idzie oszalec

[kaka272]

co niektore z Was wiedza,ze nie moge sie dogadac z mama, a razem mieszkamy.
Juz mam poprostu dosc wszystkiego (sorki ale polskie znaki mi nie dzialaj)juz
nie moge sie doczekac tego wyjazdu na wczasy.Naprawde moze troche odpoczne,
od tego ciaglego pouczania. Dzis naprzyklad slysze jak mowi do szymona ty
powinnienies wazyc 14kg a nawet 12kg nie masz (a ma 12kg ale mama mi nie
wierzy oczywiscie)twoja mam juz sie powinna martwic. Normalnie rece mi opadly
takie teksty to norma i tak dziennie , czasami nie widze tego naszego
wspolnego zycie to koszmar jakis czy co.Troche sie wygadalal sorki ze was tym
obarczam ale mosialam to z siebie wyzucic Kasia i szymon

[margarettka]

Wspolczuje Ci...wiem jak wlasna matka potrafi wkurzyc. Ja na szczescie nie
mieszkam z mama, ale jak za dlugo tam jestem, to sie zaczynam wkurzac. Jednak
lepiej mieszkac osobno... Rozumiem, ze penie nie macie takiej mozliwosci?
Trzymaj sie dzielnie!

[muwka]

Współczuje szczerze i nawet już nie idzie udawać, że się nie słyszy nie?
Ja też miałam w swoim życiu okres pomieszkiwania to z teściami to z rodzicami i
za nic bym do tego nie wróciła.Ciągłego pouczania nietrawie a że teraz z nimi
nie mieszkam to mogę sie odgryźć no ale mieszkając razem czasem trzeba
przymknąć oko co by atmosfery nie psuć.Macie może plany wyprowadzki?

[kaka272]

no więc kanał totalny dom jest mamy i mój , tata umarł rok temu i chyba wtedy
miałam jakies zascmienie ,bo sie zgodziłam na jedna kuchnie. Wydaje mi sie , ze
gdyby nie ta wspólna kuchnia , to by było duzo lepiej.Nie pozostaje mi nic jak
tylko sie nie odzywac , ale czasami poprostu nie idzie milczec ,przynajmiej ja
nie potrafie i cos napyszcze a potem żałuje ,oj takie moje zycie albo sie
przyzwyczaje , albo jakas terapia u psychologa....

[amelia791]

Kasiu rozumiem Cię doskonale, my też mieszkamy u moich rodziców, mam nadzieję
że to się zmieni za jakiś czas bo faktycznie w człowieku narasta jakiś bunt a
czasami złość, nidy nie będzie idylli gdy dwie rodziny żyją pod jednym dachem.
Wtrącanie się w życie jest normą (niestety) gdy żyje się z rodzicami.

[rosie.rosie]

kaka272 napisała:
albo sie
> przyzwyczaje , albo jakas terapia u psychologa....

polecam polke

a tak powaznie to wiem o czym mowisz bo ja tez nie mam dobrych relacji ze swoja
mama
cale szczescie nie mieszkamy razem i przez to stosunki nasze uwazam za lepsze

ja po prostu unikalam jak moglam kontaktow z moja mama - gdy jeszcze
mieszkalysmy razem, chociaz to trudne gdy sie jest pod jednym dachem

natomiast druga metoda jaka stosuja czasem ludzie w podobnych sytuacjach to
wpuszczanie jednym uchem i wypuszczanie drugim tego co do Ciebie mowi mama -
niestety nie dla kazdego, mi okropnie trudno jest milczec jak ktos mnie probuje
obrazac czy wtraca sie do moich spraw

zycze wytrwalosci

[kaka272]

swiete słowa rosie, ale ja do tego mam nie wyparzona mordke i to przewaznie
kończ się awanturą. Wierzcie mi jednak ,że staram sie jak moge pószczac te
uwagiw kosmos. pozdrawiam Was gorąco

[muwka]

No fakt ,kolorowo to nie wygląda ale i w szarościach trzeba znależć coś
pozytywnego masz blisko osobe która posiedzi ci z małym i pomoże jak
trzeba ,tak myśle.Nie wiem co ci doradzić ( może jakaś rozmowa z mamą coś by
zmieniła??? Pozdrawiam

[kaka272]

kazda rozmow kończy sie tak samo, mama ma swoje zdanie a ja swoje i natym
koniec rozmowy, przykre , a jednak prawdziwe. Ja sie staram nie zwracać uwagi
ile moge , ale poprostu czasami tylko patrze w niebo i mówie Boze i ty to
widzisz a niegrzmisz. Takie moje zycie czasami tylko troche sie poużalam i tyle.

[poleczka2]

Dla mnie prawie 2 lata z teściową to był koszmar ale jeszcze dzieci wtedy nie
mieliśmy. Brak prywatności była najgorsza.Teraz lubię teściową bo do wychowania
moich dzieci nie wtrąca się ani trochę i nie mieszkamy razem. A wyprowadzić się
nie da? Choć wiem, że to łatwo mówić.

[polka3]

No Rosie kochana ja się terapii nie podejmuję...to strasznie trudna robota-
potrzebuję 100 lat na nauke-nie mam tylu
Kaka terapia to zawsze sie przydac może -nawet gdy niby problemów nie ma , a
tym bardziej gdy są....
oj z mamami nie da się mieszkać....
a w jednej kuchni z mamą,w ogóle z inna kobietą brrr.....((
Moze choc kuchnię uda Ci sie gdzieś ulokowac w swojej przestrzeni-dla dobra
Ciebie, Twojej rodziny i mamy-bedziesz ją bardziej lubiła
Mam nadzieję ,ze znajdziesz jakieś dobre dla siebie rozwiązanie-nigdy nie jest
tak,żeby sie nie dało czegoś zmienić,ulepszyć , uprościć,....
Powodzenia

[malgosia191]

A jak nie będziesz mogła zastosować żadnej z powyższych rad to wyżalaj się
nam.Może wtedy będzie Ci lżej na sercu i spokojniej będziesz znosiła konflikty
z mamą chociaż wiem,że nie jest to łatwe.
Gorąco pozdrawiam

[kaka272]

oj dzięki wam kobietki wspaniałe jestescie, juz myślałam nad druga kuchnia ,
ale właśnie jest to cholerne, ale ta co jest była robina tak jak JA chciałam i
kosztowała duzo kaski, bo mielismy jej troszke jak tata umarł i co ja teraz
mame zostawie w tej niby mojej kuchni a sama wstawie kocher do pokoju i będe
udawać ze mam kuchnie,juz widze te docinki .Rok temu popełniłam błąd za który
bede płacić, nie no kiedys sie chyba uodpornie.

[tennessee]

Hej..
Rozdzielenie kuchni wcale nie musi byc takie straszne. Pomysl nad tym: osobna
kasa, osobne polki w lodowce. Ty sobie, mama sobie. Wspolne garnki, talerze,
kuchenka.
To dziala.
Moj maz mial kiedys taki czas (jeszcze w domu u swej mamy). Niesamowite, jak to
poprawilo stosuneczki. Bez pretensji o pore obiadu, menu, czy w ogole to, co w
lodowce (tego nie ma, tego za duzo..)

Mozecie si eumowic na 1 miesiac, "na probe" - wtedy mama latwiej moze sie
pogodzi z tym, ze jestes juz duza i moze Ci sie gusta zmienily, smaku, czasy
obiadowania..

[amelia791]

To prawda, u nas od początku zamieszkania z rodzicami jest osobna lodówka,
chlebak itp. Bardzo polecam takie rozwiązanie. Przynajmniej nie ma kłotni w
rodzaju "kto mi zeżarł kiełbasę????!!!!!"

[kaka272]

juz to przerabialismy , ale to nic nie dało bo nie oto chodzi. Z jedzeniem
własciwie nie ma problemu robimy wspólne zakupy , bo mama żadko wychodzi.
Konflikt jest przez małego ,zawsze wszystko robie zle .Szymon to taki
niejadek , rano to prawi wcale nie je , a jak juz to podziubie(przeciez go nie
zmusze , je tyle ile chce charakterek ma po tacie)W zwiazku z tym mama ciągle
marudzi ze on taki chydy niedozywiony napewno chory. Dzis naprzykład patrzy na
niego i mówi Ty zle wyglądasz, będziesz mósiał isc z nim do lekarza( a wiem ze
nic mu nie jest chodzimy prywatnie sprawdzamy wszystko , no ma troche katar ale
to jeszcze nie tragednia. A jak sobie kaszlnie przyniej to mówi widzisz on sie
duśi i tak cały czas. Troche mi wstyd ,że tak matke obgaduje , ale mósze to z
siebie zaprzeproszeniem wyplóć. pozdrawiam Kasia

[polka3]

Rób swoje.....
Pomyśl sobie.."mama tak sprawy widzi...ale to jest moje dziecko".mamie sie nie
musi podobać,sąsaidom się nie musi podobać...to co robisz tez nie zawsze musi
się męzowi podobać..bo np.niekoniecznie musisz jeść to co Ci poleca..
I tak samo z małym.....mama może mieć swoje preferencje,a Ty masz swoje..i OK
Szymek to Twój synek,nie mamy....mamie może żal, że nie jej, może też by
jeszcze chciała..ale cóż ....nie ma ,Ty masz....TY jesteś mamą z całym tym
szczęściem i bagażem,z radościami i odpowiedzialnością.....To czas Twojego
macierzyństwa...mama za Ciebie tego nie poniesie...
po prostu RÓB SWOJE

[polka3]

A babcia ma tez swoją role do spełnienia....rozpieszczanie dobrym
słowem,całusami,miłą zabawa,spacerami,dobrym ciachem własnego wypieku ...itd -
ale wszystko to za zgodą mamy....

Jest jakas książka na rynku-co to znaczy być babcią..niestety nie znam tytułu-
ale może poszukasz w bibliotec,albo ksiegarni i dasz mamie do poczytania,albo
po prostu podarujesz

[tennessee]

Hm.. więc teraz, kiedy dopisałas trochę, to widzę, że to naprawdę nie o to
chodzi.
Mama dokładnie uderza w Twoje kompetencje, w Twoje widzenie macierzyństwa. Nie
mówi Ci wprost, że jesteś (według niej) złą/nie dość dobrą/nie w porę/nie w
miejscu/ (inne wariacje) matką, tylko mówi do Szymka, albo o Szymku.
Mama ma jakiś problem do Ciebie w tej sprawie, tylko nie mówi o tym.

Przynajmniej tak wygląda to, kiedy o tym piszesz.
Pytanie brzmi: dokąd to prowadzi i czy chcesz, by dalej prowadziło.
Jeśli odp. brzmi: nie chcę sprawdzać - to pomyśl, co TY możesz zrobić w tej
sprawie. Mamy nie zmienisz, nie ma szansy, bo nikomu się nie udało zmienianie
drugiej osoby.

Co o tym myślisz?

[kaka272]

wiem ,ze mamy nie zmienie moge sie jedynie usmiechać i robic swoje ,na ile to
mozliwe.A jak juz bede miała pęknoć to przyjde do Was sie wypłakać...

[5aga5]

Z moją mamą jest wszystko ok. Zawsze coś radzi po swojemu ale nie narzuca
swojego zdania. Gorzej jest z teściową. Ta wie zawsze wszystko najlepiej
(mieszkamy na szczęście oddzielnie)na wszystkim się zna itp.Ja po prostu jestem
leń i nic nie potrafię robić, nie mówiąc już o wychowaniu dziecka. A najgorsze
jest to, że jej zdanie jest wyrocznią dla jej syna. Dobijający duet.

[kejtka1]

Moja mama też czasem lubi sobie pogadać. Niektóre rady się przydają ale i tak
decyzje podejmuję sama.
Moja teściowa podobnie jak 5aga5 to omnibus chodzący. Wszystko wie a jak ktoś
jej zwraca uwagę, że nie ma racji to krzyczy.
Zaczęło się już przed weselem. Moi rodzice organizowali wszystko a ona nawet
nie zadzwoniła, żeby zapytać czy w czymś nie pomóc. A na weselu miała jeszcze
czelność powiedzieć, że rosół był chłodny.
Nigdy do nas nie dzwoni, żeby zapytać jak wnuki ale może to i lepiej bo jak mąż
do niej dzwoni to go zadręcza swoimi problemami, beczy mu do słuchawki, że go z
nią nie ma itd.
Długo by opowiadać.
Całe szczęście, że mieszka w Suwałakch i widujemy się tylko (a może aż) 2 razy
wroku.

[malgosia191]

Moja mama też mimo,że nie mieszkamy razem,lubi wtrącać się w wychowanie dzieci
i udzielać rad.U mnie poskutkowała uwaga,że wychowała już dwie córki i teraz
niech pozwoli się nam wykazać.
Pozdrawiam

[kaka272]

napisałabym Wam pare tekstów jakimi zostałam uraczona dziś,ale nie mam siły o
tym mysleć aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa