Mamy lekarki

[przedszkolak2]

Witam.
Mam do Was pytanie, ile macie dzieci? A jeżeli więcej niż jedno, to jak sobie
radzicie czasowo, organizacyjnie?
Jestem mamą jedynaczki, ale bardzo nam się marzy powiększenie towarzystwa.
Zastanawiam się jednak, jak to wszystko pogodzić?

[czajkax2]

Ja co prawda nie jestem lekarką,ale moja bratowa jest. Mają 2 dzieci,róznica
między nimi wynosi 1,5 roku. Bratowa załapałą sie jeszzce na półroczny
macierzyński.Jak wróciła do pracy to z maluchami siedzialą niania,potem starsa
poszła do przedszkola. Od września obydwie chodzą juz do przedszkola,a bratowa
od pól roku znowu zaczeła brac dyżury. Duzą pomocą jest mój brat.Zajmuje się
domem, dziećmi,gotuje, sprząta. Widzę ze są szczęśliwi. Myśle ze sprawna
organizacja nie byłaby mozliwa bez wdrozenia się brata w obowiązki domowe.
Mysle ze to cały sukces-każde z nich chce pomagac sobie nawzajem.

[grzalka]

Ja mam trójkę, prawie 4 -latke i bliźniaki, tu sie zwierzac nie będę, jak
chcesz, to pisz na priv- jest szansa, że odpiszę

[gosiacha]

Hej!
Mam synka 3-letniego i plany co do następnego maluszka.
Pozdrawiam.

[zuzik30]

Mam jedno dziecko, pracujące babcie, a męża czasem nie widuję 4 dni (układ
dyżurów).Czasem muszę zabierać dziecko do pracy, kiedy nagle muszę przyjść po
południu, albo mąż jeszcze nie zdążył wrócić z dyżuru, a ja zaczynam swój.
Pomijam atrakcje ,typu uczenie się do specjalizacji albo robienie doktoratu.
Bardzo chciałam mieć więcej dzieci, ale po prostu nie damy rady.

[pesteczka5]

Ja mam dwójkę, z różnicą 1,5 roku.
Obydwoje urodziłam po jedynce.
Bywało bardzo ciężko, teraz jest normalnie.
Korzystam z dużej pomocy moich rodziców, pracujących, ale bardzo oddanych
wnukom.
Od czasu narodzin dzieci nie dyżurowałam, ale pracuję w szpitalu i przychodni,
intensywnie odbywam staże w klinikach, został mi jeden Mieliśmy nianię od
narodzin drugiego. Miałam dwa długie macierzyńskie, trzy miesiące wychowawczego.
Mój mąż też jest lekarzem, dyżuruje, ma dużo pracy domowej (tłumaczenia, praca
naukowa), gabinet, ale jest mi także ogromną pomocą w domu (dzieci, rachunki,
budowa). Trochę trwało, aż się to ustawiło na w miarę satysfakcjonującym
poziomie... Cały dom w sensie zakupy, gotowanie, organizowanie prowadzę ja, w
sprzątaniu pomagała niania lub okresowo wynajęta pani.
Po II powinno być lepiej, odpadną dojazdy na staże, będzie już myślę własny
dom, więc może gabinet na miejscu, chyba że się nasz region sprywatyzuje i
gabinety stracą rację bytu. Generalnie stawiam na dom, tzn. zamierzam coraz
mniej czasu poświęcać pracy, więcej dzieciom, pracować i zarabiać ma u nas
głównie mąż - tak dotychczas planowaliśmy.
Chyba, że się coś zmieni - życie jest życiowe Ale dzieci będą już wtedy
starsze.

A teraz jestem w ogóle sama, bez męża, bo wyjechał na roczny staż. Dlatego mało
piszę - wymieniam maile z nim) Starszy synek zaczął wynosić śmieci... Gotuję
na pół gwizdka, jedno gorące danie, bo dzieci jedzą w przedszkolu i trochę u
babci.
Prasuję wieczorem hurtem, sprzątam z dziećmi, niewiele tego, bo najczęściej
wybywamy, jest tak pięknie), pracuję w nocy, gdy trzeba napisać jakąś pracę,
zrobić prezentację. Cisza, spokój, zresztą zawsze najlepiej nauka szła mi w
nocy. Czasem proszę męża o pomoc, jak sobie nie radzę z jakimś tematem - pomoc
przychodzi pocztą elektroniczną))
Odsypiam następnej nocy, bo już kiepsko funkcjonuję bez snu.

Nie bardzo widzę różnicę jedno a dwoje - gdybym wróciła do dyżurów, co za
różnica zostawić z tatą dwójkę czy jedno?
Też zdarza mi się brać dzieci do pracy - kiedy bardzo się rozżalą, albo kiedy
biorę je na badania/do teatru itp. Wtedy biorę nianię, kosz kanapek i bawią się
na trawniku przed kliniką.
Kiedy będę się uczyć, dzieci pewnie do południa będą w przedszkolu, a potem
podzielimy się i najpierw jedno odciąży drugie, zda, a potem zmiana

Przepaść to praca i macierzyństwo, a czy pojedyncze, czy podwójne, to już
różnica ilości, nie jakości...

Tak mi jeszcze przyszło do głowy, że ja byłam wdzięczna Losowi za przerwę na
macierzyństwo - cudowna odskocznia od zawodowego wariactwa, czas, kiedy można
zwolnić, czas na zastanowienie się, o co nam chodzi w życiu,
przewartościowanie, weryfikację celów, poustawianie proporcji. Współczuję
mężczyznom, że tego nie mają. Czas odpoczynku, czas kontaktu z sobą, czas
pełni, innych wrażeń... Tak to widzę.
Ale ja wybrałam i postawiłam na dzieci - oznajmiłam szefowi, że wychodzę
godzinę wcześniej, nie biorę dyżurów - byłam zdecydowana na konsekwencje
(których nie było).
Każdy musi swoją sytuację rozważyć sam.
Pozdrawiam!

[pesteczka5]

P.S. Pierwsze lata pracy i małżeństwa upłynęły nam na wariackim dyżurowaniu i
bezowocnym staraniu się o dzieci... Kiedy więc się pojawiły, nie miałam
wątpliwości, co jest ważne.

[zuzik30]

Pewnie, że nie ma różnicy czy z tatą zostanie jedno czy dwoje(choć nie byłabym
taka pewna), ale trudno myśleć o drugim dziecku, kiedy zarabia się w sumie
2 000, a żeby dorobić trzeba wariacko dyżurować. O otworzeniu gabinetu nie
możemy nawet marzyć-mieszkamy w mieście akademickim, gdzie specjalista jest na
każdym kroku. Moje dziecko nie miało pampersów, nosiło stare ubranka, a serce
mi pękało, kiedy na dyżurze lub innym służbowym wyjeździe słyszałam w słuchawce
płacz i prośby "mamusiu wracaj szybko".Drugi raz tego nie przeżyję.

[zona_wojtka]

Tak samo jak godzą np. mamy prawniczki bądź mamy dyrektorki.

[ledzeppelin3]

Mamy prawniczki bądź dyrektorki nie mają dyżurów i nie muszą być w pogotowiu
24h/dobę, nie porównuj czegoś, o czym pojęcia nie masz.
Ja mam córkę 14 mies, jestem w 14 tyg ciąży z drugim, obecnie na wychowwczym
rocznym, idę trybem specjalizacji jednostopniowym już (6 lat specj. z
chirurgii, zrobiłam 3) i piszę doktorat z OZT. Na razie jest ok
Mąż pracuje w firmie farmaceut. Oczywiście prawdziwy sajgon zacznie się, jak
wrócę do kliniki, ale na razie się tym nie martwię.

[jabw]

Boże jak dobrze poczyta Wasze posty...
Nie ja jedna nie mam na nic czasu, na brud w domu nawet niania mojej córci
narzeka, nie gotuję wcale. Mój mąż nie z branży, pracuje przez 5 dni w tygodniu
w innym mieście- wraca tylko na weekendy i jest głównie zmęczony. Za mną 6
miesięcy kiedy mała wstawała w nocy po 7-8 x...Teraz już jet dużo lepiej.
Ostatnio był taki temat o natręcrwach poruszany, czy dziwactwach raczej. I
połowa dziewczyn pisała o kompulsywnym sprzątaniu. Jedna z nich zmywała podłogę
3 x dziennnie... Już myślałam, że tylko ja jakaś niedojda jestem, że nie daję
rady. Ale patrzę, że wsztskie doktórki mamy podobnie. Najbardziej wkurza mnie
to, że ludzie nie wierzą, że tak mało zarabiamy za tą pracę, albo uważają, że
na pewno pracę olewany, bo przecież lekarza w pracy po 14 spotkać nie sposób
(obiegowa opinia). I wielu z moch znajomych mówi, że za te pieniądze to by
siedzenia nie ruszyła...

[mamamichasia1]

Witam,
Jestem mamą 7 miesięcznego synka, na dziecko zdecydowałam się, gdy już miałam
dobrą pracę i zrobiony drugi stopień.
Wcześniej była praca na dwa etaty,często dyżury w soboty i niedziele.
Po macierzyńskim wróciłam do pracy, w drugiej mam wychowawczy do czasu
skończenia karmienia piersią.
Synkiem zajmuje się mąż,jestem mu za to wdzięczna,dostosował swoją pracę do
potrzeb rodziny. Czasem pomagają babcie.
Tak jak napisała któraś z mam wcześniej, dziecko zmieniło mój cały system
wartości.
Dopiero teraz czuję się naprawdę szczęśliwa.
I zaczynam myśleć o rodzeństwie dla Michałka.
Pozdrawiam wszystkie mamy lekarki.

[grzalka]

Jeszcze dodam, ze troszkę inną sytuację mają małżeństwa lekarskie, a innną, gdy
tylko mama jest lekarzem (imho of course)

[reszka2]

Eee, jak juz jest jedno dziecko, to ma sie juz wprawę...
Wróciłam do pracy jak synek miał 8 miesięcy, zostawał z opiekunką. W nastepnym
roku zdałam specjalizację, odpoczęłam roczek, zaszłam w drugą ciążę, urodziłam,
wróciłam do pracy jak córka miała 6 miesięcy, niania cały czas ta sama. Obecnie
starsze w przedszkolu, młodsze z tą sama opiekunką, od ponad roku wróciłam do
dyżurów na pogotowiu lub w poradniach całodobowych, do kursów doszkalających,
zjazdów itp.
Mąż nielekarz.
Da sie żyć.

[zuzik30]

Jak sobie radzicie kiedy dzieci chorują, albo kiedy w szkole jest wolne?
Zakładam, że przy dwojgu dzieciach zwolnienia trzeba brać częściej niż przy
jednym.

[pesteczka5]

Ja napisałam otwarcie, u nas zarabia mąż, i ja nie dyżuruję, odkąd są dzieci.
Może gdyby sytuacja nas zmusiła, byłoby inaczej - ale fakt, że dopóki dzieci
budziły się w nocy, zostawienie ich przy tacie na noc nie wchodziło w grę.
Choroby... bywało dramatycznie, jak trzeba było, siedziałam w domu. Jak
wylądowałam w klinice z synkiem piętro wyżej niż stażowa, zaliczono mi to jako
staż... Zawsze starałam się być obok, kiedy dziecko czuło się źle, miało
gorączkę, było rozżalone itp.
Ale pasmo chorób - tfu, tfu! na razie minęło
Żale dzieci, dramatyczne rozstania, rączka w drzwiach i błagania - mamo, nie
idź! były trudne do zniesienia, fakt. Bywało, że ryczałam całą drogę do pracy.
Ale tu mam wrażenie, że dzieciom we dwoje jest raźniej, mają "towarzysza
niedoli", jest teraz łatwiej i weselej. Drugie nasze dziecko jest pogodniejsze,
łatwiej znosiło rozstania od początku. Poza tym, jak widzę, że dzieciom się
przelewa, wygospodarowuję wolny dzień - a to za jakąś sobotę, a to dzień opieki
nad zdrowym dzieckiem (w obu firmach dają mi po dwa, to razem cztery), a to
dzień z urlopu. Czasem zmieniam godziny zajęć, spędzam wtedy z dziećmi ranki,
idę do pracy na po południu, a wtedy niebawem nadchodzi tata.
Wakacje obowiązkowo miesiąc w kupie.
Wolne w dzieci urodziny obowiązkowo.
Dzieci to wszystko wiedzą i czekają na to.
Jak byłam na tygodniowych wyjazdowych kursach, taszczyłam dzieci i nianię ze
sobą.
Akurat w aspekcie dobra dzieci (pomijam okres niemowlęcy, keidy definitywnie
trzeba wybrać) uważam, że dwójce dzieci pracujących rodziców żyje się lepiej
niż jedynakowi w pustym domu.

Kiedy raz w przypływie rozpaczy po szczególnie mokrym rozstaniu poczłapałam do
pani psycholog w pracy, ta powiedziała mi - proszę pani, rodzina ma dobrze
funkcjonować jako całość. Jeżeli dziecko ma poza tym państwa uwagę i miłość,
jest wspólne spędzanie czasu, kolacje, weekendowe śniadania, oprócz tego bacię
i dziadka, dla których jest ważne, to jest w porządku. Takie właśnie jest życie.

Dodam, że jako lekarz miałam też w paru punktach łatwiej - okresowo wychodziłam
z pracy w szpitalu o 14, a nawet o 13, a nie o 17 jak np. mamy pracujące w
banku. W przychodni 7.30-13. Nie było mnie więc w domu ok.6 godzin.
Nie wystawałam w kolejkach w przychodni i nie płaciłam za wizyty domowe Jak
sobie nie radziłam, prosiłam o pomoc koleżankę po fachu.

Moje dzieci też nie miały luksusowych zabawek, ale nie cierpiałam z tego
powodu, bo uważam, że pokrywką niemowlę zabawi się równie dobrze. Pampersów też
długo nie, bo byłam zwolenniczką świeżutkiej tetry Bartek był w tetrze do 7
mca, Kuba, choć z przerwami, także. Nie mieliśmy bajeranckich wózków ani
modnych gadżetów, a pierwszy fotelik po dwójce dzieci znajomych i
bliźniaczkach przyjaciół (tzn. chyba jednej), następne przechodnie. Żyjemy

Teraz na dyżurach można dobrze zarobić, ale tu mam klarowny pogląd na sprawę -
dziękuję. Na razie bardziej potrzebna dzieciom jestem ja.

[zuzik30]

Masz rację, że fajnie jest mieć towarzysza niedoli ale kiedy mąż na dyżurze, ja
muszę biec na jakieś posiedzenie szkoleniowe na godzinę lub dwie, a babcia
narzeka straszliwie, że przez ten czas nic nie mogła zrobić, bo dziecko było
zbyt absorbujące i tak wogóle to ona nie ma czasu. Dodam, że zawsze muszę ją
prosić, żeby popilnowała dziecka. Od 10 lat nie byłam z mężem w kinie, na
imprezie, w restauracji itp. Wyobrażam sobie, co by było , gdybym
zaczęła "wciskać" dwójkę. Teściowa oczywiście nie zajmuje się wcale.Szkoda
dzieci. Nieraz w nocy już popłakałam, że funduję dziecku takie popaprane
dzieciństwo, choć oczywiście kocham je nad życie.

[grzalka]

Zuzik,
Ja, podobnie jak Pesteczka, nie dyzuruję, a teraz jeszcze zrezygnowałam z
przychodni i został mi tylko szpital. Zrezygnowałam, bo męża i tak bez przerwy
nie ma w domu (dyżury, dyzury..) a dzieciom jednak cos się nalezy, a nie ciągle
tylko opieka zastępcza.

My mamy opiekunkę do chłopaków, która zajmuje się nimi jak ja jestem w pracy,
zajmuje się też jak sa chorzy (oczywiście mam na myśli banalne infekcje,
poważnie jeszcze nie chorowali na szczęście). Nie wiem co będzie jak starsza
corka zachoruje, pewnie wezmę L4. Na babcie tez nie mam co liczyc.

[pesteczka5]

Zuzik,
a opiekunka? Żebyście mogli czasem jak biali ludzie poczuć się wolni na
moment?
Fakt, moi rodzice zawsze byli gotowi zająć się dziećmi, kiedy my chcieliśmy
pójść do kina - odkąd tylko ja byłam gotowa je zostawić. Pamiętam, jak moja
mama karmiła dwumiesięcznego Kubę łyżeczką)) odciągniętym mlekiem, kiedy
poszłam z mężem na służbowy bal i do północy wisiałam tam na telefonie)

Ale może mnie nie słuchaj tak serio, bo ja mam teraz nastrój wzmożony
stanowczo. Przesypiam noce, moje dzieci maszerują na własnych nogach nawet po
schodach i jeszcze torby pomogą nieść. No i nie chorują, bo katarów do chorób
nie zaliczam. Co po kilku latach nieprzespanych nocy, dźwigania przychówku z
wózkami na III piętro, karmienia obojga piersią i pasma chorób naprawdę
usprawiedliwia mój obecny optymizm. Na dziś jest dobrze... pojęczę ucząc się do
II

[zuzik30]

Dziewczyny, jesteście wielkie, podziwiam wasz optymizm i dziękuję za słowa
otuchy. Jak już wspominałam z finansami ciągle krucho, tak że opiekunka odpada.
Poza tym miałabym chyba wyrzuty sumienia, że moje poniewierane dziecko musi
zostawać z obcą osobą. A do II właśnie się uczę (((((((( i mój dół robi się
coraz głębszy.
Na marginesie dodam, że okna w domu mam brudne.

[boziaj]

witam i sie przyłączam )
córeczka ma 6m-cy, mam urlop wychowawczy do końca roku, ale szef mnie molestuje żeby skrócić... a ja juz teraz sie nie wyrabiam: córcia przez 3 miesiace miała kolki, teraz ząbkuje - juz 3 tygodnie, w chałupie syf, na obiad zarcie jak najmniej czasochłonne itp.
czasem jak czytam forum to mam wrażenie że jestem na poziomie tych okropnych mężów co gdy zajmuja sie dzieckiem, to juz nic innego nie zrobią
specjalizacja w połowie, w trybie rezydentury, więc nie da sie tego odkładac w nieskończoność (a mam wrazenie że za tyle będę w stanie sie przygotowac do egzaminu)
to tak sobie pomarudziłam ), może dlatego ze dziś w nocy 6 pobudek, ale i tak uwazam , ze macierzyństwo to najlepsze co mi sie w zyciu przytrafiło
pozdrawiam

[gosiacha]

Z jednej strony chciałabym mieć drugie dziecko,
bo zawsze chciałam mieć więcej niż jedno,
bo syn skończył już 3 latka i czas najwyższy byłby na rodzeństwo,
bo mogę liczyć na pomoc mojej mamy, która już nie pracuje,
bo w październiku skończę 32 lata,
bo pracuję w ramach etatu i dyżury też mam etatowe, więc długie L4 = przyzwoita
kasa za średnią z dyżurów,a na kontrakcie to wiadomo jak jest jak się nie pracuje.
a z drugiej strony waham się, bo:
ciąża=długa przerwa w pracy ( robię specjalizację z anestezjologii i nie
ryzykowałabym pracy "w gazach" w czasie ciąży,
za 1,5 roku kończę szkolenie specjalizacyjne i zostało mi do odrobienia jeszcze
kilka kursów "wyjazdowych" no i egzamin , który zdawałabym jesienią 2007, i nie
wyobrażam sobie nauki przy niemowlaku, a synek był w niemowlęctwie bardzo
absorbujący.
Warunki mieszkaniowe nasze też na chwilę obecną pozostawiają wiele do życzenia
Tak więc raczej skłaniam się ku myśli, by najpierw szybciutko zdać egzamin i
wtedy zajść w ciążę. Będę wtedy miała 34 lata, więc jeszcze nie będę tak bardzo
stara na ciążę.
Nie chciałabym , by moje dziecko pozostało jedynakiem.
Rodzicielstwo to faktycznie najlepsze co nas w życiu może spotkać.
Pozdrawiam wszystkie mamy - lekarki i nie tylko!!

[mysz78]

do Gosiacha: ale fajnie, właśnie zastanawiałam się, czy znajdę na forum
mamę-anestezjologa ja od pół roku robię specjalizację "nasenną", mam 1.5
letniego synka i chcielibymy Mu dorobić w przyszłym roku towarzystwo. martwię
się trochę, jak z ciążą w naszej specjalności, czy mam 9 miesięcy robić kursy i
"bezpieczne" staże ? przenieść się na OIOM ? znieczulać tylko pp ?
poza tym mam to samo, co wszystkie piszące tu Mamy - lekarki: dyżury swoje i
męża, brak czasu na naukę, nie umyte okna i obiad z mrożonki....a do tego
najbliższą Babcię 350 km, wynajmowane mieszkanie, męża w domu gościnnie 2xtyg i
dziś trochę doła, bo oboje z Mayłm fest się przeziębiliśmy. a katar w gardle u
nas = się rzyganie co chwilę. pozdr wszystkie dzielne Mamy !!! k.

[ledzeppelin3]

psteczka, zhadzam się że bawić się w medycynę i mieć dzieci można, gdy drugie z
małżonków zarabia pieniądze...
Albo łapać trzy fuchy- oddział, przychodnia, dyżury, pogotowie- i widywać
dzieciaki od święta...

[przedszkolak2]

Cześć. Dziękuję za odzew.
Widzę, że borykamy się z tymi samymi problemami.Rozdarcie między macierzyństwem
a pracą jest bolesne. W miarę możliwości musimy dzieciakom stworzyć Dom.
Słuszna jest uwaga Pesteczki: rodzeństu rażniej tęsknić za mamą.To przekonuje
mnie do podjęcia decyzji o drugim dziecku. Niemniej jednak decyzja jest trudna,
dlatego, że chciałabym męża odciążyć w kwestiach zarobkowych- ciągłe dyżury,
dodatkowe prace, żal mi biedaka. Po drugie, teraz kiedy córka poszła do
przedszkola wiem, na czym polega koszmar brania L4. Dezorganizuję pracę na
oddziale, przyczyniam się do tego,że inni muszą moja pracę wykonywać po
godzinach. Żle się z tym czuję i zdaję sobie sprawę z tego,że dwójka dzieci to
częstsze zwolnienia. Myślałam, że po zdaniu "dwójki", zrobieniu doktoratu, nie
pozostanie mi nic innego tylko dzieci rodzić i piec placki ze śliwkami
No cóż, życie to nie bajka.
Pozdrawiam.

[pesteczka5]

Dodam prozaicznie, że okna w domu to ja zawsze w tamtym okresie miałam brudne.
Pamiętam, jak raz na święta heroicznie powiesiłam tylko czyste firanki tak dla
zapachu))

Tak patrzę i widzę, że wiele zależy od miejsca pracy - znam dyżurki, gdzie
dziewczyny robią II i doktorat ekspresowo i bezboleśnie, o wpół do drugiej
biorą torebeczkę i mówią do widzenia, udając się po dziecię do przedszkola, a
są też takie, gdzie mają chęć pogryźć koleżankę w ciąży w ramach gratulacji, bo
to kładzie misterne plany staży i zmusza resztę do dyżurowania co drugi dzień.

[gosiacha]

Myślę, że coś jest w życiu ważne a coś mniej ważne.
Tak naprawdę to nie ma co liczyć na to , że ktoś doceni, że pracujemy ciężko
będąc w ciąży, więc lepiej nie ryzykować z pracą w stanie odmiennym.
Przecież kiedyś te dzieci trzeba urodzić i zdecydowanie lepiej zdążyć je urodzić
przed emeryturą!
Myślę też, że plusem w naszym zawodzie jest to, że zawsze będziemy mieć pracę,
bo specjalistów nam ubywa.
Dzieci nadają sens życiu.
A ja właśnie zamiast być w domu to siedzę w "robocie" na wyjątkowo spokojnym
dyżurze, ale myślami i sercem jestem z moimi chłopakami.
I myślę sobie: byle do rana, bo rano o godz. 8:00 zabieram torebeczkę i zmykam
do synka, z którym spędzę calutki dzień. Cóż za miła perspektywa!

[przedszkolak2]

Gosiacha, zazdroszczę możliwości "zejścia" po dyżurze.

[przedszkolak2]

Dziewczyny, jeżeli miałybyście ochotę jeszcze pogadać, mam kolejne pytanie: jak
widzicie swoją przyszłość zawodową, tzn. czy zamierzacie pracować na oddziale,
startować na ordynaturę, robić karierę naukową, walczyć w poradni, czy może
wyjechać za granicę?
Pytam, bo stoję na zakręcie. Czuję,że powinnam zmienić pracę, znależć swoje
miejsce (obecne jest fascynujące, ale wymaga bezinteresownej, prawie że
bezwzględnej dyspozycyjności czasowej).
Ciekawa jestem Waszych planów.
Pozdrawiam.

A moze przeniesc te dyskusje

[mruwa9]

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=23357
na forum Dyzurka? Tu sie czasem trudno znalezc, a tam wiatr hula...

[ines10]

mam ten sam dylemat co Wy.Właśnie siedzę na dyżurze,a mam ich 7-8 w miesiącu,mąż
też lekarz-ma ok.13 dyżurów,spłacamy kredyt mieszkaniowy....Jestem na drugim
roku specjalizacji.Mamy 1,5 roczna córeczkę-która też poniewiera się po rodzinie
mojej i męża..Mam ciągłe wyrzuty sumienia jeśli chodzi o czas spędzany w domu...
Planujemy na wiosnę kolejne potomstwo i jesteśmy pełni optymizmu , że jakoś damy
radę...
A co do planów -to po zdaniu specjalizacji chcielibyśmy wyjechać do
Szwecji,zacząć normalnie zarabiać i w końcu mieć czas na przyjemności typu kino,
wypady w góry,wolne popołudnia.Pozdrawiam wszystkie zapracowane mamy i wracam do
pacjentów.Aga

[zuzik30]

My zaczęliśmy się rozglądać za pracą w Anglii.Oczywiście na razie pracy szuka
mąż, bo ja jeszcze nie mam specjalizacji. Na szczęście firmy pośredniczące
biorą pod uwagę, że ja też będę chciała pracować.
Po dyżurze (ostrym) ostatnio wróciłam do domu o 17.Oczywiście na życzenie szefa
trzeba być w pracy o każdej porze dnia i nocy. Na myśl o rychłym rozpoczęciu
roku akademickiego chce mi się płakać.Oby ten wyjazd wypalił, bo nie wiem jak
długo jeszcze wytrzymam.

[przedszkolak2]

"...nie wiem jak długo jeszcze wytrzymam".
To samo moge powiedziec o sobie. Mój optymizm się już wyczerpał. W pewnym
wieku trudno już życ tylko ideami i poświęceniem. Jestem zmęczona.

[boziaj]

co do reakcji w pracy na ciążę to szef - wiadomo... natomiast co do kolezanek (u mnie prawie same kobitki) to z jednym wyjątkiem to mamy małych lub bardzo małych dzieci; jednej strony to ok bo jak nikt rozumieją, że np. na ciążę zagrożoną trzeba dmuchać, a nie nie poświęcać się (idzieciaka) w pracy; z drugiej strony jak ma być uczciwie to nie ma taryfy ulgowej na hasło "mam dziecko" bo wszystkie jedziemy na tym samym wózku

[ledzeppelin3]

Myślę poważnie o zmianie specjalizacji- kobieta chirurg z dwojgiem dzieci to
niewykonalne, w tej specjalizacji po dyżurze sobotnim często zostaje się 3/4
niedzieli (pacjent z dyżuru zakrwawi, trzeba go otworzyć), ostre dyżury i Izba
są nie do przejścia (36 h na nogach, bo po dyżurze są 2-3 planowe zabiegi
następnego dnia), codizennie praca do 16- nie ma wyjść o 13-14, bo w planie
codziennie są średnio 3 mniejsze zabiegi lub 1 pankreatoduodenektomia- to jest
7 h, a po powrocie z bloku uzupełnianie zleceń, obserwacje i wypisy oraz
opatrunki twoich pacjentów. Za ciężka fucha. A kasa żadna,zresztą same wiecie.
Najlepiej być w niej facetem bez dzieci. Ale przeraża mnie koeljne 5 lat od
początku (chciałabym dermatologię zrobić).

[mruwa9]

ledzeppelin3 napisała:

> (chciałabym dermatologię zrobić).

No tak.. znasz jakies stany nagle w dermatologii?

[mruwa9]

no, wlasciwie obrzek Quinck'ego..

[ledzeppelin3]

))))))))))))))))))))))
Dokładnie, wszyscy ze mnie leją że chcę z zabiegówki na dermę, ale ja się chcę
na dyżurach w końcu wyspać!!!!
Poza tym osobiście zaleczyłam mężowi trądzik różowaty))))))))) znaczy się mam
zadatki

[mruwa9]

tak sie zastanawiam: jaka nocna pobudka na dyzurze daje wieksza satysfakcje:
ostry brzuch czy jakis pryszcz na tylku (jestem przekonana, ze takie kurioza
sie zdarzaja). A moze nie jestem na biezado i na dermatologii nie ma dyzurow
lekarskich?

[ledzeppelin3]

Są, ale spokojne, tak koleżanki donoszą
A ostry brzuch to jest w najlepszym razie 3 godzinki w plecy, w najgorszym-
tętniaczek rozwarstwiający aorty brzusznej- z wszyciem graftu 12 h.

[gosiacha]

A w mojej specjalizacji, tzn anestezjologii, przeraża mnie wizja dyżurów
praktycznie do końca czynności zawodowej, bo gabinetu przecież nie otworzę,a z
gołej pensji nie da się wyżyć wyżyć; ew. wchodzi w rachubę "zanieczulanie" w
prywatnych gabinetach zabiegowców, z tym wiążą się z kolei zajęte popołudnia,
ale chociaż później można wyspać się we własnym łóżku.
I to jest chyba główny minus mojej specjalności . Gdybym została okulistą lub
dermatologiem, to nie musiałabym tyrać na dyżurach.
Ale ogólnie to jestem zadowolona ze swojego wyboru i nie chciałabym robić
czegoś innego.
Atmosfera w mojej pracy też jest OK, jest młody zespół, bo po pamiętnym strajku
anestezjologów Koledzy w średnim wieku opuścili nasz piękny kraj.
Wyjechać nie chcę, ale gdybym była facetem to pojechałabym na rok lub dwa do
Niemiec ( kolega zarabia tam 4000 Euro za taką samą pracę), lub do Anglii ( tak
jeden z moich kolegów , który zarabia 35 tys zł, bez dyżurów, jako konsultant-
anestezjolog). Kobiety mają troszkę mniej możliwości , bo mają dzieci do
wychowania.
Dodam jeszcze, że mój mąż nie jest lekarzem.
Pozdrowionka.

[gosiacha]

Podane zarobki to oczywiście wynagrodzenie miesięczne.
Gdybym zarabiała 5000 zł "na rękę" w Polsce,co uważam nie jest jakąś wygórowaną
kwotą jak za tak odpowiedzialną i ciężką pracę, to byłabym bardzo zadowolona.

[gosiacha]

Zastanawiam się czy kiedykolwiek tak będzie.
Jeszcze raz pozdrawiam.).)

[ledzeppelin3]

Dokładnie, 5000zł na rękę to byłoby jeszcze w miare za tak cholernie
odpowiedzialną i ciężką pracę. Jka na razie, niania do dziecka zarabia więcej
ode mnie- i to sporo (nie mówiąc o hydrauliku, sprzątaczce w Mrriocie,
murarzach, glazurniku itepe). Możesz sobie wyobrazić taką dysproporcję w USA?
Gdzie lekarz po stażu 5 lat zasuwa świątek i piątek, ale wie, że po tych 5
latach będzie go z palcem w nosie stać na porsche i dom, a jego dzieci będą
kształcone w prywatnych uczelniach bez szczypania się? Że nie wspomnę, że w
trakcie rezydentury spokojnie go stać na średniej klasy samochód i wynajęcie
mieszkania....

[boziaj]

albo wracam do pracy JUŻ albo szef nie zgodzi sie na przedluzenie rezydentury ( o prawie 8 miesięcy w zwiazku z L4 i macierzyńskim)
dyzury moge podjąć jak Maleństwo skńczy roczek, łaskawca
nie wiem czy sie smaić czy płakać...

[zuzik30]

Czy są tu takie? Bo ja w pewnym momencie uświadomiłam sobie straszną rzecz -
nie mam wspomnień z dzieciństwa związanych z matką. Nie pamiętam, zeby się ze
mną kiedykolwiek bawiła, czytała mi książkę itp. Nie wiem, czy wynika to z
faktu że jest oschłym, zimnym, despotycznym człowiekiem, czy z faktu
wykonywania zawodu lekarza. Bardzo, bardzo się boję, żeby moje dziecko nie
miało takich wspomnień, poświęcam mu każdą wolną chwilę kosztem swojego
odpoczynku, ale ciągle ten strach nie daje mi spokoju. Czy wy też tak macie?

[goch007]

Ja też jestem lekarką z 14-miesięczną córką, mąż lekarz 6 dyzurów na miesiąc,
mało czasu dla siebie i mało pieniędzy. Pocieszam się,że wybrałam niezłą (dle
dzieci) specjalizację-med.rodzinną. Teraz staże, potem przychodnia, mam
nadzieję,że jakoś się uda jeszcze urodzić drugie dziecko w trakcie tej
rezydentury. Pozdrawiam.