moje mieszkanie- przeprowadzka

[jasta_a]

Niedawno kupiliśmy mieszkanie.
Nasze wymarzone własne cztery kąty.
Jesteśmy 5 lat po ślubie i tyle tez mieszkaliśmy
z moimi rodzicami. Były zgrzyty, ale ogólnie nie
narzekaliśmy. Najbardziej uciążliwe było to
że nigdy tak naprawdę nie byliśmy sami.
I teraz w nowym mieszkaniu wszystko zrobione, wypucowane aż
lsni, a my nadal u rodziców. Mieliśmy się przenosic
w sobotę, ale coś nie wypaliło. I tak samo było wczoraj
i przedwczoraj. Dzisiaj poszłam pozanosić trochę drobnych
rzeczy, usiadłam i doszłam do wniosku, że tak naprawdę
wcale mi sie nie chce tu przenosić. Dziwnie się tam czuję, mam wrażenie ze
jestem na wczasach u kogoś na kwaterze.
Dziś podzieliłam sie moimi wątpliwościami z koleżanką,
a ona stwierdziła, że chyba jestem chora!!!!
I nie myślcie, że to jest strach, że odcinam sie od mamusi
bo to nie jest tak, umiem wszystko sama zrobić, nie potrze-
buję dobrych rad. To jest lęk, ale sama nie wiem przed czym.
Też tak miałyście?
Pozdrawiam

[monia145]

U mnie było tak samo- przynajmniej na początku
Chociaż w czasie studiów mieszkałam poza domem rodzinnym, a po ślubie przez pół
roku z moja mamą,i było naprawdę różnie, to kiedy odbraliśmy klucze i naprawdę
byłam z tego powodu szczęśliwa to jedank... ten strach dotyczył myśli, że oto
kończy się pewien etap i rozpoczyna się życie na własny rachunek. Dosłownie i w
przenośni))
Podjęta decyzja jest naszą i tylko naszą decyzją, musimy liczyć na samych
siebie, sami ponosić konsekwencje własnych błędów. Dla mnie to było naturalne,
kiedy poczułam się panią na włościach, strach minął.
I jest swojego rodzaju odcięcie pępowiny, emocjonalnej pepowiny z rodzicami,
nie trzeba sie tego wstydzić
Zróbcie parapetówę, zaproście gości, bądzcie gospodarzami tego mieszkania, z
czasem poczujesz się jak w domu))))))))))- Ale sentencję wypociłam, nie ma
co))))
Ciesz się życiem i mieszkaniem

[agaa_p]

ja byłam szczęsliwa, gdy się wyprowdzałm i jestem nieszczęśliwa, że będę musiała się wprowadzić na 1-2 lata.
moze to poczucie pewnego osamotnienia? tu zawsze miałas do kogo buzię otworzyć a po przeprowadzce tylko? maz, jak sama juz to ujełas "nigdy tak naprawde nie bylismy sami" zmiana otoczenia, sąsiadów - nie każdemu adaptacja do nowego przychodzi z łatwoscia

[chmurka_257]

ja tez to przechodzilam . po slubie mieszkalismy razem z rodzicami ale tylko
3mies.kiedy wprowadzalismy sie do naszego mieszkanka bylam w siodmym niebie no
ale czar prysl kiedy nastepnego dnia po pracy musialam jechac do naszego
mieszkanka.w pierwszy dzien pomylilam drogi i jechalam nie do naszego tylko do
mojej mamy domu i jak sie zorjentowalam to jakos mi sie tak smutno zrobilo ze
teraz to ja tam moge tylko w odwiedziny pojechac bo juz zaczelam samodzielne
zycie .kiedy po odwiedzinach u mojej mamy wychodzilam od niej to widzialam ze
mojej mamie przez pierwszy tydzien lezki splywaly po policzkach a mi serce jakos
tak dziwnie sie zaciskalo .balam sie czy damy sobie z mezem sami rade bo bylismy
jeszcze troche mlodzi (ja 21 maz 22)ale wszystkie obawy szybko minely juz po
miesiacu bylo ok))

[sandra1301]

a ja już wkrótce się przeprowadzam. Myślę, że będę miała podobne uczucia, w
końcu na starym mieszkaniu przeżyłam 20 lat

jasta_a

[aetas]

nie przejmuj się, jestes zupełnie normalna, i nier ma tu nic do rzeczy strach
przed mieszkaniem bez mamusi, czy coś takiego, jeśli to Twoje pierwsze
samodzielne mieskzanie, to możesz się tak czuć, tak mi sie wydaje, ja akurat
dość dawno się wyprowadziłam z domu, jak miałam 19 lat, wynajęłam mieszkanie,
gdzie wkrótce sie wprowadził mój chłopak, mąż obecny, i długo czułam się tak,
jakbyśmy się "bawili w dom", przywykniesz i będziesz bardzo szczęśliwa,
zobaczysz! )))))))))))

[koala500]

Ja też pzez pierwsze 2 lata po slubie mieszkałam u mamy, gdy w końcu kupilismy
sobie mieszkania byłam bardzo szczęśliwa, ale jak już się przeprowadziłam to
czułam sie na początku bardzo obco, też miałam wrażenie że nie mam do kogo buzi
otworzyć, bo mąż cały dzień w pracy a ja z dzieckiem cały dzień w domu. Ale ja
wyprowadziłam się jedną ulicę od mojej mamy i często się widujemy. Teraz nie
wyobrażam sobie mieszkania spowrotem w takiej ciasnocie jak u mojej mamy.
Przyzwyczaisz się.