Świadkowie Jehowy a ślub - czegoś nie rozumię...

[gabrysia_s]

Proszę o wyjaśnienie mi pewnej kwestii, szczególnie osoby, które są Świadkami
Jehowy.
Moja kuzynka katoliczka miała ślub, jej mąż ochrzczony, był u komunii, ale
jego rodzice przystąpili do ŚJ i kategorycznie odmówili udziału w ślubie
kościelnym. Kuzynka wzięła ślub cywilny, być może kiedyś wezmą cichy kościelny
- dla siebie.
Druga sytuacja - koleżanka bierze ślub konkordatowy, więc tylko jeden.
Chciałam iść, inna koleżanka też powiadomiona o ślubie nie pójdzie bo jest ŚJ
i ona NIE WEJDZIE DO KOŚCIOŁA!!!
Wg mnie jej zachowanie jest conajmniej nietaktem nie z punktu widzenia
religii, ale zwykłych zachowań międzyludzkich. Teraz jest dopuszczalny jeden
ślub, jest zaproszona, nikt nie prosi aby modliła się w kościele czy się
spowiadała. Chodzi o obecność, złożenie życzeń. Gdzie tam, ona nawet pod
kościół nie przyjedzie.
Rozumię,że chodzi o wiarę, symbole itd. Ale czy katolicy nie chodzą np. na
śluby do cerkwii? Niech ktoś mi proszę wytłumaczy to logicznie. Bo ja niestety
to odbieram to zachowanie jak coś pomiędzy nietolerancją a bardzo zawężonym
spojrzeniem na świat (wyłącznie przez pryzmat właśnej religii).
Koleżanka nie wytłumaczy mi niestety - traktuje to jako "nagonkę" na swoją
religię i się obraża.
Czy to na pewno kwestia wyznania, czy te osoby po prostu nie chcą uczestniczyć
w takich uroczystościach czy nie mogą (jako bierni uczestnicy oczywiście, bez
angażowania się w jakiekolwiek obrzędy).

[deotyma11]

Świadkiem Jehowy nie jestem, ale moja szwagierka owszem. Była na naszym ślubie
(konkordatowym zresztą) i nie stanowiło to najmniejszego problemu. Nie może
tylko czynnie uczestniczyć we mszy, oddawać czci świętym, przekazywać znaki
pokoju itp. Nawet konsultowała się w tej sprawie ze swoim zborem (tak to się
chyba nazywa). Wydaje mi się, że osoby przez ciebie opisane zwyczajnie
przesadziły, może nie są pewne swojej wiary, albo boją się reakcji innych?

[czajkax2]

ja miałam przyjemność(?) być na ślubie(tak chyba wypadałoby nazwać tą
ceremonię) koleżanki,który odbył się u Zielonoświątkowców. Zachwycona ceremonią
nie byłam,ale nie o gustach ma byc.
To czy się idzie na uroczystosć do wyznawców innej religii to kwestia tylko
dobrzego wychowania i dobrej woli. Jezeli jestem zaproszona i wiem ze kolezance
zalezy to nie widze powodu dla ktorego nie uczestniczyc w tym waznym dla niej
wydarzeniu.

[wegatka]

Moi znajomi, biorąc ślub, zaprosili też kilka osób tego wyznania. Bez problemu
przyszedł do kościoła kolega, który jest w swoim zborze kimś wysoko postawionym
rangą (niestety nie wiem jak się ta funkcja nazywa), oraz brat panny młodej,
natomiast nie stawiła się szwagierka młodej.
Wydaje mi się, że wszystko zależy od konkretnej osoby i jej mentalności.

[gabrysia_s]

Dziękuję za odpowiedzi, właśnie byłam ciekawa co naprawdę kieruje tymi ludżmi
czy faktycznie religia, jakiś "odgórny" zakaz. Tym bardziej, ze w ciągu
niedługiego odstępu czasu spotkałam się z dwoma podobnymi przypadkami.

[kosheen4]

Nie ma żadnego odgórnego nakazu. Ludzie o których piszesz są nadgorliwymi
neofitami i tyle. A nadgorliwość, jak wiadomo, jest gorsza od faszyzmu .
Też mam takiego znajomego, który z katolika stał się świadkiem Jehowy.
Stwierdził (wraz z żoną, ku rozpaczy teściowej, która z kolei wykazuje cechy
zdewocenia, tak dla odmiany) że na Wszystkich Świętych nie pójdzie na cmentarz,
bo on "nie będzie kłaniał się t r u p o m". Nawet nie chodzi o odmowę
uczestnictwa w rytuale, upraszczając powiedzmy że go to już nie interesuje bo
zmienił wydział . Ale o samo stwierdzenie, obnażające jego buractwo, moim
zdaniem. Brak szacunku dla wiary, którą porzucił jest dla mnie świadectwem
płycizny intelektualnej i cholernej nadgorliwości.
Nawiasem mówiąc, nie rozumiem ludzi, którzy zmieniają wiarę. Czym innym jest
przejęcie np. filozofii buddyjskiej jako wyznacznika a czym innym zmiana
kategorii: to ja zostanę jehowitą, zielonoświątkowcem albo adwentystą - na moim
niezaawansowanym poziomie znajomości religii w ogóle mogę jedynie stwierdzić, że
wyznanie to nie fryzura którą zmieniamy, bo nam się nie podoba, a raczej znamię
(w pozytywnym tego słowa znaczeniu), które powinniśmy udźwignąć, botak ktoś
zadecydował na górze. "Przydzielono" mnie do odłamu katolickiego, więc mam w
pewnym sensie obowiązek podołać temu "zadaniu", a nie kokosić się i wybrzydzać.
Czym innym jest dla mnie z kolei przejście na Islam - właściwie sama się w tym
gubię, temat jest mocno skomplikowany i nie do końca umiem uzasadnić tolerancję.
Tak czy inaczej, nadgorliwi, nowi Świadkowie Jehowy są dla mnie śmieszni. A
wracając do pytania jakie postawiła Gabrysia - ci, którzy odmówili, nie świadczy
to najlepiej o ich horyzontach. Jak powiedziałam - nadgorliwi neofici.

[18_lipcowa]

gabrysia_s napisała:

> Proszę o wyjaśnienie mi pewnej kwestii, szczególnie osoby, które są Świadkami
> Jehowy.
> Moja kuzynka katoliczka miała ślub, jej mąż ochrzczony, był u komunii, ale
> jego rodzice przystąpili do ŚJ i kategorycznie odmówili udziału w ślubie
> kościelnym. Kuzynka wzięła ślub cywilny, być może kiedyś wezmą cichy kościelny
> - dla siebie.
> Druga sytuacja - koleżanka bierze ślub konkordatowy, więc tylko jeden.
> Chciałam iść, inna koleżanka też powiadomiona o ślubie nie pójdzie bo jest ŚJ
> i ona NIE WEJDZIE DO KOŚCIOŁA!!!
> Wg mnie jej zachowanie jest conajmniej nietaktem nie z punktu widzenia
> religii, ale zwykłych zachowań międzyludzkich. Teraz jest dopuszczalny jeden
> ślub, jest zaproszona, nikt nie prosi aby modliła się w kościele czy się
> spowiadała. Chodzi o obecność, złożenie życzeń. Gdzie tam, ona nawet pod
> kościół nie przyjedzie.
> Rozumię,że chodzi o wiarę, symbole itd. Ale czy katolicy nie chodzą np. na
> śluby do cerkwii? Niech ktoś mi proszę wytłumaczy to logicznie. Bo ja niestety
> to odbieram to zachowanie jak coś pomiędzy nietolerancją a bardzo zawężonym
> spojrzeniem na świat (wyłącznie przez pryzmat właśnej religii).
> Koleżanka nie wytłumaczy mi niestety - traktuje to jako "nagonkę" na swoją
> religię i się obraża.
> Czy to na pewno kwestia wyznania, czy te osoby po prostu nie chcą uczestniczyć
> w takich uroczystościach czy nie mogą (jako bierni uczestnicy oczywiście, bez
> angażowania się w jakiekolwiek obrzędy).
>

Dziwne. Ja nie jestem katoliczką, nie chodzę do kościoła, jednak jakbym była
zaproszona na ślub, komunię, pogrzeb i inne to pójdę, wejdę do kościoła,
postoję i nie ma to znaczenia jaki to kościół. Robi się to dla zapraszającego w
takiej sytuacji.
Nic mi nie ubędzie jak postoję w kościele, nie klękam, nie modlę się, patrzę na
parę młodą najczęsciej, albo rozglądam się po kościele, patrzę jak jest
zbudowany itp.

[kubusala]

Swiadkowie Jehowy bardzo rygorystycznie przestrzegaja zasad panujących w ich
zborze czy jak to się nazywa.
Ostatnio znalazłam taki watek na Przedszkolu:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=587&w=28538571&a=28538571
poczatkowo żal mi strasznie tego dziecka sie zrobiło, świadkowie Jehowy nie
obchodzą urodzin, nie mają choinki, a to przeciez w przedszkolu dla dziecka
cała atrakcja. No ale cóz religia to religia.
Generalnie ciesze się,że nie jestem świadkiem Jehowy, to dla mnie bezsensowana
religia.

[chloe30]

Po przeczytaniu wątku o cukierku w przedszkolu (link u Kubusali) nie mogę
wyjść ze zdumienia.
Nie mam dzieci (heheh, znowu powie ktoś czemu siedzę na tym forum) i dlatego
mam pytanie - czy to jest możliwe, żeby trzyletnie dziecko straciło przytomnośc
bo nie może umyć zębów??? Jakoś pojąć nie mogę.
Druga sprawa - dziecko wspomniało, że dostało klapsa a mamam do psyhcologa czy
konfabuluje. To nie jest w stanie samam ocenić?

Rozjaśnijcie mi trochę sprawy, bo ja po przeczytaniu tamtego wątku mam tylko
jedno zdanie - "Przewrażliwiona"

[unoewa]

nie wiem nie znam się na kulturze św, Jechowy ale moja szwagierka jest
świadkiem J. i dzieci wychowuje w tej wierze jej mąż (mojego męża brat) jest
katolikiem , ale cała rodzina była w na moim ślubie byli w kościele i bawili
się na weselu , potem jeszcze raz na pogrzebie widziałam swoją szwagierke w
kościele , nie modliła się ale na mszy była

do kosheen

[kama_msz]

przepraszam, ale twoj post swiadczy raczej o twoich waskich horyzontach. nie
rozumiem, dlaczego mam wyznawac jakas religie, tylko dlatego, ze moja mam z moim
tata tak postanowili za mnie kiedy mialam kilka miesiecy. dla mnie jest to
ograniczanie mojej wolnej woli. wierze w co chce i jak chce a decyduje o tym
wtedy, kiedy w ogole potrafie juz o czyms zadecydowac.
kazdy chyba moze wybrac w co bedzie wierzyl i jak bedzie to robil. a moze sie myle??

[kosheen4]

kama_msz napisała:

> przepraszam, ale twoj post swiadczy raczej o twoich waskich horyzontach. nie
> rozumiem, dlaczego mam wyznawac jakas religie, tylko dlatego, ze moja mam z moi
> m
> tata tak postanowili za mnie kiedy mialam kilka miesiecy. dla mnie jest to
> ograniczanie mojej wolnej woli. wierze w co chce i jak chce a decyduje o tym
> wtedy, kiedy w ogole potrafie juz o czyms zadecydowac.
> kazdy chyba moze wybrac w co bedzie wierzyl i jak bedzie to robil. a moze sie m
> yle??

nie wiem czy się mylisz, przedstawiłam tylko swoją opinię na ten temat. wiara to
nie jest ciastko z kremem, które zmieniasz na pączka, ani nie jest trybem życia,
który zmieniasz na zdrowszy, ani zainteresowaniami, które się powinno zmieniać.

powiem coś co zabrzmi może patetycznie, ale na stabilnych podstawach wiary
została zbudowana kultura świata. dotyczy to zarówno chrześcijaństwa jak i
wszystkich innych przekonań. cywylizacja europejska, kultura, architektura,
sztuka, systemy filozoficzne - wiele spraw ma fundament religijny. wolność
wyboru - podkreślam - moim zdaniem - nie ma wiele wspólnego z wyznaniem, nie
powinna go dotyczyć. tutaj nie powinno być mowy o tym, w co mi wygodniej
wierzyć, więc ja to zmienię.
kama, a jeśli twoje dziecko zechce zmienić wyznanie, to przyklaśniesz temu
pomysłowi? przypuszczam, że napiszesz że nie miałabyś nic przeciwko temu. a w
takim przypadku, co to za wiara, jaką wyznajesz? _dla mnie_ kompletnie bez
wartości, skoro każde kolejne pokolenie ma ją modyfikować wedle własnego
widzimisię. pokaż mi kościół, który godzi się na coś takiego.
dla jasności: nie jestem gorliwą katoliczką, i według obrządku w jakim mnie
wychowano - grzeszę. nie podoba mi się na przykład sakrament spowiedzi, nie
uczęszczam regularnie do kościoła, popełniam grzechy. jednak uważam, że skoro
zostałam ochrzczona, przyjęta do społeczności katolickiej, powinnam ponosić tego
konsekwencje, a nie za przeproszeniem spieprzać do wygodniejszego kościoła.
dobrze.
załóżmy że ktoś czuje, że bliższa jest mu doktryna prawosławna zamiast
katolickiej. w porządku.
ale jeśli ktoś decyduje się na tą 'przechrztę' a potem przyklaskuje żeby dzieci
obrały kolejny, nowy odłam, to ja się pytam: po jasną cholere ci człowieku
religia? traktujesz ją na zasadzie: biorę to, co dla mnie wygodne.
a dla mnie są pewne sprawy, których nie dotyczą takie hasła jak wolność wyboru,
feminizm czy równouprawnienie.
kolejne patetyczne porównanie: kiedyś ludzie ginęli za to, że wierza. jak to się
ma do dzisiejszej swobody w wyborze kościoła? jeśli zgadzasz się na to, żeby owo
przykładowe dziecko zmieniło go, to czy właściwie wierzysz?

ps.

[kosheen4]

jeszcze jedno.
nie wiem, jak wygląda to poza katolicyzmem, ale w chwili chrztu rodzice i
chrzestni składają przecież przysięgę dotyczącą wychowania w wierze. zakładam,
że każda inna wiara przyjmuje podobne założenie, rodzic bierze na siebie
obowiązek dotrzymania tego.
gdyby porównać każdą wiarę do zagrody z owcami , w interesie każdego
gospodarstwa jest, żeby owce nie uciekały do sąsiada. innymi słowy - gdyby każdy
tak beztrosko i 'wolnościowo' zmieniał narzuconą odgórnie wiarę (boć przeca to
ograniczanie wolności!), szlag trafiłby jednolitość każdego wyznania, a w domach
stawialibyśmy cobie co wygodniejsze ołtarzyki.
słaby ze mnie filozof, ale widzę tu jakiś paradoks. jesteś protestantem.
przechodzisz na katolicyzm. dziecko znowu chce być protestantem. zgoda na to
oznacza równocześnie uszanowanie wolności wyboru dziecka ale i GRZECH, bo
dobrowolnie zgadzasz się na to aby odszedł członek kościoła. zgadzasz się, bo
nie chcesz ograniczać potomka.
to w zasadzie po co ci taka wiara, której nie będziesz bronić? nie będziesz
spełniać wymagań jakie przed tobą stawia?
pozdrawiam zza moich wąskich horyzontów i czekam na słowa polemiki.

[polly6]

a nie pomyślałaś, że w życiu niektórych osób przychodzi moment, że czegoś może
im brakować np. w wyznaniu katolickim? Niby chrześcijaństwo opiera się na
Biblii i Chrystusie jednak wybacz, ale widzę znaczące różnice w stylu życia
katolików a protestantów. Owszem, wszędzie popełnia się grzechy, wszak ludzie
sa tylko ludźmi z natury grzesznymi, jednak w żadnym innym kościele, tak jak w
katolickim, nie widziałam takiego rozluźnienia i oddzielenia życia duchowego od
życia codziennego. Nie zachęcało mnie to do nasladowania a przecież w życiu
powinniśmy być naśladowcami Chrystusa, prawda? A tutaj widzę, że kościół sobie
a członkowie tego kościoła, wierni - sobie. Sami ustalają zasady, którymi się
kierują zapomniając, że chrześcijaństwo (a więc katolicyzm i protestantyzm)
oparte jest na dekalogu.
Dlatego jestem protestantką, i rodzice dali mi prawo wyboru, często chodziłam
na msze do kościoła katolickiego. Sama mogłam wybrać, jaką drogą chcę w życiu
iść. I nie mam zamiaru krytykowac katolików a wywyższać protestantów,
bynajmniej. Kładę tylko swoją wypowiedzią nacisk na możność wyboru drogi życia,
co nie oznacza dla mnie zdrady kościoła.
Jakie ma znaczenie dla mojego życia fakt, że moi rodzice mnie ochrzcili, kiedy
byłam małym, niczego nieświadomym dzieckiem (a tak było, moi rodzice byli
kiedyś katolikami)? Jeśli taką zasadą miałabym się kierować to powinnam
wszystko podporządkowywać woli rodziców aż do końca życia; każdy mój wybór, czy
tak?
Myślę, że na pewno masz w domu Biblię, poczytaj ją więc z dużą uwagą i jestem
pewna, że spojrzysz na pewne zagadnienia inaczej niż dotychczas. Zasady
chrześcijaństwa to (ogólnie oczywiscie) dekalog, modlitwa, biblia i
przestrzeganie prawd w niej zawartych. Każdy rodzic powinien swoje dziecko
wychować w taki sposób, w miłości do Boga i do ludzi. Chciałabym to widzieć na
co dzień o ludzi wszystkich wyznań, na pewno by mnie to budowało.

[cocollino1]

Podoba mi się jak piszesz, ale ja próbuje też zobaczyć to tak: wiara, czyli w
coś wierze prawda?? w taką nie inna religię. Skoro poszukuje innnej wiary,
znaczy to ze nie do konca wierze jednak, zmieniam wiare, czyli jednak
uwierzylam w cos innego, cos co bardziej mi odpowida. Czy mam tkwić w wierze, w
której owszem zostalam wychowana, zostaje ona przekazywana z pokolenia na
pokolenie??? Mam nie wierzyćale należeć, nie być przekonana i tkwić, skoro
pokusiłam się sama lub los tak się ułożył że poznałam inna wiarę, która
bardziej odpowiada moejmu wewnętrznemu światu ducha?

[chicarica]

Kosheen, ale Ty chyba jednej rzeczy nie bierzesz pod uwagę: wiara Świadków
Jehowy nie jest odłamem chrześcijańskim. To oddzielna religia, bliżej jej do
judaizmu (nadal oczekują na Mesjasza i nie wierzą że Jezus był Mesjaszem) niż do
chrześcijaństwa.

[iizaa]

To oddzielna religia, bliżej jej do
> judaizmu (nadal oczekują na Mesjasza i nie wierzą że Jezus był Mesjaszem)



Oj masz bardzo błędne informacje, zweryfikuj. Wierzą, że jezus był Mesjaszem,
że nadal jest. Nie siejmy herezji

ślub

[misiabella]

Gdybyśmy naprawdę tkwili w wierze naszych ojców i dziadów do dziś dnia
czcilibyśmy Światowida i siedzieli w świętych gajach.
A jeżeli chodzi o temat wątku-wydaje mi się niegrzeczne takie podejście do
sprawy ślubu,jak ktoś już wspomniał,charakteryzuje ono neofitów a także
fanatyków,co w przypadku każdej religii jest przykre dla otoczenia.

[agawa79]

Misiabella, z ust mi wyjęłaś tego Światowida.))))
Co do ŚJ i ich doktryny, to ich zdaniem Jezus nie jest Bogiem, nie Mesjaszem. I
czekają na jego p o w t ó r n e przyjście - więc w pewnym sensie nadal
czekają na Mesjasza, ale to chyba nie jest jakiś szczególny rys w
chrześcijaństwie, hm?

[lolinka2]

Co do ŚJ i ich doktryny, to ich zdaniem Jezus nie jest Bogiem, nie Mesjaszem. I
>
> czekają na jego p o w t ó r n e przyjście - więc w pewnym sensie nadal
> czekają na Mesjasza, ale to chyba nie jest jakiś szczególny rys w
> chrześcijaństwie, hm?

ŚJ wierzą ze Jezus jest Synem Bożym a nie Bogiem a Mesjaszem jest i nic prawdy
tej nie zmieni. Wierzymy w jego niewidzialną obecność (paruzja) i czekamy na
aktywną działalność jako władcy Królestwa Bożego.

[agawa79]

A co ja złotko innego napisałam?????? :o

[lolinka2]

Kto nie wierzy ??? Wyznawcy judaizmu czekają i w Jezusa nie wierzą. Ja owszem
wierzę )

[aleksandrynka]

chloe, tak, jest możliwa taka reakcja, ale tu wcalenie chodzi o mycie czy
niemycie, ale o psychologiczną otoczkę pewnego rytuału i związanego z nim
poczucia bezpieczeństwa (w tym wypadku - jego utrata). To skomplikowane kwestie
i często niezrozumiałe, zaskakujące, ale uwierz, nie ma w tym nic
nienormalnego...
Druga sprawa - dzieci w tym wieku często konfabulują, czyli mówią o zdarzeniach
z przeszłości, które nie miały miejsca. To norma rozwojowa, te dzieciaki
czasami jeszcze nie odróżniają rzeczywistości od fikcji i własnych wyobrażeń,
snów... Dlatego czujna matka woli to sprawdzić niż lecieć z awanturą. Niby
trzeba słuchac dziecka, wierzyć mu, ale zawsze pozostaje pewien margines błędu.
Co nie oznacza, ze dzieci to mali kłamcy, to nie zła wola tylko przypadłość
tego wieku. A czy ono kłamie czy nie doświadczony psycholog na pewno rozpozna.

cukierki i śluby

[vharia]

Z tymi cukierkami, to się spotkałam niedawno i byłam w szoku. Moje dziecko (I
klasa)zaniosło do szkoły batoniki imieninowe i jedna z koleżanek za nic nie
chciała. Słuchałam opowieści i nijak nie moglam zrozumieć, o co u licha a
chodzi. Myślałam, ze to jakieś nieporozumienie, ze dziecko się krępowało, albo
ma nabite dogłowy, że nie bierze sie od innych słodyczy. Na drugi dzień już nie
były imieniny, więc... dziecko wzięło odłożony dla niej batonik! ))
Jest to dla mnie bez sensu, bo słodycze w szkole nie mają żadnego zwiazku z
religią, to nie żaden obrzęd ani kościelny nakaz!!! Nadgorliwosć jest gorsza od
faszyzmu.
A co do ślubu, to mój mąż miał kolegę ŚJ. Jakoby bardzo dobrego, w ogóle
przyjaźń stulecia. O swoim ślubie wspaniały przyjaciel... nas nie poinformował
!!!
Bo nie jesteśmy "tej" wiary. Wyświetliło mi się wtedy przejrzyście, co to za
podejście. Tak jak tu ludzie pisali: brak kultury i ogólne buractwo. Ja bym
poszłana ślub/zaprosiła na własny muzułmanina, świadka Jehowy, mormona,
prawosławnego i zdeklarowanego ateistę. BEZ RÓŻNICY. Żal mi ludzi, którzy nie
umieją wznieść sie ponad tak niskie podziały.

[polly6]

Jestem protestantką. Zgadzam się z Tobą, że zachowanie osób, o których piszesz,
było co najmniej nietaktowne. Nie wyobrażam sobie nie pójść na ślub, chrzciny
czy pogrzeb członków innego kościoła, czy to znajomych czy rodziny. To
zwyczajna niegrzeczność i brak szacunku, że nie wspomnę już o braku tolerancji.
Ja chodzę na wszelkie uroczystości kościelne, tańczę na weselach u katolickich
znajomych i rodziny (bez upijania się ), życząc młodym szczęścia i życia
zgodnie z bożymi prawdami. Sama sobie też tego życzę
Pozdrawiam

[mamaroksany]

to o czym piszecie to nie są zasady, których trzeba sztywno przestrzegać jak np.
zakaz spożywania krwi czy cudzołóstwo ale to jest kwestia sumienia każdego
dorosłego, ochrzczonego Świadka Jehowy. W każdej wierze są dewoci i luźno
podchodzący, także i u Świadków więc nie dziwcie się takim zachowaniom bo
popadniemy w paranoję religijną. Pozdrawiam

Nie rozumiem a nie nie rozumię n/t

[ulkapolla]

jeszcze raz o zmianie religii

[kama_msz]

kochana, ja wierze w boga a nie w kosciol. zmieniajac kosciol nie zmieniam tego,
ze wierze w boga. po prostu uwazam, ze dzieki nowej religii bardziej sie do
niego zblizam. a to jest wieeeeeeeeeelka roznica.

do kosheen-od protestantki :)

[zonka77]

Najpierw zacytuję:
"Nawiasem mówiąc, nie rozumiem ludzi, którzy zmieniają wiarę. Czym innym jest
przejęcie np. filozofii buddyjskiej jako wyznacznika a czym innym zmiana
kategorii: to ja zostanę jehowitą, zielonoświątkowcem albo adwentystą - na moim
niezaawansowanym poziomie znajomości religii w ogóle mogę jedynie stwierdzić, że
wyznanie to nie fryzura którą zmieniamy, bo nam się nie podoba, a raczej znamię
(w pozytywnym tego słowa znaczeniu), które powinniśmy udźwignąć, botak ktoś
zadecydował na górze. "Przydzielono" mnie do odłamu katolickiego, więc mam w
pewnym sensie obowiązek podołać temu "zadaniu", a nie kokosić się i wybrzydzać"

i jeszcze jeden cytat:
"nie wiem, jak wygląda to poza katolicyzmem, ale w chwili chrztu rodzice i
chrzestni składają przecież przysięgę dotyczącą wychowania w wierze. zakładam,
że każda inna wiara przyjmuje podobne założenie, rodzic bierze na siebie
obowiązek dotrzymania tego."

A teraz moja odpowiedź:
w wieku 17 lat nawróciłam się, przyjęłam Jezusa do swojego serca, powierzyłam
Jemu swoje życie. Do tego momentu nie byłam wierząca a wiedząca. Wiedziałam że
gdzieś tam jest Bóg. Wiedziałam że był Jezus. jakoś tam wierzyłam że może to i
prawda co mówi biblia a może tylko to literackie przedstawienie , może to i
prawda że jezus umarł za nas na krzyżu albo i nie. Równie dobrze podchodziły mi
teorie o kosmitach zakładających ziemie i o tym że wszystkie wiery są dobre bo
Bóg to tylko taka jakaś siła i każdy w nią wierzy jak chce.
Kiedy się nawróciłam wszystko uległo zmianie. Nawrócili się potem i moi rodzice
- oboje.
Nie mogłabym być dalej katoliczką z prostych powodów: nie wierzę w to co mówi
religia katolicka. Biblia mówi: ewangelia to ewangelia plus...nic.
Nie można dodawać sobie co się chce.
W Biblii nie znajdziesz nakazu czy choćby przyzwolenia na kult świętych, na kult
marii, na czczenie przedmiotów, na dopisywanie przykazań i praw, na odpusty, na
instytucię nieomylnego papieża i wiele wiele innych rzeczy które są podstawami
religii katolickiej a są SPRZECZNE z biblią.
Ja wraz mężem, córką, rodzicami i siostrą jesteśmy protestantami babtystami,
choć tak naprawdę najchętniej bym pisała CHRZEŚCIJANAMI.
Nie zmieniliśmy wyznania bo nam się tak zachciało tylko dlatego że się
nawróciliśmy i chcemy żyć tak jak pragnie tego Bóg a podstawą naszej wiedzy o
tym jest Biblia (i tylko biblia, bez żadnych dodatkowych ksiąg oświeconych jak
to jest w sektach). Byłoby dla mnie grzechcem zostać katoliczką bo grzechem jest
dla mnie wiera w połowę dogmatów katolickich. I dziękuję Bogu że mi oczy
otworzył na siebie. Nie pisz więc proszę że to że urodziliśmy się w jakimś
wyznaniu to znaczy że w takim powinniśmy zostać. To największa bzdura jaką
słyszałam. Powinniśmy zbliżać się do Boga a jeśli jesteś chrześcijanką i
wierzysz że Biblia jest słowem Bożym to tak jak już ktoś powyżej napisał:
poczytaj i postudiuj dokładnie. Biblia jest prosta i nie trzeba jej wielce
interpretować. Nadinterpretacja wyrwanych z kontekstu cytatów to grzech nie
tylko sekt ale i katolików.
I jeszcze jedno - u protestantów malutkich dzieci się nie chrzci, nie przyrzeka
się też nigdzie że będzie się je wychowywać w wierze chrześcijańskiej (choć to
jest oczywiste dla każdego wierzącego rodzica) i nie ma niczego takiego jak
rodzice chrzestni
Na koniec: nie wiem czy moja córka jak dorośnie będzie wierząca. Ja ją wychowują
jak mogę najlepiej, otwieram jej serduszko na Pana od maleńkiego. Teraz ona ma
4,5 latek a kocha Boga z taką dojrzałością i pragnie wiedzy o nim w sposób dla
mnie niezwykły. Czytam jej kawałki biblii a ona to uwielbia. Ja się za nią modlę
gorąco, bo wierzę w moc modlitwy. Mam nadzieję że całym życiem swoim i męża
pokażemy jej że warto iść z Bogiem. Jesli kiedykolwiek ona zmieni zdanie to już
nie będzie nasza decyzja choć wolę na zapas się nie martwić bo wiem że Bóg dba o
swoje dzieci.

[ania.freszel]

> Wg mnie jej zachowanie jest conajmniej nietaktem nie z punktu widzenia
> religii, ale zwykłych zachowań międzyludzkich.

Ja ŚJ na początku traktowałam neutralnie lub miło, dopóki nie pokazali mi kilka
razy swojego prawdziwego "ja". Pominę to że są namolni, że dzwonią do domu że
się naprszają. Ale tym co mnie jakiś czas temu z ich strony spotkało
przekreśliło ich w moich oczach.....
Kilka dni po śmierci Papieża zaczepiły mnie i coś tam coś tam... Ja im na to że
nie bardzo mam czas na rozmowę, bo się spieszę do pracy, ale mam do nich prośbę
niech modlą sie za naszego Ojca Św. A one mi na to że za zmarłych to się modlić
nie będą. Odwróciłam sie na pięcie bez słowa, nie chcę z nimi gadać. A jak ktoś
o kimś mówi że jest jakiś Jehowy w sensie negatywnym, nie zaprzeczam, nie mam
juz sentymentu... To jakieś dziwne ludzie jakby powiedziała moja sąsiadka

[lolinka2]

to jest tak: nie istnieje "odgórny" (czyt. biblijny) zakaz zabraniający nam
wejścia do miejsca kultu innej religii. niemniej każdy ma swoje sumienie w
zgodzie z którym podejmuje pewne decyzje (róznorodność w wyszkoleniu owego
sumienia i różnice osobowościowe sprawiają ze te decyzje są bardzo różne - od
odmowy kategorycznej poprzez spotkanie pod kościołem na życzenia aż do wejścia
do kościoła i obecności biernej na uroczystości (bez klękania, wspólnych modlitw
itp).
osobiście załatwiam sprawę zależnie od okoliczności; np gdy zmarł brat ojczyma
byłam na całej uroczystości ze względu na to jakie ważne było dla ojca moje
wsparcie- przesiedziałam całą uroczystość w ławce. niemniej rozumiem osoby które
czułyby się co najmniej dziwnie będąc przez 1.5 godz na pręgierzu publicznym
(ani nie powtarza ze wszystkimi, ani nie klęka, ani nie wstaje... - to może być
trudne do przetrwania). z kolei jeśli chodzi o śluby, na ogół spotykam się z
młodą parą pod kościołem gdzie składam im życzenia i ew. uczestniczę w weselu.

P.S. Jestem Świadkiem Jehowy

[kasha77]

ponieważ tez mam w dośc bliskiej rodzinie śj(niestety!!)uważam,że wszelkie
uczestnictwo w jakichkolwiek uroczystościach religijnych jest TYLKO I WYŁĄCZNIE
zależne od dobrej woli zainteresowany(śj).poczynając od wchodzenia do kościoła
kończąc na urodzinach.a co do tej ich niezłomności w wierze itd.co to za
niezłomnośc która zmienia się co kilka lat-w zależności od tego co wymyślą
Panowie Ciało Kierownicze!jestem właśnie w trakcie czytania książki"kryzys
sumienia"-napisana przez byłego śj(jednego właśnie z ciała kierowniczego!)i
dużo ciekawych rzeczy można się tam dowiedzieć o owej"religi".ja przepraszam,za
chaotycznośc tego postu ale zawsze kiedy piszę o śj ponosza mnie emocje bo dla
mnie to spółka z BARDZO ograniczoną odpowiedzialności za to co robią z ludzkim
zyciem!zauważcie,że zakazy dotyczą w większości kontaktów z rodziną,znajomymi
itd.jeśli chodzi o zbór-nie ma nic ważniejszego!co za bzdura!!nie życze wam
bliższych kontaktów.mam jeszcze jedno spostrzeżenie jeśli chodzi o sj-pokażcie
mi JEDNĄ wybitnią osobę(jakiś polityk,uczony itd)który był sj.precież żeby
dojśc do wniosku że to jest sekciarskie pranie mózgu wystarczy pomyśleć...no
góra z 15 min !!

[triss_merigold6]

Cóż, napisałabym to innymi słowami ale zasadniczo się zgadzam. Dopóki nie
poznałam z bliska miałam o ŚwJ bardzo dobre zdanie. Teraz uważam ich za
fanatyczną i wypraną z umiejętności samodzielnego myślenia sektę. Sektę w
najgorszym tego słowa znaczeniu: z hierarchicznym podporządkowaniem, izolacją
od nie Św J, stosowaniem technik psychomanipulacyjnych, wypracowaną odpornością
na jakiekolwiek argumenty, dominującym poczuciem wyższości nad innymi (biedni
skazańcy ci co nie wierzą jak Św J) oraz obsesją nawracania.

[glusiowa]

Zgadzam się w całej rozciągłości, mam (a właściwie miałam fajnego) brata -
teraz niestety Sj, na pogrzebie własnego ojca stał- tylko pod kościołem - nie
wszedł nawet do środka, tak mu wyprali mózg.

[kasha77]

no to witam w klubie sióstr

[glusiowa]

A co twój brat też?

[kk27]

tak:/jakbyś chciała pogadać to pisz na maila,jestem ciekawa czy twój zachowuje
się tak samo...

[glusiowa]

Cześc, chętnie pogadam ale w poniedziałek, odezwę się.
Pozdrowienia - Basia