wspomnienie

[jajko54]

dziś mija 10 lat jak umarła moja Babcia - która kochała mnie najbardziej na
świecie i mówiła mi to, u której w domu czułam się jak w niebie, kochana,
rozpieszczana i dopieszczana (do dziś jak jestem w tej okolicy to czuję to
ciepło). tego dnia skończyło się moje dzieciństwo, wcześniej wyprowadziłam
się od rodziców i nie miałam już tam swojego miejsca. od tego dnia przejęłam
Jej nadmierne lęki, co skończyło się kilkuletnią depresją. bałam się kłaść
spać żeby nie zasnąć we śnie jak Ona. to już za mną. tak mi żal, że nie
poznała mojego przyszłego męża, że nie nacieszyła się prawnukiem. niestety
nie wierzę w Boga i niebo. żyje tylko w mojej pamięci.

[sowa_hu_hu]

współczuje... to przykre że nie ma babci przy tobie... ale z drugiej strony to
wspaniałe że tak ciepło o niej mówisz , że pamiętasz...
nie wierzysz w Boga ale z tego co piszesz wierzysz w miłość... w coś trzeba
wierzyć...

pozdrawiam ciepło

[agata_to_ja]

Wiem, co czujesz. Miałam Babcię, która mnie wychowywała od 2 do 8 roku życia.
Potem zamieszkałam z matką a potem doszedł ojczym. To był koszmar, najpierw
licznych facetów i morza alkoholu, a potem pozornego życia w rodzinie, ale też
w towarzystwie alkoholu. Zawsze wiedziałam, że chcę wrócić do dziadków,. Więc
tylko czekałam do końca szkoły podstawowej i "wybrałam" szkołę bliżej babci.
Mama mieszkała na Mazurach, Babcia niedaleko Warszawy, rozpoczęłam więc liceum
w Warszawie, mieszkałam w internacie i często odwiedzałam dziadków. Niestety,
moja babcia opuściła mnie gdy byłam w pierwszej klasie ochałam ją i ona
mnie najbardziej na świecie

[summerdays]

ludzie, zyja tak dlugo jak zyje pamiec o nich, jak zyja w naszych sercach...

[gogosiaa]

Moja babcia zmarła w tym samym dniu, kiedy urodził sie mój synek...zaledwie
kilka godzin wczesniej, tak jakby chciała mu zrobic miejsce na świecie.
Powiedziano mi o tym juz po porodzie. To miał byc jej pierwszy prawnuk, bardzo
czekała na niego...
3 dni temu minęła rocznica jej śmierci i urodzin synka jednoczesnie.

[anek.anek]

jajko54, przekaż tę miłość do Babci jej prawnuczkowi To prawa, że ludzie żyją
tak długo jak żyje o nich pamięć w innych.

[olawlodarczyk1]

Doskonale wiem, co czujesz Moja babcia praktycznie mnie wychowała,
mieszkaliśmy z dziadkami 10 lat, rodzice wiecznie zapracowani, mama
znerwicowana...I to babcia była dla mnie jak druga mama, zawsze ciepła, zawsze
obecna... Niedawno minęło 5 lat odkąd jej z nami nie ma, a ja wciąż tęsknię((
Tylko, że ja wierzę w niebo i w to, że ona gdzieś tam jest i nade mną czuwa.
Łatwiej z tym żyć. A mój synek urodził się dokładnie w drugą rocznicę śmierci
babci! To tak, jakby ona mi go przysłała