Problemy ze snem 3 latka

[milka_z_karmelem]

Maluch 3-letni. Właśnie zasnął koło mnie, ale ten sen poprzedził prawie godzinny ryk. Nie płacz, a ryk. Dziecko nawet jak już się "da" uspokoić i zaśnie, to potrafi się kilka razy w nocy obudzić i zawsze oznacza to marudzenie, płacz, jakby się czegoś bał. Ma fazę na "mama, mama" i jak jest poza domem czy zostaje pod opieką kogoś innego, to też uskutecznia "koncerty". Poza tym ma normalny apetyt, nie zauważyłam niczego innego niepokojącego. Gdzie szukać przyczyny? Od blisko 9 miesiecy bardzo dużo się u nas dzieje, nie są to, niestety, miłe sprawy. Dużo poświęcałam na ratowanie dorosłego dziecka. Z partnerem, który jest ojcem małego, też mieliśmy chwilowy kryzys. Ja sama byłam chodzącym kłębkiem nerwów, choć staraliśmy się, żeby mały miał poczucie bezpieczeństwa. Czy jest możliwe, ze u dziecka zaczęło to wychodzić teraz? Zaczęło się około miesiąca temu. Gdzie jeszcze szukać przyczyny? Raz, że żal dziecka, bo i ono jest niedospane, zdenerwowane, a i też ja powoli padam na twarz.
W ciągu dnia jest w porządku.

[alpepe]

Normalne, normalne, normalne. I pocieszę w swoim stylu: jak skończy 18., to nawet jak się będzie budził z rykiem, to nie będziesz już musiała go pocieszać.

[turbinkamalinka]

Przebojów ze snem dziecka miałam kilka. Jedno to było właśnieto o czym piszesz. Budził się, popłakiwał, przychodził do nas. Pomogło spanie ze mną. Na szczęście dość szybko przeszło.
Drugie to w moim dziecku obudziła się sowa. Wystarczyło że raz zdrzemnął się w dzień i przestawił się na nocne życie. Tu już było trudniej.

[milka_z_karmelem]

turbinkamalinka napisała:

> Przebojów ze snem dziecka miałam kilka. Jedno to było właśnieto o czym piszesz.
> Budził się, popłakiwał, przychodził do nas. Pomogło spanie ze mną. Na szczęści
> e dość szybko przeszło.

Mam nadzieję, że i u nas tak będzie.

[kk345]

To może być kumulacja stresu, ale też jakiś skok rozwojowy. Pozwalałabym mu spać w swoim łóżku przez jakiś czas, żeby odzyskał poczucie bezpieczeństwa

[kira_03]

Niestety, ale dziecko odreagowuje stres i niepokój w domu. Najlepiej z nim spać, dać mu czas ze sobą, zapewnić maksymalne poczucie bezpieczeństwa w tej sytuacji.

[milka_z_karmelem]

Byl taki okres, że mało co byłam w domu, mały był pod opieką kogoś innego (ojca, opiekunki), a często nawet jak ja byłam, to nie miałam głowy do niczego. Teraz powoli się to zmienia, na pewne rzeczy związane ze starszym synem nie mam wpływu i dzieją się one poza mną. Ale to też obudziło we mnie kolejne lęki: że maly też taki będzie jak dorośnie i czy aby na pewno wszystko robie dobrze.
Teraz staram się to nadrobić, być z małym jak najwięcej, ale problem jest.

[milka_z_karmelem]

Ale nawet wtedy, pomimo mojej częstej nieobecności, wszyscy stawali na głowie, żeby dziecko nie odczuwało całego napięcia i miało normalne życie.

[berdebul]

Jeżeli się martwisz to psycholog.
Możesz stanąć na uszach, dziecko i tak wyczuje napięcie w domu.

[milka_z_karmelem]

Kiedyś kilka razy byłam na spotkaniu z terapeutą, ale jakoś nie "złapaliśmy" kontaktu i odpuściłam.
Próbuje sama zwalczyć te myśli w stylu, że i drugie dziecko może pójść w przyszłości w zła stronę, ale czasem jest ciężko.
Za to dużo poświęcam teraz małemu, jakieś zabawy, wychodne, ona ma też duża potrzebę przytulania, więc też się w miarę możliwości staram. Ale sen jest ciężki.

[misiamama]

Jeśli zamartwiasz się o przyszłość (starszy ma problem X, co będzie, jeśli mały też będzie miał taki problem), to spróbuj mindfulness. Mnóstwo ćwiczeń jest w necie, można też znaleźć grupy w okolicy. Bo na pewno sama świetnie rozumiesz, że takie zamartwianie się jest zupełnie bez sensu.

[turbinkamalinka]

milka_z_karmelem napisała:

> Kiedyś kilka razy byłam na spotkaniu z terapeutą, ale jakoś nie "złapaliśmy" ko
> ntaktu i odpuściłam.
> Próbuje sama zwalczyć te myśli w stylu, że i drugie dziecko może pójść w przysz
> łości w zła stronę, ale czasem jest ciężko.
> Za to dużo poświęcam teraz małemu, jakieś zabawy, wychodne, ona ma też duża pot
> rzebę przytulania, więc też się w miarę możliwości staram. Ale sen jest ciężki.

Chyba za bardzo sobie wkręcasz pewne sprawy. Młodszy syn jest zupełnie innym człowiekiem, będzie miał zupełnie inne warunki wyjściowe (chociażby zupełnie innych znajomych). Za te 10 lat kiedy będzie nastolatkiem będą zupełnie inne czasy, inne rozrywki dla młodych. Twój młodszy syn pewnie będzie miał zupełnie inny charakter. Nie przekładaj swoich lęków na małego bo to bez sensu.

Co do snu. Miałam też tak że mój potrafił się obudzić o 1 w nocy i buszował do 6-8 rano. Padał i wstawał np o 18. Taki dziwny stan trwał od listopada do chyba lutego. Jakoś powoli udało sie go przestawić bez darcia szat tylko że wtedy ja też funkcjonowałam o dziwnych porach. Teraz grzecznie chodzi spać góra o 21.

[ursula.iguaran]

Mój najmłodszy syn takie cyrki urządzał przez pierwsze trzy lata swojego życia. Pierwszą w całości przespaną noc miał w okolicach trzecich urodzin.
My rozwiązywaliśmy to tak że w jego pokoju oprócz jego łózka na podłodze leżał też materac dwuosobowy. Jak synek miał problemy z ze spaniem to przychodziłam i spałam u niego w pokoju na materacu. Czasem młody przychodził do mnie na ten materac spać, czasem chwilę się poprzytułał i wracał do swojego łózka. Tylko dzieki temu byłam w stanie normalnie funkcjonować.

[ursula.iguaran]

Materac leżał jeszcze długo po trzecich urodzinach. W dzień przydawał się do zabaw, fikołków i stójek na głowie. Był też super przydatny w czasie choroby młodego, spałąm wtedy z nim w pokoju, żeby kontrolowac jego stan.

[furiatka_wariatka]

A ma w ciągu dnia drzemkę? Dopóki moje dziecko miało drzemkę w ciągu dnia, to też chodziła spać o 23-24. Potem jak już skończyły się drzemki w przedszkolu, to zaczęła chodzić spać jakoś tak o 21-22. Pocieszę cię, że te dzieci co grzecznie chodzą spać o 20,przewaznie wstają rano 5-6.