Nastolatka a nastolatek.

[wlazkotnaplot]

Mam w domu oboje. Syn 17, córka 15.
I tu pytanie do matek z takim przychówkiem jak ja. Czy widzicie różnicę między dojrzewaniem córek i synów? Mam wrażenie że z synem idzie jakoś spokojniej. Bez gwałtownych zmian nastrojów, chumorów, smutków (pisałam o jej kompleksach okazuje się spadek nastroju trwa od roku) itp. Czasem mam wrażenie że jakoś tracę córkę. Czy to dojrzewanie czy moje błędy wychowawcze czy też jej charakter.....

[larix_decidua77]

Nie wiem czy popełniłaś błąd ale to zdecydowanie nie płeć. Raczej charakter dziecka.

[berber_rock]

larix_decidua77 napisał(a):

> Nie wiem czy popełniłaś błąd
_ ??? Jak to nie wiesz? Humor!!!!
HHHHHHHHHHumor !!!!!!

[feliz_madre]

Mam bardzo podobne odczucia. Syn owszem, miał swoj trudny czas, i nawet trochę nas przygotował na to co nas czeka gdy dojrzeje jego siostra, ale to co ona nam funduje jest zdecydowanie większego kalibru... No i dopiero teraz rozumiem jaka jest różnica w strachu między tym, gdy syn idzie na imprezę gdzieś tam z kimś tam, a gdy idzie córa...

[kryzys_wieku_sredniego]

Ale w którą stronę?
Bo jako dziewczyna to bym się raczej obawiała o chłopaków, patrząc na wyskoki za młodu to chłopaki wpadali w kłopoty my zawsze wychodziłyśmy cało z różnych pokręconych przygód.

[lily_evans11]

Chłopaki w ciążę nie zajdą, rzadziej też padają ofiarami gwałtu.

[kryzys_wieku_sredniego]

Żadna z moich szkolnych koleżanek ofiarą gwałtu się nie stała, natomiast dwóch kolegów dostało ostro po "ryju".
Idąc dalej to w ciągu ostatniego roku kilku studentów utopiło się w Odrze o dziewczynach martwych po imprezie nie słyszałam.

[kryzys_wieku_sredniego]

Wrocław.

[lily_evans11]

Ale wiesz, że jest to dowód anegdotyczny?

[snakelilith]

Nie jest. Jak pokazują statystyki kryminalne młodzi mężczyźni są bardzo często ofiarami przestępstwa, takich jak pobicie. Głównie dlatego, że generalnie przeceniają siebie i mają większość skłonność do ryzyka .

[thank_you]

Dowód anegdotyczny? Przejdź sie po cmentarzu i porównaj ilośc chłopaków 14-24 i dziewczyn w tym samym wieku.

A tu masz „dowód anegdotyczny”.

fdds.pl/wp-content/uploads/2016/05/Wojtasik_M_2011_Umieralnosc_dzieci_i_mlodziezy.pdf

[mooi]

>patrząc na wyskoki za młodu to chłopaki wpadali w kłopoty my zawsze wychodziłyśmy cało z różnych >pokręconych przygód.

kiedy ja byłam w tym wieku to nie było opcji, żebym sama wracała do domu.ZAWSZE odprowadzał mnie chlopak, z którym byłam na imprezie, randce, gdziekolwiek. Odstawiał pod same drzwi, czy to była 20.00 czy 1.00. Nie mam pojecia jak wracał do domu, raczej nocnymi.
Taka wtedy była norma.
Teraz widziałam niejednokrotnie, że para dawała sobie buzi na stacji metra (ostatniego metra!) i kazde jechało w swoja strone. A było to tez dobre nascie lat temu, kiedy sama bylam bez samochodu i wracałam po pracy do domu, ostatnim metrem. Myslę, ze dzis nawet gorzej - chłopak nawet nie odprowadza do metra.

[gargamelja]

U mnie corka bije syna na glowe. Generalnie, zawsze spokojna i grzeczna ostatnio ma takie humory, ze szkoda gadac.

[andaba]

Charakter.
Poza tym dziewczęta są bardziej fumiaste, bardziej im zależy na popularności urodzie, powodzeniu, chłopcy mają wywalone, a nawet jak nie mają, to tego po sobie nie pokazują.

[bergamotka77]

andaba napisała:

> Charakter.
> Poza tym dziewczęta są bardziej fumiaste, bardziej im zależy na popularności ur
> odzie, powodzeniu, chłopcy mają wywalone, a nawet jak nie mają, to tego po sobi
> e nie pokazują.

Wreszcie się w czymś zgadzam z andaba

[yuka12]

Zależy. Zdecydowanie łatwiej mi kupić nowe ubrania córce, jakoś bez problemu akceptuje niemal wszystko (znam jej gust) i za wszystko dziękuje. Natomiast syn z góry wszystko krytykuje, by po jakimś czasie z miną "a niech Ci będzie" ubierać się niemal wyłącznie w te nowe ciuchy 😁. Ale on tak ma od dzieciństwa, zdążyliśmy przywyknąć, choć oczywiście byłoby miło kiedyś usłyszeć "dziękuję" z jego ust.
No i nasza córa poza humorami i wyskokami jest generalnie grzeczna i usłużna, dużo pomaga w domu, dobrze i dużo się uczy. Syn fumów ma mało, ale i reszty jest mało np. zaangażowania w cokolwiek.
Osobiście wolę już humory córki niż ciągłe olewactwo syna.

[hanusinamama]

A nie tak ze kobiece hormony bardziej "walą na diekiel"?? Ja sama mam raz w miesiacu taki dzien ze wnerwia mnie totalnie wszystko...panowie tak nie mają. Nasze hormony chyba bardziej humorzaste są i tyle...

[bergamotka77]

Mam tylko synów. Starszy to anioł z charakteru dojrzewania ( choć miał gorsze momenty między 13. a 15. rokiem życia) ale młody pewnie da nam czadu dużo bardziej bo już teraz zaczyna różki pokazywać a nie skończył 10 lat. Starszy ma z nami super kontakt, jest bardzo dojrzały, mega odpowiedzialny, slowny, obowiązkowy i honorowy. Ja wierzę w charakter zdeterminowany kolejnością urodzenia. Młodsze rodzeństwo się bardziej buntuje - też nim jestem i byłam zawsze przekorna z charakteru co widać na ematce

[grey_delphinum]

U córki okres dojrzewania przeszedł dość gładko (w 1 kl. gim. były jakieś dąsy i fumy, ale generalnie ok), natomiast z synem na pewno będzie ciężko (koniecznie chce postawić na swoim i mieć ostatnie słowo, a z odpowiedzialnością bywa różnie). Moim zdaniem, to kwestia charakteru a nie płci.

[verdana]

Nie zauważyłam żadnej różnicy, ale moje nastolatki były jakieś dziwnie zrónoważone

[yuka12]

Zgadzam się, choć kolejność też ms znaczenie + plus dodatkowe okoliczności. U nas syn dużo chorował w dzieciństwie. Nie na tyle poważnie, aby nauczyć się pokory w stosunku do życia i innych, ale na tyle dużo i długi, by nabrać przekonania, że on nie może, a inni powinni (np. chodzić dookoła niego). Oczywiście staram się go wychować na odpowiedzialnego człowieka, ale czym skorupka za młodu nasiąknie (a raczej co się gdzieś w łepetynie zaroiło), trudno jest zmodyfikować później.

[mooi]

>Ja wierzę w charakter zdeterminowany kolejnością urodzenia. Młodsze rodzeństwo się bardziej buntuje - też nim >jestem i byłam zawsze przekorna z charakteru co widać na ematce

no, u mnie było akurat dokladnie odwrotnie. To mlodszy syn byl bardziej odpowiedzialny i rozsądny.
Mlodszy ma charakter po ojcu.
Starszy troszke siwych włosów nam przyprawił - ma raczej charakter po mnie, co tu akurat nie przynosi mi chluby....
Aczkolwiek dziś, juz dorośli, obaj są rozsądni i myślący a okres próbkowania minąl

[bergamotka77]

Ja byłam bardziej buntowniczka pod wzgledem pogladow, przełamywania schematów, stereotypów i konwenansow ale w zyciu i szkole bylam mega odpowiedzialną i poukładana osobą. Mąż spokojniejszy zatem nasz starszy odziedziczył az w nadmiarze obowiązkowosc, solidność i ambicję oraz intelekt. Niestety jak wiele osób wybitnie inteligentnych nie jest towarzyską osoba i raczej introwertykiem Traktujemy to jak dorosłego człowieka, bardzo mu ufamy. A młody dla towarzystwa...dałby się powiesić jak ten Cygan. Zaczyna też próbować nami rządzić Trzeba go zafganiac do lekcji i obowiązków, szybko sie nudzi i jakoś tak szybko dorasta. Szybko wyrósł z zabawek itd. - ma starszych braci i to sporo więc to go tez kształtuje.

[yuka12]

Ja się bardzi kłóciłam z matką jako nastolatka i młoda kobieta, miałam humory i skoki nastrojów, dziwne myśli itd., ale generalnie dobrze się uczyłam, nie szlajałam się i nigdy nie byłam problemowa.
Mój brat mniej się kłócił czy dyskutował, za to zafundował rodzicom alternatywną rzeczywistość nastolatka preferując czyny nad słowami 😀. Ale też jego młodość przypadała na dość ciekawy czas.

[te_de_ka]

Jedyną wyraźną różnicą, którą potrafię wskazać, jest to, że córka dużo czasu i emocji poświęca swojej "stylówie" i próbuje wpisać się w obowiązujący kanon modowo-urodowy, a syn bardziej eksperymentuje z wyglądem, potrafi w swoich poszukiwaniach wyjść poza przyjęte kanony.

A reszta atrakcji związanych z okresem dojrzewania u nas chyba nie jest związana z ich płcią ani nie wynika z ich charakterów, bo charaktery im się dopiero kształtują, tylko z temperamentu. Moje dzieci mają różne temperamenty i tu bym upatrywała różnic. Bardziej neurotyczny jest syn (być może Twoja córa też jest neurotyczna), co u dziewczynek może skutkować "chumorami" w kierunku spadku nastroju a mu mojego syna większym pobudzeniem, nerwowością. Ja też jestem neurotyczna i wiem, kiedy zachowanie mojej matki pomagało mi w okresie dojrzewania radzić sobie z tą moją cechą.Wolałam, gdy była przy mnie, ale nie próbowała szukać rozwiązań. Czyli nie jej aktywne działania i wczuwanie się w moje nastroje, tylko jej stabilność emocjonalna i fizyczne bycie przy mnie pomagały mi żyć.

A to wrażenie, ze tracisz córkę to normalne. Tak ma być. Ona musi się oddalić, żeby się poukładać i jeśli cały ten proces pójdzie dobrze, to wróci do Ciebie, ale już jako odrębna ona a nie jako dziecko czy córunia mamusi albo niewolnica mamusi.

[cosmetic.wipes]

Z synem wszytko poszło jakoś naturalnie i płynnie. Córka to byl emocjonalny rollercoaster.
Ale to nie kwestia płci, tylko charakteru. Młody był dzieckiem z folderu reklamowego, a młoda najlepszym środkiem antykoncepcyjnym 😁

[snakelilith]

To może być też kolejność urodzenia. Starsze (najstarsze) dzieci są bardziej przykładne, odpowiedzialne, mądrzejsze (statystycznie wyższe IQ), silne psychicznie, zdają sobie sprawę z oczekiwań i są bardziej dopasowane, choć to dopasowanie jest zwykle tylko pozorne, bo najstarsi w rodzeństwie są bardziej konsekwetni w przepychaniu swojej racji i po wyjściu z domowego gniazda idą częściej własnymi, oryginalnymi drogami. Młodsze (najmłodsze) rodzeństwo ma rolę uprzywilejowanego buntownika w rodzinie, kolorowego ptaka, któremu więcej się wybacza i dlatego częściej domaga się ono praw, o których starszy mógł tylko zamarzyć, ale w ostateczym rachunku po wyszaleniu wracają często do konwencji, bo nierzadko pomimo swojej śmiałości potrzebują pomocy innych i nie potrafią się do końca przebić.

[thank_you]

Jakbyś mnie i moje rodzenstwo opisała ))

[ichi51e]

Znalam babke co tez tak mowila. Boze jak ona sie zalila na te corke. Spotykam dwa lata pozniej spokojny nastolatek chcial rzucic szkole bo zaczal sie dorabiac na nielegalnych walkach bokserskich i nie widzial sensu w nauce jak hajsu mial jak lodu. Corka za to znormalniala

[leyla76]

U mnie jest odwrotnie, córka 17 syn 14,5. Narazie jest spokojnie, córka sie czasem buntuje ale nie na tyle, żebym musiała sie niepokoić. Syn jak narazie spokojny typ. Większość czasu siedzi przed ps4, gorące piłkę albo jeżdżą z kolegami do parku trampolin. Jak narazie na imprezy go nie ciągnie, chociaż takowe są. Po jednym wyskoku z papierosem elektronicznym jak miał lat 12 jest spokój.
Córka czesciej chodzi na jakieś domówki, zostaje na noc u koleżanek itp,