co byście zrobiły?

[nangaparbat3]

Zainspirowal mnie japoński film "Jak ojciec i syn" (Ale kino, polecam), ktory przypomnial mi prawdziwą historię, o ktorej slyszałam.
Macie piecioletnie dziecko i dowiadujecie się, że to nie Wasze, że w szpitalu do pomylki. Co robicie?

[tol8]

Wielokrotnie myślę o tym.
Na pewno zaprzyjaźniamy się z drugą rodziną, o informowaniu dziecka jeszcze myślę

[nangaparbat3]

A mąż? W filmie, i podobnie w zyciu, matki nie chciały zamiany dzieci - ojcowie sie uparli i do zamiany doszlo.

[kaz_nodzieja]

Tak nawiasem mówiąc film pięknie pokazuje jak to geny jednak są ważniejsze niż wychowanie. Podmieniony chłopczyk tych bogatszych jest zupełnie odmienny od swoich "rodziców" mimo, że jest z nimi od noworodka i wszyscy wtedy nawet nie wiedzą, że jest "podmieńcem". Podobnie chłopczyk wychowywany u tych uboższych jes wyraźnie inny od swoich "rodziców" i rodzeństwa, podobny do swoich naturalnych z zachowania.

[anika772]

Po 5 latach kochania dziecka miałabym je oddać? Niemożliwe.
Najlepiej byłoby pozbyć się tamtych rodziców i wychowywać oboje dzieci...

[nangaparbat3]

W filmie i w prawdziwym zyciu ojcowie zadecydowali, że dzieci trzeba zamienić.

[fragile_f]

Chyba wymieniłabym ojca w takiej sytuacji. Na takiego, który nie myśli przez pryzmat swoich plemników, tylko serca i dobra dziecka.

[kaz_nodzieja]

Ale potem chyba znowu "odmienili" na po staremu jak dobrze pamiętam?

[nangaparbat3]

W życiu nie.

[kaz_nodzieja]

A w filmie?

[nangaparbat3]

Tak do końca wcale nie jestem pewna. Wg mnie film się kończy, ale opowiedziana w nim historia tylko urywa.

[kouda]

filmu nie widzialam(obejrze ), ale podobny watek byl w gotowych na wszystko
i takie na mnie zrobil wrazenie, ze do dzis o tym mysle i nie moge darowac tej glupiej gabrielle, ze tak lekko i bez sensu wlasna corke oddala
chyba jednak jestem zdania, ze kazde z dzieci powinno sie wychowywac u wlasnych biologicznych rodzicow
dylemat na miare tragedii antycznej - nie jedynie slusznego rozwiazania, zawsze bedzie zal

[kasiasolska]

Pamietam ten wątek, tez mnie zmroziło, ale co matka mogła zrobić właściwie? Oddać dziecko, które kochała przez kilka lat? Zamordować tamtych rodziców i przejąć dwójkę?

[rozwiane_marzenie]

Chyba nic bym nie zrobiła i wszystko zostawiła tak jak jest. Po 5 latach to dziecko wychowane przeze mnie jest moje i nic tego nie zmieni. Oczywiście chciałoby się mieć i to drugie, nasze biologicznie, ale przecież tamta rodzina też chce mieć dziecko, więc nie mogę im zabrać. Utrzymywanie kontaktów sądzę, że byłoby dla mnie zbyt bolesna, bo zawsze bym chciała odzyskać biologiczne dziecko. Ogólnie bardzo trudna sprawa.

[kaz_nodzieja]

Chyba nie wiesz co znaczy potęga genów. Pewnie dlatego, że mimo wszystko wychowujesz własne geny, a nie cudze.

[lady-z-gaga]

Pojęcia nie mam, co bym zrobiła.
Film kiedyś oglądałam, bardzo prawdziwy i bez upiększeń - jak to kino japońskie

[kaz_nodzieja]

Mi też bardzo się podobał. Inna kultura. Nawet jak jeden w końcu zerwał w cymbał od drugiego to było to takie flegmatyczne

[mynia_pynia]

Wyjeżdżamy do ameryki południowej, zmieniamy nazwisko i żyjemy w spokoju. Nie nie chcemy poznać tamtych ludzi ani naszego zgodnie genetycznego dziecka, kochamy nad życie to co mamy.

[kaz_nodzieja]

Ja bym wymieniła, co moje geny to moje geny.

[aaa-aaa-pl]

Jedno z pytań, na które mam jedną odpowiedź: NIE WIEM!

[mebloscianka_dziadka_franka]

Nie wiem, ale na pewno nie spłynęłoby to po mnie, z pewnością byłby szok i mętlik w głowie. Może to zabrzmi małostkowo i egoistycznie, ale pokrewieństwo jest dla mnie ważne. Dlatego na 99% nie adoptowałabym dziecka, gdybym nie mogła mieć swoich własnych. Na pewno szukałabym kontaktu ze swoim prawdziwym dzieckiem.

[kawka74]

Jak nie moje, jak moje?
Gorzej, że chciałabym poznać moje dziecko biologiczne, a jeszcze gorzej, że chciałabym mieć oboje, bo z każdym coś mnie łączy.
Koszmarna sytuacja.

[swiezynka77]

właśnie oglądam ten film i jestem przekonana że nie chciałabym wymienić w takiej sytuacji

[szarsz]

Co myślę o biologicznym? Nie wiem.
Ale myślę, że umarłabym, gdyby ktoś mi chciał odebrać MOJE. Niezależnie od genów. I nie sądzę, aby moje małżeństwo wytrzymało sytuację, w której mój mąż decyduje i przymusza mnie do zamiany.

[verdana]

Biologiczne czy nie - kocham to, które mam. Oddać je obcym ludziom? Nigdy. Oczywiście, że chciałabym mieć kontakt z biologicznym - i żeby to, które wychowuję też miało kontakt ze swoimi rodzicami biologicznymi. Ale nawet pomijając opinię rodziców - wymiana pięciolatków oznacza,z ę potraktowano je jak rzeczy i nikt w ogóle nie liczy się z ich uczuciami.
Moja babcia miała znajomych, którzy wychowywali w czasie wojny żydowskie dziecko. Po wojnie odnaleźli sie rodzice, ale dziecko ich nie znało i nie pamiętało. Obie pary rodziców stanęły na głowie i załatwiły sobie dwa mieszkania na tej samej klatce schodowej, naprzeciwko siebie.

[stephanie.plum]

uff, to jeden z tych problemów, których z pewnością nie będę miała.
że moje dziecko jest podmienione, wiem od początku... tylko, że ja nic nie oddałam w zamian, taka sprytna jestem.

[paloma_blauwinder]

Zawsze miałam schizę na ten temat, już przy pierwszym, bo znam osobiście pomylone bliźnięta. Wprawdzie nie dostały się do innych rodzin, ale jeden z nich był poddany jakiemuś zabiegowi dwa razy, a drugi wcale, co skończyło się nieciekawie dla tego pierwszego. Po prostu nie spuszczaliśmy z mężem dzieci z oka, dla nas nasze dzieci były nie do pomylenia, ale kontrola najwyższą formą zaufania.

[kaz_nodzieja]

Teraz są badania DNA, można zrobić prywatnie. Biorąc pod uwagę o jaką stawkę chodzi (całe życie) moim zdaniem warto. Nie wyobrażam sobie wychowywać cudzesa.

[beataj1]

Nie ma mowy bym oddała dziecko które wychowywałam przez x lat i zamieniła na "swoje". Kocham te konkretne dziecko a nie zestaw genów. Zresztą dla mnie to potworne świństwo względem dziecka - co mu powiedzieć - od dziś nie jestem twoją mamą - ta pani jest.

Myślę że ideałem byłoby zamieszkanie w sąsiedztwie z tamtą rodziną - choć zdaje siebie sprawę że to też nastręcza mnóstwo problemów.
Tak czy inaczej - nie wyobrażam sobie wyrywania dziecka z jedynej rodziny jaką zna w imię genów.

[kaz_nodzieja]

Kochasz bo to Twoje geny i dobrze o tym (choćby podświadomie) wiesz. Gdyby dziecko było kompletnym odmieńcem (cechy zewnętrze, a przede wszystkim wewnętrzne) inaczej byś mówiła.

[fragile_f]

Nie pieprz głupot gazeciarz. Negujesz w tym momencie miłość rodziców adopcyjnych oraz macoch/ojczymów.

[kaz_nodzieja]

Jest wspaniała niekiedy, niemniej jednak inna.

[bi_scotti]

A tu jest cos w rodzaju "po latach" ... www.cbc.ca/news/canada/manitoba/switched-birth-first-nation-hospital-manitoba-1.3736933
Sorry, nie wiem czy bylo w jakichs polskich mediach podawane na polsku, w skrocie: 2 facetow dowiaduje sie po 41 latach (!!!), ze byli zamienieni po urodzeniu i wychowaly ich nie ich rodziny, przy czym wszystko dzieje sie w malej spolecznosci, w ktorej wszyscy sie znaja ... Co dalej? Complicated, eh ...

[nenia1]

Wielki dylemat. Jednak chyba kobiety mają większe więzi z dzieckiem, więc sądzę, że nie mogłabym już zamienić dziecka, z którym żyje 5 lat, pamiętam jak dużą więź miałam z córką gdy miała 4 lata, ile rozmów za nami było, wspólnych wypraw na lody i koktajl truskawkowy w kawiarni w Katowicach zaraz po spektaklu w teatrze lalek Ateneum. To już całkiem duże dziecko, z którym człowiek jest bardzo związany.

[kaz_nodzieja]

Miałaś dobrą wieź bo była podobną Tobie. Gdyby była diabłem nie podobnym w ogóle do nikogo pewnie miałabyś inne zdanie.