Chcialabym miec znowu 16lat

[1madame2]

Serio wszystko byloby przede mna studia pierwsze milosci. Teraz bym sie niczym nie przejmowala gdybym cofnela czas. Czuje sie stara a mam dopiero 30lat. Nie lubie swojego wieku zazdroszcze nastolatkom szkoda ze to sie nie wroci

[cauliflowerpl]

O dżizas, wszystko tylko nie to. Żadnego cofania się w czasie, a już na pewno nie do nastolatkowatości. Te hormony buzujące, zauroczenia bez wzajemności urastające do rangi tragedii i inne młodzieńcze idiotyzmy.
Zdecydowanie wolę być "stara"

[1madame2]

Wlasnie mi do pracy tacy 18 - 19latkowie przychodze i mnie na nutke zazdrosci i wspomnien wzielo

[35wcieniu]

Jako kto pracują? Dopiero co byłaś pielęgniarką, jakie tam fuchy oferujecie 18-latkom?

[1madame2]

Nieeee przychodza bo chca oddac krew

[heca7]

O nie 16 to nie. Te wszystkie wybory, liceum
, matura, studia, egzaminy byłby przede mną. Nie, dziękuję Zupełnie by mnie zadowolił wiek między 30 a 35 lat. Nie jestem zachłanna

[triss_merigold6]

Ojezu, nie.

[yuka12]

21 lat + kolejne 3 lata- o tak. I nic bym nie zmieniała. Najpiękniejszy i najlepszy czas w moim życiu 😀.
16 lat i moje LO?- nigdy w życiu!

[simply_z]

o jezu w zyciu.

[jeziorowa]

Nigdy w życiu! Żadnego cofania czasu! Teraz jest bosko😍. Znowu miałabym ciężko pracować na fajne życie kobiety 40+? O nie!

[makurokurosek]

Smutne to co piszesz, ten brak akceptacji siebie i swoich decyzji. Nigdy w życiu nie chciałabym mieć 16 lat, jeżeli już miałabym się cofnąć to raczej do wieku 22 lat, ale nie po to by coś zmienić a by przeżyć to jeszcze raz . Lubię swój wiek, a mam 40 na karku . Mam swój kąt, swoją stabilizację, czas dla siebie

[1madame2]

Moze tak to ujelam po prostu chcialabym przezyc pewne chwile jeszcze raz ale lubie swoje zycie

[bei]

A wiesz, jak ja bym chciała mieć 30😀
Ciesz się życiem, masz dopiero 30 lat, wszystko przed Tobą.
Ja byłam o 8 lat starsza gdy spotkałam miłość życia.
Czy musisz przeżyć kolejne 30 by spojrzeć na siebie z retrospektywy i powiedzieć- no co ja od siebie wtedy chcialam😊😊😊

[1madame2]

Haha dzieki)) lubie to swoje zycie ale najlepsze momenty przezylam od 16-25roku zycia

[la_mujer75]

To jeszcze wszystko przed Tobą

Za żadne skarby nie chcialabym miec teraz 16 lat!!!
Najchętniej miałabym tak 30-38....

[milva24]

Za żadne pieniądze! Jednak z chęcią przeżyłabym jeszcze raz wiosnę 2002 roku

[nolus]

Nigdy w życiu i nigdy...Nigdy nie byłam w stanie zrozumieć ludzi postrzegających czasy nastoletnie jako sielsko - anielskie. Serio? Moi rówieśnicy nie rzygali tęczą, bo "15 lat to taki cudowny wiek". Ja swoje czasy nastoletnie (nie całe, ale pewne okresy na pewno) wspominam psychotycznie wręcz.

[aerra]

Zdecydowanie nie. To najgorszy, najgłupszy okres i musiałabym mieć naprawdę realne korzyści z tego, żeby się zgodzić to przeżywać jeszcze raz.
A jak sobie pomyślę - mieszkanie u rodziców, niepełnoletność, niemożność decydowania o wielu sprawach, brak swojej kasy, te głupie burze hormonów, brrrr…

[snakelilith]

O matko boska i córko! Nigdy w życiu. Chciałabym mieć 35 lat ewentualnie 40, ale za nic w świecie nie mniej niż 30. A 16 to już po moim trupie. I znowu mieszkać u rodziców, uczyć się do sprawdzianów w liceum i przejmować się każdym pryszczem? Plisss..nie......

[grrru]

Mam w domu 16-latkę. Za nic nie wróciłabym do tego etapu.

[andaba]

Serio miałyście taką okropną młodość, że tak was przeraża to 16 lat?
Pewnie, fajnie mieć 40 klat wiedzieć, że już się nic nie musi, ale 16 lat mieć też było fajne. A jeszcze bardziej mieć lat 12 - to dopiero było życie...

[milva24]

Ja kiedy miałam dwanaście lat miałam fatalne poczucie własnej wartości, beznadziejne kontakty z rówieśnikami i kiepskie z rodzicami.

[grrru]

Tak, chorowałam na depresję - to jedno. Miałam poczucie, że przede mną wybory, które zaważą na całym życiu, a ja nie wiem, czego tak naprawdę chcę. Do tego zależność od rodziców i brak możliwości decydowania o wielu sprawach. Nienawiść do własnego ciała. Mało?

[snakelilith]

16-lat to nie młodość, a dzieciństwo i uzależnienie od innych. Młoda to ja jeszcze byłam po 30-stce, ale za to bardziej doświadczona, pewna siebie, z poukładanymi priorytetami i do tego samodzielna. I o ile z nauką nie miałam w zasadzie żadnych problemów, a i szkołę wspominam całkiem fajnie, to stresu sprawdzianów, klasówek, a potem matury naprawdę nie potrzebuję. Dopiero na studiach mogłam w końcu uczyć się tego, co mnie interesowało.

[andaba]

Jakoś mnie specjalnie uzależnienie od rodziców nie martwiło jak miałam 12, a nawet 16 lat.
Pewnie, w wieku 16 lat powoli zaczęło to uwierać i powoli zaczynałam sama na siebie zarabiać, ale w wieku 12 -15 to było zupełnie oczywiste, że rodzice mnie utrzymują i żadnych problemów z tym nie miałam. Może dlatego, że mi nie wypominali jedzenia ani majtek.

[grrru]

Uzależnienie nie polega na byciu utrzymywanym. Nie możesz decydować, o której wracasz do domu, na wszystko potrzebujesz zgody - nie pojedziesz tam gdzie chcesz, jak rodzicie się nie zgodzą. Dorabiać bez ich zgody też nie możesz.

[andaba]

Serio? Nikt mnie nie pilnował nigdy o której wracam, jeździłam gdzie chciałam, pewnie, w granicach rozsądku, ale wtedy kolonie były tanie, bywało, że jeździliśmy dwa razy w ciągu wakacji, na pracownicze kolonie i obozy harcerskie.
Co do dorabiania - przecież nie mówimy chyba o dorabianiu pod latarnią - dlaczego jakimkolwiek rodzicom przeszkadzałoby zbieranie jagód, czy sprzątanie domów starszym paniom?

[grrru]

A mnie pilnowali. I jaki z tego wniosek?
Akurat na dorabianie pod latarnią zgody nie trzeba, ale jak chciałam pracować na promocjach w supermarketach to musiałam długo prosić o podpisanie zgody. Rodzice mają różne podejście i tyle.

[andaba]

To nie wina wieku, tylko rodziców, moi byli normalni. Pewnie, miałam dużo obowiązków, a rodzice byli bardzo surowi, ale żadnych konfliktów nie pamiętam. Mama trochę fuczała, jak szkołę wybrałam, ale mi ani nie zabraniała, ani nie odmówiła pieniędzy na internat i bilety.
Było fajnie, była młoda, zdrowa, miałam matkę, przyjaciółkę, koleżanki, kolegów, chłopaka, rower i psa - czegóż więcej chcieć w tym wieku.

[grrru]

Wieku. Jak masz 20 lat to możesz mieć nienormalnych rodziców i idziesz do pracy nikogo nie pytając o zdanie.

[andaba]

Jak masz normalnych rodziców, to możesz i mając 16

[grrru]

Normalni to jest pojęcie względne, bo ludzie mają różne normy. Nie rozumiesz różnicy między tym, że możesz coś zrobić po uzyskaniu pozwolenia, albo po prostu możesz?

[andaba]

Widzę, za to nie widzę w tym nic strasznego.
Mając lat 12 przyjmowałam za oczywiste, że rodzice są mądrzejsi i decydują za mnie w sprawach istotnych. W wieku lat 16 nikt za mnie o niczym nie decydował. Bo i o czym rodzice w tym wieku mogą decydować? Zwłaszcza jak widzą dziecko raz na 2-3 tygodnie?

[grrru]

Ale zdajesz sobie sprawę, że większość 16-latków widzi rodziców częściej niż raz na 2-3 tygodnie?

[andaba]

No zdaję sobie sprawę, mam 16-latka w domu. I widuje mnie częściej niż raz na dwa tygodnie. I co z tego? Decyduję, czy na obiad zje gulasz, czy naleśniki i to by było na tyle, jak chodzi o moje o nim decydowanie. Czyli mniej więcej tyle decyduję za syna, co i za męża. Ba, za męża bardziej, syn nie pyta, co ma włożyć...

[nolus]

Dla mnie najgorsze był wiek 16/17 - 19 lat. To był istny koszmar. Przerobiłam tez gimnazjum (!) jako jeden z pierwszych roczników,więc ja i moi koledzy byliśmy królikami doświadczalnymi. I ten okres wieku wspominam normalnie,raczej pogodnie i dość pozytywnie, wbrew temu co się zawsze mówiło o gimnazjalnej młodzieży. Okres początku studiów też wspominam średnio - życie zaczęło być dla mnie naprawdę fajne dopiero kiedy skończyłam 23 lata.To co było wcześniej nie jest warte pamiętania i to jest w mojej głowie okres typu dziura (no może dziury, bo jakieś tam lepsze momenty pewnie były). I serio, tak to własnie postrzegam.

[cauliflowerpl]

Mnie nie dała w kość ani szkoła, ani rodzice ani brak kieszonkowego.
Po prostu jak porównam, jak sama siebie wtedy widziałam, iloma kompletnie nieznaczącymi rzeczami się przejmowałam, kompleksy, chęć bycia akceptowaną, przejmowanie się każdym przejawem niechęci...

Z dorosłości najbardziej lubię wdudziemanie takich rzeczy. Spokój wewnętrzny, pewność siebie, duże poczucie własnej wartości.
Fakt, przeprowadzka też na to mocno wpłynęła.

[mae224]

To nie był dobry wiek, nie miałam złych kontaktów w domu, raczej na tym etapie nie były dla mnie ważne. To wiek, kiedy się chce samemu decydować, ale nie ma się warunków, bo wszystko zależy od rodziców, a człowiek jest już dość osobnym bytem. Ważne było środowisko i rówieśnicy, nie zawsze (w grupie) poprawnie się wobec wszystkich zachowujące (naprawdę grupy nastolatków w tym wieku bywają okrutne, często jeszcze nieświadome konsekwencji), nie miałam problemów z przyjaźniami ale z szukaniem jakieś przynależności już tak. Pamietam siebie z tego okresu, nastolatka, a już zakompleksiona (!), dziewczyny zasłaniały czym tylko się dało rosnące kształty (jakże żałuję, że wtedy nikt mi nie powiedział więcej o kobiecości), pierwsze próby oswajania dorosłości skutecznie rodzice i nauczyciele wybijali z głowy, pierwsze damsko-męskie doświadczenia też przynosiły rozczarowania. Nie, nigdy więcej

[kosheen4]

Moglaby mi wrocic tamta fizycznosc, sprawnosc. Za reset ciala oddalabym duzo, byloby mi latwiej poprowadzic dynamiczna kampanie poprawy formy ale zeby miec 16 lat ze wszystkimi konsekwencjami - nieeeee, brrr. mieszkac ze starymi? chodzic do liceum? miec, o zgrozo, takie siano w glowie?

[ewcia1980]

A ja chętnie wróciłabym do tego okresu.
W szkole średniej byłam "królową świata" - czułam się dobrze ze sobą, nie miałam kompleksów, byłam popularna, miałam koleżanki, chodziłam na fajne imprezy, podobałam się chłopakom,
W tym wieku - czego chcieć więcej?

Uważam, że zmarnowałam okres studiów bo związałam się już na pierwszym roku z chłopakiem z którym byłam prawie 4 lata zamiast imprezować i korzystać z uroków studiów dziennych.

Pod koniec czwartego roku poznałam mojego obecnego męża i piąty roku studiów to był ekstra czas bo byłam na maksa zakochana.

Po studiach ślub i dzieci i też był to fajny okres w moim życiu.
Tyle że .... zleciał jakoś za szybko.
Moje dzieci mają już 12 i 10 lat i jak ostatnio obejrzałam zdjęcia jak byli tacy mali to łezka w oku mi się zakręciła.
że to tak szybko minęło
i że już nigdy nie wróci.

Teraz zbliżam się do 40-stki i postanowiłam trochę zwolnić i żyć bardziej "tu i teraz" niż ciągle gnać do przodu.
Bo mam wrażenie że ostatnie 10 lat "przeciekło" mi przez palce.

Więc ja owszem .... chętnie cofnęłabym się do wieku 16 lat ale po to żeby przeżyć to wszystko jeszcze raz.

[mamablue]

Fajnie napisane. Ten okres po studiach i ślubie do dziś też mi szybko zleciał. Najbardziej po dzieciach widać..

[nangaparbat3]

Naprawdę? jest dużo książek i filmów o popularnych "królowych" ze szkół średnich.

[ewcia1980]

"jest dużo książek i filmów o popularnych "królowych" ze szkół średnich."

ale że jaki to ma związek z tym co napisałam??

[joanna05]

O nie, nie. W życiu! A mam znacznie więcej niż Ty. Dopiero teraz umiem (i mogę) w pełni korzystać z życia. No, z 35 mogłabym znów mieć, ale nie upieram się, teraz też jest bardzo ok.
Daj spokój, jesteś szczeniaczkiem dopiero Za 20 lat to sobie możesz tęsknić za młodością, albo i za 30. Teraz ciesz się - jesteś bardzo młoda, ale już bez nastoletnich wad (brak doświadczenia życiowego, niedojrzałość emocjonalna itp). I jeszcze wiele młodych lat przed Tobą

[hanusinamama]

Ale ze miec te 16 ale wiedziec to co teraz sie wie...w zyciu. Nie popełniałabym masy błędów, miedzy innymi dzieki nim jestem gdzie jestem.

[nangaparbat3]

Zawsze chciałam być stara, a 16 lat nie chciałabym mieć za nic w świecie. Na co dzień obcuję z szesnastolatkami i wiem, ile w nich niepokoju, lęku, napięć , jakie są bezbronne i zagubione.

[tairo]

O nie, nigdy więcej.
32 - bez wahania.

[lot_w_kosmos]

Ja bym chciała mieć ze 22, być studentką i wyrywać chłopaków...
Ech...

[mae224]

Ja też 22-23.

[mae224]

I walczyć z trądzikiem? Nigdy!

[ewa_mama_jasia]

Nie wiem, czy bym chciała mieć znowu 16 lat. Gdybym miała swoją późniejszą wiedzę o życiu, to może tak. Nie popełniłabym pewnych błędów, pewne rzeczy zrobiłabym lepiej, dokonała innych wyborów. Z pewnością wtedy przydałaby mi się dzisiejsza wieksza pewność siebie.

[35wcieniu]

Zupełnie nie czuje takich nostalgii. Wiek nastoletni mnie nie bolał, niczym się specjalnie nie stresowałam, ale żeby był aż taki super żeby do niego wracać? A po co? Co niby wtedy mogłam czego teraz nie mogę?

[nickbezznaczenia]

Smarkulo, pogadamy za jakiś czas.