Ale dół!!!!!!!!!!

[mamakevina1]

Nie oczekuję nawet porady bo pewnie każde wyjście ma swoje złe strony ale mam
potworny dół! Chodzę do cholernej pracy, gdzie sprawdzam się tylko na pół
gwizdka bo wręcz fizycznie czuję że powinnam być gdzie indziej, a mianowicie
z moim kochanym Synkiem! Kevin siedzi z niannią (obca kobieta) i nawet nie
mam pewności czy jest mu dobrze... niby się cieszy jak ją widzi ale ma
dopiero 10 mies. więc po prostu lubi ludzi i nie mam pewności czy gdyby
robiła coś nie tak to czy dałby mi jakiś sygnał? Tu od razu pytanie do Mam
doświadczonych w temacie - jak nagrać nianię przez wiele godzin w ciągu dnia?
od razu na dysk to ponoć za mało miejsca, a normalna kamera też ma małą
pojemność... podajcie proszę rozwiązania techniczne.
Ale nie tylko o tym chciałam... zarabiam b. dobrze i tu cały problem bo mąż
nigdy nie zgodzi się abym rzuciła pracę, mam tylko nadzieję że nie przedłużą
mi umowy (za 2 m-ce się kończy). Bardzo brakuje mi kontaktu z Synkiem, czuję
że tracę coś bbbb. ważnego, bo przecież żaden pieniądz nie zrekompensuje
pierwszych lat z Dzidzią .
Tak sobie myślę, że co bym nie zrobiła to będzie źle, nawet jeśli rzucę tę
pracę wbrew mężowi (i trochę sobie - finanse...) to czy odnajdę się siedząc w
domu? BUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU ale mam dół!

[berecik7]

Mam to samo. Od sierpnia wracam do pracy na całego i samo poszukiwanie niani
jest dla mnie ogromną traumą. Na razie sobie tego nie wyobrażam...

[kalina_p]

Ja jak zawsze polecam siedzenie z dzidziolcm w domu.
jeśli stac Cie na rzucenie pracy, to jak najbardziej. Odnajdziesz sie, jeśli
nie jetses typem totalnej 'karierowiczki". A dla dziecka lepiej z mama,
wiadomo...
Natomiast postawa męża mnie zszokowala. Jak to nie pozwala???
Mój na uszach staje, żebym ja nie musiala isc do pracy (finanse) bo uważa, że
małej ze mna najlepiej i jesli ja chce siedziec w omu, to jest to najlepsze
rozwiazanie dla calej rodziny...
trzymaj się.

[mamakevina1]

ano nie pozwala, bo moja pensja to ponad połaowa domowego budżetu, trochę się
nie dziwię bo mieć całą odpowiedzialność za byt materialny rodziny na swoich
barkach to duuuże obciążenie, ale oczywiście doskonale zdaję sobie sprawę co
jest tu priorytetem... to czy mogę sobie pozwolić na bycie z Dzieckiem w domu
to pojęcie dyskusyjne: niby z głodu nie umrzemy ale prawie nic ponad to. A taka
sfrustrowana mama, niedofinansowana, której nawet na pampki dla Synka brakuje
to też nic fajnego dla Dzieciątka A może ja przesadza? Może te cholerne
pieniądze to faktycznie nie wszystko? Może Synek wolałby biedniejszą mame przy
sobie niż jakąś tam wieczorową mame z pieniedzmi? Ale czy za te 2,3 lata znajdę
jeszcze pracę? Czy nie "wypadnę z obiegu?", Czy nie zepsuje się do końca między
mną a mężem jeśli dojdą nieporozumienia na tle finansowym? Juz naprawdę nie
wiem co robić! Pogubiłam się i tylko strasznie brakuje mi Synka w ciągu dnia
pracy!!!!

[kalina_p]

S luchaj - jeśli na "od pierwszego do pierwszgo" starczy, to juz jest ok. nie
musisz miec nowych levis`ow co tydzien
A czy sie bedziecie kłócić z tego powodu, czy nie, to juz ja tego nie wiem...
W każdym razie mnie dzin z dzieciem pasuje, czuję sie świetnie, widzę, jak mala
sie rozwija, jej pierwsze kroczki, usmiechy, teraz slowa powoli...
Ni wyobrazam sobie, że mialoby mnie nie byc, że obca osoba uczylaby ja, gdzie
jest kwiatek, gdzie pesekkk...i tego żadne pieniadze nie wynagrodza.
takie jest moje zdanie.

[mamakevina1]

Siedzieć w domu z Synkiem! Wiem, masz rację, chcę i powinnam, tylko ta
przeklęta forsa kusi... gdy widzę babeczki, które podobnie jek ja pracują
kosztem maluszka za dużo mniej, to myśle że druga taka szansa nam się nie
trafi... a tu i wakacje można zaplanować i odłożyć na gorsze czasy, dlatego
rozumiem mojego męża. Tu rozum osobno, bo Synek ma dobrą opiekę (mam nadzieję)
a ja się rozwijam i zarabiam... a emocje i uczucia swoje: "wracaj do Dziecka
Babo bo tracisz to co najcenniejsze!!!!!!!!!, Syn cię potrzebuje! I bądź mądry.

[asik_w]

trudna sprawa, bo te cholerne pieniadze tez sa potrzebne!
A nie mozesz pracowac na pol etatu? albo przynajmniej czesc pracy w domku?

pozdrawiamy

[mama_kakaszka]

Widziecie, ja to widzę trochę z drugiej strony. Łukaszka urodziłam na III roku
studiów (oboje z mężem jesteśmy w tej samej grupie) i od początku dofinansowują
nas rodzice, zaznaczam, że nie była to nieodpowiedzialna wpadka, a planowana
ciąża ponad rok po ślubie. Nigdy nie brakowało nam na jedzenie, pampersy czy
inne potrzeby, nie noszę szałowych ciuchów, ale mamy autko, ogólnie żyje nam
się dobrze. I pomimo bycia typem kury domowej z utęsknieniem czekam kiedy
zacznę pracować i zarabiać, choćby tylko żeby móc wsiąść w auto czy pociąg i
jechać nad morze, czy pod namiot, żeby nie przestać się zastanawiać czy kupić
małemu autko, czy sobie ekstra gacie. Wiem, że jak będę pracować to to i tak
będę się zastanawiać ale może żadziej i wiem jak wygląda frustracja z powodu
braku kasy. Chyba będę lepszą mamą, kiedy będę zadowolona i nie będę się
zamarwiać, co będzie jak coś nieplanowanego wyskoczy, choćby zakup okularów.
Mój mały zostaje z babcią, może to lepiej, ale zdarza się, że niania też jest
kochana i dobra, czasem bardsziej niż babcia, sprawdż swoją nianię, żebyć miała
do niej zaufanie i pracuj spokojnie, nie robisz dziecku krzywdy, nie kochasz go
mniej bo pracujesz. Mój maluch miał niespełna 2 tygodnie, kiedy musiałam wrócić
na uczelnię, przeżywałam to strasznie, dziś ma 2 lata i w razie nagłego wyjazdu
czy pobytu w szpitalu zostanie z tatą czy babcią no i z moją siostrą Agnieszką,
za którą przepada. Ponad rok temu musiałam pójść do szpitala na badania, mały
miał wtedy niecały roczek i znieśli to z Grzesiem dzielnie.
Nie zanudzam już, ja bym pracowała.
Pozdrawiam Ania

[mamakevina1]

Dziekuję Babeczki za wszystkie opinie, prosze o jeszcze, może znajdę jakąś
receptę. Na pół etatu niestety nie da rady (specyfika pracy) a i w domku
pracować w moim zawodzie nie na jak. Myślałam o rezygnacji z pracy i
świadczeniu usług w domach klientek (makijaż itp) ale to nie mój zawód tylko
pasja i nie wiem jak tam rynek i zapotrzebowanie. Oczywiście jest to rzecz do
zbadania i na pewno to zrobię.
Dzisiaj rano przeżyłam apogeum doła, gdy szykując się do pracy Synek domagał
się cyca, ja niestety nie miałam już czasu, a mąż zakończył sytuację tekstem:
chodź Kevinek, mamusia nie ma dla Ciebie czasu...." Obiecałam mu po tym tekście
że jeszcze dzisiaj złożę wymówienie, ale nie zrobiłam tego... wystraszyłam się
braku pracy.
Wychodząc słyszałam krzyk mojego Dziecka na klatce schodowej i już na ulicy,
przez otwarte okno... Boże jak ja się czułam, najgorsza matka na świecie!!!!!!!
Wyłam w pracy dwie godziny zanim zaczęłam pracować, taki dobry za mnie
pracownik... znowu popadam w dołek więc kończę się użalać. Jeszcze raz dziękuję
za odzew i pozdraawiam gorąco.
Marzena.

[kalina_p]

o rany...strasznie przykro.
Ja juz pisalam, nic nowego nie wniose...
Ale ja bym pojechala do pracy tego dnia tylko po to, zeby sie zwolnić
Dziecko w takim wieku baaaardzo potrzebuje mamy. Moja mama uważa, że do 2-3 lat
najwazniejsza jest dla dzieci witamina MM - Milośc Mamy...Milośc wiadomo-
zawsze, ale okazywanie jej dziecki jak najczęściej, czyli
obecnośc...Przepraszam, jeśli Cie dołuję dodatkowo ale widze moja małą, jak
jest pewna, że ZAWSZE bede przy niej, jakie jej to daje poczucie ezpieczeństwa,
jaka dzieki temu może jest otwarta na śiwat, wesola...albo bzdury pisze, sama
juz nie wiem.
W każdym razie synek najwazniejszy, każdy dzien z takim maluchem jest
niepowtarzalny...za 2 latka pójdzie do przedszkola, to mozna pracować))

[blanqua]

Hm... nie dołujmy Mamy Kevina
Niezależnie od wszystkich rzeczy fakty są następujące: pieniądze do wychowania
dziecka są niezbędne. Żeby zapewnic dziecku rozwój, wykształcenie, rozrywki
pieniądze muszą być. pewnie jest inaczej jeżeli od początku się nie pracuje to
można się przyzwyczaić do mniejszej ilości pieniędzy. Ale jeśli ktoś pracował,
po porodzie wrócił do pracy, ma pieniądze i nagle miałby to rzucić... to już
cięższa sprawa. I nigdzie nie jest powiedziane, że odnajdzie się w domu.
Wiadomo, wszędzie dobrze gdzie nas nie ma. I dlatego dla Mamy pracującej
siedzenie w domu z dzieckiem wydaje się idyllą. W momencie jakby tam została
wcale nie będzie tak różowo - a jak dojdą utarczki z meżem, trudności
materialne, konieczność nagłego obniżenia poziomu życia - przy małym dziekcu,
które wymaga morza pieniędzy!!! i brak mozliwości zabezpiezenia przyszłości to
stres będzie taki jak teraz a pewnie i większy.
poza tym nie demonizujmy znowu tego siedzenia w domu. Pracuję w budżetówce, w
pracy źle opłacanej. Wszystkie dziewczyny u nas wracają zaraz po macierzyńskim
do pracy. Wiadomo, że po 2 latach nie bardzo miałyby czego szukać, wypadłyby
dawno z obiegu i z aktualności. W wielu zawodach już rok przerwy ciężki do
odrobienia a dwa lata... trudno sobie wyobrazić. I jakoś one zyją, dzieci się
dobrze rozwijają. Nie demonizujmy. Poza tym cóż... że się odwołam do skromnego
przykłądu - moja Mama wróciła do pracy długo zanim 1 rok skończyłam, w rodzinie
wszyscy tak mieli (takie prace...), w mojej pracy też tak robią (bo kto
zarobi... a i praca za rogiem nie czeka teraz) i dzieci rosną, dorastają,
zdrowe, normalne. Więc nie przesadzajmy
Jest teraz ogromny nacisk aby siedzieć w domu, ogromna propaganda. Oczywiście to
ejst dobre i w ogole. Ale trzeba zdać sobie sprawę z tego, że nie każdy moze
sobie na to pozwolić. I że jeżeli się tego nie robi to wcale nie znaczy, że jest
się złą matką. Akurat Mama Kewina jest mamą mądrą i zapobiegliwą.
Mamę Kewina pozdrawiam, nie martw się
Blanka

[mama_kakaszka]

święte słowa, mogę się podpisać pod wypowiedzią blanqui, bo nic nowego nie
wniosę, co miałam do powiedzenia powiedziałam wcześniej.
Dodam tylko, że synek znajomej ma mamę 24h na dobę i niestety nie jest
najszczęśliwszym dzieckiem na świecie, żeby nie powiedzieć nieszczęśliwym.
Frustracja jest gorsza niż niania i butelka.

[kborz2]

A ja będę się upierać, że czas spędzony z małym dzieckiem to najfajniejszy czas
i dla mamy i dla dziecka i procentuje na całe życie. Zgadzam sie z Waszym
zdaniem że sfrustrowana mama poświęcająca się dziecku w domu z konieczności a
nie z chęci to tez nic dobrego. Kobieta sama musi zdecydować co jest dobre, bo
szczęśliwa mama to dobra mama. Ja miałam świetną pracę, po urodzeniu synka ją
straciłam i byłam z nim do momentu kiedy poszedł do przedszkola. To najlepsza
inwestycja jaka zrobiłam w życiu, procentuje do dziś a synek ma 5 lat. (Znam
kilkoro dzieci nie tylko rówiesników mojego synka wychowywanych przez babcie,
dziadków i nianie naprawde cudowne, ale to nie to samo, widac po rozwoju
intelektualnym dzieci, zachowaniu i okazywaniu uczuć). Mama to zawsze mama, a
po co sie nią jest ? Małe dziecko ma się raz i ten czas nie wróci, a pracę
można zawsze znaleźć. Pewnie sobie pomyślicie, że nie znam sytuacji matek na
rynku pracy, ale niestety znam i to dobrze bo minął rok po tym jak synek
poszedł do przedszkola a ja znalazłam pracę. Z kaską ciężko ( 10 zł na jedzenie
dziennie)i trzeba było kombinować, ale nie zamieniłabym tego czasu na żadną
świetną pracę. Teraz pracuję, zarabiam, stac mnie na wiele i mam świetne
dziecko, które znam i rozumiem.
Rób tak jak Ci serce mówi bo nikt tu nie będzie dobrym doradcą. Z innej strony
dziecko wyrośnie i nigdy nie będzie Ci wdzięczne że poświęciłaś swoja pracę Nie
doceni tego na miarę.
Także ile kobiet tyle zdań. Życze abyś była szczęśliwa i życze wsparcia mężą
bo to jest bardzo, bardzo ważne ( Jak nie ma pieniędzy rodza się konflikty).

[akseinga]

Z własnego doświadczenia napiszę Ci ,że doła możesz załapać również nie
pracując i będąc z dzieckiem. Nie możesz być pewna, że po kilku miesiącach w
domu nie napisałabyś wątku o tym samym tytule. Faktycznie najlepsze rozwiązanie
to praca na pół etatu, ale nie wiele jest wybranek losu które mogą tak pracować
i jeszcze zarobić więcej niż 500 zł.
Ja kiedy pracowałam brakowało mi dziecka, a kiedy siedziałam za długo w domu i
jeszcze trzeba liczyć każdy grosz i nie móc np rozwijać zainteresowań dziecka
czy zapewnić mu wyjazdu np wakacyjnego ze względu na finanse to też jest
przykre. Ja nie radziłam sobie z brakiem kasy samo wyjśćie do sklepu powodowało
wielkie nerwy . Poza tym fajnie jest być w miarę niezależną bo mąż nawet
najlepszy to tylko człowiek. Nie ma złotego środka . A to na jakich dorosłych
ludzi wyrosną nasze dzieci pokaże czas i wydaje mi się ,że za wcześnie sądzić
to po 5-latku.
Życzę Ci abyś podjęła właściwą decyzję i wszystkiego dobrego

[kaktus22]

Rozumiem Cię, ja też wrociłam do pray po roku siedzenia z synkiem!!!
Małym zajmuje się ciocia i tylko dlatego wróciłam do pracy (niania obca
odpadała z góry). Synek płacze jak wychodzę, jak wracam to od razu krzyczy do
mnie i do cycka! Ale cóż, wiem,że jest pod dobrą opieką i może to mi daje taki
spokój w pracy. Po pracy spędzam z nim każdą chwilę i w weekendy, a pracować
muszę, chociaż starczało na życie i to nawet bez specjalnego szczypania się z
pensji męża! Ale praca to praca, dziś ją masz jutro nie, trzeba trochę
pieniędzy odłożyć, zapewnić byt małemu, kupić ubranka itp - może to materialne
podejście, ale kto nie lubi mieć pieniędzy!
Jakbym oczywiście miała duużo pieniędzy na 100% byłabym "kurą domową"!!! ale
niestety tak nie jest

[iwles]

Wróciłam do pracy, kiedy synek miał 5 m-cy.
Ciężko było przez kilka pierwszych tygodni, potem... było dużo lepiej. Może
dlatego, że Pawełek jest z babcią? I jestem spokojna?

Kiedy byłam jeszcze na urlopie macierzyńskim - często miałam już tego dość,
nerwy dawały o sobie znać, a i cierpliwość mi się często kończyła.

Ale kiedy wracam po pracy do domu - cała jestem dla synka. Podobnie z
utęsknieniem czekam na weekendy.

Nie żałuję, że wróciłam do pracy, czasami mam ciężkie chwile i poczucie straty
czasu w pracy zamiast z dzieckiem w domu, ale znam siebie i wiem, że odwrotna
sytuacja jeszcze bardziej by mnie frustrowała.

[migotka2000]

Też kiedyś tak dołowałam. Zdecydowłam się na wychowawczy i wreszcie poczułam
sie jak właściwy człowiek na właściwym miejscu!

Co do kasy - miałm stracha, bo zarabiałam więcej od męża, ale że były prospekty
na rozwój jego kariery, to zaryzykowaliśmy. Opłaciło się!

[reneek]

Witajcie!
Jestem juz drugi tydzien w pracy, moja coreczka 6 mcy jest z niania, a ja wciaz
mam dola i co dzien jest gorzej. Wcale tu jednak nie chodzi o to, ze Mala ma
zla opieke, tylko o to, ze to ja za nia niesamowicie tesknie i to mi jest
przykro, ze nie jeste z nia i to ja mam swiadmosc, ze omija mnie cos i nigdy
juz nie da sie tego wrocic, bo nigdy nie bedzie miec juz 6 , 7 czy 8 mcy.
Nie umiem sobie wytlumaczyc, ze to nic, bo dzieki mojej pracy powodzi nam sie
dobrze i ze inaczej bylo by bardzo ciezko. Nie umiem sobie tego wytlumaczyc i
pogodzic sie z tym, ze przez te cholerne pieniadze, trace cos tak waznego.
Dolaczam sie wiec do twojego dola mamakevina1 i przykro mi, ale nic nie
znajduje na pocieche (((
pozdr
Renata

A z trzeciej strony

[a_weasley]

w takich rozważaniach należy uwzględnić fakt, że niania nie prowadzi
działalności charytatywnej.
A w rachunku ciągnionym - to, że dziecko, które miało należyty kontakt z matką,
prawdopodobnie będzie emocjonalnie zdrowsze i część pieniędzy, których w razie
czego nie zarobisz teraz, zwróci się przez to, że oszczędzisz na terapeutach i
innych kłopotach za piętnaście lat.