żona narkomanka

[grrrrw]

W nawiązaniu do wątku o mężu narkomanie.

Zna ktoś odwrotną sytuację i czy są szanse na udany związek ?

[milva24]

A co to za różnica czy mąż czy żona? Związek z narkomanem niezależnie od jego płci jest moim zdaniem skazany na niepowodzenie.

[arista80]

Mój znajomy miał partnerkę (nie wiem czy mieli ślub) narkomankę / niestety ona zmarła. Czy był to udany związek to nie wiem, ale byli razem do końca pomimo jej nałogu. On zaakceptował i pokochał (widziałam jak się nimi zajmował) dzieci z jej poprzednich związków i wspólnie też mieli córeczkę. Był moment, że wydawało się że wychodzi na prostą, znalazła nawet pracę, niestety jej nałóg okazał się być silniejszy.

[smillla]

Ojeju, jak ja bym chcisla miec takiego dobrego, opiekunczego mężczyznę!...
Czy ona byla wyjatkowo piękna? Co miala w sobie niezwykłego, że pokochal ja ktos tak dobry?..

[hildegarda-z-plocka]

Chyba zaburzony po prostu, a nie dobry.

[nuclearwinter]

Nie znam i z moich obserwacji wynika, że faceci o wiele rzadziej pakują się w takie związki - z narkomankami, alkoholiczkami, chorymi psychicznie itd. Szanse na udany związek są zaś takie same jak w relacji z facetem - narkomanem, czyli bliskie zeru.

[triismegistos]

Żony narkomanki, w przeciwieństwie do mężów narkomanów są przeważnie szybko spuszczane po brzytwie.

[sofia_87]

Dokładnie, W tego typu sytuacjach mężczyzni mają jednak większy instynkt samozachowawczy i dobrze to o nich świadczy

[heca7]

Chyba pierwsza żona Pazury była narkomanką. Jak widać nic z tego nie wyszło.

[daniela34]

Tak, znam. Aktualnie pani podjęła próbę leczenia. Jeśli się nie uda to związek się rozpadnie. Ale dzieci niestety już ucierpiały i to bardzo widać po ich zachowaniu. Zwłaszcza starszy (6lat)

[daniela34]

*starszego

[grrrrw]

no właśnie, dzieci !

[daniela34]

No dzieci, dzieci, niestety. Pani wpadła w wesołe towarzystwo w pracy, brała co jakiś czas, niby rekreacyjnie, potem urodzila dzieci i pracować przestała, a problem narkotyków został albo wrocił. Pan pracować musiał, więc prawdopodobnie pani brała majac dzieci pod opieką. Potem zaczęło siè robić bardzo nieciekawie, bo pani miala epizody psychotyczne. Dzueci mają lęki plus u starszego pojawia się parentyfikacja, dochodzą objawy somatyczne.

[cosmetic.wipes]

Znam, a właściwie znałam, bo pani już nie żyje.
Pani zaczęła używać, kiedy córka miała dwa lata. Mąż nie miał najmniejszych problemów z rozwodem i pozbawieniem matki praw rodzicielskich, tym bardziej, że rodzice narkomanki stanęli za nim murem.

[grrrrw]

Czyli perspektywa odebrania praw nie była hamulcem lub zacheta do terapii, wytrwania w abstynencji ?

[cosmetic.wipes]

Nie. Dla niej chyba nie było dna, od którego mogłaby się odbić. No i to nie było popalanie trawy, tylko od razu w żyłę z grubej rury.
Powiem szczerze, że formalne pozbawienie opieki było dla nie ulga - takie przynajmniej sprawiała wrażenie w rzadkich chwilach pełnej świadomości.

[hanusinamama]

To jest uzaleznienie...nic nie jest ważniejsze. Tak jak z alkoholizmem. Sa tacy któzy w pore sie uporają (pewnie mały procent), tacy którzy jak dotrą do dna sie wezmą za leczenie....ale dla wieszkosci wóda bedzie zawsze najwazniejsza. Podobnie narkotyki.

[grrrrw]

Czyli spodziewać się najgorszego ?

[grrrrw]

Jakich argumentów użyć, by wyperswadować taki związek ?

[beneficia]

Pewnie perswazja nic nie da, skoro facet zakochany.
Musi sam dojść do decyzji, tylko może trzeba jakoś delikatnie uczulić, żeby dziecka nie zrobil.

[triss_merigold6]

Żeby przynajmniej miał z ćpunka rozdzielność majątkowa, bo za chwilę przyjdą windykować długi, które pani na robi. No i żeby nie tykał jej bez gumy i szczepień na wzw.

[milva24]

Brutalnie napisane ale doradziłabym to samo.

[aniaolechno]

Nigdy nie pisze na gazecie i prawdopodobnie będzie to mój jedyny post.
Ok 11 lat temu miałam operacje kręgosłupa. Cholernie bolesna operacje, poprzedzona kilkoma miesiącami bólu i leków p/bólowych - i nie mam na myśli tego, co dostaje się od bólu w Polsce, ponieważ nie mieszkam w Polsce. Przed i po operacji, razem ok 8 miesięcy,, brałam hydrocodone, oxycodone, hydromorphone - czyli leki silniejsze oś morfiny. Brałam je w dużych ilościach. Uzależniłam się.
Ciężko, fizycznie i psychicznie. Po powrocie do zdrowia kontynuowałam leki, nabywam je nielegalne. Brałam je przez ok 5 lat.
Po 5 latach zdałam sobie sprawę, ze jestem na prostej drodze do grobu. Przyznałam się mężowi - on przez wszystkie te lata nie miał o niczym pojęcia. Zaczęłam chodzić na spotkania AA i AN. Pierwszy tydzień po odstawieniu był piekłem - i wspomnienie tego piekła jest jedną z przyczyn, dla której nie planuje wracać do uzależnienia.
Dzieci są już dorosłe. O niczym nie wiedziały i nie wiedza.
Jesteśmy szczęśliwym małżeństwem. Niedawno obchodziliśmy 23 rocznice ślubu.
Da się. Ale nie jest to łatwe. Wyjscie z nałogu było najtrudniejszą rzeczą w moim życiu.

[aandzia43]

Współczuję i gratuluję. Szczerze powiem, że nie wiem czy gdybym była od czegoś poważnego (w sensie głeboko określającego mój nastrój i stan psychiczny) uzależniona to miałabym w sobie siłę by wyjść na prostą i żyć na czysto, bez uzależniacza. Wiem jak boli i rozwala odstawianie czegokolwiek, co jest przyjemne i pomaga "zorganizować umysł", nie wyobrażam sobie walki z brakiem, który rozwala człowieka i rozrywa na kawałki.

[hanusinamama]

Niby nie ma znaczenia...ale robi sie róznica przy ewentualnej ciązy. tak jak u alkoholiczki - chlanie, tak tu ćpanie moze zdewastować dziecko na zawsze...

[grrrrw]

ciąża już jest...

[la_mujer75]

O, to fatalnie.
A pani bierze teraz? Czy niby nie bierze?

[grrrrw]

ma 30 lat, w wieku 21 chodziła na terapię, ale miała nawrót.

[ichi51e]

Zwiazek w takim wypadku nie jest z czlowiekiem a z uzalezniem w sumie...
Ciezko sobie wyobrazic szczesliwy koniec

[chicarica]

Mężczyźni nie mają kodów „łobuziara kocha najbardziej”, „moja miłość ją uratuje” czy „trzeba się nią zaopiekować bo to mój obowiązek jako męża”, ani „co to za chłop co go żadna nie chciała”, czy „niechby piła, niechby biła, byle była” więc szybko kończą takie związki”.

[triss_merigold6]

Doprecyzuję: zwykle chętnie pieprzą borderki, ale rzadko wiążą się z nimi rodzinnie.

[livia.kalina]

Kojarzy mi się tylko z historią K. Junoszy-Stępowskiego i jego żony pokazaną w filmie "Oszołomienie".
Film polecam.

www.filmweb.pl/film/Oszo%C5%82omienie-1988-8448

• Oszołomienie 1988 (biograficzny wojenny psychologiczny), reż.Jerzy Sztwiertnia

[nosorozecwlochaty]

Znajomy miał żonę która w młodości była punkówą i wąchała klej.
Potem w zasadzie z tego wyrosła i była zwyczajną żoną i matką.
Ale historia jest trochę bez happy endu bo w wieku czterdziestu kilku lat
pani stwierdziła że ma męża nudziarza a ona chce żyć pełnią życia i
wystąpiła o rozwód.

Drugi przypadek to kumpel który miał nie żonę ale dziewczynę narkomankę.
Ale jego zawsze ciągnęło do popieprzonych lasek.
Ona była "wysoko funkcjonująca", waliła w żyłę ale wyglądała normalnie,
studiowała, zdawała kolejne egzaminy.
Ostatecznie i w tym przypadku ona jego rzuciła.

Moja prywatna koncepcja jest taka że sporo w takiej sytuacji zależy od
wieku danej osoby.
Jak ktoś ma dwadzieścia lat i ostro melanżuje to bardzo często
zostawia to wszystko za sobą w momencie rozpoczęcia porządnej pracy albo
poznania osoby na której zaczyna mi zależeć.
Jak ma 30+ lat i dalej ostro melanżuje to już robi się poważniej.

[grrrrw]

30 ma