej pewność siebie. moi bracia, niestety, pzrejęli kilka cech ojca i tez się
nad nia znęcają. Nie mogą czasem na to patrzeć. Mama nie umie z tym walczyć.
Jest osobą bardzo wrażliwą, szybko przebacza i bardzo wszystkich kocha. Była
wychowana w domu, gdzie za miłość otzrymuje się miłosć. Niestety u nas za
miłość otzrymuje się oschlość i chamstwo. Bracia i ojciec wykorzystują to , ze
mama taka jest. Nie umieją odwzajemnić uczucia.
Mam dosyć tego domu. Nie mogę się doczekać aż się stąd wyprowadzę. Żal mi mamy.
Ja jestem zupełnie innym czlowiekiem. CHyba dlatego, ze żyłam w takiej
atmosferze. Wiem, że nigdy nie będę zalezna od faceta. Nigdy się też nie dam
traktować tak jak mama. Mam 22 lata i poza tym, ze mieszkam z rodzicami nie
dostaję od nich żadnych pieniędzy. Uczę się zaocznie, pracuję. Sama się
utrzymuję.
Czytając Twój post, wydawało mi się, ze to mama opowiada o sobie.
Wg mnie powinnaś jak najszybciej brać rozwód!!!!!!!!!! Na pewno do tego trzeba
się przygotować. POczytaj troche na ten temat, postaraj się jakoś zebrać dowody
przeciwko Niemu!!! Porozmawiaj ze swoja rodzinę- w żadnym wypadku z Jego
rodziną. U nas bylo podobnie, mimo, że dziadkowie widzieli, ze ojciec jest
nienormalny to dla nich był najlepszym tatusiem i męzem na świecie bo TO ON
ZARABIAŁ. Zawsze podkreslali to , ze matka siedzi w domu i nie ma z niej
pożytku.Tak jak napisałaś, ze Twoja rodzina chętnie by sie z nim rozprawila,
jesliby tylko wiedziala jaki jest. Znaczy to , ze na pewno pomoga Tobie.
Uciekaj jak najszybciej bo z biegiem lat będzie coraz trudniej.
Facet, który jest chamski nie zmieni się!!!! Jestem tego pewna!!!.
Mój ojciec tez straszył matke, jak była młoda, że jesli będzie chciała się
rozwieść to zrobi z niej dziwkę i zrobi wszystko, aby dzieci były u niego. Mama
się bała, że pzregra. Jej rodzina nie była tak zamożna jak ojca.
Jeśli wiesz, ze masz kogoś kto Ci pomoże, WALCZ!!!!!!!! WARTO!!!!
Zrób to przede wszystkim dla synka i dla siebie!!!
pozdrawiam
i życzę wszystkiego dobrego!!!!!!!!!!!!!!!!!1

[Gość: Lunar_Agency]

nareszcie kompetentny głos.

[Gość: wedrowiec]

Jestem 22lata po ślubie.Zdradziłem po 4miesiącach.Mamy wszystko,co chcieliśmy
mieć.Kocham z wzajemnością.Powinnaś z Nim rozmawiać,akceptować Go.Jeżli kochasz
Go prawdziwie wybaczysz.Chrystus wybaczył Piotrowi chociaż zaparł się GO
trzykrotnie.Zyczę Tobie wiele cudownych chwil zmężem.

[Gość: dr]

psychiczny?

[Gość: Lunar_Agency]

Ale z kim Ci tak cudownie - z mężem czy z tym kochankiem?????

[Gość: Anais]

Witaj Milko,
służę Ci tylko jedną dobrą radą - jeżeli nie jesteś prawnikiem (ani nie jest
nim Twoja najlepsza koleżanka) nie zabieraj się za rozwód, bo procedura
sądowego rozwiązania małżeństwa trwać będzie nie krócej niż 1,5 roku. Do tego
dochodza jeszcze alimenty na dziecko i Ciebie (pewnie nie pracujesz , skoro
baby ma 2,5 roku) .A nawet gdybyś pracowała - to i tak musisz o nie walczyć ,
tak samo jak o godne życie, do którego każdy ma prawo. Zatem rozwodu nie
polecam, natomiast powinnaś zmienić tryb życia i sposób myślenia, czyli
zacząć od tego , że jego zdanie nie jest wcale dla Ciebie najważniejsze , nie
jest żadną wyrocznią i punktem odniesienia. Musisz postawić na samodzielność i
niezależność (tak fiuzyczną jak i psychiczną), a jemu wyznaczyć natomiast
ścisłe granice ingerencji w życie Twoje i twojego dziecka. Oczywiście , mam
nadzieję, że nie jest skąpy i nie pozostawia was "bez grosza przy duszy".
Rozejrzyj sę wokoło, poszukaj nowych przyjaciół z nim nie związanych lub odnów
stare znajomości , zacznij zwierzać się przyjaciółce. Będzie Ci łatwiej,
gwarantuję. Zacznij się spotykać z ludzmi; z dzieckiem także można odwiedzić
wiele miejsc. Nie ograniczaj swojego życia do domu ( w którym jest on). Zacznij
robić oszczedności , nawet niewielkie. Uświadom sobie , że robisz to także dla
Twojego dziecka. Zobaczysz , że z czasem poczujesz się bardziej atrakcyjna,
polubisz siebie , spojrzysz radośniej na świat i - co najważniejsze -
przestaniesz się nim przejmować. Z czasem nie zaszkodzi Ci mały romansik , ale
do tego musisz dojrzeć przede wszystkim psychicznie . I żadnych zwierzeń
do teściowej ! Matki zawsze faworyzują swoich synów jakby byli ósmym cudem
świata i wcale nie są obiektywne. Wiem coś o tym, bo moja teściowa jest
psychoanalitykiem a przede wszystkim matką mojego męża.
Wszystkie powyższe metody zastosowałam we własnym przypadku , jakże do
Twojego podobnym, i jestem nareszcie spokojna , a moja córeczka szczęśliwa.
Zmieniłam jednakże cały mój system wartości, a dotychczasowy kodeks moralny
zakopałam głęboko w podświadomości. Jest to cena , jaką zapłaciłam za
kilkuletnie małżeństwo z miłością mojego życia , które odradzał mi szczerze
mój Tato.
pozdrawiam serdecznie
anais

[Gość: olany]

Jakie te życie jest okrutne. Chcecie wrażliwego, pełnego ciepła faceta, który
będzie na każde wasze zawołanie, który będzie widział w was boginie. Jak któraś
pozna już takiego, to mu na siłę musi udowodnić, że jest taki jak wszyscy inni.
Piwko, kumple, zdrady. Same niszczycie to, co miałyście, a potem wielkie żale i
szlochy czemu się to zepsuło. Podobno to faceci są niedojrzali, zachowuja się
jak dzieci. Chyba czas najwyższy przestać czytać kolorowe pisemka, oglądac
głupawe serialiki i żyć tak, jak serce podpowiada.

[Gość: Lunar_Agency]

Głupi jestes i tyle. To własnie wynika z Twojego posta. Nie masz pojęcia, o czym piszesz. tak - olany to wlasciwy nick.

[Gość: milka]

jakaś burza się rozpętała.
no więc mieszkanie jest moje, pracuję i zarabiam na siebie i synka. Mąz zarabia
dwa razy więcej, ale nie dostaję od niego ani złotówki.
Wszystko chyba już jest jasne

[Gość: lara]

witaj, mój mąż zostawił mnie w piątym miesiącu ciąży, po tym jak zmienił moje
życie w piekło. Było mi bardzo ciężko, ale wiedziałam że muszę być silna.Powoli
zaczęłam wszystko sobie układać.Po dwóch miesiacach, w których to maż nękał
mnie telefonami i smsami z prośbą o rozmowę zgodziłam się na
spotkanie.Zachowywał się jak mały zbity piesek ze łzami w oczach zapewniał że
niczego bardziej nie pragnie od tego by być z nami, ze żałuje i tak
dalej.Oczywiście po kilku następnych spotkaniach pełnych ciepłych słówek i
obietnic zgodziłam sie by do mnie wrócił.Dzis mamy miesięczna córeczkę,
obietnice zostały tylko obietnicami, znów powtarzaja sie stare schematy, a ja
już nie wierzę że jesteśmy w stanie cos zmienić, tylko odejść jest mi dzis duzo
trudniej.
Milko, walcz o siebie i nie zapominaj że Ty i dziecko jestescie najważniejsi.
Pozdrawiam ciepło

[Gość: Lunar_Agency]

No to świetnie. Wywal go na zbity pysk, bo po dobroci to się go nie
pozbedziesz. Niektórzy są trutniami...

[Gość: hwz33]

chyba najgorsze,co moze spotkać małżeństwo w "kryzysie" to brak komunikacji.
mój małzonek nie chce ze mna rozmawiac, a jeśli już rozmawiamy to sposób
prowadzenia dyskusji odbieram jak kompletne ignorowanie i deprecjonowanie mojej
osoby. Proponowałam terapię i wspólny urlop bez dziecka. Jest mi przykro, że
rozmawia ze mną jak ze swoim największym wrogiem. Właśnie obchodzilismy naszą
rocznice slubu - niby ok. ale dlaczego od tygodnia mam regularną depresję?
nie znajduje możliwości wyjścia z trudnej sytuacji - postanowiłam przeczekać i
co jakiś czas próbować dotrzec do niego bez emocji ale nie wiem czy jestem w
stanie zapomnieć, co usłyszałam w nieciekawych momentach, nie wiem czy zwykłe
przepraszam to nie za proste rozwiązanie? Drodzy Panowie i Panie zastanówcie
się zanim powiecie sobie coś potwornie przykrego!

[lala1051]

W moim związku nie wieje nudą wręcz przeciwnie mąż dostarcza mi niemal
> codziennie porcji chamstwa, psychicznego wyniszczania, poniżania, stara się
> nie powtarzać tych samych epitetów określając moją osobę, urozmaica je jak
> może i bardzo się przy tym stara, szkoda tylko, że tego wszystkiego musi
> słuchać również nasz synek.

Ja przeżywam podobne rozterki tylko mój mąż potrafi mnie czasem pobić.
Delikatnie bez śladów, potrafi grozić nożem czy jak ostatnio dusić.
Rozmawiałam z nim o rozwodzie ale on nie przyjmuje tego do wiadomości. Chce bym
mu kolejny raz (ponoć ostatni) wybaczyła. Że widzi swój błąd, że już dorósł.
Ale ja go nie kocham, wręcz nienawidzę, że tak zmarnował nam dwojgu życie, że
zmienił moją psychikę.
Szukam więc prawnika który by za mnie 'załatwił' formalności bo ja jestem na to
zbyt słaba.
Jeśli milko podjęłaś decyzję to jak najszybciej ją zrealizuj. Ja prawie
odeszłam 4,5 roku temu i zostałam dając mu ostatnią szansę, której nie
wykorzystał bo prawie 1,5 m-ca temu pokazał co potrafi, omal mnie nie udusił.
Oczywiście przeprosił na drugi dzień i prosił o wybaczenie a to ja jestem (wg
niego) ta zła która nie chce przyjąć przeprosin. I to ja 'rozbijam' rodzinęi
przekreślam wszystko.
I dlatego niezgadza sięna rozwód bo:
on nic takiego nie robi
a poza tym on mnie kocha
i chce być ze mną.
Tylko mnie łączy z nim tylko mieszkanie i dziecko. I może jeszcze ten żal o te
wszystkie lata kiedy cierpiałam w samotności poniżana bita straszona.
Nie wycofuj się jak bo ja już dawno bym sobie ułożyła życie przez te 4,5 roku
a teraz bardzo żałuję. I tym większa złość mnie ogarnia (złość do siebie że
byłam taka głupia i uwierzyłam mu na słowo).

[Gość: ANNA TRAVEL]

A JA KOCHAM ANNĘ TRAVEL
NAMIĘTNOŚĆ TO WIELKA,ODWZAJEMNIONA
PONADCZASOWA
PA,PA

[Gość: Marta]

Droga Milko
Twoja sytuacja jakżesz podobna jest do mojej.Jesteśmy z męzem nie całe dwa lata
po ślubie,mamy rocznego synka.To była wielka miłośc.Opowiadał,że nigdy w życiu
jeszcze tak nie kochał,że nie wierzył w takie uczucie.Jest o 10latstarszy ode
mnie.Ja na początku(do ślubu)czułam sie przy niem tak bezpiecznie,wydawał sie
taki dojrzały emocjonalnie,spokojny,kochający.Poblemy zaczynały sie
stopniowo.Najpierw nieporozumienia,dawał mi do zrozumienia ze jestem
guwniarą,ze sie liczy moje zdanie.Teraz wieczna
krytyka,poniżanie,wyzwiska.Ostatnio nawet mocno wykręcił mi rękę,za co ja sie
obwiniam bo go uderzyłam w twarz za te wszystkie okropne słowa i epitety.Mecze
sie juz od roku,jestem w ciągłym napięciu.Najgosze jest to,że on obrażasie za
wszystko,nigdy nie wiem czy coś robie dobrze czy żle,czy to co mówie nie
doprowadzi go do furii.Niszczy mnie z każdym dniem,nie mam czasami siły
opiekować sie synkiem.Ja nie pracuje,studiuje zaocznie.Studia są płatne,nie
stać mnie by było opłacać czesne.Wiem,że bez wykształcenia nie dam sobie w
przyszłości sama z dzeckiem rady.Datego trwam w tym piekle.Rodzice wiedzą
prawie wszystko o tym co sie dzieje,sa za mna.Ale nie byliby w stanie pomagać
mi finansowo na tyle abym skończyła szkołe.Próbowałam powiedzieć teściowej co
obróciło sie przeciwko mnie.Wybaczałam wiele razy,miało być
inaczej...Zastanawiałam sie wiele razy jak mogłam być taka ślepa.Ale to nie
tylko ja nie moge uwierzyć.Cała moja rodzina ma gozawspaniałego faceta,dobrego
męza.Mówią:on jest taki elegancki,na poziomie,musisz być szczęsliwa.
Boje sie ,że prawo do opieki nad synem dostanie on,je nie mam ani dochodów ze
stalego zatrudnienia,ani mieszkania,jak udowodnię co sie dzeje w domu?Najgorsze
jest to że sie łudze jeszcze.Korzystaliśmy z pomocy psychologa,niestety on
zajął sie leczeniem jego chorej duszy wynikającej z dzieciństwa,mówił mu że
nie powinien sie obwiniać zato co robi,bo to nie jego wina!Co robić?Gdyby jemu
przyznali prawo do opieki umarła bym z żalu i tęsknoty.Synek jest jeszcze za
mały aby mógł być w przedszkolu gdy ja bym pracowała.Co robić?Potrzebuje
przyjaciół.

[Gość: Thor]

Glosy, ktore tu widze daja sie zgrupowac w trzy stanowiska. Pierwsze jest
symptomem straszliwego zdziczenia facetow. Ale jest i rewers - niektorym paniom
wydaje sie, ze wspolne zycie nie jest wysilkiem, tylko nagroda w teleturnieju -
wyjazdem w podroz dookola swiata z lokajem i trefnisiem. Bardzo dobrze, ze sie
panie rozczarowaly, bo moze nad wlasna inteligencja emocjonalna trzeba
popracowac. Na szczescie sa tu osoby kobiety, ktore dostrzegaja, ze facet nie
jest klocem drewna. Chociaz na pozor - prawie zawsze. Szacunek dla tych pan.

[Gość: monitka]

Witam wszystkich serdecznie, pisze po raz pierwszy na forum bo nie mam pojęcia
co robic,jestem rozbita jak.....(no własnie jak można byc rozbitym...?) Mam
nadzije ze czegoś sie dowiem od was.Moj problem jest taki: jestem z facetem 6,5
roku, za rok mieliśmy brac slub, wszystko było cudownie- kraina miodem
płynąca!!! a wczoraj od słowa do słowa i on powiedział mi ze nie chce ślubu, ze
właściwie nie wiem czy mnie kocha i ze chyba boi sie ode mnie
odejść ....Zwariowałam , czułąm sie tak jak ktoś kto dostaje obuchem włeb...
siedze dzis w pracy i nie wiem co mama myslec, pomózecie, Co to do jasnej
cholery znaczy KOCHAC bo juz sam nie wiem, moze to przyzwyczajenie nasz łaczy,
moze strach ze zostaniemy sami......Błagam co wy o tym myslicie, dzieki, buźka,
cmok,cmok

Do Marty

[Gość: ulkaa]

Marto , rozumiem Cie , naprawde. Jestem starsza od Ciebie , przezylam cos
zupelnie podobnego. Moze bede potrafila Ci pomoc, doradzic. Napisz do mnie , na
pewno Ci odpisze. [e-mail]

[Gość: Marysia B.]

Nie oszukuj sie,bo na pewno nie bedzie lepiej..Uwierz w to co czujesz,ze juz
nie ma milosci i zostaw to zycie poza soba.Pamietaj,ze zycie masz tylko jedno i
to jest wielki dar,nie trac swojego zycia na tkwienie w zwiazku,ktory nic ci
nie daje.Lepiej byc sama bo to daje przynajmniej poczucie wolnosci,wiem z
wlasnego doswiadczenia...