Smutno mi...

[bakis1]

Smutno mi i nie mam komu o tym powiedzieć....tylu zmarłych wokół mnie....kiedyś terapeuta powiedział mi że czas wyjść ze świata umarłych...W takie dni jak ten nie potrafię...

[b.bujak]

ja tam się na terapiach nie znam... radzę sobie intuicyjnie sama - przede wszystkim nie wychodzę ze świata umarłych; oswajanie go wychodzi mi na lepsze, niż odcinanie się od niego - to jest świat, który ciągle przeplata się ze światem żywych

[korag100]

Mnie zawsze w ten odwiedza myśl, że kiedyś ja będę na cmentarzu. Wtedy pytam sama siebie "na co mi to wszystko". Powinnam łapać dzień a nie ciągle być w pracy. Też mi smutno

[jola-kotka]

No wiesz ale zeby nie znalezc sie wsrod martwych z powodu smierci glodowej to jednak kase trzeba zarabiac . Nie mam takich jakis akcji ze ja kiedys tez ale w taki dzien mam przed oczami tych co odeszli.

[potworia116]

Oglądałam zdjęcia, czytałam listy, włożyłam jego koszulę, szalik, skarpetki. I nic. Pomyślałam, że pomiędzy mną żywą, a nim - nieżywym, jest przepaść nie do zasypania. Bo jest. Ale nasza córka, która nigdy go nie widziała, bo urodziła się osiem miesięcy po, pacnęła przyjaźnie to duże, rzadko wyjmowane zdjęcie i powiedziała wesoło „tata”.

[ginger.ale]

Potworia przytulam najmocniej jak umiem.

[potworia116]

Smutny uśmiech, ginger.

[beaucouptrop]

Jakaś czastkę Jego masz w córce. Trzymaj się.

[jola-kotka]

😢

[rozalia_olaboga]

Mnie też smutno. Oprócz tego, że tęsknię za bliskimi, którzy odeszli, tęsknię za swoim dziecinstwem. Za weekendami u dziadków, wycieczkami z rodzicami, spokojnymi, sielankowymi porankami w niedziele, z kanapkami, nalesnikami i Disneyem. Za wspólnymi wyjazdami na cmentarze nawet, z całym rytualem zamawiania i odbierania chryzantem... Wtedy tego nie znosilam, teraz - wróciłabym bez zastanowienia. Wiem, że to już nie wróci. Obiektywnie mam fajne życie teraz, ale wciąż tęsknię za tamtym czasem razem. To na pewno jakiś problem do terapii, ale na razie jakoś sobie radzę, życie się toczy, czasami pooglądam zdjęcia, łezka się w oku zakreci i tyle. Uśmiech numer 8 na twarz i jest ok.

[konsta-is-me]

Rzeczywiscie ,sentyment do chwil z dziecinstwa do powod do terapii...

[123zielona123]

Ja tam do świata umarłych nie wchodzę. Ale nie wierzę, że coś jest po śmierci. Nie jest mi smutno, chociaż wszelkich świąt raczej nie lubię.
Też tęsknię za dzieciństwem, zwłaszcza że nikt żywy z tego czasu sie nie ostał.