do mam małych chłopców

[papamaja1]

Witam serdecznie
wiele już przeczytałam na temat teściów z naciskiem na teściowe i włos mi się
jeży na głowie..... i staje w ich obronie.Każda wyedukowana mama słyszała
zapewne o depresji poporodowej i nikogo to już specjalnie nie dziwi, że matka
od początku nie musi być za szczęśliwa w swojej nowej roli, natomiast od babć
wymaga się bezwarunkowo, naturalnych instynktów, seplenienia i stawania na
głowię. Może wymyślimy jakąś babciną depresję pierwszego wnuka i też damy im
czas do przyzwyczajenia się w nowej roli
A teraz wracam do tematu
Czy możecie sobie wyobrazić, takie niewyspane, zaharowane i zakochane w
swoich chłopczykach, że pewnego dnia jakaś obca kobieta powie (albo pomyśli)
Wam przyszłym teściowym - nie wtrącaj się, mamy swoje życie, jesteś
niepotrzebna, dobrze, że tak daleko mieszkasz, jesteś obcą kobietą itd.?
Mnie to boli
Pozdrawiam

[gagunia]

Mnie nie boli. Najnaturalniej w swiecie podchodze do faktu, ze moj syn sie
zakocha, zalozy rodzine i byc moze ten szkrab co sika teraz w majtki albo go
nawet w planach nie ma "zabierze" mi go.
Nie mam problemow z tesciowa, z matka. Moze dobrze trafilam, a moze po prostu
mam zdrowe podejscie, ktore wynioslam z domu.

[papamaja1]

gagunia napisała:

> Mnie nie boli. Najnaturalniej w swiecie podchodze do faktu, ze moj syn sie
> zakocha, zalozy rodzine i byc moze ten szkrab co sika teraz w majtki albo go
> nawet w planach nie ma "zabierze" mi go.
> Nie mam problemow z tesciowa, z matka. Moze dobrze trafilam, a moze po prostu
> mam zdrowe podejscie, ktore wynioslam z domu.


Problem w tym, ze ja nie piszę o "zabraniu" dziecka bo też zdaję sobie sprawę,
że to naturalna sprawa, ale o podejściu niektórych forumowiczek do teściowych
jak do wyeksploatowanego mebla...no może które przyda się jeszcze wnukom więc
warto je jeszcze trochę potrzymać
Pozdrawiam

[gagunia]

bo i ja z rozpedu sie nie wyslowilam skladnie.
moja matka nie wnika w nasze sprawy. tesciowa rowniez pozwala nam rozwiazywac
swoje konflikty, spory, podejmowac decyzje samodzielnie. w zwiazku z tym i ja
mam jakies (chyba) ludzkie podejscie i mam nadzieje, ze na stare lata mi nie
odbije i nie bede miala zatargow z synowa. no chyba, ze mi sie wyjatkowa zołza
trafi

[kubusala]

Witam, jestem mamą dwuletniego chłopczyka, mysle o tym że będę teściową każdego
dnia dlatego staram sie byc idealna dla mojej tesciowej i z usmiechem oraz
matczyną miłoscią znosze Jej niektóre głupie uwagi.

[mbkow]

masz absolutna racje, tez mnie to gryzie. caly czas ukladam w glowie strategie,
jak to zrobic, zeby bylo lepiej. wiem, ze lepiej bedzie, ale o ile?
licze na to, ze nasza milosc do synka bedzie owocowala jego checia utrzymywania
bliskich kontaktow. dla mnie ogormnie wazny jest stosunek meza do syna i mysle,
ze bedzie mial kolosalny wplyw na przyszlosc. np. tesc nie bawil sie z dziecmi.
u nas jest duzo uczuc miedzy nami, duzo okazywania milosci synkowi, duzo rozmow,
klotni, sie dzieje... u tesciow jest cicho.
licze na to, ze zadziala schemat "partner podobny do rodzica". jestem w pewnien
sposob podobna do tesciowej, moj maz do mojego ojca. wtedy bedzie to osoba
dbajaca o rodzine. i dla mnie tez znajdzie miejsce.
oprocz tego planuje liczne prezenty dla synowej, super pokoj zabaw dla wnukow i
inne atrakcje przekupne.
bardzo lubie i szanuje swoja tesciowa, a negatywne odczucia zachowuje dla
siebie. ale (wyraze sie patetycznie) zdaje sobie sprawe, ze miejsca matki w
sercu synowej nie zajme, bo u mnie to niemozliwe.

[mbkow]

za szybko poszlo
bo chodzi wlasciwie o te wnuczatka, zebysmy mogli miec czesty z nimi kontakt bez
narzucania sie.

[maw51]

Będę wredną teściową )

[triss_merigold6]

Zakochana to w mężu jestem
Mam syna i chciałabym, żeby kiedyś był zdolny założyc rodzinę. Oczekuję
szacunku i uprzejmości - sama mogę to zaoferować. Sympatię do wybranki może
tak, może nie. Nie da się kogoś lubić na gwizdek (koleżankę lubię, jej męża nie
trawię itd.).Prawa do wtrącania się między młodych nie mam; prawo do
wypowiadania własnego zdania - jak najbardziej.
Jednego nie zrobię na 100%: nie będę krytykować syna przy jego dziewczynie,
żonie. Moja teściowa to robi i IMO jest to nietaktowne i żenujące; oboje z
mężem czujemy się paskudnie.

[joasiiik25]

Potrafie sobie wyobrazic bycie tesciowa- chce byc dobra na pewno wybranke syna
pokocham no moze nie od razu...
mam swoj ideal tesciowej i jego bede sie trzymac mimo iz ta kobieta nie zostala
moja tesciowa to jej postawe chce nasladowac.

[wiatr_na_szczycie]

mam szczera nadzieje ze tak wychowam syna, ze znajdzie sobie jakas wyluzowana
rowniache
Poza tym nie mam z tym problemu o tyle, ze mam bardzo fajna tesciowa, ktora jest
w porzadku nie jest dla mnie zadna obca kobieta, umie zachowac rownowage
pomiedzy tym gdzie sie wtracac moze a tym gdzie juz ja gonimy, nie obraza sie ze
ja gonimy, ona nas tez czasami przegania i jest OK.
Moj maz obiektywnie rzecz biorac na duzo gorsza tesciowa trafil

Mnie osobiscie bardzo niepokoi ten nurt nukleizowania rodzin, ja wole miec
wieksza rodzine niz mniejsza.

Poza tym mysle sobie ze to tez wyplywa z pewnosci siebie. Nie wiem czy w 100%
mam racje postepujac z dziecmi tak a nie inaczej, ale to w koncu ja bede ponosic
tego konsekwencje. Dlatego slucham rad tesciowej, stosuje sie albo nie, ale
zawsze decyzje sa moje. Na poczatku malzenstwa, gdy tesciowie wyraznie
faworyzowali starsza corke- nie wahalam sie ani chwili ucinajac kontakty,
chociaz ryzykowalam ze dzieci beda mialy babcie na zdjeciu. Babcia na szczescie
zrozumiala

[papamaja1]

Cieszy mnie naprawdę to co piszecie.
Bo mi na początku też nie było łatwo od razu zaakceptować moją teściową w roli
babci (taka już chyba nasza zawistna natura), ale to ona właśnie po szczerej
rozmowie, jako mama jedynaka,uświadomiła mi jakie to dla niej ważne nadal w
jakikolwiek sposób uczestniczyć w życiu swojego syna, że wszystkie jej czasami
głupawe odzywki to tak naprawdę z wielkiej miłości i zatroskania, że tez ma
prawo do popełniania błędów.Tak nawiasem mówiąc to po zastanowieniu moja mama
jest chyba od niej gorsza, ale ponieważ zna mnie od zawsze to mogę jej po
prostu powiedzieć, że coś mi nie odpowiada, natomiast rozmowa z teściową to
często lawirowanie na cienkiej linie - tak mi się wydawało.Często więc te
wszystkie konflikty to brak rozmowy(łatwiej jest ją(teściową) tylko tolerować i
już)
Ja swoją naprawdę lubię...odkąd spróbowałam zrozumieć)

[twinmama76]

papamaja1 napisała:
>Czy możecie sobie wyobrazić, takie niewyspane, zaharowane i zakochane w
>swoich chłopczykach, że pewnego dnia jakaś obca kobieta powie (albo pomyśli)
>Wam przyszłym teściowym - nie wtrącaj się, mamy swoje życie, jesteś
>niepotrzebna, dobrze, że tak daleko mieszkasz, jesteś obcą kobietą itd.?
>Mnie to boli

Jak napisała triss zakochana jestem w swoim mężu. Mam nadzieję, że w pore
zauważę, że mój syn nie jest już "moim małym chłopczykiem".
Sama w pewnym momencie wyeskpediuję go z domu (najpóźniej na studiach)
stwierdzając, że ma swoje życie, w które ja się nie wtrącam.
Po prostu mam nadzieję, że wychowam syna na samodzielnego, odpowiedzialnego
faceta, któremu mamusia będzie potrzebna najwyżej do pogaduszek przy kawci.

[wana]

Tak, potrafię sobie to wyobrazić, ja będę (może) miała cały komplet: synową i
zięcia, najwyżej na zięciu sobie odbiję
Nie wiem, jak to będzie za te dwadzieścia kilka lat, ale mam nadzieję -
powtarzam - nadzieję, że dostałam nauczkę; jaką teściową nie być. I mogę sobie
wyobrazić, że ktoś nie będzie chciał słuchać moich "dobrych" rad - jakby co,
przypomnijcie mi to kiedyś, dobrze?
Postaram się tak wychować moje dzieci, żeby potrafiły wziąć odpowiedzialność za
swoje życie na siebie, zobaczymy, czy mi się uda...
Pozdrawiam
wana

[edka05]

Tak potrafię sobie wyobrazić, ale mój chłopczyk będzie wówczas samodzielnym
mężczyzną i zapewne przez okres dorastania nie raz okarze mi swoją
niezależność. Teraz ewidentnie jest moim chłopczykiem, ale za dwadzieścia lat
będzie mężczyzną jakiejś kobiety. Nie wiem jaką będę teściową, bo nie mogę tego
wiedzieć. Myślę , że zasada traktuj innych tak , jakbyś chciała aby cię
traktowano wyjasnia tu wszystko. Nestety moja teściowa tych zasad nie
przestrzega i szczerze mówiąc nie wierzę, aby robiła to z miłości do syna
jedynaka. pozdrawiam

[anek.anek]

To jak naprawdę się zachowam w przysżłości tego nie wie nikt Teraz sobie
wyobrażam to tak, że jak syn znajdzie sobie dziewczynę/narzeczoną, to sama go z
domu "wykopię".Jeśli założy z nią rodzinę = zwiąże się na poważnie (ze ślubem
czy nie, z dzickiem czy bez nie ma znaczenia), to będę oczekiwała, że to ona -
nie ja, będzie na pierwszym miejscu. Na to czy tak będzie będę pracować przez
całe zycie mojego syna. Ideałem jest dawanie dyskretnego wsparcia dorosłym
dzieciom. ja takie mam ze strony ojca, zasze mi pomoże, ale ja prawie nigdy go
o pomoc nie proszę wystarczy mi świadomość, że tak jest. Nie wtrąca się,
chociaż pewnych naszych decyzji nie rozumie,ale szanuje.

[mama_radka]

Bogatsza o doświadczenia z teściową, wiem, jaką mam nadzieję, ze nie będę
teściową. Znam siebie, znam swój charakter i wiem, ze nie będę się wtrącać do
synowej, ewentualnie będę radzić, ale jeśli zajdzie taka potrzeba. I na pewno
nie będę traktować dzieci synowej jak swoje własne, jak to czyniła moja teściowa
przez kilkanaście miesięcy. Co do pomocy, oczywiście będę pomagać, ale jeśli
synowa będzie tego chciała. Oczywiście będę odwiedzać przyszłe wnuki, ale nie
będę siedzieć nad jej głową cały czas. Z drugiej strony mam nadzieję, ze synek
znajdzie jakąś fajną dziewczynę, z którą będzie się można dogadać. I właśnie
sobie wczoraj myślałam, ze gdy już tak będzie na poważnie, gdy wiadomo, ze
synowa będzie synową usiądziemy przy kawie i wszystko obgadamy jeszcze przed
ślubem tak, aby dobrze nam się żyło, żeby nie było żadnych pretensji później i
niedomowień. Od takiej z pozoru błahej sprawy jak mamy się do siebie zwracać,
bo np. ja do tej pory nie wiem jak się zwracać do mojej teściowej, więc mówię
babcia. To są moje marzenia i mam nadzieję, ze się spełnią. Tak bym chciała mieć
dobre stosunki z synową. I wolę mieć synową, niż aby Radek został księdzem.
Pozdrawiam serdecznie
Iza

[judytak]

nie jestem zaharowana i zakochana w swoich synach!
(z niewyspaniem, to co innego...)

jako babcia, z całą pewnością nie będę sepleniła i stawała na głowie
(po prostu nie mam tego w naturze...)

bardzo mnie cieszą wszystkie objawy usamodzielnienia się moich dzieci (pójście
do przedszkola, wyjazd na obóz itp. itd.), można więc przypuszczać, że dalsze
ich usamodzielnienie też będzie mnie cieszyło

jakie będą moje relacje z synowymi, trudno powiedzieć, ale z własną teściową, o
której mogłabym napisać posty, wywołujące oburzenie i zgorszenie, całymi
garściami, mam stosunki poprawne, aczkolwiek bez wielkiej miłości

pozdrawiam
Judyta

[papamaja1]

Judytak jak to, nie jesteś zakochana w swoich synach?