Koordynator onkologiczny

[katiemorag]

Z pewnych powodów pewnie będę musiała się przebranżowić. Myślę o pracy koordynatora onkologicznego. Co o tym myślicie? Jest to bardzo obciążająca psychiczne praca? Lubię rozmawiać z ludźmi. Lubię słuchać historii ludzi. Nie ma zbyt dużo informacji o tym zawodzie nigdzie bo to stosunkowo nowy zawód. Myślę jedynie nad tym, czy to może być bardzo obciążające dla psychiki ciągły kontakt z ciężko chorymi ludźmi? Zdecydowałybyście się na taką pracę?

[alpepe]

To nie ty aby masz za sobą bardzo ciężkie przeżycia rodzinno-związkowe? Sądzisz, że podołasz, czy może to nie jest racjonalna decyzja, a mogłabyś znów się stresować, bo jesteś osobą bardzo empatyczną?
Nie dowalam ci, pytam, bo może jesteś jak narkoman i szukasz czegoś, co cię będzie niszczyć?

[katiemorag]

Mam ciężkie przeżycia. Cierpię na bezsenność.
Ale prawdopodobnie będę musiała zmienić pracę. Szukam czegoś mało stresującego, gdzie będę miała kontrakt z ludźmi. Teraz mam pracę zadaniową ale chciałbym czegoś bardziej przyjaznego.

[zerlinda]

Nie, praca jako koordynator onkologiczny nie jest mało stresująca i przyjazna. Kontakt z ludźmi owszem, jest zapewniony. Z chorymi, ich rodzinami, lekarzami, diagnostami, itp.,itd.

[jakis.login]

katiemorag napisała:

> Szukam czegoś mało stresującego, gdzie będę miała kontrakt z ludźmi.

I jakie to meandry doprowadziły cię do myślenia, że praca z megazestresowanymi, nierzadko przerażonymi ludźmi i użeranie się z systemem opieki zdrowotnej jest "mało stresująca"?

[marta.graca]

Też mam szczękę na ziemi.

[m_incubo]

Szukam czegoś mało stresującego, gdzie będę miała kontrakt z ludźmi.

Aha.

[malia]

katiemorag napisała:

> Mam ciężkie przeżycia. Cierpię na bezsenność.
> Ale prawdopodobnie będę musiała zmienić pracę. Szukam czegoś mało stresującego,
> gdzie będę miała kontrakt z ludźmi. Teraz mam pracę zadaniową ale chciałbym cz
> egoś bardziej przyjaznego.
według m nie nie musisz już nic więcej pisać, bo powiem ci, że się nie nadajesz do tej pracy, a wyobrażenie o niej masz zerowe, a nawet ujemne

[sueellen]

Pojecia nie mam co taki koordynator robi bo nie miałam z nim do czynienia.

[sarah_black38]

sueellen napisała:

> Pojecia nie mam co taki koordynator robi bo nie miałam z nim do czynienia.

Ja miałam 6 lat temu taką panią. Koordynatorka ze mną szczególnie nie rozmawiała na temat mojej choroby, była pomocna w ustaleniu terminu badania, umawiała wizytu u specjalisty czy konsylium, pomagała w gąszczu szpitalnych korytarzy trafić do pracowni TK cz MR, dzwoniła, że są juz wyniki moich badań. Miałam kartę DILO co ułatwiało badania na CITO. Diagnozę miałam zrobioną w przeciągu 3 tygodni ( mammografia, TK, biopsja piersi, pachy i operacja).

[is-laura]

Po tym co pisałaś o swoich problemach uważam, że to nie jest zawód dla ciebie. A pytanie czy jest to zawód obciążający psychikę uważam za retoryczne

[sueellen]

Ok, poczytalam o tym koordynatorze. Na wyspach zajmują sie tym wyspecjalizowane pielęgniarki. Musza miec wiedze medyczna bo tych rakow jest duzo roznych i w zaleznosci od przypadku inaczej przebiega leczenie. Trzeba wziac pod uwage, ze pacjenci (i ich rodziny) moga byc w roznym stanie psychicznym wiec na takiego koordynatora wyleja sie hektolitry emocji i to raczej nie tych pozytywnych.

[hrasier_2]

Coś wymyślasz. Drugie tu w Polsce nie musi być wyspecjalizowaną pielęgniarką. Myślę że da radę. Jak sobie poszukała i znalazła. Życzę powodzenia.

[sueellen]

hrasier_2 napisał:

> Coś wymyślasz. Drugie tu w Polsce nie musi być wyspecjalizowaną pielęgniarką. M
> yślę że da radę. Jak sobie poszukała i znalazła. Życzę powodzenia.

W UK są breast cancer nurse I takie miałam. One były od tego by odpowiadać na pytania co gdzie kiedy jak , sprawdzać kiedy następna wizyta, umawiały na badania, ale także odpowiadać na pytania dotyczące samego leczenia. Można było do nich dzwonić właściwie ze wszystkim. Miały też kontakt z lekarzem więc przez nie można było się skontaktować z onkologiem gdy miało się dodatkowe pytania pomiędzy wizytami.

[misiamama]

miałam - albo próbowałam mieć - kontakt z taką osobą. Poza wiedzą medyczną, ta praca wymaga mega odporności i nie z powodu kontaktu z chorymi i rodziną, ale z powodu kontaktu z polską służbą zdrowia. Z mojego punktu widzenia najbardziej niszczące jest wydzwanianie, dobijanie się, wciskanie pacjenta, brak możliwości wciśnięcia pacjenta, nie doszły badania, doszły ale nie te, itd. Mam wrażenie, że to w ogóle nie ma nic wspólnego ze słuchaniem historii i rozmową z ludźmi. Może powinnaś być opiekunką lub pracować w hospicjum, jeśli masz w sobie tego rodzaju gotowość.

[nenia1]

misiamama napisała:

> Z mojego punktu widzenia najbardziej
> niszczące jest wydzwanianie, dobijanie się, wciskanie pacjenta, brak możliwości
> wciśnięcia pacjenta, nie doszły badania, doszły ale nie te, itd.

dokładnie, zdecydowanie gorszy jest kiepski, przeciążony system, w którym musiałabyś
funkcjonować, niż rozmowy z pacjentami, na które najprawdopodobniej nie będziesz miała czasu.
Pomijając już fakt, że sporo osób z rakiem funkcjonuje całkowicie normalnie a nie zalewa się łzami
od rana do wieczora.

[sueellen]

nenia1 napisała:


> Pomijając już fakt, że sporo osób z rakiem funkcjonuje całkowicie normalnie a n
> ie zalewa się łzami
> od rana do wieczora.

Osoby z rakiem które funkcjonują całkiem normalnie nie potrzebują koordynatorów bo sami ogarniają. Potrzebują ich osoby na samym początku po otrzymaniu diagnozy oraz pod koniec w przypadkach terminalnych.

[sueellen]

Sama byłam takim mimowolnym koordynatorem dla koleżanki w ostatnim stadium i to była ciężka stresująca praca. Załatwiałam jej transport do szpitala na chemię paliatywna, wszelkie wizyty, byłam pośrednikiem z lekarzem rodzinnym ( recepty its), załatwiałam jej hospicjum i specjalne łóżko do domu. Dużo tego było i mocno mnie stresowało zwłaszcza że ona z przerzutami do mózgu nie była już fajna ani miłą osobą. Zrobiła się niemiła, kapryśna, niecierpliwa i wiecznie niezadowolona. Zaciskam zęby bo wiedziałam że to nie ona a choroba przez nią przemawia ale było to naprawdę ciężkie doświadczenie. Wcześniej sama wszystko ogarniała i nie potrzebowała żadnego koordynatora.

[iwles]

Chyba o czym innym piszesz. Na takie sytuacje jest onkopsycholog.
Koordynator, w moim przypadku, pilotował przebieg diagnostyki i leczenia. Czyli umawiał mnie na wszystkie badania, wizyty, pilnował terminów, wyjaśniał dokładnie na czym badania polegają, doradzał, często to były takie zwykłe porady praktyczne.
Był przez kilka pierwszych miesięcy. Później , po zakonczeniu leczenia, już sama dawałam radę ogarniac, nie był mi potrzebny.

[misiamama]

no tak ja też tak kojarzę ten zawód - umawianie, organizacja, gdzie pójść i jakie papiery wypełnić

[nenia1]

sueellen napisała:


> Osoby z rakiem które funkcjonują całkiem normalnie nie potrzebują koordynatorów
> bo sami ogarniają. Potrzebują ich osoby na samym początku po otrzymaniu diagno
> zy oraz pod koniec w przypadkach terminalnych.

Tak tylko zapytam nieśmiało, w Polsce się leczyłaś?

[sueellen]

nenia1 napisała:

> sueellen napisała:
>
>
> > Osoby z rakiem które funkcjonują całkiem normalnie nie potrzebują koordyn
> atorów
> > bo sami ogarniają. Potrzebują ich osoby na samym początku po otrzymaniu
> diagno
> > zy oraz pod koniec w przypadkach terminalnych.
>
> Tak tylko zapytam nieśmiało, w Polsce się leczyłaś?

Nie, w wielkiej Brytanii.

[malia]

aha, a koleżanka z postu startowego ma zamiar pracować w polskich realiach

[dr.amy.farrah.fowler]

To nie jest praca polegająca na słuchaniu historii ludzi, więc jak ją sobie tak wyobrażasz, to jednak daj se spokój.

[elinborg]

No właśnie miałam to napisać..

[india-mia21]

Tak, w szpitalu w którym pracowałam było wielu koordynatorów leczenia onkologicznego. Pomagali chorym umówić badania, przekaz wycinków, byli pośrednikiem z oddziałem, gdy chory był w domu, itd. Bardzo użyteczny zawód w mojej opinii.