amomp
27.04.19, 15:59
Syn 19 lat, niedługo 20. W zeszłym roku zdał maturę w liceum, zaraz po maturze rozpoczął pracę w magazynie bardzo dużej firmy. Tak celowo wyszukał, że agencja pośrednictwa pracy działająca na zlecenie tej firmy, gwarantuje także zakwaterowanie blisko miejsca pracy. Wyprowadził się od nas w lipcu, w zasadzie spakował tylko niewielką torbę i pojechał. W lipcu tego roku minie rok. Od początku kontakt sporadyczny, najwyżej 2 razy w miesiącu. Gdy ja dzwoniłam, nie odbierał. Później rzadziej niż raz w miesiącu. Na święta jedne ani drugie nie był, wysłał tylko sms z życzeniami na Boże narodzenie, na Wielkanoc nawet tego nie, od 2 miesięcy kontaktu brak, po trudnej rozmowie telefonicznej. On cały czas tam pracuje, dzwoniłam, sprawdzałam, wiem. Wiem też, że nosi w sobie ogromne pokłady niechęci do nas i ostatecznie zdecydował odciąć się zupełnie od rodziny. Znam powód: uważał całe życie, że jest gorzej traktowany niż młodszy brat i młodsza siostra. Syn ma trudny charakter, jest uparty i ma ogromne poczucie niesprawiedliwości. Ja starałam się być zawsze fair wobec wszystkich dzieci, mąż jednak preferował młodszego syna i córkę. Tak niestety wyszło. Te dwa miesiące temu zadzwoniłam w sobotę wieczorem z pytaniem, co się dzieje. Syn powiedział, że nie chce mieć z nami kontaktu, żebyśmy nie martwili się o spadek, on się wszystkiego zrzeka, nie chce nas, ani rodzeństwa, ani jakiejkolwiek dalszej rodziny. Mąż twierdzi, że nawet dobrze, bo przynajmniej jest konsekwentny i problem z głowy, kasy od nas nie bierze. Ja się nie mogę z tym pogodzić. Wychodzi z tego opisu, że jesteśmy patologią, a tak naprawdę dobrze sytuowaną rodziną, oboje z mężem jesteśmy farmaceutami, po prostu najstarszy syn ma zbyt problemowy charakter. Oczywiście żadnych pato-historii typu przemoc czy molestowanie w rodzinie nie było. Po prostu mąż ma trudny charakter i nasz pierworodny. Czy są tu matki, których dzieci tak szybko się wyprowadziły usamodzielniły i zerwały kontakt z rodziną? Bo ja znając syna nie mam wątpliwości, że on mówił serio i kontakt zerwał na dobre. Nie mam też wątpliwości, że mąż się w sumie cieszy. Pozostałe rodzeństwo jest dość obojętnie nastawione do sytuacji. Empatia nie jest na pewno naszą mocną stroną. Jak mam się z tym pogodzić? Lekarz? Psycholog? Jakieś skuteczne antydepresanty? Po jakim czasie mija przykre uczucie po stracie dziecka, nawet tak problemowego?