determinacja rodziców przekłada się na sukcesy

[adwarp]

dzieci
Przykład tenisiści.Podziwiam i rodziców za ich zdecydowanie i dzieci za ich upór w dążeniu do celu.

[anika772]

Na pewno tak jest w wielu przypadkach. Miejmy nadzieję, że to się przełoży na zadowolenie z życia u tych dzieci.

[undoo]

albo na ilosc prozaku zazywanego przez te dzieci w doroslosci i czesto wystepujaca w parze z tym nerwice u obu stron

[yenna_m]

pytanie, czy przekłada się na szczęście dzieci
na ich poczucie własnej wartości i świadomość, że aby czuć się coś wartym, nie muszą przeglądać się w oczach rodziców, szukając w nich dumy i uznania dla sportowych czy jakichkolwiek dokonań

a dlaczego by nie pozwolić dziecku być tym, kim ono chce?
na przykład zwykłym, szarym człowiekiem?

bycie wyjątkowym jest od czapy

[e_r_i_n]

A dlaczego od razu wnioski idą w kierunku "rodzice zmuszają" albo w ogóle "rodzice inicjują"?

[yenna_m]

bo dyskusja jest o determinacji rodziców a nie determinacji dziecka wspieranego przez rodziców?

[e_r_i_n]

A może to jest determinacja rodziców we wspieraniu dziecka w realizacji jego pasji?

[yenna_m]

żeby jeszcze to był standard

ile mamusiek na forum jest w stanie przełknąć średnie świadectwo dziecka bez robienia z tego aj waj?
wybitna jednostka zdarza się raz na ileś tam setek tysięcy
reszta jest przeciętna, w sposób przeciętnie ciekawy spędzi życie wykonując stosunkowo przeciętną pracę

natomiast determinacja rodziców przy tym wyścigu nastawionym na sukces nie zawsze kończy się super

nie zawsze sukces następuje, a nawet gdy nastąpi, nie zawsze jest taki słodki

poza tym, co to jest ten sukces?
skończenie studiów czy zostanie światowej sławy skrzypkiem?

[moofka]

poza tym, co to jest ten sukces?
skończenie studiów czy zostanie światowej sławy skrzypkiem?

potencjal chyba sie liczy
madry rodzic widzi swoje dziecko i wie, czy cos jest cecha wyjatkowa czy nie
dla jednego sukcesem bedzie jak sie czytac nauczy
drugi ma wszelkie zadatki na to, zeby tym skrzypkiem zostac
nie wbrew dziecku
ale kiedy widzisz pasje i talent, to chyba normalne ze chcesz je w miare mozliwosci wesprzec

[yenna_m]

wesprzeć tak
ale nie zmuszać i nie urzeczywistniać, kosztem dzieciństwa dziecka, swoich marzeń

bo potem dorośnie to dziecko i będzie startować w dorosłe życie kompletnie wypalone

a już wychowywanie do sukcesu, jak słusznie zauważył całkiem niedawno pewien pan profesor, zupełnie od czapy jest

dziecko całe życie sfrustrowane będzie, że nie zostało kimś wyjątkowym

[puza_666]

Och, ja pamietam kilkoro takich malych "geniuszy" z dziecinstawa. Szostki w szkole, swiadectwa z czerwonym paskiem, skrzypce pianiono i jeszcze nauka 3 jezykow. I co? I pstro. Wiekszosc skonczyla pedagogike i naucza w klasach 1-3 za marna kase ewentualnie zostali na uczeli i pisza doktorak ktorys juz tam rok z kolei, a swiat prawdopodobnie nigdy o nich nie uslyszy. Tez mi sukces...

[yenna_m]

sama byłam takim czerwonopaskowcem
i co? i pstro
nic z tego nie wynikło a umiejętność w dupiemania i luzowania sobie wielu rzeczy nabyłam całkiem niedawno

niestety, nie posiadam umiejętności luzowania kwestii zawodowych, nie potrafię wyjść z pracy i nie żyć tą pracą
smutne w sumie
bo to bardzo zdrowa umiejętność

[jamesonwhiskey]

Wiekszosc skonczyla pedagogike i naucza w klasach 1-3 za marn
> a kase ewentualnie zostali na uczeli i pisza doktorak ktorys juz tam rok z kol


bo w polsce licza sie bardezo wane umijejetonosci jak lizanie dupy czy znajomosci
ale na szczesci enie wszedzie tak jest

[foringee]

a jaki Ty sama odnioslaś?

[puza_666]

proporcjonaly do tego ile moi rodzice zainwestowali w moj rozwoj I zyje sobie spokojnym zyciem bez dooposciku i bez zalu ze bylam pozbawiona dziecinstwa spedzajac dlugie godziny na cwiczeniu gry np na skrzypcach czy innym pianienie
Ja nie bylam ofiara niespelnionych ambicji moich rodzicow (a to zupelnie inna liga niz rodzice chociazby takiego Janowicza)

[jamesonwhiskey]

aj waj szczesliwe dziecinstwo cokolwiek to znaczy a potem dziadowanie cale dorosle zycie

[puza_666]

ufff, na szczescie mnie to nie dotyczy

[olena.s]

Moje wątpliwości obudziłaby raczej sytuacja, kiedy widzę zdolności (kto rozrózni talent od zdolności u kilkulatka? W spiewie, tańcu, sporcie?) i to ja muszę zdecydować ZA dziecko, które przecież nie ma baldego pojęcia jak bardzo wiele będzie trzeba poświęcić, ani jak niewielu uda się wejść na podium.

[ded-e12]

yenna_m napisała:

> bo dyskusja jest o determinacji rodziców a nie determinacji dziecka wspieranego
> przez rodziców?

Jeżeli w treningach przejawiający akcent dziecka, jako jedyny to brak zainteresowania zdeterminowanym rodzicom zafundować należy okulistę Raczej trening powinien być pasją trenującego łatwiej uniknąć rozczarowań. Osobiste predyspozycje niezwiązane z fizycznością , takie chociażby jak upór dziecka wydają mi się, że w sporcie procentują.

[kropkacom]

Niektórych dzieci. Gdyby tylko determinacja rodziców miała windować dzieci do sukcesu to pewnie obijałabym się na mojej ulicy o same Petry Kvitove.

[bi_scotti]

Zeby nie determinacja i upor, i terror, i "praca u podstaw" moich rodzicow, to bym nie umiala pisac, czytac i zapewne zaliczalabym kariere typu "srubka w dziurke" gdzies na tasmie - chwala im wielka za determinacje i nie odpuszczanie gdy mnie sie nie chcialo!
Zeby nie nasza determinacja i upor, i terror, i "praca u podstaw" moj Sredni by nie chodzil, nie mowil wyraznie, nie skonczyl studiow, nie pracowal z resztkami dinozaurow A wiele lez i potu wylal z powodu naszej determinacji i na pewno tygodniami/miesiacami po prostu nas szczerze nienawidzil. Life.
Jesli ma sie utalentowane dziecko to jest ta druga strona dziecka z deficytami - pewnie tez trzeba miec determinacje i sile, i moc zeby wszystkie "polenienia sie" i odpuszczanie sobie takiego utalentowanego dziecka pokonac. Zmarnowanie talentu to grzech, czyz nie?

[for_dummies]

bi_scotti napisała:

Zmarnowanie t
> alentu to grzech, czyz nie?
Niekoniecznie.
swojego nie zmarnowałam, a z niego żyję - dzięki temu łatwo mi przychodzi zarabianie pieniędzy. Czasami jednak myśli idą w inną stronę: "co by było, gdybym zamiast talentem kierowała się innymi zainteresowaniami?". Myślę, że też mogłoby być ciekawie, choć pewnie trudniej.

A odnośnie do pytania: całkowicie zgadzam się w tym co napisała yenna (mam nadzieję, że nie przekręcam nicka).
I obawiam się, że ci światowej sławy... w zdecydowanej większość, jeśli nie wszyscy, za swój sukces płacą bardzo wysoką cenę.
Myślałam, żeby córkę posłać na balet - interesuje się, ma poczucie rytmu, uwielbia tańczyć... Jednak kiedy zainteresowałam się tematem i dowiedziałam, jak wygląda szkolenie baletnic, zrezygnowałam. Gwiazdą baletu już pewnie nie zostanie (trzeba wcześnie zacząć), ale z tańcem wiąże się wiele innych możliwości.
Brakło mi determinacji czy zwyciężyła troska o szczęście dziecka?

[przystanek_tramwajowy]

O tych, których rodzice dopchnęli na szczyty można sobie poczytać, pooglądać ich w telewizji. Ale są też tysiące takich, którzy od dzieciństwa ciężko pracowali, aby rozwijać talent, który ci u nich wypatrzyli. A czasami, żeby zrealizować niespełnione marzenia matki czy ojca. Nie osiągnęli jednak szczytów, a na dodatek stracili możliwość dojścia samemu do tego, co ich interesuje i co chcieliby robić.

[mamusia1999]

ja nie chce polemizowac. ja bym bardzo chiala, zeby detreminacja w sytuacjach koniecznych byla tylko zyciowym bonusem. sama bylam taka zdeterminowana, jak Mlody nie mowil odpowiednio do wieku (dysgramatyzm glownie). i jego zle nastroje (od niezadowolenia do neinawisci) dzielnie znosilam.

a "trauma" (celowo w cudzyslowiu) trauma, kurde. szkola wyslala go na testy podejrzewajac wysokie uzdolnienia. i obok uzdolnien (ha! w obszarze mowy np.) psychologowi najbardziej rzucilo sie w oczy, ze dzieciak maniakalnie dopytuje sie dlaczego go testuja, czy jest taki lewy, czy znowu musi chodzic na terapie, kiedy ta matematyka, bo jest taki slaby (uzdolniony). trzeba mu bylo dlugo i doglebnie powod testow wyjasnic. a i tak niektore skladowe wyszly "zaburzone" o brak inteligencji emocjonalnej. no i ten psycholog potwierdzil, ze taka niska samoocena to niestety znany problem u malych pacjentow logo- ergo- i innych terapeutow. dziecko jest czesto na potrzeby terapii testowane i wykazuje deficyty, ma swiadomosc problemu, rozumie ze "nie wystarcza" takie jakie jest... meisiace, lata...masz pomysl jak to odkrecic?

[ded-e12]

Upór i determinacje rodziców nad pracą z dzieckiem, które ma barki w osiągnieciu przeciętnego poziomu, ok przemawia do mnie. Pozdrawiam z przekąsem natomiast rodziców, którzy w opisanej sytuacji stawiają sobie wyższe cele, sztuka dla sztuki.

[przystanek_tramwajowy]

Do mnie przemawia upór w nauczeniu dziecka pływania i mówienia po angielsku, nawet gdy ono samo nie przejawia przesadnego entuzjazmu. Dla mnie te dwie umiejętności powinien posiadać każdy dorosły człowiek.

[ded-e12]

Umiejętność utrzymania się na wodzie jest nie tyle przydatna co podkreślam przyjemna. Moje pokolenie można nazwać sierotowate. Lata szkoły średniej, zajęcia z wf stanowiły okazje dla części towarzystwa, odbycia pierwszych lekcji z pływania, nieliczni opanowali umiejętność pływania wcześniej a i była duża część wycofana, która zrezygnowała i przedłożyła zwolnienia.

Przesadzać z pływaniem też nie należy jak z każdym sportem, jeżeli dziecko nie czuje blusa, nie widzę sensu trenować wyczynowo na siłę, samo utrzymanie na wodzie, średni poziom to minimum, które rodzice powinni dziecku zapewnić.

A angielski to postawa parcie i terror ze strony rodziców oj jak najbardziej Oczywiście w rozsądnym wieku zaczynając i niekoniecznie do poziomu native speakera

[przystanek_tramwajowy]

Nie miałam na myśli wyczynowego pływania. Obowiązkowe jest w moim pojęciu pływanie gwarantujące bezpieczeństwo w wodzie.

[echtom]

Tego ci nikt nie zagwarantuje, bo skurcz/wir/ukryta w wodzie pułapka mogą pokonać nawet dobrego pływaka Ale zgadzam się, że trzeba minimalizować ryzyko.

[ded-e12]

eee, piszesz o rzeczach nieprzewidywalnych a my ty mówimy przy pływaniu o minimum z minimum. Czy nie jest żałosne jak 20 latka w aquaparku moczy kostki i nie korzysta z dobrodziejstw zjeżdżalni bo się boi, że nie utonie, biedaczka nie umie pływać?

[echtom]

Mi akurat nie musisz tego mówić Odniosłam się tylko do słowa "gwarantujące", bo, jak wiadomo, nie ma niezatapialnych statków, a prawo Murphy'ego działa wszędzie.

[ded-e12]

haaa w jej przypadku, że utonie rzecz jasna

[przystanek_tramwajowy]

Moja ulubiona piosenka W.J.:

Zabrała gościa woda, na dno poszedł jak kłoda, na zawsze się pogrążył, bo ratownik nie zdążył.

[gazeta_mi_placi]

Niby dlaczego? Nie każdy planuje wyjazd zagraniczny ani pracę związaną z pływaniem.

[echtom]

Myślę, że każdy rodzic ma po prostu własną wizję umiejętności niezbędnych do przetrwania - dla jednych będzie to gotowanie, dla innych pływanie, dla jeszcze innych prowadzenie samochodu czy angielski. Tymczasem jest całkiem sporo ludzi, którzy tego nie umieją i szczęśliwie żyją

[ded-e12]

oczywiście pływanie bez wariacji, nie poziomie ukończonego kursu ratownika
Angielski jest cenniejszy, jeszcze u nas nie urzędowy jednak poszerza horyzonty w każdej dziedzinie. Bezpośredni dostęp do zagranicznych publikacji, czasopism, serwisów. W pracy może już nas nie wyróżni jest zbyt masowy, ale jego średnia umiejętność pozwoli zaszeregować pracownika w minimum.

[jamesonwhiskey]

> , serwisów. W pracy może już nas nie wyróżni jest zbyt masowy, ale j

masowy ale chyba w wyobrazni tych co go niby znaja
mialem ostatnio telefon z polakami cos tam drewniano dukali
miejscowi nie mogli zlapac watku , rozmowa sie ni kleila jednym slowem

[guderianka]

i pieniądze

poczytaj o stanie majątkowym rodziców jerzyka

[beverly1985]

> Przykład tenisiści

Sama nie chcialabym, by moje dziecko było tenisistą, spedzało cale dzieciństwo na nieustannych treningach z małym prawdopodobienstwem osiągniecia międzynarodowych sukcesów w przyszlości.

Podobnie nigdy nie zapiszę dziecka na balet.

Jest weiele innych dziedzin sportu, które sa jednak mniej wyczerpujace.

[ewa_mama_jasia]

I każdy inny sport oraz uzdolnienia artystyczne, w tym muzyczne. Nie czarujmy się, na początku to jest determinacja rodziców, żeby dziecko skłonic / zmusić do codziennych ćwiczeń / treningów. Miałam troje znajomych, którzy chodzili do szkoły muzycznej. Jednej ojciec odpuścił po I stopniu i teraz żałuje, dwoje - zmuszanych przez rodziców - teraz sobie chwali. Bo mogą sobie poza swoją karierą dorobić grą na ślubach / pogrzebach i innych uroczystościach. A to są całkiem niemałe pieniądze jak na pracę dorywczą.
Ale to się docenia właśnie jak się dorośnie.

[przystanek_tramwajowy]

A może, gdyby twoi znajomi mieli szanse odkryć i rozwinąć jakieś zainteresowania nie musieliby dzisiaj dorabiać sobie, grając do kotleta na weselach?

[gryzelda71]

To wstyd grac na weselach?

[przystanek_tramwajowy]

gryzelda71 napisała:

> To wstyd grac na weselach?

Nie, ale można w tym samym czasie, czyli w czasie weekendu, robić mnóstwo innych rzeczy. A rozumiem, że znajomi forumki nie grają po tych weselach, bo lubią - robią to dla pieniędzy, co wyraźnie zresztą napisała.

[gryzelda71]

Mają z tego kasę.I za tę kasę faktycznie moga w inny weekend zrobić coś na co mają ochotę.

[przystanek_tramwajowy]

A gdyby od poniedziałku do piątku zarabiali góry pieniędzy, to mogliby na pełnym luzie spędzać każdy weekend.

[gryzelda71]

Zapominasz,że mogą to lubić.Grać na weselu do kotleta.I mają 2w1. Przyjemność i kasę z niej.

[przystanek_tramwajowy]

gryzelda71 napisała:

> Zapominasz,że mogą to lubić.Grać na weselu do kotleta.I mają 2w1. Przyjemność i
> kasę z niej.

Wiedziałam, że to napiszesz! Wiedziałam! Kończę wymianę zdań, bo idąc tym tokiem rozumowania można udowodnić, że pan opróżniający szamba też robi to nie dla kasy, tylko dlatego, że kocha smród, gówna i jak go wielkie muchy w dooopę gryzą. Sprowadzanie dyskusji ad absurdum mnie nie interesuje.

[gryzelda71]

Udało ci się porównanie,nie ma co.
I udało się to sprowadzenie gadki do absurdu

[lily-evans01]

Nie czarujmy się, ale na etapie 5-, 6- czy 7-latka rozwój uzdolnień to tak naprawdę jest determinacja rodzica.
Bo dziecku bardzo podoba się np. gra na instrumencie, ma słuch, ale za Chiny ludowe nie ogarnie, ile z tym będzie pracy.
Właśnie staję przed taką decyzją - rozwijać uzdolnienia, czy odpuścić. Doskonale wiem, że bez pracy i wysiłku jakiegokolwiek rozwoju nie będzie. Małe dziecko jeszcze o tym nie wie i to ja muszę pilnować systematyczności tej pracy.
Notabene, jak ktoś ma uzdolnienia muzyczne, to prędzej pewnie będzie grał na tych weselach niż konstruował roboty, malował na jedwabiu, czy co tam uznajemy za twórcze spędzanie weekendu .

[foringee]

To dziwne dzieci macie, ja zawsze sama chcialam, może nie na etapie 5 latka ale 10latka już tak, może temu że nauka przychodzila mi łatwo, a ćwiczenie w kierunku jaki lubię to nie jest praca a przyjemność. Pytanie czy uczycie dzieci tego co one faktycznie lubią.

[lily-evans01]

foringee napisała:

> To dziwne dzieci macie, ja zawsze sama chcialam, może nie na etapie 5 latka ale
> 10latka już tak, może temu że nauka przychodzila mi łatwo, a ćwiczenie w kieru
> nku jaki lubię to nie jest praca a przyjemność. Pytanie czy uczycie dzieci te
> go co one faktycznie lubią.


Moje ma lat 7.
I nadal wyobraża sobie grę na instrumencie w ten sposób, że poznaje nuty i po prostu gra .
Mam wrażenie, że szkoła muzyczna wymaga więcej pracy, no, ale zobaczymy, jak dziecko zareaguje na to, że np. musi grać codziennie, przez ileś tam czasu. Bo tego niestety nie wiem.

[foringee]

Ale pieprzysz.
90% społeczeństwa mimo niechodzenia wcześniej do szkół muzycznych zarabia od poniedziałku do piątku marnie. I z pocałowaniem ręki by wzięli fuchę weekendową polegajacą na graniu do kotleta z wyżerką i dobrą płacą. Tylko talentu im brak.



przystanek_tramwajowy napisał:

> A gdyby od poniedziałku do piątku zarabiali góry pieniędzy, to mogliby na pełny
> m luzie spędzać każdy weekend.
>
>

[przystanek_tramwajowy]

foringee napisała:

> Ale pieprzysz.
> 90% społeczeństwa mimo niechodzenia wcześniej do szkół muzycznych zarabia od po
> niedziałku do piątku marnie. I z pocałowaniem ręki by wzięli fuchę weekendow
> ą polegajacą na graniu do kotleta z wyżerką i dobrą płacą. Tylko talentu im b
> rak.

Miło być w tych pozostałych 10%.

[foringee]

Tia... a świstak siedzi i zawija zawija

[przystanek_tramwajowy]

foringee napisała:

> Tia... a świstak siedzi i zawija zawija

Kobito, aleś sfrustrowana i zgorzkniała! Wrzuć na luz. Przecież gdzieś muszą być ci, co zarabiają więcej od ciebie. Nie wierzysz w ich istnienie? Ja akurat nieźle sobie radzę, eksploatując swój talent (nie muzyczny ).

[foringee]

I masz tak fascynujące życie w związku z tym, że przesiadujesz latami na forach
Gratulacje osiągów

[przystanek_tramwajowy]

foringee napisała:

> I masz tak fascynujące życie w związku z tym, że przesiadujesz latami na forach
>
> Gratulacje osiągów

Dziękuję. Siedzę sobie w chałupie, pracuję i mam otwarty net, więc co i rusz wpadam na forum. . Potrafię też równocześnie oglądać jednym okiem film. Mam bardzo wielodzielną uwagę - to pozostałość z czasów, gdy mieszkałam w akademiku i musiałam się uczyć w pokoju, który jako żywo przypominał tramwaj w godzinach szczytu.

[foringee]

naprawdę, nie musisz mi się tłumaczyć ja naprawdę rozumiem ogrom skali Twojego życiowego sukcesu

[przystanek_tramwajowy]

foringee napisała:

> naprawdę, nie musisz mi się tłumaczyć ja naprawdę rozumiem ogrom skali Twoj
> ego życiowego sukcesu

Dziękuję, dziękuję. W swojej dziedzinie nie powiedziałam jeszcze ostatniego słowa.

[nihiru]

> A gdyby od poniedziałku do piątku zarabiali góry pieniędzy, to mogliby na pełny
> m luzie spędzać każdy weekend.

mam właśnie takiego znajomego: ma stałą pracę ale poza nią dorabia graniem na weselach/imprezach. próbował też grać w takim trochę bardziej ambitnym zespole, ale nie wyszło.
dla niego jest to sposób utrzymanie kontaktu ze swoim hobby, czyli graniem.
nie oszukujmy się - gdyby nie miał z tego pieniędzy, to nie miałby też motywacji, żeby ćwiczyć wieczorami, nie miałby też jak finansować zakupu nowej gitary. no i żona miałaby pretensje, że czas marnuje na granie zamiast dziećmi się zająć i salon odmalować.

[foringee]

ja mam znajomego ktory po pracy etatowej (płatnej b.przyzwoicie) dorabia jako agent ubezpieczeniowy. nie ma z tych ubezpieczen za duzo kasy, ale dzieki temu spotyka się kiedy chce z kochanką a żonie mówi że pracuje

[ewa_mama_jasia]

Ależ wysnułaś teorię. Z tego, że dorabiają dla pieniędzy nie wynika, ze tego nie lubią.

[echtom]

Dla mnie "dorabianie hobbystyczne" to w ogóle sposób na życie, bo przez wiele lat nie mogłam nawet pomarzyć o prawdziwym, bezinteresownym hobby

[falka_85]

Na mój gust to jak ktoś tu coś od czapy napisał to ty. Gdzie Janowicz czy inna Radwańska, a gdzie granie na weselach? Naprawdę trudno jest postrzegać to drugie w kategoriach sukcesu, a o sukcesie przecież jest mowa w tym wątku, a nie o fajnym hobby czy sposobie na dorobienie w weekendy. Nie żeby to była jakaś ujma na honorze dorabiać w ten sposób, to nawet świetnie, że ktoś ma możliwość tak sobie "hobbystycznie dorobić", ale sukces to nijak nie jest. Gorzej, dla kogoś, kto miał być przyszłym zwycięzcą konkursy chopinowskiego albo założyć drugie "The Rolling Stones" granie "do kotleta" to porażka, nie sukces.

[echtom]

> albo założyć drugie "The Rolling Stones"

Kariera w showbiznesie nie zawsze jest efektem wybitnego talentu (nie żebym się akurat Stonesów czepiała, choć nie przepadam)

[e_r_i_n]

Uogolniasz. Jest mnóstwo dzieci, które chcą trenować i nikt ich nie zmusza.

[przystanek_tramwajowy]

e_r_i_n napisała:

> Uogolniasz. Jest mnóstwo dzieci, które chcą trenować i nikt ich nie zmusza.

Jest też mnóstwo takich, które serdecznie tego nie znoszą, a trenować muszą.

[e_r_i_n]

I dlatego koleżanka uogolnia.
Bo początek to nie zawsze inicjatywa rodziców.

[aagnes]

Akurat tenis to kiepski przyklad - tam licza sie pieniadze. pokaz mi jakiegos biedaka co wspial sie na szczyt w tym sporcie.
o wiele bardziej podziwiam mlodych ludzi (bardzo mlodych) ktorzy odnajduja motywacje w sobie, zeby uprawiac sport w fatalnych, niedofinansowanych salach, w dziurawych tenisowkach, nie mogacych doprosic sie o 300 zl stypendium, i oni osiagaja wyniki. wiem o czym pisze, bo moja siostra trenuje w w-wskim klubie malo widowiskowa dyscypline i towarzystwo znam doskonale.
te wszystkie "gwiazdy" sportu, ktore czesto jak sie nieraz okazuje naszprycowane sa czym sie da, nie wzbudzaja zadnego podziwu.

[xxe-lka]

ci rodzice i dzieci szczęśliwie doczekali się sukcesu, co nie jest wcale oczywiste bo czasem nawet determinacja, talent i mordercza praca tegoż wymarzonego sukcesu nie zapewnią

mam dwójkę dzieci trenujących tenisa akurat i o ile dla córki to raczej czysta rekreacja i tak pozostanie to syn jest postrzegany jako bardzo uzdolniony i rokujący i co? i nico? bo już robię bokami żeby na to zarobić, a dalej oprócz wielu wymagań nie proponuje się takiemu dziecku nic. I tu mi chyba determinacji nie starczy. Choć niedługo zmieniamy kraj zamieszkania i zobaczymy jak to się dalej potoczy

[echtom]

Podziwiam, ale sama bym tak nie potrafiła. Tzn. wspierałam moje nastolatki w ich uzdolnieniach i zainteresowaniach (nie na poziomie światowym, ofkors ), ale nie potrafiłabym konsekwentnie prowadzić dzieciaka od przedszkola do sukcesu.

[verdana]

Zazwyczaj jednak prowadzi sie dzieci nie do sukcesu, a do klęski, albo raczej do przeciętności. Dla mnie determinacja rodziców, aby dziecko było najlepsze, to patologia. Czym innym jest wspieranie dziecka w pasji, a czym innym postanowienie, czym dziecko ma być i konsekwentne dążenie do celu.

miliony Azjatów się z tym nie zgadzają i gonią do

[woman_in_love]

nauki swe dzieci kijem. Efekty są widoczne. M.in dzięki temu Zachód biednieje, a Azja się bogaci. Bardzo bogaci. Zachód ze swoimi lewacko-humanistycznymi bredniami nic już nie jest w stanie zaproponować Azji. I to ideały Azji, ich kultura i moralność staną się dominujące. Za 2 a może 3 pokolenia.

[przystanek_tramwajowy]

Tia i dlatego właśnie tamta część świata przoduje, jeśli chodzi o odsetek samobójców.

wkrótce ta plaga dojdzie na Zachód

[woman_in_love]

ludzie jeszcze jednak potrzebują trochę czasu by zrozumieć, że Europa nie ma przyszłości przed sobą i że za jakiś czas nie będzie pracy, socjalu i widoków na polepszenie sytuacji.

[foringee]

Trochę im zazdroszczę. Mialam talenty wyrożniajace mnie na tle klasy, zresztą, tak jak i moje rodzeństwo -jesteśmy zdolni i utalentowani. Ja w jednym kierunku zdecydowanie mam talent. Ale by go rozwinąć potrzebna była inna szkoła, może wyjazd do innego miasta, ćwiczenia, inwestowanie w dziecko, wspieranie. A rodzice nie mieli pieniędzy, ani potrzeby by dzieci się w jakichś kierunkach rozwijały, skończyło się na nierozwojowych "kółkach" szkolnych, U rodziców nikt nie zadbał o ich talenty i tak samo nie dbali o talenty swoich dzieci, nie uznał za wazne lub warte zaangażowania. Najbardziej by im odpowiadało gdyby dzieci szybko zaczęły zarabiać na siebie, ożeniły się spłodziły dzieci, mieszkały gdzieś niedaleko od nich i pomagały im w pracy na gospodarstwie. To była ich idea. Nie nakłady czasu i pieniędzy na jakieś tam talenty dzieci.. Rozumiem ich ówczesny świat - ale tak czy siak - przykro... dużo zmarnowanych talentów.

[echtom]

Wiesz, ale to też dwie różne sprawy - rozwój talentu "na użytek własny" i na miarę światowych sukcesów. Kiedy jedna z moich córek chciała się uczyć gry na gitarze, kupiłam jej instrument, ale nauką zajęli się koledzy. Nie wyobrażam sobie, że miałabym przeprowadzić dzieciaka przez wszystkie stopnie szkoły muzycznej i pilnować, by ćwiczyła w domu - w życiu by mi nie starczyło cierpliwości i determinacji.

[foringee]

Moi nauczyciele z podstawówki proponowali wysłanie mnie do szkół kierunkowych, ale rodziców nie było na to stać a częściowo tez uważali takie naklady na jakiś tam talent za niepotrzebne i wydumane. A co do ćwiczeń w domu, to mnie nikt nigdy nie pilnował, sama się pilnowałam pomimo tego, że pozostali domownicy tępili mnie gdy zaczynałam ćwiczyć bym im "nie przeszkadzała".
Żeby móc "prowadzić dziecko" w jakimś kierunku, to trzeba mieć samemu jakies pojęcie o tym kierunku. Więc wielu rodziców odpada w przedbiegach.
Jeśli dziecko jest leniwe i mu się nie chce to choćbyś stawala na uszach to geniuszem nie będzie. Wczoraj ojciec Janowicza się wypowiadał -że jego syn miał taki charakter, że pierwszy był na korcie i ostatni z niego schodził. Więc to on chciał a rodzic umożliwiał i pomagał. A nie rodzice które ciosają dziecku kołki na głowie by zechcialo się za ćwiczenia wziąć...

[gazeta_mi_placi]

Jeden odniesie sukces, setki innych skończy jako nieudacznicy.

[bi_scotti]

No ale cudow nie ma, nawet najbardziej uzdolnieni musza sie przylozyc i tych swoich 100 tysiecy godzin przecwiczyc zeby miec sukces na miare chocby i tego swojego najwiekszego talentu. Przy czym sa dzieci/ludzie, ktorzy po prostu lubia pracowac, stawiac sobie wymagania, "meczyc sie" nad jakims tam jednym pasazem na piano albo jednym odbiciem do skoku czy co tam jeszcze. A innych trzeba (bo warto) gonic i przymuszac az ktoregos dnia sami zobacza jak bardzo bylo warto. Caly problem w umiejetnosciach wychowawczych rodzicow, nie kazdy umie motywowac, nie kazdy umie konsekwentnie wymagac, nie kazdy wie gdzie szukac dobrego nauczyciela/trenera (czesto niezaleznie do pieniedzy).

Sluchalam kilka dni temu wywiadu z pierwszym nierosyjskim baletmistrzem Bolshoy (Amerykanin, David Hallberg - jak nie lubie baletu tak gdy on tanczy, trudno przestac patrzec i sie zachwycac!). Tu jest fragment rozmowy z nim i jego nauczycielem (bylo w PBS):
JEFFREY BROWN: Teacher and pupil spent six days a week and countless hours focusing on strength, conditioning, flexibility, and mental toughness.
KEE-JUAN HAN: I am not easy to work with, because I always believe that the dance world is not an easy place.
DAVID HALLBERG: He didn't kill me with kindness.
JEFFREY BROWN: Did he almost kill you with the amount of work, yes?
DAVID HALLBERG: Yes. Yes. My parents would sit in on my private lessons from time to time, and almost called child protective services.
But I was so naive at the time, I didn't know how hard I was working. And that served as a sort of perfect ground to mold me into a ballet dancer.

No i rezultaty sa Chlopak z Arizony tanczy jako lead dancer dla chyba najlepszego zespolu baletowego na swiecie. Cool, eh. Ale takiego sukcesu nie da sie odniesc bez potu i lez. Malo kiedy jakikolwiek faktyczny sukces sie da, anyway ...
Problem chyba jest wtedy gdy dziecko ma special talent tylko w oczach i marzeniach swoich rodzicow - wtedy to faktycznie moze dochodzic do jakichs krzywd i nieptrzebnego bolu tak fizycznego jak i, przede wszystkim, mentalnego. Ale od tego zeby rodzicow "uspokoic" w tych marzeniach i ambicjach sa wlasnie sensowni trenerzy czy nauczyciele, ktorzy winni umiec sprowadzic niektorych na ziemie i wspierac dziecko w rekreacji a nie w "pieciu sie na szczyty kariery".

[echtom]

> Caly problem w umiejetnosciach wychowawczych rodzicow, nie kazdy umie motywowac,
> nie kazdy umie konsekwentnie wymagac

No fakt, nie umiem - stąd mój podziw dla tych, którzy umieją. Jedyne, co potrafię, to wspierać aspiracje artykułowane przez samo dziecko, zamiast lekceważyć czy zniechęcać.

[kamelia04.08.2007]

bo tu trzeba wyposrodkować miedzy determinacja i popychaniem do pracy, a pozostawiemem wolnej woli dziecku.


Ta determinacja i motywacja powinna wzmacniac pozytywnie dziecko, w żadntm wypadku wyzwiska, wymuszanie czy inne naganne zachowania

[echtom]

Wychodzi na to, że dzieci przeciętne to mniejszy problem dla rodziców