chcę do pracy!

[styskadob]

siedzę z dzieckiem już prawie 2 miesiące,zapuściłam się, nie mam kiedy nawet
pójść do fryzjera, kupić coś ładnego dla siebie, z dzieckiem też nie
wychodzę , bo brzydka pogoda. Brakuje mi kontaktu z ludżmi, chciałabym juz
pójść do pracy...

[qcharzowa]

pomyśl o tym, że nic nie zastąpi dziecku tych pierwszych miesięcy spędzonych z
Tobą. Zaproś do domu koleżankę, może masz kogoś, kto posiedzi z dzieckiem kiedy
Ty wyskoczysz do fryzjera. NIe daj się, to są najpiękniejsze chwile, wiele z
nas płacze i przeżywa, kiedy musi wrócić do pracy. Ja nie wyobrażam sobie
piękniejszych chwil, mimo brzydkiej pogody za oknem. Pomaluj paznokcie, zrób
sobie maseczkę, zjedz coś dobrego, puść ulubioną płytę. Baw sie z dzieckiem,
czytaj mu, tańcz z nim. Uśmiechnij się, niedługo Święta, potem wiosna,
zobaczysz jak wiele dobrego będziesz wspominała po latach.

[mmucha3]

Może mieszkasz w Gdyni?
Mogłabym popilnować Ci malucha,

[agabim]

PODPISUJĘ SIĘ RĘKAMI I NOGAMI!!!
To jedyny taki czas kiedy mogę cieszyć się z mojego dziecka 24h/d. A niestety
konczy się: za 1,5 tyg wracam do pracy...

[robertaa]

ja mam to samo... chce do pracy i poprzedniego zycia. Z pierwszym dzieckiem
miałam tak jak pisze qucharzowa, pełna radośc z macierzynstwa.
Teraz zgroza...

[trika13]

Z tym "ciesz się niepowtarzalnymi chwilami z dzieckiem, tańcz z nim, śpiewaj mu,
czytaj, nałuż maseczkę, najlepiej sobie i dziecku i czekaj na Boże Narodzenie"
to jakaś niesamowita propaganda! Strzeżmy się tego, i tak ciągle się na to
natykam w czasopismach. A dlaczego nikt się nie przejmuje samopoczuciem mamy,
która nagle zostałą wyrwana z tętniącego życia towarzyskiego, z interesującej
pracy i siedzi całe dnie sama, z maleńkim, mało jeszcze rozumiejącym dzieckiem?
Ja rozumię autorkę tego postu. Pierwsze dwa miesiące są próbą charakteru. Też
chciałam rzucić wszystko i ruszyć w Polskę, szczególnie kiedy zarywałam noce,
mała płakała, a ja nie wiedziałam dlaczego. Na dodatek fatalnie się czułam w
połogu po porodzie sn. Teraz, kiedy mała ma już 3 mce jest mi lepiej. Poznałysmy
się z Agatką lepiej, pokochałyśmy, zżyłyśmy. Jak przyjaciółki. DOpiero teraz,
stopniowo, zaczynam rozumieć ile warte jest bycie z takim maleństwem. Niektóre
mamy potrzebują do tego dojrzeć. Trzeba im powiedzieć - wytrzymasz, może bywało
lepiej, ale jeszcze będzie bardzo dobrze i kiedyś nie będziesz już pamiętała jak
to było bez dziecka. A jak wrócisz do pracy, to Cię będzie bolało, że widujesz
je tak rzadko. Więc nic się nie martw, pozdrawiamy cieplutko! Magda i Agata

[betka100]

Jakto propaganda?, równie dobrze Tobie można zarzucić propagandę -wytrzymasz,
moze bywało lepiej, ale jeszcze będzie dobrze- to dopiero pocieszenie! jakto
nikt się nie przejmuje? właśnie wskazanie aby mama zajęła sie trochę sobą, swoim
wyglądem, żeby spróbowała pomyśleć o czymś optymistycznym (święta), żeby
próbowała nawiazywać kontakt z dzieckiem- najlepiej świadczy o zrozumieniu.Wiem,
że to namiastka tego co było wcześniej, i taka załamana mama ma ochotę parsknąą
na takie rady, ale one na prawde są dobre, i słuszne, i nic inngo nie da sie
powiedzieć, i w tych czasopismach dobrze radzą.Co innego jaki procent z tego da
sie wykonać i czy akurat nasza psychika jest na to gotowa....
Na problem młodej mamy najlepszym lekarstwem jest czas i ciepłe swłowa ze strony
męża. ja ryczałam kilka razy dziennie przez pierwszy miesiąc, wydawało mi sie że
moja młodosć mineła, ale dziś wrócił optymizm, nadzieja na jeszcze udane
wakacje, minęło zwątpienie. Po prostu będzie dobrze, musi być.

[kayah73]

Wydaje mi sie ze to bardzo indywidualne i dobrze jest ze mozemy pogadac i o
takich i takich odczuciach. Ja, przyznaje, nie bylam zachwycona ze zaszlam w
ciaze, mialam fajna prace, zycie ustawione tak jak chcialam, duzo jezdzilam
gdzie i kiedy chcialam. Planowalam wrocic do pracy natychmiast, najlepiej na
drugi dzien po porodzie.
Teraz moda ma 5,5 mies a mnie ani sie sni wracac do pracy na pelny gwizdek. Ale
wychodzilam sama bez malej, chocby na chwilke, juz w pierwszym miesiacu, w 6-
tym wrocilam do pracy tylko kilka godzin tygodniowo (2x2h). Na szczescie mam
wspanialego faceta i bardzo pomocna mame, ktorzy rozumieja ze musze wyjsc i
dosknale sie mloda zajmuja. Pierwsze 3 miesiace bylam przygnebiona, ze nie
potrafie nigdzie pojsc sama z mloda, ale niemalze dokladnie w dzien kiedy
skonczyla 3 mies nagle stalo sie to duzo latwiejsze i teraz chodze z nia
wszedzie. Mam tak zorganizowany tydzien, ze wlasciwie codziennie albo gdzies
idziemy albo ktos do nas przychodzi, a w weekendy pracuje z ludzmi po 3-4
godziny.
W kazdym razie zycie staje sie latwiejsze i mozna jako tako wrocic do "normy".
Czy moze raczej przyzwyczaic sie do nowej normy.
Trzymam kciuki za wszystkie uziemione!

trika13:)

[maretina]

dziekuje za ten post. mam identyczne odczucia.
co do tej propagandy-potwierdzam. cala ciaze z nudow czytlam te pisema o
dzieciach. nigdy nie przeczytalam, ze pierwsze miesiace sa cholernie
ciezkie.... dalabym sie posiekac, ze to sielanka. na zdjeciach kobiety po
porodzie bez brzucha, super fryzura,pelen makijaz ( a kto sie maluje przy
noworodku?) modne ciuchy a w chalupie blysk jakiego normalna rodzina nie ma
nawet na swieta....
mit. szkoda, ze dopiero rzeczywistosc ( brutalnie) go obalila!

[trika13]

Dzięki za uznanie

[martusia251]

W drugim miesiącu też tak miałam. Myslałam że zwariuje. Ciągłe siedzenie w domu
i ja wygladajaca jak mop. Wszystko się zmieniło, poszłam do fryzjera, mały
zaczął byc bardziej kontaktowy i jest ok. Za kilka miesięcy jednak będę musiał
wrócić ale mam jeszcze czas więc nie będę się spieszyć.
Jednak jeżeli wiesz że nie dasz rady i bedziesz ciągle poddenerwowana to lepiej
wróci do pracy po macieżyńskim. Kiedyś któraś z mam napisała że wolała wrócić i
być wesoła niż ciągle zła. Taki stan odbija się na dziecku. Z jakiego miasta
jesteś?

[sefora5]

[miki2303]

hej
skad ja to znam, współczuję ci ja siedze juz rok w domu z dzieckiem i tez zero
kontaktu z ludzmi. szkoda gadac. pozdrawiam

[bomba001]

o jak cie rozumiem, ale sie nie martw, teraz macierzyński jest krótki wiec
musisz wrócić, no chyba że masz ochotę na wychowawczy, ale dla wielu to luksus
i zbytek. a im jest paskudniej tym już bliżej wiosna, więc bedzie lepiej)
obejrzyj sobie jakis fajny film na dvd, dziecko wytrzyma. bo wiem że z tym
wychodzeniem różnie bywa jak dziecko piersia karmione i na przykład nie potrafi
pić z butelki jak moje((. jestem u_d_u_p_i_o_n_a. ale to wszystko mija i jest
oki

[everycas]

Oj kochana, ja też chciałabym już wrócic do pracy, po to chociażby żeby pogadać
o czymś innym niż pieluszki. Mój mały dopiero 1,5 miesiąca ma. Zauważyłam, że
nawet jak spotkam kogoś znajomego na spacerze to jakoś nie potrafię na luzie
pogadać jak za dawnych czasów. Myśli moje krążą wokól synka i choć bardzo chcę,
to nie potrafię się na niczym innym skupić. Mam nadzieje, ze w
koncu "znormalnieję", choć nic nigdy już nie będzie takie samo...
A co najgorsza, to przez to siedzenie w domu uzależniłam sie od forum!!! Jak ja
potem z tego wyjdę?

[no_spell]

Dolaczam sie do waszych postow. Nic dodac nic ujac. Trzymam za was i za siebie kciuki

[tola_25]

Skąd ja to znam... Myślałam, że będzie łatwiej. Nie mam już siły siedzieć w
domu, a mała skończyła dopiero miesiąc. Czasem z utęsknieniem myślę o powrocie
do pracy, a jednak wiem, że jak skończy mi się urlop to będzie mi szkoda
zostawić mojego maluszka... A co do męża- też uważa, że mam idealnie siedząc w
domu. A sam do dziecka podchodzi jak mała nie płacze i na rękach ma ją najwyżej
5 min., a nie godzinami jak ja.

[monika701]

To idz. Nie ma sensu meczyc siebie i dziecko.

[martas17]

Nie rozumiem, ja siedzę z dzieckiem pół roku, chodzę na basen, do fryzjera dbam
o siebie. Nakładam maseczki, chodzę na spacer ( nawet jak pada ).

[martusia251]

trzeba lubic spacery, dla mnie to jak kara, chodzenie bez celu.

[monika701]

Kara? Bez celu? A dziecko nie jest wystarczajacym celem? Pokazywanie mu swiata i
obserwowanie jego reakcji? Zdecydowanie powinnas przyspieszyc powrot do pracy.

[martusia251]

taaaaa, 3 miesieczne dziecko jest bardzo zainteresowane światem, szczególnie
jak śpi. Bardzo mnie cieszy że jestes cudną matką ale wyobraź sobie że nie
każdy lubi taki sposób robienie coś dla siebie.

[maretina]

martusia251 napisała:

> trzeba lubic spacery, dla mnie to jak kara, chodzenie bez celu.

heheheheh, mam to samo. moze jak kajtek bedzie starszy to spacery beda mialy
jakis sens. teraz on spi a ja laze po szarym swiecie

[bebe73]

Co do spacerów to mam takie same odczucia. Jeszcze jak towarzyszy mi mąż albo
siostra to jest ok, ale samej?! To jeżdżenie w kółko i przy tej pogodzie mnie
dobija. Cieszę się że pada bo mam wymówkę zeby nie iśc. Ale jestem wyrodna.
Co do fryzjera i kosmetyczki to pakujemy się w trójkę (ja, maż i Mała) do
samochodu i jedziemy, ja potem siedzę u kosmetyczki bądź fryzjerki a mąż pod
gabinetem spaceruje z wózkiem.

[maretina]

martas17 napisała:

> Nie rozumiem, ja siedzę z dzieckiem pół roku, chodzę na basen, do fryzjera
dbam
>
> o siebie. Nakładam maseczki, chodzę na spacer ( nawet jak pada ).
ciekawe jak zrobilabys to wszystko, gdyby /Twoje dziecko mialo kolke... a maz w
domu byl gosciem
teraz jak syn zbliza sie do pelnych 3 miesiecy jest mi latwiej, ale jeszcze dwa
tygodnie temu mialam naprawde ciezko. maseczka? ja chcialam pospac! fryzjer? a
kajtek z kim? basen? pojde, w styczniu, wlasnie zapisalam, kajtka do sekcji dla
niemowlat.

[trika13]

Ja z kolei lubię szwędać się bez celu z wózkiem, problem jest tylko taki, że
mieszkam na 4 piętrze bez windy i żeby wyjść z małą na spacer najpierw muszę
znieśc wózek i dziecko na dół. Po tej operacji jestem cała spocona i zniechęcona
Żeby to był koniec, ale nie, po spacerze (który niemiłosiernie
przeciągam,żeby odsunąc jak najdalej to o czym teraz napiszę) musze wnieść wózek
z dzieckiem na górę!!! Koszmar. Robię to partiami.Po wszystkim jestem spocona i
załamana (( PS. Miałam nadzieję, że chociaż od tej harówki schudnę, ale nie,
wchodze na wagę i jeszcze 2 kg na plusie. PS. Czy ktoś też tak ma? ))

[kayah73]

trika13 napisała:

> PS. Miałam nadzieję, że chociaż od tej harówki schudnę, ale nie,
> wchodze na wagę i jeszcze 2 kg na plusie.

To miesnie!

[styskadob5]

i to wszystko robisz sama?WIDOCZNIE MASZ SPOKOJNE DZIECKO, JA DO 20.00 JESTEM
SKAZANA NA SAMą siebie

[asia06]

A ja siedze 6 miesiecy. Na poczatku rzeczywiscie nie bylo wesolo. Ale to sie
szybko zmienilo. Tewraz chodze i do sklepu, i do kina, i do fryzjera. Odwiedzam
znajomych, organizuje przyjecia, czytam ksiazki, a oprocz tego bawie sie
zdzieckiem. Uwiazanie czulam mniej wiecej do 3 miesiaca. Dziecko stalo sie
jakby czescia mnie juz taka niezauwazalna. Po prostu jest, je tak jak ja i maz
i ma takie same potrzeby jak my. Ale mi maz duzo pomaga. Jak idziemy na basen,
to w wieksza czesc czasu on zajmuje sie dzieckie albo po prostu zostaje z nim w
domu.

Powodzenia, to minie, zobaczysz.

[baroslaw]

moje dziecko ma prawie 6 miesiecy, przez 4 miesiace mala chciala non stop jesc,
malo spala, po dwoch miesiacach mialam dosyc...chcialam do pracy, ale po
macierzynskim wykorzystalam jeszcze zalegly wypoczynkowy i zrezygnowalam z
pracy...chce jeszcze pobyc z mala przez pare miesiecy, z jednej strony brakuje
mi wolnego czasu tylko dla siebie, czasami lapie doly, ale z drugiej jak
pomysle, ze mialabym ja zostawic z jakas obca osoba...nie moglabym spokojnie
siedziec w pracy...

[shamsa]

rozumiem cię, masz racje i powiem tylko, ze nie wstrzelilas sie z wyznaniem w
odpowiednie forum. tutaj przebywaja przede wszystkim matki idealne, ufryzowane,
pachnace jedna reka bujajace slodkiego berbecia a druga piekace aromatyczne
pierniki.

a ja jestem NIENORMALNA! :)

[mama_helenki]

Uwielbiam swoje dziecko. Depresje miewałam do momentu urodzenia córeczki, teraz
jestem szczęśliwa bez wzgledu na to, czy jest słońce czy nie. Codziennie, nawet
jak pada, chodzę na spacerki, a w domu tańczę i śpiewam z dzieckiem na ręku.
Uwielbiam wspólnie spędzany czas, nasze zabawy, chichoty i zadziwienia
malutkiej córeczki. Podekscytowana obserwuję, jak ciągle uczy się czegoś
nowego: podnoszenie główki, chwytanie zabawek, wkładanie wszystkiego do buzi,
nawet ślinienie się, wszystko to urasta do wspaniałych wydarzeń. Nie mogę się
już doczekać siadania, zwłaszcza w piaskownicy Jestem zadbana a moje
mieszkanie lśni. Nie piekę tylko dlatego, że pod blokiem mam piekarnię z
pysznymi ciastami, za to co jakiś czas robię jakieś wyszukane danie, do którego
podaję odpowiednie wino. Chodzę na basen (z dzieckiem również). To nie
propaganda, tylko mój szary dzień powszedni.
Dodam jeszcze, że miałam bardzo dobrą pracę. Na mojej klatce są dwie windy, i
ani jednego stopnia czy choćby progu do pokonania. Nie karmię piersią, więc mam
więcej czasu, a nocą "dyżurujemy" z mężem przy Helence na zmianę, więc co drugą
noc wysypiam się porządnie.

Moja tajemnica to właśnie Mąż. Dzielimy się obowiązkami (mimo, że on pracuje od
8:00 do 18:00), dzięki czemu na wszystko mam czas i jestem wypoczęta. Może tu
tkwi Wasz (mam na myśli Matki narzekające) problem? Może jesteście za bardzo
obciążone? A może by tak, zamiast użalać się nad sobą i narzekać, COŚ z tym
zrobicie?

I jeszcze krótko: dlaczego o tym piszę. Troszeczkę jeździłam po świecie, różne
dziwne zwyczaje napotkałam po drodze, ale NIGDZIE nie spotkałam się z takim
marudzeniem, narzekaniem i pretensjami, jak w swojej ojczyźnie (gdzie zostałam
nie z konieczności, a z wyboru - mimo wszystko, mimo brzydkich cech rodaków)
Polak zazwyczaj tak ma, że jak coś mu nie wychodzi, to winę ponosi wróg
zewnętrzny - sąsiad, polityk, rodzice. A że sami budujemy swoje życie, i to od
nas zależy, czy mamy fajnie czy nie, to jakos do rodaków nie dociera. Ja miałam
takie dzieciństwo, że byłam na straconej pozycji, właściwie nie powinno mi się
udać, bo wszystko było nie tak jak trzeba. I gdybym tylko marudziła, dziś
pewnie byłoby beznadziejnie. Ale ja nie czekałam, aż ktoś się zajmie moim
życiem.

Męża ani dziecka też mi nikt siłą nie narzucił.

Oj, pewnie mi się oberwie )) Bo to przecież taki nietakt być szczęśliwą
matką, poczuwającą się do odpowiedzialności za swoje życie i z owego życia
zadowoloną.

[shamsa]

a pieczesz dobre pierniki?

[mama_helenki]

- to znaczy że nie zrozumiałaś co napisałam? napisałam przecież, że nie piekę
wcale. Ani pierników, ani babek, ani szarlotek, ani serników... oj, długo bym
tak mogła

[shamsa]

mogalm sie spodziewac ze nie zrozumiesz. twoje szare komorki zajete sa
kontemplacja wlasnej wyjatkowosci
pozdrawiam i zakoncze z angielskiego: GOOD FOR YOU!

[trika13]

Shamsa, daj spokój mamie Helenki. Onaj est w porządku. Pogadałam z nią trochę na
gg i nie jest taka jak by sę wydawało na podstawie postów. A twój post wzięła
zbyt dosłownie, dlatego tak odpisała.

Do mama_helenki :)

[mamolivierka]

Witaj. Dawno nie czytałam tak pozytywnego postu. Masz dużo racji: narzekanie
to nasza rodzima domena. (Sama to niestety praktykuję ) Zazdroszczę Ci tej
pogody ducha. I męża, który bierze na swoje barki połowę obowiązków przy
córeczce Każdy z nas jest kowalem swojego losu, i tak- zgadzam się z tobą że
wszystko od nas zależy i tylko my możemy coś zmienić. Pozdrawiam serdecznie i
dziękuję

[mama_helenki]

Dziękuję. Cieszę się, że nie tylko ja tak myślę. A na pewno jest tu dużo więcej
kobiet, dla których urodzenie Maleństwa i ono samo jest cudem nie tylko
bólem, zmęczeniem, różnymi problemami.
Oby na tym forum, i nie tylko tutaj, było jak najwięcej matek zadowolonych z
tego, że są matkami - życzę tego i Mamom, i ich Dzieciom.
Przyznaję, że trochę mnie poniosło, zwłaszcza kiedy przeczytałam ironiczną
wypowiedź o matkach z tego forum, dla których macierzyństwo jest radością, nie
problemem - tak, jakby to było nienormalne, wstydliwe, żenujące... jakby
narzekanie należało do dobrego tonu.
Pozdrawiam!

[mueller2]

Jednym słowem - chodzący ideał hehehe

[mama_helenki]

e tam, jaki ze mnie ideał, skoro pierników nie piekę...

[clio1979]

Rany, prawie się porzygałam po przeczytaniu tego ociekającego idealnością
postu.

[mama_helenki]

Fakt, dla niektórych szczęśliwe macierzyństwo, zaradność i brak skłonności do
marudzenia to coś okropnego. Wręcz obrzydliwego.
Współczuję Ci, naprawdę.

[clio1979]

Mamo_helenki, nie musisz mi współczuć.
Tu nie chodzi o marudzenie, zaradność itd.
tu chodzi o świadome macierzyństwo, zrozumienie, pomoc, a nie poniżanie innych
i osądzanie ich , że sobie "nie radzą" "marudzą" itd.
Ja po prostu podchodzę do tematu racjonalnie, nie idealizuję, przyznaję się do
błędów i tego , że jest mi ciężko. Czego i tobię życzę.
PZDR!

Do clio1979!!!

[mamolivierka]

Tego typu komentarze zachowaj dla siebie! Twoje słowa świadczą o Twoim
wychowaniu i niskiej kulturze osobistej! Jestem pewna że zazdrościsz
mamie_helenki jej poukładanego życia, organizacji i szczęścia rodzinnego. Brak
mi słów!

[maretina]

mamolivierka napisała:

> Tego typu komentarze zachowaj dla siebie!
niby dlaczeglo? mama jakas tam wymadrza sie a inna nie moze skomentowac?
>Twoje słowa świadczą o Twoim
> wychowaniu i niskiej kulturze osobistej!
a Twoje nauki o czym swiadcza?
>Jestem pewna że zazdrościsz
> mamie_helenki jej poukładanego życia, organizacji i szczęścia rodzinnego.
mam ten sam odruch co clio....barbie sie znalazlaDDDDD
Brak
> mi słów!
moge ci pare niecenzuralnych podeslac w meilu jesli chcesz, sluze pomoca

Maretina, opanuj się!

[mama_helenki]

Jak już chcesz kogoś obrażać, to ulżyj sobie na mnie, nie miotaj wyzwisk na te
mamy, które "ośmieliły się" mnie poprzeć.

To, co nazywasz "skomentowaniem" mojego postu, a na co zareagwała mamolivierka,
było agresywne i niekulturalne. Jeśli tego nie wyczuwasz, świadczy to również o
Twoim poziomie kultury. Komentować można, jak najbardziej, ale rzeczowo, a nie
obrzucając wyzwiskami, bo to już nie komentowanie, a pieniactwo w najgorszym
stylu. Tak robią niewychowane dzieci, którym brak argumentów.

Co do barbie - ciekawa jestem, na jakiej podstawie zarzucasz mi to, co kojarzy
się z Barbie, czego symbolem jest ta laleczką: prózność i deficyt inteligencji.
Z pewnością nie jestem skoncentrowana na powierzchowności. Kiedy napisałam, że
znajduję czas na zadbanie o siebie, Ty natychmiast zinterpretowałaś to jako
dowód malowania się i strojenia w drogie, markowe ciuchy. Twoje wnioski są
nieuprawnione i nawet nielogiczne. Nie maluję paznokci, nie farbuję włosów, nie
chodzę do solarium, a ubieram się w tanim ciuchu. Bardziej pasowałoby do mnie
określenie: "przeciętna dziewczyna", z pewnością nie wyglądam jak Barbie. A co
do potencjału intelektualnego - dwa fakultety, w tym praca mgr z fenomenologii
i hermeneutyki, to chyba przeciwieństwo Barbie, prawda? A Ty oceniasz, tak
niewiele o mnie wiedząc. Chyba tylko po to, by obrazić.

No i jeszcze "niecenzuralne słowa", które oferujesz się przesłać
mamieolivierka. Wrzuciłam do wyszukiwarki Twoje nicki, ot, żeby Cię troszkę
lepiej poznać I widzę, że owe "niecenzuralne słowa" to Twój styl. Chyba nie
dogadałybyśmy się, ani na forum ani poza nim... Nie przyszło Ci do głowy, że to
właśnie Twoja wulgarność może budzić niesmak?

I jeszcze jedno spostrzeżenie po wrzuceniu Twoich nicków do wyszukiwarki:
maretina - 1240 wpisów, mama_kotula - 3994, w sumie 5234 (pieć tysięcy dwieście
trzydzieści cztery!!!). A to tylko dwa Twoje nicki które znam... Wiesz co,
wydaje mi się, że gdybyś ten czas poświęciła na dziecko, dom i siebie, pobiła
byś mnie... mogłabyś nie tylko gotować wyszukane dania, ale wręcz urządzać
wystawne przyjęcia (uwaga: to był żart!) Wiem, wiem, siedzenie przy komputerze
to Twój wybór i Twoje prawo. Tylko jakim prawem obrażasz mnie za to, że ja
dokonałam innego wyboru? Że w tym czasie wolę np. bawić się z córeczką,
rozmawiać z mężem (sugerujesz, że tego nie robię, i znów ciekawe, na jakiej
podstawie), posprzątać albo zrobić smaczny obiad (bo oboje z mężem lubimy
dobrze zjeść, w czym raczej nie ma nic złego Wymyślasz mi niewybrednie, bo
mam wszystko poukładane?! Brzydzisz się takiego stylu życia?! A czy ja próbuję
Ci go narzucić? Nigdzie nie napisałam, że teraz tak masz robić. Chyba po prostu
nie zrozumiałaś o czym napisałam. Więc w skrócie:

Przedstawiłam swoje OBECNE życie W ODPOWIEDZI NA KONKRETNY POST dziewczyny,
która ze złośliwą ironią wypowiedziała się na temat mam z tego forum. Tak się
składa, że lubię to forum, i postanowiłam wystąpić, wiem, trochę prowokacyjnie,
w obronie krytykowanego stylu życia (mam na myśli post o ufryzowaniu i
piernikach). Bo w postach takich jak ten, na który odpowiedziałam, zauważam
niezdrową, krzywdzącą tendencję wykpiwania i wyszydzania macierzyństwa nie
obciążonego poczuciem tzw. udupienia (to już cytat z innego postu). To jakiś
zdegenerowany feminizm. Kamieniem (a raczej obelgą) dostają w nich te mamy,
które odnajdują satysfakcję i spełnienie w macierzyństwie (które na tym etapie,
na którym my jesteśmy, wymaga przecież zaangażowania kosztem innych aspektów
życia - towarzyskiego na przykład, z którego nie nalezy rezygnować, ok., ale
które powinno się podporządkować opiece nad dzieckiem). Ty zachowujesz się tak,
jakbyś matką została przez przypadek albo za karę, jakby skomplikowało Ci to
życie, skoro kiedy ktoś pisze o swojej radości i miłości do dziecka, jedyne co
masz to nie zrozumienie (o szacunku już nie wspomnę), a obrażanie, zarzucanie
obłudy, obnoszenie się ze swym obrzydzeniem wobec takiej postawy.

Jeśli wydaje Ci się, że się mylę, spróbuj odpowiedzieć sobie na pytanie: którą
postawę/sytuację uważasz za pozytywną, która wzbudza Twoje uznanie (ja niestety
znam już odpowiedź) a która przeciwnie, jest Ci wstrętna:

a. poczucie "udupienia", nie za bardzo angażujący się maż, zmęczenie, brak
czasu, niezrealizowanie się (w sensie: konieczność rezygnacji z tego, co
dotychczas rozwijało, stanowiło rozrywkę), tęsknota za dawnym trybem życia,
poczucie wyizolowania w domu i wobec tego chęć powrotu do pracy, do ludzi;

b. poczucie, że urodzenie dziecka to najlepsze co mogło spotkać kobietę, i że
te 3 lata, które można spędzić z dzieckiem, mogą być przygodą, umiejętność
zorganizowania sobie dnia tak, by czasu starczyło i na dziecko, i na dom, i na
siebie, i na kuchnię (na co składa się satysfakcja z eksperymentowania "przy
garach" (to Twoje określenie), wymyślanie oryginalnych dań i miłe kolacje w
towarzystwie męża), a nawet na lekturę lub pracę umysłową.

Z tego, co do tej pory pisałaś, wynika że brzydzisz się sytuacją "b", masz za
to dużo zrozumienia dla sytuacji "a". Rzeczywiście, plan "a" przeważnie nie
jest kwesią wyboru, dużo tu zalezy od męża, i ja takim kobietom współczuję, ale
żeby ich sytuację gloryfikować? uznawać za jedyna słuszną? Wybacz, ale nie
widzę powodu, by solidaryzować się w cierpieniu, skoro potrafię inaczej. A same
mamy z grupy "a" tez często mogłyby coś z tym zrobić (bo zależy to też od
postawy kobiety, która może zgodzić się na taką sytuację i cierpieć, albo
próbować ją zmienić)

Tymcasem plan "b" realizują matki, które wyobraź sobie, że też mają 24-godzinną
dobę, tylko dwie ręce i ciało reagujące zmęczeniem na wysiłek, nie "papierowe",
istniejące jedynie w gazetach i podręcznikach, nie IDEAŁY (którego to
określenia Ty i ktoś tam jeszcze używacie w znaczeniu pejoratywnym, ironicznie,
tak jakby rzeczywiście było czego się wstydzić!) - zwykłe kobiety!!!

[trika13]

Przeczytałam Twojego posta i nie mogłam przejśc nad nim do codzienności. Do tej
pory wasz pseudokonflikt wydawał mi się urozmaiceniem codziennej rutyny.Ale
teraz, kiedy skaczecie sobie do oczu, nie mogę się nadziwić, co chcecie w ten
sposób osiągnąć? Miałam rację, że mama Helenki lubi się przechwalać. Najpierw
Pracą, dobrą sytuacją finansową, a teraz dwoma fakutletami. Sam sposób wyrażania
się, mamo Helenki, masz maksymalnie akademicki - widać, że jesteś inteligentną,
wykształconą dziewczyną, ale czy naprawde na co dzień uzywasz tych wszystkich
słów, czy zależy Ci po prostu na podkresleniu jaka jesteś "ą, ę"?
Maretina nie jest bez wad, ale swoim sposobem bycia (a znam ją tak samo jak
Ciebie, czyli przeczytałam parę Waszych postów) zyskuje sobie duuużo więcej
sympatii niż ty swoim nadęciem i przeintelektualizowaniem.
Musisz być wyjątkowo ciężkostrawna dla otoczenia, mamo Helenki. Twój pierwszy
post wydał mi się sympatyczny i nawet zazdrościłąm Ci, że tak masz, że nie
jesteś z tych leniwych. Ale teraz, kiedy atakujesz Maretinę jak jakiś rozjuszony
byk, kiedy przeprowadzasz jakiś dziwaczny rekonesans w sieci i w efekcie
przeprowadzasz analizę liczby postów i ników Maretiny, zadaję sobie pytanie -
skąd tyle agresji w osobie, która przedstawia się jako zadowolona z życia???

Magda, do tej pory neutralna, ale jak widać, nic nie trwa wiecznie

[mama_helenki]

czy nie zauważyłaś, że to ja zostałam zaatakowana i zwyzywana? czy Ty
przeszłabyś nad tym do porządku dziennego? Potulnie i cichutko?
I dlaczego zarzucasz mi mój styl? powinnam się go wstydzić? widzisz, zamiast
odnieść się do treści, masz za złe formę...
A o fakultetach wspomniałam wtedy, gdy mnie zwyzywano od Barbie.

[trika13]

Jak spierałyśmy się z siostrą, mój ojciec zawsze mówił "niech mądrzejsza ustąpi".
Dlatego uważam, że "dochodzenie swego" w taki sposób jak to zrobiłaś, szukając
"haka" na Maretinę, nie jest wcale oznaką kultury, pod którą się tak
podpisujesz, a której tak odmawiasz MAretinie.
Maretinę czytywałam czasami jeszcze na forum "Ciąża i poród" i zawsze wydawała
mi się fajną i miła dziewczyną. Wystarczy spojrzeć ile osób wpisało się z
życzeniami pod zdjęcie Kajtka.
To, że zareagowała wobec Ciebie tak a nie inaczej oczywiście zasługuje na
potepienie - ale tylko jesli chodzi o formę, bo do treści miała prawo.
Kochana, nie zarzucam Ci stylu, jak pisałam, swiadczy on o Twoim doskonałym
wykształceniu (na prawdę), ale umiejętność takiego wysławianie się to jedno, a
dobór słów w zależności od miejsca i sytuacji to drugie. Tu, na forum, nikt nie
używa w co drugim słowie wyrazu pochodzenia obcego, dlatego nie dziw się
później, że brzmisz "przemądrzale".
I nie przejmuj się tak Maretiną. Zbyt poważnie traktujesz jej trochę wyzywające
komentarze - w sieci łatwo o przesadę jesli się kogos nie zna i nie widzi.
Gdyby ktoś mnie tak podsumował - chodzi o domek Barbi - raczej by mnie to
rozbawiło niż rozgniewało.Tobie też życzę więcej dystansu, nie tylko do postów
Maretiny.
pozdrawiam
Magda, mama Agatki

[kayah73]

trika13 napisała:

> Jak spierałyśmy się z siostrą, mój ojciec zawsze mówił "niech mądrzejsza
> ustąpi".

I jak by swiat wygladal, gdyby zawsze sie tak dzialo?

[trika13]

to nie jest uniwersalny wzorzec dla świata
warto dyskutować, jeśli można w ten sposób coś osiągnąć
ale jeśli to tylko wzajemne obrzucanie się błotem to lepiej chyba w pewnym
momencie ustąpić i zamknąc temat
co mama helenki chciała już uczynić, jak się doczytałam
co się jej bardzo chwali

[betka100]

Trika rozwaliłaś mnie tym stwierdzeniem!!!!:" umiejętność takiego wysławianie
się to jedno, a
dobór słów w zależności od miejsca i sytuacji to drugie. Tu, na forum, nikt nie
używa w co drugim słowie wyrazu pochodzenia obcego, dlatego nie dziw się
później, że brzmisz "przemądrzale"."
Chyba nie chcesz powiedzieć że w wyniku użycia przez MameHelenki zbyt wielu
"trudnych" słów nie zrozumiałas jej postu? Co to jakiś apel o dobór słownictwa
z zakresu szkoły podstawowej coby niektórzy nie czuli się wyobcowani? Co więcej
sugerujesz że na tym forum nie tylko ty nie poradziłaś sobie z tym postem... Co
znaczy dobór słów do miejsca, że niby tutaj trzeba jak chłopu na
miedzy?DDDDDDD A jeśli uważasz że stwierdzenie iż ma sie skończone dwa
fakultety jest przechwalaniem się, to chyba musisz mieć jakis kompleks na tym
punkcie. Pozatym rozumiem że należysz do funklubu Maretiny (jeszcze z czasów
forum ciążowego)ale nie wiem czy wiesz iż Maretina jest kobietą twardo stapającą
po ziemi i - przynajmniej ostatnio tak twierdziła - nie wiele robi sobie z
takich przejawów sypati).

[trika13]

Betka, rozgryzłaś mnie! Mam kompleksy bo nie zrobiłam matury i bardzo chciałabym
należeć do funclubu Maretiny. Robię wszystko, żeby tam wstąpić, jak na razie
bezskutecznie.
Jestem zwolenniczką języka prostego bo niewiele rozumiem jeśli się przy mnie
używa słów pochodzenia obcego. (brrr..)
I na koniec - przez swoje kompeksy - przed otoczeniem udaję, że jestem lepsza,
choć tak naprawdę czuję się gorszą ((
A z postów Maretiny i mamy Helenki nic nie zrozumiałam, bo niestety, mama nie
karmiła mnie piersią.
pozdrawiam!

[betka100]

Cieszy mnie, że się ze mną zgadzasz,rozgryzienie Twojej osoby to była bułka z
masłem.

[trika13]

Pozdrawiam serdecznie mamę słodkiego Bartusia. Pięknę imię dla chłopca.

--
"Co komu do tego skoro i tak mniejsza o większość"

Popieram mame Helenki

[kayah73]

Tak tylko pisze, zeby nie myslala, ze jest odosobniona. Niekoniecznie we
wszystkim popieram, ale w podstawowoych punktach tak. Narzekanie jest wyborem.
W niemal kazdej sytuacji (jesli ma sie dostep do netu raczej sie z glodu nie
umiera) mozna znalezc pozytywy o ile chce sie ich poszukac.
Ja tez jestem zadowolona z tego gdzie jestem. Nie moge powiedziec, zebym se
macierzynstwem upajala (tu sie roznimy ) ale mloda JEST interesujaca i jej
wychowanie biore na tyle powaznie, ze nie dalabym tego w rece obcej osoby.
Mloda nie jest idealna (np budzi sie w nocy co godzine), mam tez zycie
utrudnione innymi prozaicznymi czynnikami - ale kto tego nie ma, zawsze
jest "cos". I zawsze wychodze z zalozenia - jak cos sie nie podoba, to albo to
zmien, a jesli nie mozesz zmienic, to sie przyzwyczaj i staraj znalezc
pozytywy. Marudzenia dla marudzenia nie znosze... Jedna sprawa sie wyzalic, ale
inna krytykowac innych za to, ze nie jecza.

[clio1979]

Brawo TRIKA!

[kira_koslin]

nie warto sie przejmować, maretina ma dziwne sklonnosci do obrzucania ludzi
błotem, ja juz za jej namowa powinnam pogdac do lustra itp....
Natomiast warto byc absolutnie tolerancyjną i nie licytowqc sie z tym jak
sobie urzadzamny zycie.
Mnie szlag i dep[resja poporodowa dosiegły by na pewno gdybym miala
nieposprzatane w chacie, nie poprane , nie ugotowane, musze miec swoj codzienny
tryb dnia, raz próbowalam sie wylozowac odpuscic sobie i czulam sie bardziej
zmeczona.
dzieki swojej organizacji dnia mam czas dla siebie i dobrze mi z tym.
mamo helenki olej te nieprzyjemne komentarze

[clio1979]

Strasznie jej zazdroszczę, o niczym innym nie myślę tylko o tym jak jej
zazdroszczę.
Moja kultura i wychowanie, jest moim zdaniem na odpowiednim poziomie.
Mi też brak słów!
PZDR!

[maretina]

eozwalil mnie ten post.siech na puszczy. nie chce mi sie z takim idealem
polemizowac, pragne tylko idealowi powiedziec, ze wszystkich rozumow nie zjadla
i pomylila sie w kwesti meza. przynajmniej mojego.bowiem tata kajtka nie jest z
gatunku tych co sie opierdzielaja przed tv a mama zasuwa ze szmata, odkurzaczem
i butelka na raz. po prostu inaczej wszystko odbieram, mam ochote wrocic do
pracy, w domu miewam nieposprzatane, nie maluje sie codziennie i nie chodze po
chalupie w strojach od diora czy szpilkach prady.
a w tajemnicy powiem ci, ze moj syn przesypia juz cale noce i nie musimy
duzurowac. a moj zwykly szary zien wyglada tak: karmie kajktka, myje zeby,
nastawiam ekspres na kawe. jak mi sie chce to sie ubieram, a jak nie to latam w
szlafroku i skarpetkach
wyszukane dania mam w..... bo zamiast stac przy garach w wolnej chwili staram
sie cokolwiek przeczytac/obejrzec, albo pogapic w sufit... czasami tez
przypominam sobie normalny jezyk i zamiast gugac mowie ludzkim glosem do meza.
pod moim blokiem stoi hipermarket tesco, a po drugiej stronie ulicy mam 2
gabinety kosmetyczne i dwa zaklady fryzjerskie. nie wyje z rozkoszy gadajac z
dzieckiem, nie padam z wrazenia jak dziecko sie opluje badz jak glosniej
krzyknie "gaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa". kocham je normalnie. mam do tego prawo.
mam tez prawo sie pouzalac i mam odwage o tym pisac, bo nie jestem zaklamana.
a teraz z innej parafii: ty masz czas doslownie na wszystko, a Twoj maz? kiedy
ten chlop odpoczywa?
czytam sobie wlasnie reszte Twojego postu o rodakach itd... ZENADA. nie jestes
normalna. przynejmniej aj tak Cie odbieram.
Mój Kajtuś
--
Kajtuś ma dwa miesiące

[mama_helenki]

Zabawne że te mamy, które mają mi za złe to, że jestem zadowolona z dziecka i
życia, nazywają mnie IDEAŁEM i czują się osobiście dotknięte, obrażone moim
trybem życia )) ojejku, odczuwają chyba jakąś presję z mojej strony, boja się
że zrobię im nalot i nakryję z tłustymi włosami!? ależ nie bój się mamo
olivierka, jesteś bezpieczna, NIE OBCHODZI MNIE jak i w czym chodzisz po domu!
(a najlepsze są te stroje od diora i szpilki od prady )))

Natomiast zarzucania mi ZAKŁAMANIA nie rozumiem. Naprawdę. Czy to, co opisałam
brzmi aż ak niewiarygodnie?

Ale nie kłopocz się opdpisywaniem, to było ptanie retoryczne (wiem, że zależało
Ci na tym, żeby mnie obrazić, ukarać za "nienormalną" (?!) miłosć do dziecka).
Nie trać czasu, lepiej go spożytkujesz kontemplując sufit lub półki w Tesco.

[mama_helenki]

Przepraszam Mamę Olivierka, to było oczywiście do tzw. Maretiny vel
Pimpka_Sadełko.
No to mnie Maretina przyłapała - taki skandaliczny dowód braku idealności! nie
wiem, jak ja się pozbieram... chyba zmienię nicka ze wstydu

[maretina]

nie mam ci niczego za zle. zycia tez nie zazdroszcze, bo wieje z niego nuda na
kilometr. domek barbie... tego mamy zazdroscic?
to co napisalas to jest smieszne a co do wiarygodnosci.... nie mam pojecia i
nie bede sie zastanawiac czy komus w necie mozna ufac.
posadzasz nas o podstawowe braki w higienie.... zaszalalas! pisalam, ze nie
chodze w makijazu. brudna nie laze. mam prysznic i srodki do pielgnacji ciala i
umiem z nich skorzystac.

[mama_helenki]

Zazdrości nie wymagam.
Zapewniam cię, że się nie nudzę! Jeśli masz takie wrażenie, to jest ono tylko
złudzeniem, wynikającym z niedostatku dobrej woli, braku wyobraźni (o czym już
pisałam) albo po prostu innego temperamentu.
Jeśli to co napisałam Cię śmieszy, cóż, to też kwestia specyficznego poczucia
humoru. Bycie śmiesznym to jednak przykra sprawa, więc gdybyś była dla mnie
autorytwtem, mmiałabym się czym przejmować. Podejrzewam jednak, że znając
cięzar "śmieszności", próbujesz mnie dotknąć.
Co do wiarygodności - zaręczam że nie mam kompleksów, które potrzebowałabym
leczyć fikcyjnymi opowieściami. Co więcej, wypowiedziom na tym forum ufam i
czuję się tu dosyć bezpiecznie (no, chyba że natknę sie na Ciebie), myślę że
dla wielu kobiet jest ono dużym wsparciem, głównie dzięki temu, że mogą
szczerze opowiedzieć o swoich problemach albo podzielić się radością z dziecka.
Co do oskarżenia o zaniedbanie - masz rację, przepraszam Cię, to była
złośliwość za złośliwość, czyli dałam się ponieść i zniżyłam się do Twojego
poziomu dyskusji (a wyprowadziła mnie z równowagi Twoja, zabawna w gruncie
rzeczy, interpretacja mojego "zadbania")

[maretina]

polki w tesco przeglada moj maz
Twoj ideal chodzacy do roboty (i wiecznie nie spiacy po nocy, bo Ty sie musisz
wydpac) tego nie robi? zmnien to koniecznie, co sie bedzie opieprzal!

[mama_helenki]

aha, i jeszcze mój mąż. Wyobraź sobie (jakkolwiek nie wiem, czy Twoja
wyobraźnia jest w stanie podjąć taki wysiłek) że dla niego zajmowanie się
naszym dzieckiem NIE JEST KARĄ!

W jednym masz rację - że jestem nienormalna (tzn nie narzekam i nie marudzę),
ale to przecież sama już napisałam

Ech...

[mart44]

Ech, dziewczyny, nie ma to sensu chyba. Przecież wiadomo, że każda z nas ma inną
sytuację i upodobania. Jeśli chodzi o mnie - urlop macierzyński jest wyjątkową
przyjemnością bo - jak to opisałam - nie oznacza to dla mnie zamknięcia
zawodowo-towarzyskiego, a wtęcz przeciwnie. A opisałam to w wątku, który nie ma
prawie w ogóle odzewu - to chyba kolejny przykład, że zadowoleni mniej piszą...
Nie ma co wymyślać od "ideałów". Osobiście dla mnie ideałem jest matka,
pracująca zawodowo, która ma posprzątane w domu, obiad 3-daniowy, a sama świeża,
pachnąca,zadbana, gotowa na wyuzdany seks z małżonkiem oczywiście A ja -
jestem zwykłym leniem, któremu się nie chce łączyć pracy z domem/dzieckiem. Może
dlatego jestem szczęśliwa.
Czego wszystkim życzę.
Pozdrawiam!

[maretina]

nigdzie nie piosalam o dziecki jako o karze. to ty tak sadzisz. my nie.

[trika13]

[trika13]

Trochę nie rozumiem po co ta walka na ostre noże. Maretinko, trochę za poważnie
podeszłaś do tematu. Mama Helenki, mimo niewątliwie wielu zalet, ma troszeczkę
skłonność do moralizowania, a już odwoływanie się do przywar narodowych jest w
moich oczach wkładaniem kija w mrowisko. Mamo Helenki, nie wiesz, że my, Polacy,
bardzo nie lubimy, jak się nas wrzuca do jednego wora i przypisuje
malkontenctwo? Nawet jeśli tacy jesteśmy nie pozwolimy, żeby nam to zarzucano
Poza tym pisząc w ten sposób sama odcinasz się od tej grupy, więc co się
dziwisz, że natychmiast jesteś atakowana jako ktoś "nie swój"?
NA dodatek z twoich postów wynika, że jesteś osobą, która ma super płatną, lekką
pracę, mieszka na nowym osiedlu, czyli pewnie ma forsy jak lodu - brzmi trochę
jak przechwalanie się ( czytałam mnóstwo postów i w żadnym nie zauważyłam, żeby
któraś mama pisała o swojej super fantastycznej sytuacji finansowej). Pomyśl, że
na tym forum są też mamy, którym nie jest tak łatwo, czasami muszą ugotwać zupę
ze spleśniałego chleba, trudno mieć przy tym optymistyczne podejście do zycia.
Pozdrawiamy!
Mama Agatki i Agatka

[mama_helenki]

Masz rację, Trika13. Zamieniamy powoli forum w rynek, siebie robimy krzyczące
przekupki
Ale zważ, że:
- skłonność do moralizowania to inaczej skłonnosć do wyciągania wniosków (a to
już obowiązek istot roumnych
- koncepcja "przywar narodowych" nie jest moja, sformułował ją bodajże Herder,
a ja tylko owe przywary identyfikuję, bo widzę je ostro z perspektywy
wspomnianych podróży.
- jeśli odniosłaś wrażenie, że wrzucam wszystkich do "jednego wora", to
przepraszam. "Cecha narodowa" nie jest bezwarunkowo przypisana każdemu
obywatelowi w danym narodzie, jest po prostu na tyle częsta, że staje się
normą. Ja wystąpiłam w odpowiedzi na post dosyć obraźliwy wobec mam, które owej
cechy nie mają. Mój post, wyrwany z kontekstu, rzeczywiście musi robić wrażenie
zarozumialstwa, puszenia się - apeluję więc, żeby go czytać jako ODPOWIEDŹ.
- moja praca nie jest super płatna, ale ja jestem zadowolona, bo jak na rodzime
warunki nie mam prawa narzekać. Ciężko "pracowałam" na tę pracę (bardzo cieżkie
studia). Ale moja płaca nie jest aż tak wysoka, żeby stać mnie było np. na
własne mieszkanie - mieszkam w nowym osiedlu, ponieważ WYNAJMUJĘ tu mieszkanie.
Niestety, nie mam forsy jak lodu - a mimo to nie narzekam!
- ciekawe, że nikomu nie wytyka się opowieści o tym, jak im ciezko, jak mało
zarabiają, jak im brakuje pieniędzy, natomiast jak wspomniałam, że ja jestem
zadowolona z zarobków, poczytuje mi się to jako nietakt. Poddaję to pod
zastanowienie, by może również jako cechę narodową

Trika13 - pozdrawiam ciepło i dziękuję, że piszesz tak rzeczowo, bez emocji i
wyzwisk. Miło było

A teraz opuszczam ten watek, bo i tak mam wrażenie, że za dużo czasu mu
poświęciłam...
-

[majan2]

ja tez poszlma pierwszy raz do fryzjera tydzien temu gdy moje dziecko mialo 7
tygodni rowno i tez tesknie za ludzmi. Staram sie raz w tygodniu wychodzic z
domu w celach towarzyskich, ale to wciaz malo. Z drugiejh strony nie moge sobie
wyobrazic, ze mialabym moj coreczke zostawic komus obcemu i ywjsc na dluzej niz
2 godziny. Klops!

[bsl]

styskadod
niedaj sie zwariować ! nie masz siły czujesz że chcesz wrócic do pracy to
wracaj
i nie miej wyrzutów sumienia , Twoje zdrowie psychiczne , jest tak samo ważne
jak dobro dziecka , jak Ty nie bedziessz szczęsliwa dzieciak wcale

[agnieszkas29]

w miare mozliwości nie rezygnuj ze spacerów ja kiedy miałam lub mam chwile
przygnębienia bądź chce mi sie płakać juz ze zmęczenia bire mała i idę z nia na
spacer wracam spokojniejsza dotleniona i inaczej patrzę na sytuacje niuni
świerze powietrze tez sie przyda poządnie ja opatul i nic jej będzie.Mam
nadzieję że szybko Ci ten stan minie będę trzymała kciuki większośc z nas to
przechodzi więc głowa do góry nie możesz się poddać chwilowej depresji.Trzymaj
się

[kayah73]

Po pierwsze im dziecko starsze, tym JEST latwiej. Mozna wyjsc na ten basen,
polazic po sklepach, pojechac gdzies dalej na spacer ciekawszy niz tylko po
okolicy. Ja z mloda chodze tez do fryzjera - mam znajoma fryzjerke, moje
obciecie to moment, mloda da sie w tym czasie zajac. Po manicure/pedicure
chodze z kolezanka i tam sobie mloda dajemy z rak do rak.

A po drugie na prawde mozna sobie zorganizowac pomoc jesli sie na prawde tego
chce. Moj facet tez wraca o 20 do domu, wiec w ciagu dnia nie moge na niego
liczyc. Ale w ktoryms momencie po tygodniach rozpaczania wzielam sie w garsc,
zaczelam dzwonic po absolutnie wszystkich znajomych. Nie ze wszystkimi wyszlo,
ale z kilkoma osobami tak - wlasnie z tymi, ktorych bym nie podejrzewala o chec
spotkania sie, z takimi z ktorymi myslalam ze mam mniej wspolnego. Tak na
prawde to bardzo mi sie zmienili znajomi, ale to OK.
Na ulicy namierzylam dziewczyne, ktora tez siedzi w domu i czasami albo sie
odwiedzamy albo idziemy gdzies razem. Ona ma swoje kolezanki, wiec zawsze to
wiecej osob do obejrzenia.
Meza trzeba utresowac zeby sie dzieckiem zajal chocby na chwile - ten czas
potem latwo sie wydluza. Moj facet jak kiedys panikowal kiedy go zostawialam
samego z mloda w pokoju bo musialam wyjsc do lazienki, tak teraz siedzi z nia
po 4-5 godzin (mloda ma 5 mies).
Wynajelam tez sobie pomoc do sprzatania (ok, rozumiem, ze to nie kazdy moze
zrobic, ale jesli mozecie sobie na to pozwolic to czemu nie).
I tak dalej. Mozna sobie zycie zorganizowac zeby bylo to do przezycia o ile sie
chce.

Ale popieram poprzedniczki - jesli chcesz wrocic do pracy, to jasne, wracaj.

[clio1979]

Doskonale CIę rozumiem...Moja mała ma już 4 miesiące, a mi nadal jest ciężko.
Owszem jest cudowna i fajnie się patrzeć jak każdego dnia się zmienia, rośnie,
ale ja chcę już do LUDZI, do życia...
Pocieszam się myślą, że teraz będzie już tylko lepiej, będzie starsza ,
będziemy z nią mogli zrobić więcej rzeczy.
A na spacerach (które mnie z resztą dobijają) wyobrażam sobie ewentualną
przyszłość i w wmawiam sobie, że tak mi się szybciej spalają kg
Pozdrawiam!

[1sylwia]

Przez pierwsze 2 miesiące czułam się podobnie. Ale często z samego rana
jechałam (albo po mnie przyjeżdżali ) do rodziców lub teściów - przynajmniej
miałam gotowe posiłki i zrobione pranie. Z synem wyjeżdżamy odkąd skończył
miesiąc, więc nie mam poczucia, że w tej materii mnie coś omija. Na imprezy tez
chodzimy z małym (no, na takie, gdzie w pokoju obok może dziecko spać, jak się
zmęczy i gdzie nie gra bardzo głośno muzyka - ale i takie się znajdą.)
Spotykamy się z koleżankami, które mają dzieci, chodzę z małym na basen. W`
pracy tez byłam przez dwa dni na wyjeździe - mąz pojechał ze mną i się zajmował
małym. Syn ma 5 miesięcy i jest ciekwaym świata, radosnym chłopczykiem, jest mi
coraz z nim fajniej.

kino i walkman

[sasiadka1]

Witam,
osobom z Warszawy i miejsc gdzie jest Multikino serdecznie polecam srodowe
Multibaby kino o godz. 12.00. Cale kino pelne matek z maluchami, za dzieci do
roku sie nie placi, dla doroslych - 10 zł. Czesto dostaje sie kaszke
Nestle.Jestem absolutnie na biezaco z repertuarem, a synek widzi tez inne
dzieci i nie wyglada na niezadowolonego.
Ja jestem fanka spacerow, ale nawet mi sie nudzi czasami i wtedy pomaga walkman
z radiem,gdzieniegdzie mozna tez wypozyczyc ksiazki na kasetach i to tez
ogromnie urozmaica spacerki. pozdrawiam

[pati775]

ja z przerazeniem mysle o powrocie do pracy
smieje sie ze juz sie napracowalam mam juz 10 letni staz pracy
a bylam pracoholiczka i uwielbialam swoja prace a ludzi z ktorymi
pracowalam ... ach ....

z przyjemnoscia ucieklam w 5 miesiacu na L4 od tego czasu liczy sie tylko
Oskar, maz i ja no i pies Luka

i moglabym juz tak do konca zycia siedzec w domu )))

moim zdaniem to kwestia chciec i miec checi pewnie ze wszystko staje sie
latwiejsze i przyjemniejsze jesli dobrze radzimy sobie z dzieckiem ze sie tak
wyraze ja tez mialam kryzys i pytanie w glowie i po co mi to bylo ale teraz po
2,5 miesiacach jest po prostu booosko z Oskarem dogadujemy sie super, wszedzie
z nim chodze, spacery codzienne to nasz staly punkt dnia - a jak sie pies
cieszy !!! prawie codziennie odwiedzaja mnie kolezanki,w weekend zakupy,
odwiedziny znajomych, rodziny, do fryzjera jezdze do kolezanki do domu tez z
malym, dwa razy w tygodniu na solarium ide, codziennie gotuje obiadek dla
siebie i meza, dom posprzatam, poprasuje, wypiore, przy komie posiedze no nie
wiem moglabym tak wyliczac bez konca Oskar to teraz czesc mojego zycia i to co
kiedys robilam sama teraz robimy we dwojke ale mi sie chce nie wazne czy pada
deszcz czy swieci slonce codziennie zyje na zwiekszonych obrotach i co do
minuty wykorzystuje czas kiedy maly spi. A jak mam dosc to maz idzie z synkiem
na spacer a ja spie, a jak sie zdaza ze maly ma gorszy dzien, to do 16 chodze w
pizamie nieumyta i nie robie z tego tragedii przewartosciowalam swoje zycie i
od poczatku ustanowilam priorytety ... i jestem szczesliwa (puk, puk)

[marcelowamama]

Ja mam przerąbane w nieco inny sposób. Mieszkamy z ciocią emerytką, która jest
przeszczęśliwa, że jestem na macierzyńskim, bo wrescie ma koleżankę. To świetna
kobieta, ale mamy małe mieszkanie, mam ją 24 godziny na dobę nad głową i w
dodatku nie mam możliwości ruszyć się gdziekolwiek bez niej. Nie mam szans wyjść
sama na spacer, bo dla niej spacer to zdrowie, a sama nigdzie nie wychodzi, bo
się boi. Wielokrotnie próbowałam się wymigać, ale nic z tego. Dziś mój mąż
wychodził na firmową imprezę i był w omu 2 godziny. Chcieliśmy pobyć chwilę
sami, ale akurak w piątki nie ma seriali, więc ciocia snuła się krok w krok za
nami. Przy dziecku też nie pomoże, bo się boi. Ja po prostu muszę wrócić do
pracy, bo oszaleję w tym domu. Chyba, że tam też będzie za mną jeżdzić...

[pimenta]

oj....udala ci sie ciocia...to powiem ci ze tobie naprawde wslczuje!ja tez nie
jeste dobra w wymigiwaniu a co dopiero powiedziec wprost.......moze sprobuj
ciocie zgubic na spacerku daleko od domu))najlepiej w innym miescie.

[marcelowamama]

hihihi fajny pomysł! może skorzystam

[annakg]

rozumiem Cię- siedzę z Młodym już 6m i w styczniu wracam na pół etatu- boję się i chcę. Ale już od jakichś dwóch miesięcy wychodziłam sama- czsami nawet na 6h. Z Młodym zostawał mąż, moja mama lub siostra- i bardzo lubię te wyjścia. Byłam w trochę lepszej sytuacji bo miesiąc po porodzie na całe lato przeprowadziliśmy się do moich rodziców nad morze- świeże powietrze no i mama z siostrami do pomocy. Tylko mąż cierpiał bo miał dalej do pracy. Może Tobie też uda się jakoś tak zorganizować czas żeby móc wyjść z domu chcoaiż na chwilę? Ściągnąć pokarm, zostawić dziecko z tatą (lub kimkolwiek innym) i cieszyć się wolnym czasem- bo w pracy to faktycznie może być już ciężko. Trzymaj się i jakby co to pisz na priva

[madzia9916]

Wiesz co, ja ze swoja małą siedzę juz rok i tez mam czasem dosyć wszystkiego...
czasem nie starcza mi cierpliwości, mała chodzi za mna krok w krok, nic
tylko 'mama i mama'wszystko musimy robic razem. Ale kiedy zdaża mi sie gdzies
wyjść samej, zastawiając ja pod opieką, mam nieodparta potrzebe zawrócic i nie
isć, bo juz do niej tęsknie... Tez tak macie ?

[martas17]

Dziwczyny narzekacie, że macie dosyć, że nie lubicie chodzić bez celu z
wózkiem. Decydując się na dziecko chyba zdawałyście sobie sprawę z tego że tak
będzie i, że trzeba będzie chodzić z dzieckiem na spacer.

[leluchow1]

Nawet nie wiesz jak ci zazdroszcze - ja pracuje juz 3 miesiace i codziennie
ryczec mi sie chce kidy oddaje mateuszka niani.
A co do zadbania o siebie to wciagnij meza w opieke nad maluszkiem i zrywaj sie
do fryzjera...
anka

[styskadob5]

często narzekałam na pracę, którą wykonuję, ale siedzenie z dzieckiem przez 24h
jest o wiele dla mnie trudniejsze. Kocham swojego malucha, ale czuję, ze stoję
w miejscu, nie rozwijam się, wszystko staje się takie monotonne. Tylko ja i
dziecko. Mąż nie może mi pomóc, bo musi wykonać ppwne zlecenia na czas, a więc
gdy przyjdzie z pracy siada przed komputerem i do późna w nocy.Nie wiem
dlaczego płacze, marudzi, nie jest przecież głodna, chce na ręce, cały czas
musi być noszona, budzi się w nocy kilka razy i znów tzreba ją nosić, zeby
usnęła.Ale się też uśmiechca i to często się smieje, nawet na głos, wtedy
zawsze łapie ją czkawka. Kocham MALUCHA i nawet jak wyjdę na godzinkę , to
tęsknie za nią, ALE NAWET JAKBY PŁACILI ZA WYCHOWAWCZY, CHYBA BYM SIĘ NIE
ZDECYDOWAŁA.

[koza1968]

Witaj,
Rozumiem Cię doskonale. Ja początkowo próbowałam się poddać - spacery, basen,
śpiewanie, ćwierkanie z innymi mamami na spacerze o kupkach i siuśkach -
próbowałam wmówić sobie, że sprawia mi to radość i, że jestem szczęśliwa. Ale
bezsenne noce, wcale nie z powodu córeczki, potem poczucie beznadziejności za
dnia, przytrafiały się coraz częściej...
Pewna mądra lekarka, do której trafiłam z Zosią, przy okazji jakiejś kontroli,
zapytała: "Czy mama wraca do pracy?... Jeśli mama może wrócić do pracy, to
niech wraca, bo to będzie zdrowsze i dla niej i dla dziecka".
Tak zrobiłam - odkąd Zosia skończyła 4 miesiące pracuję na pół etatu, radzimy
sobie "w rodzinie". Teraz dopiero czuję się prawdziwie spełniona i prawdziwie
szczęśliwa. A moja Zośka wcale na tym nie ucierpiała, nadal chodzimy na basen,
nadal śpiewamy i tańczymy. Tyle tylko, że Zosia ma przy sobie mamę o niebo
szczęsliwszą.
Pozdrawiam,
kózka

[styskadob5]

pocieszyłaś mnie, a więc jest ktoś, kto myśli tak jak ja, szczęśliwa i
spełniona mama to szczęśliwe dziecko

[martusia251]

Wiele kobiet tak myśli. Każdy człowiek to indywidualna istota. To twój wybór,
jak czujesz że chcesz wrócic to waracaj i nie słuchaj głosów "ja jestem
szczęśliwa bo siedze w domu".

[lanona]

Ja również mam takie chwile że chciałabym wrócić do pracy i móc odezwać się do
ludzi ale nie wyobrażam sobie jeszcze by mój syn mógł zostać z kimś nie ze mną
więc dopóki mogę to będę z nim w domu i poświęcę mu jak najwięcej czasu.A co do
dbania o siebie to staram się wygospodarować i mieć czas na basen(jedziemy mąż i
mały) fryzjera zabieram go od małego ze sobą a panie są nim zachwycone i zawsze
ktoś pomoże( z klientek ) a czasami jak mam doła to poprostu wychodzę z domu mąż
zostaje z małym a ja idę na solarium lub powłuczyć się po sklepach.A jak wracam
to wszystko widać już w innych barwach.Chłopcy pobędą trochę razem i są
szczęśliwi jak wracam.