Kolejne dziecko

[kota_marcowa]

Pierwsze urodziłam w wieku 33lat. Jak urodzę drugie, będę mieć 36. Od razu miałam zaplanowane, że jeżeli w ogóle zdecyduję się na dziecko, to docelowo będzie 2 z małą różnicą wieku. Brzmi jakoś tak jak wykalkulowane na zimno i zresztą takie było, co nie zmienia faktu, że mam dziecko piękne, mądre i grzeczne, kochane i idealne i je uwielbiam
W sumie późno zaczęłam, ale nie późno skończę. Mąż jest 3 lata młodszy, jeżeli to ma dla ciebie znaczenie.

[katja.katja]

To masz młodszego?
Swoją drogą dziwię, że druga ciąża zaplanowana - wszak jak dobrze pamiętam z licznych Twoich wpisów rodzeństwo to samo zło i głównie się szarpie np. o majątek

[kota_marcowa]

Pewnie, że młodszego. Po co mi stary dziad?

Bo często tak właśnie jest, ale to są tylko i wyłącznie błędy wychowawcze rodziców, którzy nie traktują dzieci sprawiedliwie i jedno faworyzują.
Np mój mąż ma dobre układy z braćmi, bo teściowie są biedni i NIE dają wszystkim dzieciom po równo

[wheels.of.fire]

Gratulacje Kota! Zawsze Cię ceniłem za zdrowe poglądy

[fomica]

Długo nie byłam pewna czy w ogóle będę mieć dzieci, nie marzyłam o tym. A gdy już decyzja zapadła to wiedziałam że ma być dwójka, jedynaka nigdy nie brałam pod uwagę. Oboje po trzydziestce.

[arista80]

Bo pojawił się we mnie taki instynkt, taka chęć zakosztowania macierzyństwa. Córka szła już do szkoły (6 lat), ja bardzo dużo pracowałam, niby panowała taka stabilizacja, ale ja czułam się jakaś taka nie do końca spełniona. Mąż nie za bardzo chciał, twierdził, że teraz chce odpocząć (córka jak była malutka była dość trudnym dzieckiem), mnie to jednak nie satysfakcjonowało, po prostu pragnęłam kolejnego dziecka i czułam, że albo teraz albo nigdy (miałam 36 lat). No i udało się. Mąż po pierwszym szoku zaczął się cieszyć, po urodzeniu to w ogóle się w nim zakochał, a teraz bawi się z nim ochoczo, podczas gdy ja odpoczywam na ematce)

[astomi25]

Z mojej trojki tak naprawde planowane bylo srodkowe. ale wszystkie byly chciane.
Trzecie troche mnie zszokowalo, bo wedlug lekarza szans na ciaze nie bylo a tu zonk
Rodzilam majac 23, 30 i 35 lbez paru miesiecy. Po 40 juz by mi sie nie chcialo, teraz to widze. Ale kazdy ma inaczej, dziewczyna z mojej pracy dopiero po 40 sie zdecydowala na pierwsze.

[joanna05]

33. Zawsze chciałam więcej niż jedno, idealnie trójkę. Po to, żeby starszy miał rodzeństwo, i po prostu czułam, że rodzina będzie w komplecie, jak będzie nas więcej. Po drugim przeszła mi już chęć na trzecie, za to parę lat temu dołączył pies. I już jest nas akurat

[danaide]

A tych co się nie zdecydowały nie pytasz dlaczego tak zdecydowały?

[thank_you]

Nie pytam, mam
Prawo pytać o co chce

[danaide]

Nie chodzi o prawo.
Chodzi o otwartość

[zetkaad]

Zawsze chciałam mieć minimum trójkę. Ten plan już zrealizowany, ale jeszcze nie powiedziałam ostatniego słowa

[kropka_kom]

A za mnie los zadecydował. Bylam po 40tce i stwierdziłam ze jestem za stara i chyba nie chcę syna tylko drugą córkę wiec dam sobie spokój. No i w wieku prawie 43 urodziłam synka. . Teraz marzę jeszcze o córeczce. .

[katja.katja]

O rany. Ale wiek.

[kropka_kom]

O rany...mnie nie przeszkadza a tobie?

[kouda]

Za każdym razem motywacje miałam taka, ze meczy mnie praca i zrobiłabym dobie dłuższa przerwę 😉 lat miałam różnie ale przerwy między dziećmi 5 i 6 lat

[jeziorowa]

Zdecydowałam się na kolejne, bo chcieliśmy najchętniej czworo dzieci, więc gdy jedynaczka miała dwa latka zaszłam w kolejną ciążę. Los okazał się wyjątkowo łaskawy, bo okazało się, że to bliźnięta😀😍. Na początku było ciężko (dwa noworodki i żywiołowa niespełna trzylatka), ale z każdym kolejnym rokiem łatwiej. Teraz (wszystkie dzieci podstawówkowe) jest świetnie i duuuużo łatwiej niż myślałam, że będzie. Niestety, nie dane mi było zostać matką czwartego dziecka 😥, więc rekompensujemy sobie braki stadkiem kotów😻.

[leni6]

Decyzja o pierwszym była w zasadzie decyzja o dwójce, mimo starań nie udało się z bardzo mała różnica wieku. Miałam 28 lat i 30. Trzeciego myślę że nie będzie, jak czytam że komuś 3 dziecko nie zrobiło zadaje różnicy to się zastanawiam czy on prowadzi tak stacjonarny tryb życia czy ja mam tak trudne dzieci czy jestem tak nie zorganizowana bo u nas każde malutkie dziecko bardzo dużo zmienia w życiu rodziny.

[turzyca]

Moja przyjaciółka z trójką dzieci, z góry zaplanowanych, mawia, że pierwsze dziecko to zderzenie z kometą, drugie to trzęsienie ziemi, a trzecie to przeprowadzka. W sensie że nawet się nie spodziewała, o ile łatwiej było przy trzecim w porównaniu z drugim.

[leni6]

Ja się nie zgodzę już z pierwszą częścią, może w życiu rodziców większą zmiana jest pierwsze dziecko, ale to z dwojka jest znacznie ciężej niż z jednym, a poza tym drugie bardzo zmienia życie tego pierwszego.

[sfornarina]

A ja się zupełnie zgadzam. Pierwsze dziecko rujnuje życie, a potem to już wszystko jedno; co miało być zrujnowane, i tak już jest zrujnowane 😄

[katja.katja]

Naprawdę tak uważasz?

[asia_i_p]

Chciałam mieć drugie dziecko - ciągnęło mnie do tego. Bardzo lubię mieć rodzeństwo i chciałam, żeby córka też miała.
Miałam 38 lat, kiedy syn się urodził. Gdybym wtedy nie zaszła w ciążę, nie wiem, jak długo podtrzymywałabym stan "świadomego ryzykowania wpadki" - bo to było raczej to, niż świadome staranie się o dziecko, na które wedlug słów pani ginekolog nie miałam dużych szans.

[katja.katja]

Z jakiego powodu nie miałaś dużych szans?

[asia_i_p]

Problemy równocześnie na poziomach mechanicznym i hormonalnym - na rok przed urodzeniem się naszej córki bardzo stanowczo orzekła, że bez in vitro nie będę miała dziecka.
I, prawdę mówiąc, już wtedy po zajściu w ciążę należało od niej wiać, bo przerost zdecydowania nad wiedzą u lekarza to nie jest dobra mieszanka.

[sfornarina]

Zanim mieliśmy dzieci, planowaliśmy dwójkę. Pierwsze urodziłam majac 34 lata. Młody dał nam strasznie popalić i mocno nas zniszczył.
Gdy się pozbieraliśmy do kupy, powróciliśmy do tematu drugiego dziecka - bo z dwójka raźniej i żeby starszak miał rodzeństwo. Drugie dziecko urodzone w wieku 36 lat na szczęście jest dużo prostsze w obsłudze, no i niszczyć też już nie ma czego; to załatwił starszak 😄
Więcej dzieci nie będzie. Definitywnie nie chcemy, a ja nie mogę.

[katja.katja]

Ale ta krecha się przecież rozpadła po drugim, więc drugie dokonało dzieła zniszczenia.
A taki miałaś śliczny, płaski brzuszek po pierwszym dziecku Jak modelka.

[sfornarina]

Skarbie, ja tu o życiu mówię, nie o ciele

[rosapulchra-0]

Tak słodko do trolla? No, no.

[ara.5]

Zawsze chciałam dwójkę, pierwsze 31, teraz 34. Zaszłam w ciążę ale prawdopodobnie nie będzie dziecka

[18lipcowa3]

28 i 31
po 1 widzialam ze musi byc drugie
jedynactwo to straszna tragedia i dla dziecka i rodziców

[asia_i_p]

Neoblastoma to jest straszna tragedia. Albo białaczka.

Jedynactwo to może być problem, dla niektórych, dla innych wręcz przeciwnie.

[zielonakobieta]

Popieram.
Znam jedynaków, którzy nie czują się pokrzywdzeni i nie odbierają jedynactwa jako tragedii.

[little_fish]

O matko, lipcowa! Jaka tragedia???

[lily_evans11]

Lipcowa ma swoją specyficzną wizję świata, tak że ten...

[katja.katja]

Przesadza, ale co do meritum ma rację, może tragedia to nie jest, ale lepiej dla wszystkich jak się nie jest jedynakiem.

[lily_evans11]

Słowo tragedia mam zarezerwowane dla sytuacji innego kalibru.

[asia_i_p]

Jeśli tragedia to nie jest, to twierdząc, że jest, nie ma racji co do meritum.

[katja.katja]

Oj, to po prostu przesadzony środek stylistyczny taki jak "Zabiję teściową", czyli nikt raczej nie wezwie policji w obawie przed faktycznym morderstwem, ale wskazuje że teściowa to niezbyt miła kobiecina.
Albo "Wyszłam od fryzjera - tragedia".

[lily_evans11]

Nie, ona niestety tak serio.

[kota_marcowa]

Nie jest żadną tragedią. Ba, bycie jedynakiem jest całkiem przyjemne i wygodne, wiem co piszę. Raczej posiadanie więcej niż jednego dziecka zaspokaja potrzeby rodziców, a nie dzieci. Taka prawda. Dzieci mamy z egoizmu.

[grrru]

Dla mnie nie było ani przyjemne ani wygodne, kwestia indywidualna.

[katja.katja]

Nie kłam, pamiętam jeszcze jak na innym nicku pisałaś (w skrócie), że się staraliście, ale nic z tego nie wychodziło więc się pogodziliście z faktami.
Gdybyś nie chciała to byście się nie starali. Każdy chce mieć własny zestaw genów, to naturalna potrzeba wszystkich ludzi, jak spanie, jedzenie czy seks.

[baltycki]

katja.katja napisała:

> Nie kłam, pamiętam jeszcze jak na innym nicku pisałaś (w skrócie), że się stara
> liście, ale nic z tego nie wychodziło więc się pogodziliście z faktami.
> Gdybyś nie chciała ...

grrru napisała:

> Dla mnie (bycie jedynakiem) nie było ani przyjemne ani wygodne, kwestia indywidualna.

W ktorym miejscu klamie?
Masz balagan w notatkach.

[kropka_kom]

A kto to ta katja...druga lipcowa?

[katja.katja]

Nie jestem Lipcową, jestem patriotką, kiedyś razem dyskutowałyśmy o "Wołyniu"

[kropka_kom]

pod jakim nickiem byłaś ?

[katja.katja]

Nie powiem bo mnie tu nie lubią i już wiele razy mi się oberwało

[katja.katja]

"Dzieci mamy z egoizmu".

[blanka-78]

Ja nie zdecydowalam się na kolejne, mam jedno.

[grrru]

Albo drzewka nie ogarnia.

[grrru]

To do mnie???

[lady-z-gaga]

Thank you, miej to dziecko, jesli czujesz się na to gotowa ryzyko jest zawsze, samo życie jest ryzykiem, każdy związek jest ryzykiem. Ważne, czego Ty naprawdę chcesz. Bo jeśli się zdecydujesz z przekonaniem, to nie będziesz żałować, cokolwiek się wydarzy.
I wróć na forum

[zielonakobieta]

Urodziłam córkę w wieku 37 lat i chciałabym drugie, ale wiek już nie ten (41).
Ale dalej mam myśl, że może jednak...

[czekoladazkremem]

Mam koleżankę z podstawówki, pierwsze dziecko urodziła mając 16 lat, tuż po otrzymaniu świadectwa ukończenia pierwszej klasy liceum. Żadna tam patologia, bardzo zamożna rodzina, dziewczyna zakochała się na zabój no i poszło. Chłopak też w porządku, rodzice obojga pomogli, młodzi mogli się uczyć i pracować, chcieli się pobrać, ale rodzice zarządzili "okres próbny". Przetrwali, skończyli studia mając już dziecko w wieku szkolnym, wzięli ślub. Byłam zaproszona na osiemnastkę ich syna - matka, dziewczyna szczupła, zgrabna, długowłosa nijak nie wyglądała na rodzicielkę. Tego samego roku zaszła w nieplanowaną ciążę, trochę marudziła, że teraz, kiedy wreszcie może odpocząć, znów pieluchy i obowiązki, ale prędko przestała jęczeć, tym bardziej, że mąż oszalał ze szczęścia. Są superkochającą się, wspaniałą rodziną, w tym roku bawiłam się na weselu ich syna.

[thaures]

Moja mama miała 33 lata, gdy mnie urodziła- miałam całe młode życie kompleksy, że mam starą mamę ( tata był 13 lat starszy) Pierwsze dziecko urodziłam więc mając 24 lata, a drugie 5 lat później. Zawsze chcialam dwójkę, o trzecim nawet nie myślałam. I również gdy ciężko przeżyłam pojawienie się pierwszego, to wiedziałam, że kiedyś to drugie będzie. Tylko czekałam na czas mojej gotowości. Nadszedł po prawie 5 latach. Z tym, że te 20 lat temu wszystkie koleżanki rodzily w podobnym czasie, wiec dzieci przyjaciół stawały się przyjaciółmi moich dzieci. Wspólne imprezy nie były problemem, bo dzieci znikały u siebie i zajmowały się sobą. To był najlepszy czas na dzieci w moim przypadku.
Teraz jesteśmy w okolicach 50, jeden syn od 5 lat mieszka osobno, drugi zaraz zrobi maturę.. My jeszcze zdrowi i pełni sił- piękny czas...