Porzucona "kura domowa" i co teraz!?

[panijoasia]

Sprawa przedstawia się następująco- moja kuzynka, osoba wykształcona, po
skończonym doktoracie z nauk ekonomicznych, tłumacz przysięgły z języka
angielskiego , lat 38, obecnie w 6 mcu 3 ciąży. Pracowała zawodowo przez 1
rok, potem za namową męża i zgodnie z własnymi pragnieniami została w domu z
dziećmi. Oprócz korepetycji i dorywczych tłumaczeń(nieżle zarabia na nich ale
wcale nie opłaca składek emerytalnych- pieniądze pożytkują na dzieci lub
hobby męża) przez ten cały czas nigdzie nie pracowała- zero zabezpioeczenia na
przyszłość. No i właśnie. Mąż chce od niej odejść- wczoraj , zupełnie
nieświadomej, zakomunikował tę nowinę! Ania nocowała u mnie, obydwie
ryczałyśmy przez pół nocy. Ale do sedna- prawie 40 lat, , prawie wcale
udokumentowanej praktyki zawodowej, dom w którym mieszkają jest matki męża,
zaraz będzie 3 dzieci. Ktoś powie sama jest sobie winna- trzeba było więcej
myślec o przyszłości- tak przynajmniej twierdzi moja przyjaciółka! Ale czy
naprawdę?! Dodam jeszcze,że ten obłudnik jest aktywnym kataolikiem i
szafarzem!!!!Piszę to w dużych emocjach , pewnie nieskładnie ale musiałam się
jakoś wyżalić, zawsze patrzyłam na nich jak na wizytówkę szczęśliwej rodziny-
SAMA TAK CHCIAŁAM i przymierzałam się do takiego modelu rodziny, w chwili
obecnej przeszło mi całkowicie. Wiem, że Ania sobie jakoś poradzi w końcu,
jest jeszcze w pełni sił, inteligentna z wykształceniem - ale jakie to
wszystko będzie ciężkie.

[berecik7]

W tej sytuacji powinna jak najszybciej założyć sprawę o alimenty na dzieci i na
siebie, na pewno jej przysługują, skoro nigdzie nie pracowała, tylko zajmowała
się domem. Jeśli jest zameldowana w tym domu, to też nie mogą jej wyrzucić.
Musi walczyć, to będzie utrudnione w tym stanie, ale musi. Dla siebie i dzieci.
Dobrze, że ma wykształcenie i umiejętności. Da sobie radę na pewno.

[agrest9]

Pracowała w domu i alimenty na nią(do końca życia) mąż bedzie płacił,wystarczy
tylko wnieść sprawę do sądu (niech zbiera kwity na niego -dokumenty
poświadczajace ile zarabia),natomiast na dzieci bedzie dotąd płacił dopóki nie
ukończą szkół (studia)

[anna-pia]

Tłumacz przysięgły z angielskiego z takim wykształceniem będzie przebierać w
ofertach (jestem tłumaczem, wiem). Na razie - alimenty na siebie i dzieci, i to
solidne.
Jeśli matka jej męża jest sensowna, niech z nią pogada.

[magdalenamk]

Nie wiem na czym to polega, ale w swoim otoczeniu zauważyłam pewną
prawidlowość. Mianowicie mam 3 sąsiadki, tzw. kury domowe. Zajmowały się
dziecmi, domem, jedna z nich nawet dorabiała uczac angielskiego, zawodowo nie
pracowały. Wszystkie 3 zostały porzucone pzrez męża. Odeszli do pań pracujących
zawodowo. Myślę, ze kobieta, która nie pracuje zawodwo jest poprostu mniej
intersująca,szybciej się starzeje i mąż nie musi o nią wcale zabiegać, ot taki
garkotłuk i zawsze czeka z obiadem. Większosc kobiet domowych nie ma włąśnego
świata, maja tylko dom i dzieci, żyją życiem domu i życiem męża, a oni
zaczynaja się poprostu nimi nudzić.

[anna-pia]

Generalnie masz rację, ale jaka to "kura domowa" robi doktorat i ma uprawnienia
tłumacza przysięgłego?
A poza tym, jeszcze jedno: jeśli facet jest szafarzem, poszłabym (na miejscu
jego żony) do parafii z informacją, że ma zamiar porzucić żonę. Tego mu raczej
nie odpuszczą.

[panijoasia]

Ja też jej to radziłam - ba sama nawet chciałam iść i powiedzieć księdzu
chociażby. Ania mnie jednak zaklina ,żeby tego nie robić- wstydzi się tego
ogromnie. Prawda jest też taka, że ona strasznie się szczyciła tym, że mają taką
swietną katolicką rodzinę- wszystko "po bożemu", a tu taki cios. Uważam ,że była
naprawdę niezłą zoną. Rozmawiałam przed chwilą z moim bratem, on stwierdził- no
ale ona taka roztyta(bez przesady!!!!)i juz starszawa. Litości, wprawdzie mój
brat to 26 letni chłopak - ale takie teksty!Jak tu ufaćmężowi, skoro oni chyba
prawie wszyscy tak myślą (mam naiwną nadzieję że moj maż jest inny- zobaczymy za
kilka lat)Po prostu ryczeć się chce. Nie trafia do mnie absolutnie tłumaczenie o
tym, iż mężczyzna czasem myśli d...- bo to też już usłyszałam - od samej Ani,
która się jeszcze zastanawia czy może się wszystko odmieni na lepsze. Ania
mówi,że w jej przypadku najgorsze oprócz zranienia duszy jest jeszcze
upokorzenie i wstyd przed ludżmi.
Tak jak pisała anna-pia, rzeczywiście z pracą dla tłumaczy nie jest źle- na całe
szczęscie. Teściowa Ani, jest super kobieta- naprawdę, kocha wnuki i Anię. Tylko
tak szkoda tych lat i pięknego uczucia. Pamiętam jak jeszcze za moich czasów w
duszpasterstwie akademickim oboje prowadzili rewelacyjne seminaria dla
zakochanych. Swiat się konczy.Mam przeogromnego doła.

[znajoma5]

Zastanowiła bym się nad tym dlaczego ten facet Ani odchodzi, czy to przypadkiem
nie wina też po części zony, która z biegiem czasu zapomniała o tym co było i
łączyło ich przed ślubem?. Waiadomo, że poślubie , a jak są dzieci to świat się
zmienia. Wina zawsze leży po dwóch stronach. Należy szukac przyczyn i je
naprawiać. Argument, że to katolicka rodzina nic nie ma do rzeczy. Napewno jest
wiele niekatolickich rodzin i o wiele bardziej się kochaja i szanują niż te na
pozór katolickie i przykładne. Naprzykład mój mąż twiedziu, że podrywa babki
sobie na internecie, a ja wiem że tylko tak mówi żeby wywołać u mnie efekt
zazdrości. Moja dobra przyjaciólka dała mi taka poradę, że może powinam sobie
przemyśleć czy ostatnio go nie zaniedbałam w różny sposób, może nie kocham go
już tak jak kiedyś, a przez to nie mówie miłych żeczy nie pochwalę za byle co.
Muszę się nad tym zastanowić i innym też radzę zróbcie rachunek sumienia. Mój
mąż też penie powinien sobie taki rachunek zrobić bo nie jest świętoszkiem i
bardzo się zmienił. Na pewno te zmiany nie przyjda od razu i trzeba bedzie
troche czasu poświęcić ale myślę, ze warto to zrobić. Coś pięknego kiedyś nas
łączyło, że zdecydowaliśmy się być razem więc fundament jakiś jest tylko teraz
trzeba odbudować resztę. Osobiście znam pare która przed ślubem znała sie 3
lata i kochali się do szaleństwa, a obecnie z ich miłości nie wiele zostało.
Wydaje się nam, że jeżeli kochaliśmy i byliśmy kochani to tak bedzie zawsze ,
nic bardziej mylnego. Zycie płata takie figle i łatwo sie w tym wszystkim
pogóbić i zatracić, a kiedy się budzimy to okazuje sie, ze nie wiele juz zostało
do uratowania. Wieżę jednak że z każdej sytuacji jest wyjście i przy odrobinie
dobrej woli można się znowu pokochać, może nie tak samo jak przed, ale miłość ma
różne oblicza i te mniej i bardziej dojrzałe. Pozdrawiam szczególnie paniąjoasię.

[gruba-buba]

W tej sytuacji "wstyd przed ludźmi" jest bardzo złym doradcą. Wstydzić to się
może mąż, ale nie ona. No chyba, że ma coś za skórą . Na pewno mąż liczy na
to, że jego lojalna i wierna, jak pies żona, będzie chciała wszystko utrzymać w
tajemnicy, no bo co ludzie powiedzą. Olać takich ludzi, oprócz plotek niczego
konstruktywnego nie wnoszą do sprawy. W niczym nie pomogą, więc co się
takim "ciemnogrodem" przejmować? Trzeba walczyć o przyszłość swoją (!) i
dzieci. Jeżeli ona się ustawi (chodzi mi tu o sytuację materialną i tę
psychiczną również), to dzieciom przy niej krzywdy nie będzie, no i musi
pamiętać, że dzieci kiedyś odejdą i znów zostanie sama. Ważne, że ma wsparcie.

[wieczna-gosia]

> Generalnie masz rację, ale jaka to "kura domowa" robi doktorat i ma uprawnienia
>
> tłumacza przysięgłego?

dokladnie. Poza tym, nie da sie ukryc ze mezczyzni odchodza od kobiet aktywnych
zawodowo do kobiet aktywnych zawodowo, albo nie.

Moim zdaniem czlowiekowi o nieciekawym wnetrzu praca zawodowa nie pomoze. Tak
jak niepracujacej ciekawej swiata brak tej pracy nie zaszkodzi.

Ostatnio zreszta mam wysyp rozwodow z paniami, o ktorych powiedzialabym wszystko
tylko nie to ze sa nudne. Ich mezowie za to sa (ale moze to moja zlosliwosc...)

[dominika8]

też myślę, że z jej wykształceniem nie będzie mieć problemu z pracą-może
załorzyć szkołę językową, czy coś innego
Moja Mama zawsze mnie przed takimi sytuacjami ostrzegała. Nigdy nie wiadomo,
jak się życie potoczy. Przecież jak wychodzimy za mąż jesteśmy pełne wiary, że
to do końca życia...a potem jest różnie. Gorzej mają dziewczyny, które nic nie
ukończyły, są np po maturze i tyle...
Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji, jestem akurat osobą, która nie umie
wysiedzieć w domu, więc mi to raczej nie grozi, ale bardzo współczuję.
Oglądałam niedawno w TVN Style program, gdzie były kobiety ,,domowe", i one
były bardzo pewne, że ich nic takiego nigdy nie spotka-podziwiam optymizm

[allija]

Kolezanke w pracy zostawił mąż po 14 latach spokojnego, w miarę szczęśliwego
życia. Widocznie dla niego było za spokojne. Powiedział jej, że się zakochał.
Po prostu, najwyraźniej ona, wg niego, powinna to zrozumieć.
Dzieciom powiedział na dobranoc to samo "tata się zakochał i juz z wami nie
będzie". Młodszy syn /5 lat/ ryczał całą noc a starszy 13-latek zamknął się w
sobie. A teściowa, ukochana babcia, od tamtej pory właściwie nie chciała
widzieć wnuków. Zakochała się w nowej wnuczce, która wkrótce przyszła na świat
w nowym związku jej syna.
Ja tam chłopom za grosz nie wierzę. Oni myślą nie głową tylko ...
U mnie w pracy jest więcej facetów niż kobiet i widzę jak się zachowują. Kiedy
tylko pojawi sie okazja żaden nie odpuści. Dla jednego to może być tylko wybryk
a drugi odejdzie od żony. Ale żaden sobie nie odmówi.

[wieczna-gosia]

U mnie w pracy sa prawie wylacznie faceci. I mam zupelnie inne spostrzezenia.
Wolnych facetow ( w znaczeniu nie w zwiazku) jest zawsze sporo i ci sobie
uzywaja. Ale faceci w zwiazkach nie widze zeby sie puszczali na lewo i prawo. A
ze wyjazdow mamy sporo to duzo sie o ludziach wie.

W innym watku jest o staropanienstwie- ze to stan umyslu. Mysle ze to samo jest
z byciem w domu. Bo ile z was zna takie sytuacje ze kobiete pracujaca po 40
zwolnili. I ona nic sobie nie moze znalesc "bo nic nie umie"? Czym to sie rozni
od kobiety bedacej w domu, ktora zostawia maz? Strata obiektywnie jest
oczywiscie wieksza, natomast sprawa polega na poradzeniu sobie. Kobiety
wystepujace w TVN Style moim zdaniem byly na tyle rozbudowanymi osobowosciami ze
sobie poradza.

To tylko potwierdza moja teorie.

[faceeet]

1) Siedziec z dzieckiem/dziecmi to mozna ale max 6 miesiecy po urodzeniu a
potem powinno sie isc do pracy.Chociazby na pol etatu. A rzekome "dobro" dzieci
oraz wlasne pragnienia powinno sie umiescic tam gdzie ich miejsce... w
mitologii.
2) Dziwie sie takim ludziom jak opisana kobieta. Z doktoratem z ekonomii mogla
pracowac chociaz na pol etatu na uczelni, albo nawet jako nauczycielka w Liceum
o profilu ekonomicznym. I wszystko by miala.
3) I wcale jej nie zaluje. Darwin sie klania...
4) I nie ma znaczenia ze zwalimy dzis wine na meza. To nie ma zadnego
znaczenia. Bo przeciez gdyby dzis zginal w wypadku samochodowym byloby jeszcze
gorzej!!! A tak przynajmiej beda alimenty.

Pytanie do administratora. Czy jesli skopiuje sobie linki do tych wszystkich
watkow, zeby za 2-3 lata pokazac swojej ewentualnej wybrance to one jeszcze tu
beda?
Bo sposob myslenia niektorych kobiet bardzo mnie zalamuje. Mam nadzieje ze nie
trafie na taka, ale w razie czego chcialbym jakies konkretne argumenty podac
czemu chce zeby bylo tak i tak. Chociaz wiem ze do kobiet to argumenty srednio
trafiaja...

[18_lipcowa]

Faceeet a to nie lepiej od razu poszukać takiej która bez pracy zyc nie moze i
byc pewnym ze nie stanie się kurą domową? Serio pytam. Bez ironii.
Musisz bardzo uważać jesli chcesz sie wiazac i sie Ci nie dziwie, bo tez by mi
sie srednio usmiechalo placic alimenty na zdrową dorosłą babę za to tylko że
żoną była.

Kiedys czytałam tutaj że mąz to powinien załozyc niepracującej żonie fundusz
emerytalny i jeszcze na niego zapracowac. Haha!!!Zabawne.

A takie to proste przeciez, wystarczy pracowac, miec jakies swoje
zabezpieczenie...

Ale lipcowa...

[faceeet]

Zasada jest prosta. Faceci znajduja sobie kobiete i licza ze ona sie im nie
zmieni za bardzo - glownie jesli chodzi o zmiany charakteru. Ale ja juz wiem ze
nie ma tak dobrze . Zawsze jest zagrozenie, ze spotkam jakas psychopatke,
ktora bedzie normalna... ale tylko do slubu albo 1 dziecka ...

[18_lipcowa]

Prawda. Nigdy nie wiesz co się okaze po slubie i dziecku.
Mozesz umowę spisac że nie bedziesz musiał pracować na fundusz emerytalny kury
domowej? Swoja droga to przerażające. Siedzenie w domu to naprawde rzecz
masakryczna.

Ja mam w odwrotną stronę, wiele obaw - wiec rozumiem Twoje.

ech, dzieci, dzieci...

[kalina_p]

aleście sie dobrali, hehehe...

[18_lipcowa]

nie wiedziałaś, że swój do swego ciągnie?
to tak apropos świetoszkowatych moderatorek o wypaczonym poczuciu
sprawiedliwosci.

warto zaznaczyć, że

[abosa]

w tym konkretnym wypadku alimenty dotyczą dzieci;

[burza4]

18_lipcowa napisała:

> Kiedys czytałam tutaj że mąz to powinien załozyc niepracującej żonie fundusz
> emerytalny i jeszcze na niego zapracowac. Haha!!!Zabawne.

wcale nie musi zakładać - żonie należy się połowa składek emerytalnych męża
wpłacanych od czasu reformy (mają one być przetransferowane na jej konto
emerytalne)- warto o tym pamiętać na wypadek rozwodu. Zabawne?

Faceeet, masz...

[ula_max]

100 %racji. Dobrze że przeczytałam odpowiedzi zanim sama coś napisałam, bo
musiałabym ... napisać to samo.
Ale za takie poglądy ja tu już nieraz porządnie po łbie dostałam.
Ale tak to jest kobitka wychodzi zamąż i ... wszystko przestaje sie liczyć
znajomi, praca, własne pasje... a zaczyna mieć znaczenie gorąca zupa po
powrocie męża do domu i wełniane kapcie. A potem zdziwienie... i wyrywanie
włosów. Trójka dzieci, mąż - dojna krowa - do czasu jak się okazuje, a ona co?
głowa w chmurach. Nieszczęścia chodzą po ludziach, a jak się ma dzieci to
trzeba też myśleć. Zrobiła doktorat, a taki z niej ekonomista jak z koziej ...
WS każdym razie...powodzenia.

Ulla a ty nie znasz.....

[wieczna-gosia]

Takich koebiet co to "szystko przestaje sie liczyć
> znajomi, praca, własne pasje... a zaczyna mieć znaczenie gorąca zupa po
> powrocie męża do domu i wełniane kapcie" z takim wyjatkiem, ze jednak pracuje?
I widac ze w pracy regularnie sie zwija? Bo ja znam kilka takich. I znam kupe
bab siedzacych w domu, co w pewnym momencie zaczely w domu siedziec jedynie
teoretycznie, tyle mialy do zalatwienia. Moje wlasne dzieci od zawsze jadly
obiady w szkole, a maz w pracy, bo ja nie mialam czasu gotowac. Moj maz
finansowal mi fundusz z wlasnej nieprzymuszonej woli, swego czasu proponowal mi
tez intercyze zeby tam bylo zapisane w formie procentowerj ile on sie
zobowiazuje mi placic jesli sie rozstaniemy. Nie skorzystalam.

ulegacie stereotypom moi drodzy. Praca sprzedawczyny w spozywczaku jest
szczegolnie rozwijajaca, doprawdy.

gosiu...

[kalina_p]

o tym Uli juz kilak osób tu pisało.
Ula ma poglady niezmienne - każda niepracujaca kucia w garach, hehehe...
A praca to wg. niej rozwój, satysfakcja itp. Ula nie przyjmuje do wiadomości,
że różni ludzie maja różne potrzeby i różne sposoby na zycie

[wieczna-gosia]

wg mnie najwieksza tragedia tej kobiety jest to, ze rozpada jej sie malzenstwo.
Ulu, powiedz ty mi z reka na sercu- czy gdyby od ciebie odchodzil maz, to czy
mimo, ze jestes zawodowa, ustawiona, zrealizowana i debesciara nie mialabys
poczuca porazki? tylko eee w dooopie to mam bo mam pensje? Bo dla mnie TO
wlasnie jest w tym wszystkim najgorsze ze rozpada sie rodzina. Praca to praca
raz sie ma raz sie nie ma, mozna znalesc mozna stracic. Ojca do dzieci ma sie
jednego. Fakt ze ojciec moich dzieci nie mieszlaby z nimi napelnialby mnie
smutkiem. Fakt ze ojciec mych dzieci przelecial laske na boku rowniez. Problemy
finansowe sa do rozwiazania.

ja wiem kalina wiem

Sączycie

[ula_max]

jadem, Klinko i Gosiu.
Ale rozumiem Waszą postawę. Nie dziwi mnie to.
Co by było gdyby było? Gdyby mój mąż ode mnie odszedł to byłaby to tylko i
wyłącznie jego strata. Porażka. Na litość boską! Jaka porażka? Jeden facet na
świecie. Widzicie tym różnię się od Was, że zawsze potrafię znaleść dobre
strony w każdej sytuacji. Oprócz tego ze mam pensje, to mam jeszcze poukładane
w głowie. Pieniądze zawsze były dla mnie środkiem nie celem. DLatego jestem tu
gdzie jestem. Mniej wściekłości w osądach dziewczyny.

ula

[kalina_p]

ja nie jestem wsciekla, ja sie z Ciebie śmieję, nie zauwazyłaś?
Z Twoich kategorycznych osadów, z Twojego podejścia do zycia...
Pensja tu nic do rzeczy nie ma. ja pensji nie mam i mam nadzieję,ze nie będe
miala
Bo dzieki temu mam czas być z dzieckiem i robic tysiace fajnych rzeczy.
I nie o to chodzi, naprawde

Kalina

[ula_max]

no to teraz rozwaliłaś mnie na łopatki, a ja myślałam że Ty na poważnie! Wiesz
przebiłaś w tym momencie swoje "listki i kwiatuszki".
ALe twoje podejście do życia jest suuuuuper! Ciekawe co będziesz robić jak
Twoje dziecko "pójdzie w świat", pewnie będziesz zyć życiem jej i jej męża. Nie
będziesz dziergać na drutach, bo "kuciać w garach" nie bedziesz miała dla kogo.



Widzisz ja też się śmieję ... z Ciebie.

ula

[kalina_p]

a co Ty wiesz o tym, co ja robie?
Widzisz, uważam (tego mnie uczona na studiach), że pierwsze 2-3 lata sa
kluczowe dla rozwoju dziecka. Dlatego chce byc z mała. I lubie to. Az się
dziwię, ale sprawia mi to ogromna frajde

Heheh, uważasz, że jedyny sposób na aktywne i ciekawe spedzanie czasu/życia to
praca zarobkowa?
No, gratuluje, hehehe...masz wyjatkowo szerokie horyzonty))

Kalina

[ula_max]

ani Ty nie przekonasz mnie do swojego stylu życia ani ja Ciebie, zresztą
przekonywać nie mam zamiaru, bo i po co. CO do opinii o tych 2-3 latach dziecka
itd wypowiadać się nie będę, bo znowu wsadzę kij w mrowisko, jak mam zresztą to
w zwyczaju.

" Heheh, uważasz, że jedyny sposób na aktywne i ciekawe spedzanie czasu/życia
to
> praca zarobkowa?
> No, gratuluje, hehehe...masz wyjatkowo szerokie horyzonty))"

Widzisz gdybym była ekspedientką w mięsnym sklepie to zgodziłabym się z Tobą.
(Bez obrazy ewentualne ekspedientki). Ale nie jestem. Praca którą wykonuję
oprócz satysfakcji, poznawania interesujacych ludzi, zarobków daje mi
mozliwosć ciągłego rozwoju, podróży. I co ciekawe zawsze pojawia się coś
nowego. DLa mnie to jest sposób na ciekawe życie.
Dzięki temu co robię mam nieograniczone możliwości. Ja też prowadzę dom, czytam
książki, mam swoje hobby i pasje, a oprócz tego pracuję i wychowuję malucha. I
kto tu ma ograniczone horyzonty? Może trochę samokrytycyzmu? Echhhh szkoda
pisać...

[kalina_p]

ula, wmawiasz mi kucianie w garach, wmawiasz mi, że będe żyć życiem mojej
córki...po co to robisz? Chcesz sie w ten sposób dowartościować? Bo nie
rozumiem...
Jeśli masz fajną, ciekawa pracę, która daje Ci radość, to się ciesz. Gdybym ja
miala prace polegajaca na robieniu tego, co lubię to pewnie tez bym była
zadowolona. I żyj swoim zyciem szczęśliwie.
Nie wiem, dlavczego każda kobieta, ktora nie pracuje, jest wg. Ciebie gorsza.
Masz jakis problem z tym..?
Zazdrościsz?
Bez odbioru, pozdrawiam.

Ula

[umasumak]

ula_max napisała:

Gdyby mój mąż ode mnie odszedł to byłaby to tylko i
> wyłącznie jego strata.

Doczepię się tego zdania. TYLKO jego strata? A dzieci? Uważasz, że Wasze
rozstanie by ich nie dotknęło?

a ja bym...

[goha66]

Trudno nie zgodzić się z Gosią, że kiedy rozpada się związek zawsze towarzyszy
temu uczucie życiowej porażki ... I naprawdę uchodzi z człowieka cała energia
życiowa, a przecież trzeba się z tego podnieść i dla dzieci i dla siebie samej..
Wiecie co dziewczyny, ja bym mężowi w tym przypadku dała trochę do myślenia -
przede wszystkim wpychałabym mu jak najczęćiej dzieci do opiekowania się (żeby
nie fruwał do tej drugiej jak kawaler bez zobowiązań), pogadałabym też z
tą "panią"... uświadamiając jej co ją czeka gdy przejmie mojego małżonka wraz z
inwentarzem w postaci 3 dzieci i nie pracującej zawodowo żony ... niech sobie
nie myśli, że będzie jej lekko i radośnie gdy conajmniej 50% dochodów facet
będzie przeznaczał na utrzymanie starej rodziny, gdy nadal będzie mieszkała w
domu teściów, a w co drugi weekend i przez 1 miesiąc wakacji dzieci będą
wyłącznie na jego głowie... może pani się wystraszy, a pan mąż ... ocknie

[wieczna-gosia]

> 1) Siedziec z dzieckiem/dziecmi to mozna ale max 6 miesiecy po urodzeniu a
> potem powinno sie isc do pracy.Chociazby na pol etatu. A rzekome "dobro" dzieci
>
> oraz wlasne pragnienia powinno sie umiescic tam gdzie ich miejsce... w
> mitologii.

rozumiem ze masz na mysli prace zarobkowa No wiec do pracy zarobkowej poszlam
po 10 latach w domu. Nie siedzialam w domu z czystego wzgledu na "dobro dzieci"
poniewaz ich dobro bylo moim dobrem. I mysle ze coraz mniej kobiet "siedzi w
domu" z dzieckiem, nawet jak siedzi. Szczegolnie w miastach. Kurcze tyle sie w
miescie zaczyna dziac dla mam niepracujacych, az nie wiadomo kiedy znalesc na to
czas. Poza tym kobieta jest tlumaczem przysieglym, udziela lekcji robi
tlumaczenia. Nie rozumiem po jaka cholere wyjsc z domu i zarabiac, skoro mozna
to robic w domu. Bez sensu bylo jedynie to, ze nie zbierala sobie nic na
emeryture, tylko przepuszczala calosc.

> 2) Dziwie sie takim ludziom jak opisana kobieta. Z doktoratem z ekonomii mogla
> pracowac chociaz na pol etatu na uczelni, albo nawet jako nauczycielka w Liceum
>
> o profilu ekonomicznym. I wszystko by miala.
rownie dobrze mogla po prostu zalozyc dzialalnosc czy prywatny fundusz
emerytalny. Jakbys facet nie zauwazyl- ona pracowala. jej bledem bylo to, ze nie
oplacala sobie skladek.

> 3) I wcale jej nie zaluje. Darwin sie klania...
od paru lat wszelki dostepne badania pokazuja zatem, ze kop sobie facet
nagrobek. Poniewaz kobiety z takich sytuacji podbramkowych potrafia sobie
swietnie wychodzic z facetami gorzej oj gorzej. Nie widzicie tego dziewczyny?
Bo ja widze.
tak wiec zaluje kobiete w takim sensie ze straszne jest ze rodzina sie rozpada.
Ale ona sobie poradzi.

[allija]

Pozwole sie nie zgodzić. To, ze kobieta zostaje w domu to pewnie nie jest tylko
jej decyzja a wspólna małżonków. I działa także dla wygody tegoż męża bo np.
nie musi latać na łeb na szyję po pracy do przedszkola czy żłobka po dziecko,
czy zarabiać na niańkę, czy wreszcie umizgiwać sie do tesciowej by zechciała
pomóc. Zona siedzi w domu i jest spokój, wygoda, obiad na stole zawsze o tej
samej godzinie.
Ja nie twierdzę, że akurat mnie to odpowiada. Chodzi tylko o odpowiedziałność
za podjęte wcześniej, kilka lat temu, decyzje. Jeśli oboje zdecydowali, że taki
właśnie będzie model ich rodziny to trochę, czy nawet bardzo, nie w porządku
wobec żony jest wycofywanie się z męża z tego układu po ilus tam latach. I
zostawienie jej na lodzie.
Jeśli cos panu mężowi się nie podobało to należało to wyjaśnić wcześniej, przed
poczęciem pierwszego dziecka, wtedy małżowina miałaby jakąś szansę na
zdecydowanie jak ma wyglądać jej życie, czy ryzykowac wspólne życie z
niewiadomą przyszłością, czy jednak pracować co by mieć jakieś zabezpieczenie.
Sytuacja byłaby dla niej /i niego/ jasna.
W przedstawionej sytuacji mąż wykazał całkowitym brakiem odpowiedzialności, za
związek, za żonę, którą wpakował w wychowywanie wspólnych przecież dzieci, i
wreszcie za swoje dzieci. A postawienie ciężarnej żony w takiej sytuacji to juz
zwyczajne chamstwo. Dziwię się tylko, że, w koncu wykształcona kobieta, nie
widziała wcześniej jakiego prostaka ma przy sobie.
Dlatego uważam, że intercyza przedmałżeńska powinna byc obowiązkowa. Po
pierwsze zakochani ludzie musieliby się przez chwilę zastanowić nad tym, że nie
zawsze może byc tak różowo i co wtedy. A po drugie wówczas rzeczywiście byłby
zabezpieczony interes przyszłej rodziny, szczególnie dzieci. Bo samotna,
porzucona kobieta zawsze sobie poradzi.

[allija]

Chciałam tylko dopowiedzieć /do faceeeta/, ze nie tylko kobiety sie zmieniają.
To dotyczy także facetów. Spójrz tylko na swoich żonatych kolegów.

[e_r_i_n]

allija napisała:

> Pozwole sie nie zgodzić. To, ze kobieta zostaje w domu to pewnie nie jest
> tylko jej decyzja a wspólna małżonków.

Ja tez pozwole sie nie zgodzic.
Nie zawsze jest to decyzja wspolna - czesto facet nie ma nic do gadania -
kobieta dla dobra dziecka chce byc w domu, a facet nie ma za bardzo mozliwosci
zmusic zony do pojscia do pracy.

[allija]

Jeśli to nie jest wspólna decyzja to co to za małżeństwo?
I jak to facet nie ma nic do gadania? Jesli nie da pieniędzy na to czy tamto,
to kobieta szybko zmieni decyzję.

[e_r_i_n]

Wyobraz sobie sytuacje - rodzic sie dziecko, matka jest z nim w domu - bo tak
dla niego lepiej. Jest dwa, trzy lata - powiedzmy, ze to jest ok, skoro zyja
na jako takim poziomie z zarobkow faceta, to niech dziecko ma matke non stop.
Ale dziecko ma lat 4, 5, moze isc do przedszkola, jest pod reka babcia,
zeby w tym przedszkolu dziecko nie bylo od 8 do 17. I facet slyszy: "nie oddam
dziecka do przechowalni". Co ma zrobic? Nie kupic jedzenia? Zaciagnac do pracy
na sile?

[lila1974]

Postawienie sprawy w ten sposób świadczy o tym, że między małżonkami nie ma
porozumienia, komunikacji i chyba serdecznych uczuć. Jesli bowiem są, to żadne
z nich nie uprze się tylko przy swoim zdaniu ale wspólnie znajdą
satysfakcjonujace ich wyjście.

Postawienie sprawy "nie i już' to dziecinada.

[e_r_i_n]

Lila, cudna jestes Opisana przeze mnie sytaucja nie jest hipotetyczna,
a Twoja diagnoza słuszna. Pomijajac juz fakt tego, jak jest miedzy malzonkami,
chcialam pokazac, ze nie zawsze kobieta jest w domu w wyniku wspolneju decyzji.
Po prostu nie facet ma ograniczone mozliwosci zmiany jednoosobowej decyzji
kobiety, a do tego moze sie spotkac z zarzutem, ze kiepska z niego 'glowa
rodziny'. No i tez mozna tak szuakc pracy, zeby jej nie znalezc, prawda?

[lila1974]

Pewnie, że można.
Małżeństwa są przeróżniaste.
Obezwładniająca jest tylko ślepa wiara w to, że zawsze bedzie dobrze, mąż mnie
nie zostawi, więc żadna furtka mi niepotrzebna.

A jeśli chłop ma w domu taką babę, jak opisujesz i porządku z nią nie robi to
po prostu nie ma jaj

[e_r_i_n]

lila1974 napisała:

> A jeśli chłop ma w domu taką babę, jak opisujesz i porządku z nią nie robi to
> po prostu nie ma jaj

Zrobił porządek, zrobił. Oczywiscie rzeczona kobieta swojej winy w sytuacji nie
widziala i nie widzi.

[e_r_i_n]

No i brak jakichkolwie krokow w kierunku wlasnej samodzielnosci to tez dla mnie
cos niezrozumialego. Bezmyslnosc wrecz.

Allija, masz rację

[ula_max]

Ale to o czym piszesz to idealna sytuacja: oboje sa odpowiedzialni, oboje razem
podejmują decyzję, oboje razem odpowiadają i ponoszą konsekwencje.
Ale to idealna sytuacja, rzadko spotykana. Z reguły powstaje sytacja że jedna
strona chce tą odpowiedzialność z siebie zrzucić. Czyli de facto jedna strona
nie dotrzymuje "umowy".
I teraz pytanie, na ile jesteśmy skłonne zaufać naszemu partnerowi, ze on
dotrzyma umowy? Odnośnie tej odpowiedzialności i ponoszenia konsekwencji.
Oczywiście w dniu zawierania tej "umowy". No na ile na 100%?
I kolejne pytanie: czy w związku z tym, że w tym momencie ufam mu w 100%, to
będę mu ufać za X lat. A czy taki wentylek bezpieczeństwa jak dopuszczenie do
siebie myśli, że może być inaczej to wywoływanie wilka z lasu czy zdrowy
rozsądek? Odpowiedzcie sobie same.

[18_lipcowa]

Dogadanie dogadaniem, porażka porażką, ale czy nie warto miec po prostu SWOJEJ
WŁASNEJ PENSJI?

[kalina_p]

kwestia, jakim kosztem.
Naprawde.
Ja niemam ochoty się zarzynać, siedzieć po iles godzin gdzieś, gdzie nie chce
siedzieć (bo wole w domu) i przez 20 lat sie męczyc w imie tego, że być może
kiedys mnie mąż zostawi.
Zostawi, to pójdę pewnie do pracy.
Teraz zajmuje sie małą i wiem, że żadna moja pensja nie wynagrodziłaby jej
braku mamy. I tak tez uważa mój mąż.

[allija]

Dla mnie to nie jest wywoływanie wilka z lasu a nawet przeciwnie. Jesli
małzonkowie mieliby świadomość, że w razie odejścia jednego z nich, poniesie
on/ona przykre dla siebie konsekwencje to moze byłyby to decyzje podejmowane w
ostateczności.
Równie dobrze takim "wilkiem" mogłyby byc przykłady obok nas, gdzie więcej
małżeństw rozpada się niż dożywa zgodnej starości. Bo skoro inni mogą i jakos
sobie z tym radzą to czemu nie my?
Oczywiście, najlepiej miec swoją pensję. Tylko, ze nie kazda kobieta ma tyle
sił zeby pracować na 2-3 etaty i kazda mama wie dobrze o czym mówię.
Ja akurat mam swoją pensję bo z domu wyniosłam zarówno odpowiedzialność za
podejmowane decyzje, jak i niezależność, oraz to, ze najlepiej liczyc na sama
siebie.

Zabawne !!!!

[s.z-n]

Od kiedy to ktos kto nie jest kobieta i nie ma dzieci ma doswiadczenie w tym czy rola ,,kury domowej '' to prestizowa fucha czy nie ?

[dzindzinka]

jakim trzeba być człowiekiem, aby porzucić kobietę w ciąży.

[g0sik]

goha66 napisała:
>..przede wszystkim wpychałabym mu jak najczęćiej dzieci do opiekowania się
> żeby nie fruwał do tej drugiej jak kawaler bez zobowiązań), pogadałabym też z
>tą "panią"... uświadamiając jej co ją czeka gdy przejmie mojego małżonka wraz
>z inwentarzem w postaci 3 dzieci i nie pracującej zawodowo żony .

Polecam lekturę wątków na forum Samodzielna mama....zdziwiłabyś się jak wielu
facetów traci głowę dla nowej laski i zupełnie zapomina o dzieciach. Albo
dziecko z nowego związku przysłania cały świat. Zakochany facet zrobi o wiele
więcej dla nowej kobiety niż dla byłej żony - dlatego nie bądź taka pewna, że
wygrałabyś grając dziećmi...

Co do sytuacji opisanej przez autorkę wątku....Tak się zastanawiam, co ma
zrobić 40 letni facet, który przestał kochać żonę (i odwrotnie)? Czy ma z nią
żyć przez kolejne 40 lat tylko, dlatego, że mają dzieci? Może tylko z zewnątrz
związek wyglądał na idealny, przecież z jakiegoś powodu się rozpada? Może już
wcześniej źle się działo tylko koleżanka wstydziła się przyznać do tego? Skoro
facet nie chce walczyć o ich związek i tak łatwo zostawia ją i dzieci to albo
to małżeństwo nie była tak szczęśliwe albo.....wina leży po obu stronach.
Kobiety często myślą, że dziecko uzdrowi małżeństwo, może tak było i w tym
przypadku?

[goha66]

Napewno masz rację (bez czytania wątków do których mnie odesłałaś) ... a mnie
nie chodzi o "grę" dziećmi, raczej o pewien sprawiedliwy podział obowiązków.
Dopóki mąż Ani był w domu podział ten polegał na tym, że on troszczy się o
utrzymanie rodziny, a ona o całą resztę. Jeżeli teraz Ania podejmie pracę
zawodową - podział ten powinien ulec zmianie (i wydaje mi się, że warto takiemu
mężowi i tacie uświadomić, że przelew alimentów raz na miesiąc to nie wszystko
czego się od niego oczekuje)...

[g0sik]

Masz rację, a ja nadzieję, że jeśli mój mąż się kiedyś odkocha to tylko we mnie
a nie w dziecku...

[mamamonika]

Bardzo jej współczuję... Zastanawiam się tylko, czy rzeczywiście mąż swoją
decyzję przedstawił z dnia na dzień, czy działo się już coś wcześniej, ale
gwoli zachowania nieskazitelnej opinii rodziny wolała tego nie ujawniać... Mam
niejasne wrażenie, że sporo było w tym małżeństwie pozorów - rzadko kto
wykonuje tak gwałtowne ruchy.
Zawodowo - jak się kobietka otrząśnie - da radę. Ja osobiście jestem
zwolenniczką równowagi w związku i bardzo nie lubię relacji, w której jedno
wisi na drugim i jest zupełnie zależne. Teraz będzie jej ciężko przestawić się
na samodzielność. Mam nadzieję, że zdrowo urodzi.
Co do mężulka - jeśli siostra rzeczywiście poważnie traktuje swój katolicyzm,
powinna jak najbardziej powiadomić proboszcza. Wstyd? To nie ona się powinna
wstydzić

[mysia.8]

mam wrazenie, ze osoby które liczą na brak problemów z zatrudnieniem po kilku/
kilkunastoletniej przerwie w zyciorysie zawodowym nie do końca zdają sobie
sprawę z obecnej sytuacji na rynku pracy;
ludzie z wieloletnim doświadczeniem, po studiach, ze znajomością języków obcych
siedza na bezrobociu po kilka lat bo nie są w stanie znaleźc pracy; jakie w
takim razie szanse na zatrudnienie ma kobieta która nie ma żadnego
doswiadczenia zawodowego bo przez ostatnie pare lat siedziala w domu?
logika podpowiada że niewielkie; oczywiście zawsze można się zatrudnić jako
kasjerka w hipermarkecie za 500 zł miesięcznie na pelen etat lub jako
sprzątaczka, tam chyba nie wymagają doświadczenia (wyprostujcie mnie jeśli się
mylę) ale czy za taką kwotę można utrzymac siebie, dom i dzieci?
nie mówiąc juz o emeryturze, naprawde wątpię że którykolwiek z mężów założył
żonie konto emerytalnie na które wpłaca sumiennie co miesiąc jakieś pieniądze

Ciekawi mnie jedna rzecz

[ula_max]

albo nie dość uważnie czytam forum emama - przyznaję się często tu nie bywam.
Dlaczego pojawiaja sie tu wątki w których Pani płacze że mąż porzucił ją i
dzieci i zawsze jest to ... niepracująca Pani. Albo kłótnie o pieniądze -
niepracująca Pani. Albo mąż wydziela pieniądze - niepracująca Pani.A dlaczego
nie ma wątków: Jestem niezależną kobietą, mąż mnie rzucił, co robić?
Jeżeli są takie przypadki to policzymy je na jednej ręce, a pozostałych? ...
duzo oj dużo i jakie wnioski?

[malila]

Znam takie niezależne. Albo nie mają czasu na pisanie, albo nie mają w zwyczaju
ogłaszania się na forum i zwykle konsultują się w realu. Rzecz w tym, że one są
niezależne finansowo, a nie emocjonalnie. I to nie tyle samo odejście partnera
je przeraża, co myśl o dzieciach - jak one sobie z tym poradzą. Mężczyźni
rzadko aż tak się dziećmi przejmują.

[lila1974]

W tej chwili rozwodza się dwie moje koleżanki - jedna "kura domowa",
druga "kobieta pracująca".
Reguł nie ma.