ania_ania-38
15.07.16, 08:39
Mam na imię Ania. Jestem niekochana. Jestem samotna, bo nie mam już właściwie rodziny, a przyjaciół poświęciłam dla partnera (większość z nich była nieodpowiednia dla mnie wg niego). Dla mojego partnera jestem brzydką, zaniedbaną, "grubą k**wą i piz*ą"; życiowym nieudacznikiem, za co potrafi mnie kopnąć albo popchnąć z obrzydzeniem. Sam jest typem fit-czterdziestolatka, z rodziny DDA (ale po terapii); ludzie uważają go za świetnego faceta. Co do mnie, to nie mam na świecie nikogo oprócz ukochanej siedmioletniej córki. I oprócz brata za granicą, z którym nigdy nie miałam prawdziwych siostrzano-braterskich relacji (molestowanie). Oraz siostry w moim mieście - jak wyżej. Tata zmarł na rzadką odmianę raka 4 lata temu. W tym samym roku Mama zmarła na ciężki udar. A 3 lata temu zmarł mój ukochany drugi brat. Po jego śmierci leczyłam się na depresję. O ile jednak o długach zmarłego brata wiedziałam, o tyle moich rodziców o żadne zadłużenia w życiu bym nie podejrzewała - za moją głupotę teraz płacę, i to dosłownie, spłacając co rusz coś nowego. Mój rodzinny dom nie był normalny - mama zajęta nienawiścią do ojca (był czas, że ją zdradzał i nie szanował - skąd ja to znam; do czasów nastoletnich wychowywała nas, aż do swojej śmierci, babcia), ojciec był oficerem i więcej go nie było niż był; moim jedynym oparciem w dzieciństwie był zmarły brat. Mój tzw. partner był dla mnie dobry tylko kilka pierwszych lat - a jesteśmy ich już ze sobą (z roczną przerwą) osiemnaście. W tych dobrych czasach zwierzałam mu się z różnych spraw, opowiadałam jakie jazdy miałam w dzieciństwie, a on teraz to wykorzystuje przeciwko mnie. Ale tak naprawdę to wg niego wszystko rozbija się o to, że po pierwsze: jestem beznadziejną panią domu i nie sprzątam tak jak on by chciał, a po drugie: jestem gruba, brzydka i nie lubi ze mną spędzać czasu. Po siedmiu latach związku, kiedy wreszcie zamieszkaliśmy razem, zdradził mnie z koleżanką z pracy. On obiecywał, że to pierwszy i ostatni raz - uwierzyłam jak głupia i starałam się być jak najlepszą partnerką, nie wspominałam o tej zdradzie uważając, że należy przebaczyć i iść dalej. Po kolejnych trzech latach zdradził mnie znowu (zarzucając mi później, że prawdziwa kobieta wyczułaby chęć zdrady u swojego mężczyzny, i jej zapobiegła). Nigdy nie czuł się winny z powodu tych zdrad. Rozstaliśmy się wtedy na rok. Wpadłam w depresję (wiem, że to żenujące), ale jakoś się pozbierałam i poznałam kogoś, dla kogo stałam się ważna. Niestety, moje toksyczne współuzależnienie do - byłego wówczas - partnera było tak silne, że postanowiłam dać nam jeszcze jedną szansę; cudownym skutkiem tego mam teraz moją kochaną córkę (teraz słyszę, że złapałam go na dziecko). Zeszliśmy się i na początku było super, ale z czasem stawało się coraz gorzej... Teraz sytuacja wygląda tak, że on grozi mi odejściem, a ja nie daję sobie z tym rady. Nie wiem, jak Mała to przeżyje, bo bardzo kocha ojca (on dla niej jest bardzo dobry). Przy niej staram się być wyluzowana i uśmiechnięta, nie doprowadzam do żadnych konfliktowych sytuacji. Jestem uziemiona materialnie, bo z długami na głowie nie wiem, czy będę miała za co żyć (z tego powodu nie mogę też zmienić pracy, bo spłacam tu również pożyczkę). On raz jest miły, radzi mi się w jakichś kwestiach, a za godzinę pisze mi sms, że do końca lipca się wyprowadzi, bo nie wytrzyma ze mną dłużej i że postanowił, że wakacje z dzieckiem spędzamy każde osobno. Czuję się jak szmata, jak jakiś podczłowiek, którego uczucia można wyśmiać, podeptać. Ja już nie liczę na nic w życiu; mam w sobie tylko wieczny lęk o wszystko; mówię sobie co rano: byleby przeżyć kolejny dzień. Na prywatną terapię mnie nie stać, a państwowa odbywa się w godzinach mojej pracy. Czasami myślę, że on ma rację, że wszystko jest moją winą, że jestem takim nikim, że nie zasługuję na nic. ...dziękuję, że to przeczytałyście, nawet nie wiecie, jakie to dla mnie ważne, że ktoś to przeczytał do końca...
